Obywatele świata...

  

    W związku z chęcią nabycia pojazdu mechanicznego w cenie okazyjnej oraz sprawnego technicznie na poziomie -parę lat pojeździć, poprosiłam o wsparcie w zakupie. Zawsze marzył mi się mały, czerwony samochodzik, ale w takim czerwonym, czerwoniastym odcieniu. I oto jest ;) na dodatek przywieziony samodzielnie, przy wsparciu osobistym jednego potomka i mentalnym drugiej potomkini.

  

Mówiłam, co prawda, że Seat odpada przy poszukiwaniach, ale ta barwa... no po prostu musiałam, jak mawia Jasiek.

    Wychodzi na to, że realizujemy wszystkie niedokończone i otwarte w październiku sprawy, łazienka poprawiona, drzwi pozaklejane, samochód wymieniony. Łapiemy się też za nowe, takie jak na przykład wyjazd w głąb Niemiec. To nic, że żadne z nas nie rozumie po niemiecku a po angielsku ledwo, ledwo. Ani, że do pokonania  w jedną stronę ponad tysiąc kilometrów. Powiedziałam a to i b trzeba było. Klamka zapadła jak tylko dotarła do nas fota czerwonej strzały;). Sama do Polski nie przyjedzie, a wizyty w miejscowych komisach przyprawiły mnie tylko o rozstrój nerwowy i zniesmaczenie. Z czystym sumieniem powiem- tu nie ma prawdziwego handlarza pojazdami, tylko żerujące na naiwności trolle. Swoją drogą, kiedy faceci przestaną uważać kobiety za głupsze od siebie? Eh długoooo jeszcze. 

    Kiedy decyzja o wyjeździe zapadła, zaczęliśmy z Jankiem planować tą naszą wyprawę. Miesiąc wcześniej zakupiliśmy bilety na autokar. Rozważaliśmy opcję podróży pociągami, ale jakoś zabrakł matce odwagi poruszania się w sieci przesiadek na dworcach kolejowych na których językiem urzędowym nie jest polski ;). Może następnym razem. Zatem spakowaliśmy niezbędny bagaż podręczny i zaczęliśmy odliczać...

  

    Podróżowaliśmy z przewoźnikiem "Sindbad". Ocena- dostateczna. Pierwszy zgrzyt, na bilecie oraz stronie firmy widnieje informacja, żeby przybyć minimum 15 minut przed odjazdem pojazdu. Podano również informacje, że autokary są wyposażone w darmowe wi- fi oraz, że można napić się ciepłej kawy i herbaty w trakcie jazdy a także, że nie musimy się przejmować pilnowaniem bagaży, bo są one roznoszone przez kierowców do właściwych pojazdów podczas przesiadek. No i lipa.

    Początkowy etap podróży obejmuje bowiem  godzinny transport busem -z przyczepką na bagaże i zaliczenie okolicznych miejscowości podczas zbierania podróżnych. Po skompletowaniu- przesiadka do właściwego autokaru. Fajnie? No nie do końca. Najpierw telefon do firmy bo bus się spóźnił, a za ciepło nie było. Potem zwiedzanie okolic, następnie wysiadka na dosyć ciasnej stacji benzynowej i oczekiwanie na przyjazd właściwych pojazdów. Bagaż wbrew zapewnieniom z folderu, trzeba było sobie przypilnować i umieścić we właściwym autokarze. My na szczęście za wiele nie mieliśmy, ale szczerze współczułam reszcie. Po kilkunastu minutach na stację zaczęły podjeżdżać autokary. Totalny chaos. Nikt tego nie kontrolował, pasażerowie dostali numery przyczepione do bagażu i informację, że mają wsiąść do autokaru zgodnie z naklejką. Stanowiska do wsiadania, pokierowanie, pomoc przy zataszczeniu bagaży- tego Sindbad wcale nie oferuje tylko deklaruje. Czekamy tak sobie na tym wygwizdowie, rzecz jasna nas pojazd przybył ostatni. Jan już lekko zniesmaczony, zaczął nawet przebąkiwać o powrocie do domu, ale jak już tu jesteśmy to poczekamy. Zajechał zatem pojazd, podeszliśmy do pani pilot gdzie ku naszemu zdziwieniu, nie trzeba było pokazywać biletów, ani dokumentów- co jak się później okazało, ma istotne znaczenie w podróżach dalekobieżnych. Kobita pomimo, że był dopiero 22 już była dość zmęczona a na twarzy miała wyraz totalnego znudzenia. Przydzieliła nam miejsca na tyle autobusu. Jedno z nich było zajęte i pan nie zamierzał się przemieścić, a ja nalegać. Serio karma wraca sama. W ten oto sposób mieliśmy miejsce na rozprostowanie odnóży bo mogliśmy je wyciągnąć na przejściu. Siedząc na wyznaczonym miejscu, młody zaszyłby się z talencikiem w kąciku a tak zafundował panu kilka godzin intensywnego oświetlenia twarzy ekranem tablecika tudzież, zacnymi podskokami. Trzeba jednak oddać panu honor, słowa skargi nie wydobył, aczkolwiek gdyby spojrzenie mogło uszkadzać.... Tuż przed końcem podróży, mimo intensywnego liczenia owieczek, doszło do sytuacji w której jedna z nich się zagubiła, wsiadając do naszego autokaru zamiast do docelowego. Peszek. Zamiast celu podróży stres i kilka godzin czekania na transport powrotny. Może, gdyby jednak, ktoś sprawdzał bilety, taka sytuacja nie miałaby miejsca. z godzinnym opóźnieniem dotarliśmy jednakowoż na miejsce.

    Jadąc do obcego miasta ale mając przyjazne dusze, nie jest źle. Na przystanku czekał już na nas mini komitet powitalny i wygodny transport na miejsce docelowe. Bez paniki w oczach i zachowaniu. Spokój i równowaga. Malownicza okolica, wieś położona na terenach powulkanicznych, pełna wzniesień i górek. Tam po prostu nie sposób posiadać nadwagę, spacer raz dziennie do sklepu załatwia sprawę fitnessu. 

    Pierwszego dnia zostaliśmy zabrani na urokliwy ryneczek i pooglądać okoliczne zamki. Sezonu jeszcze niema więc pozwiedzaliśmy dziedzińce. 

 

 

Jasiek nieco był zniesmaczony faktem, że w okolicy roi się wręcz od wszelkiego rodzaju pagórków i że wiąże się z tym konieczność ich pokonywania, ale nawet za bardzo nie marudził. Miał chwilę zwątpienia i przysiadłszy na drewnianej ławie tuż koło młyńskiego koła, zamanifestował postawą oraz werbalizacją, postawę negatywistyczną, wyrażająca oczywisty bunt wobec dalszego używania nóg do przemieszczania się. Co robić? ano to samo co w domu, iść dalej i sprawdzać co jakiś czas czy jednak ruszył zadek. 

 

Po za tym ciocia uratowała mu wypad gdyż dzięki znajomości tutejszej mowy, umiała zamówić pozywienie w ulubionej knajpce młodego ;) 

 

 Kurcze pieczone, niby standardy takie same a frytki jednakże w większym opakowaniu a w kanapce kotlet zajmował całą powierzchnię a nie środek. Najważniejsze jednak było zaliczenie podczas pobytu wizyty w maku , całe szczęście o podróż autobusem się nie dopominał chłopak, starczyło mu przestudiowanie rozkładu jazdy.

    Tak po za tym byczyliśmy się prawie totalnie, w drugim dniu odważyłam się zabrać szkodnika na zewnątrz. Okolica jest super, dla miłośników pieszego lub rowerowego wędrowania.

 

 

 

 

Jan czuł się jak w domu. Ani razu nie zajęczał, że chce do domu, wręcz przeciwnie z zapałem byłby przystał na opcje przedłużenia pobytu. Jednakże obowiązki wzywają. Niedługo egzamin z Polskiego. Kiedy nie spacerowaliśmy, wykorzystywał na maksa dostęp do mediów. Mało wychowawcze aczkolwiek skutecznie pozwalające odpocząć mnie. 

Nocą, też jest tu ładnie.

 

                           

    W sumie mogłabym rozważyć opcję zapoznania się z językiem obcym, bo takie miejsce by nam pasowało do życia, spokojne, ciche z dala od zgiełku miasta a ze wszystkim co potrzebne. Jankowi też się spodobała lokalizacja. W byciu wdową bez zobowiązań, fajne jest to, że nic mnie w jednym miejscu nie trzyma. Na dodatek potomek, który wymaga zwiększonego nakładu uwagi i atencji z mojej strony, podziela mój pogląd, że nie należy bezwzględnie przywiązywać się do określonego miejsca. 

    Przekonaliśmy się, że świat nieco dalej, za bardzo nie różni się od tego który znamy. Że znajomość języków nie jest warunkiem koniecznym do podróżowania, że świat to jedna wielka scena, z ciągle zmieniającymi się dekoracjami oraz, że wszędzie można czuć się dobrze. Grunt to mieć gdzie i do kogo wracać.

    Zrobiliśmy też z Jankiem jeszcze jedną niesamowitą rzecz. Powróciliśmy do domu pojazdem mechanicznym we wściekle czerwonym odcieniu. Sami. Przygotowani po same uszy na niemal każdą okoliczność, zaopiekowani i nadzorowani przez przyjaciół. Pokonaliśmy dokładnie 803 km. Kawał drogi. 

 

    Świat trwa nadal. Jan jakby nigdzie nie był, przeszedł do porządku dziennego nad wydarzeniami ostatniego tygodnia, nieśmiało oznajmiając, że było fajnie. 

    Tak o to dokonaliśmy zakupu pojazdu, oraz pokonaliśmy obawy przed wyjazdem z kraju. Raz się żyje a wszystko co tu zbieramy tak skrzętnie i tak nic nie będzie warte. Zatem bez fanfar ale z przyjemnością, żyć trzeba i pokonać lęk, żeby potem niczego nie żałować.

    Najważniejszy w tym wszystkim jest jednakże młody. Ta wycieczka pokazała, że potrafi się szybko zaaklimatyzować, dostosować do warunków i znieść niewygody dla osiągnięcia celu. Odzyskaliśmy swobodę przemieszczania się, co prawda mocno nadszarpnęliśmy tym nasz żelazny budżet, ale warto było dla walorów niematerialnych. znów nauczyliśmy się czegoś nowego- obydwoje. I znów pokonaliśmy słabość, obawy, strach. Daliśmy radę.

Jan przyswaja kolejne wiadomości niezbędne do zdania - podkreślam- zdania egzaminów. Przed nami jeszcze tylko trzy egzaminy. J. Polski(29.02.2023) historia(marzec) i angielski(kwiecień) i ... mamy wakacje. Rzecz jasna nie ma tak dobrze, bo dziecko z autyzmem wyrwane z rytmu na co najmniej dwa tygodnie wraca do początku drogi zdobywania wiedzy- przynajmniej moje tak ma. Więc cały czas będziemy wracać do kart pracy ze wszystkich przedmiotów. 

    Jak u nas ta nauka teraz wygląda ano tak 

 

i trochę tak. Pracujemy nad czytaniem wzbudzając w dziecku ciekawość do literatury, i co dziwne dziecko samo z siebie np dziś przeczytało na głos połowę książeczki dla dzieci o Królewnie Śnieżce. To raz. Dwa opowiadał mi potem pół dnia jak zła królowa była czarownicą i zatruła takie czerwone jabłko .Tak wiem dzieci w tym wieku to już Dickensa wchłaniają poprawiając Gombrowiczem a my czytelniczo jesteśmy na etapie klasy pierwszej. Ale czy nam się gdzieś spieszy? Ważne w czytaniu nie jest to, że ktoś czyta ale, że lubi to robić i rozumie co przeczytał.

  

Tak wyglądał ustny egzamin z przyrody. Zawiesił się, bo nie zrozumiał pytania i w ten sposób zamanifestował przebieg procesu myślowego. Poszło mu nieco gorzej, bo na przyrodzie trzeba składać, było nie było zdania. A w tym nie jest najlepszy. 

                                          

Oczywiście poza nauką życie toczy się dalej i jest mnóstwo ciekawych rzeczy do obejrzenia. Prozaiczna czynność krojenia ugotowanych warzyw na sałatkę. Łatwe prawda? A co jeżeli to miłe warzywo budzi w tobie takie obrzydzenie, że zaczynasz niekontrolowanie wymiotować? Co jeżeli samo wyciągnięcie ręki wzbudza ten sam odruch? Ano wtedy okazuje się, że sam sobie znalazł rozwiązanie- miętówka- ssanie landrynki zdecydowanie polepsza komfort pracy. Jak widać na fotach do mikrych chłopak nie należy. Dostaliśmy zalecenie urośnięcia o 10 cm. taaaa już zaczynamy.

                                               

Rzecz jasna nie leżymy całymi dniami. Na przykład udaliśmy się zarejestrować do poradni rehabilitacyjnej. Już na 14 lipca ;) mamy termin. W między czasie zatem udaliśmy się do Muzeum Przyrody we Wrocławiu. Pewnie byłoby super, gdyby nie fakt, że nie sprawdziłam i akurat w poniedziałki maja nieczynne. Za to bez pospiechu objeździliśmy tramwajami i autobusami spory kawał Wrocka. I tak nam zeszło do dwudziestej. Kurcze fajnie jest się tak nigdzie nie spieszyć. 

 

I mamy też coś nowego- Kręgle ;) W ramach Treningu Umiejętności Społecznych dziś Jan grał w prawdziwe kręgle. Niestety nie posiadam poza pojedynczą fotą nie ukazującą zacnego oblicza, kupla młodego ;) gdyż nie wypada naruszać prywatności innych ludziów. Ale było fajnie, wręcz nie szło go oderwać. 

                                                    

    Gdyby nie dzisiejsze zajęcia  pewnie jeszcze długo byśmy się zbierali z wizytą, bo nie ma co ukrywać wydatek dość spory jak na nasze możliwości, ale zaklepane i raz na rok może nam się uda wygospodarować nieco wolnej gotówki. Plus dodatkowy jest taki, że przypomniał sobie o grach ruchowych na kinekcie, minus- ktoś musi mu towarzyszyć w rozgrywkach. Na szczęście z tą nadwagą nie jest osamotniony to i matce się jeszcze dychę zda zrzucić do komfortu funkcjonowania w rozmiarze 38- jak kiedyś. Jak się nie uda to dramatu nie ma. 

    Jest jeszcze jeden plus dzisiejszego wyjścia - do ludzi. Janek zaprezentował bogactwo życia emocjonalnego. Miała bowiem miejsce sytuacja próby naruszenia mojej cielesności przez nieletniego ;). Nieletni ma tak jak nadmiar emocji, wrażeń i bodźców dominuje. Na co Jan oznajmił- Nie bij mojej mamy, niepokoi mnie co robisz, czuję się zażenowany. Nic ci nie jest moja mamo? Nie synu dziękuję. Młodzieńca wystarczyło przytrzymać za niesforną dłoń i sprawa zakończona pokojowo. Takie są minusy deficytów rozwojowych. Dziecko nie chce ale nie panuje nad warunkowym zachowaniem. A drugie reaguje w niespodziewany sposób. W sumie lubię ten czas, kiedy jeszcze moje dziecko uważa mnie za eksperta. Na przykład, siedzi sobie w kuchni dziś po południu i nagle ni z tego ni z owego zwraca się do starszej pociechy- Wiesz Ewo, że mama jest mądra? No co poradzę idol człowiekowi jest w życiu potrzebny. Poczekaj synu na matematykę w wyższych klasach- pomyślałam tylko, dziękując za niespodziewany komplement.

    Zaczynamy się pomału pakować na sobotni wyjazd. Nie powiem mam cykora, bo będziemy jechać w zamkniętej i dość ciasnej przestrzeni autokaru. Czego nie lubią autyści? Właśnie tego i mnóstwa obcych ludzi wokół. Zabezpieczamy się rzecz jasna elektroniką i słuchawkami i będziemy podróżować nocą, więc zakładam, że uda mu się większość drogi przespać. znaczy zakładam, że tak właśnie się stanie. I tu też widać kolosalną różnicę pokoleń. Ja projektuję jakieś dramatyczne wizje, bo tak daleko, nie znam języka, a co jak trzeba będzie o cos po drodze zapytać albo coś kupić. Tymczasem Jan cieszy się ja szalony i dopytuje o której, kiedy wyruszamy, ile będziemy jechać, kiedy zajedziemy na miejsce. przydałoby mi się trochę tego dziecka w sobie.

    I tak to u nas pomalutku w nowym rytmie idzie do przodu.

    Co się jednakże zmieniło w podejściu Janka do nauki. Oczywiście nie wstaje bladym świtem z okrzykiem- mamoooo idę się uczyć. Marudzi też niemożliwie jak musi nauczyć się nowych rzeczy albo odszukać informacji . Jednak szuka, czyta, ogląda, słucha. Na egzamin z matematyki nie mógł się wręcz doczekać. No i zdał śpiewająco. Ja natomiast zostałam przez panią egzaminator przywołana do porządku, bo oczywiście jak matka nie podpowie to kto? No i mogłam milcząco towarzyszyć. I bardzo dobrze, bo więcej zamętu wprowadzam tym swoim gadaniem. Na polski zamierzam wybyć z pomieszczenia, tak zaszaleje a co.

    Nie wycofał się społecznie z kontaktów z dziećmi, bo nadal ma tych samych kumpli. Gada stanowczo za dużo w miejscach publicznych ale za to przestał podskakiwać i machać rękoma. Macha - na spacerach i przestało mi przeszkadzać, że się na nas gapią. Niech tam sobie popatrzą, pokomentują to wolny kraj jest wszak. 

 

Edukacja w Chmurze i codzienność

    Edukacja Domowa w sposób istotny różni się od zdalnego nauczania serwowanego podczas pandemii. Zdecydowaliśmy się na wybór Chmury ze względu na bardzo dobre zaplecze dydaktyczne. Platforma do nauki zawiera wszelkie niezbędne elementy składające się na wymagania podstawy programowej. 

    Tu dzieci nie uczą się nie wiadomo czego, nie ma zadań z matematyki z rażącymi błędami i poziomem skomplikowania, że człowiek dorosły ma problem z pojęciem rozumowym zagadnień. Nie ma niezapowiedzianych klasówek, wkuwania pamięciowego, czytania nieciekawych, narzuconych odgórnie książek. 

    Jest za to bardzo dobrze opracowana platforma edukacyjna, wsparcie ze strony szkoły, rodziców, nauczycieli. Człowiek nie zostaje sam z problemem( jeżeli jakiś się pojawi)Jasiek jak również inne dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego maja przypisanego Indywidualnego Opiekuna Edukacyjnego z którym bez problemu można się kilka razy w miesiącu połączyć, porozmawiać, skonsultować.

    Za nami 18 dni nauki. Pracując średnio przez godzinę dziennie Jasiek przyswoił wymagania programowe z informatyki. Stworzył samodzielnie rysunek w paint, zapisał z rozszerzeniem i zaprezentował i omówił na egzaminie ustnym. Wspólnie zrobiliśmy w praktyce algorytm robienia kanapki z masłem czekoladowym;), dla ułatwienia nauki proces został udokumentowany i ujęty w formie prezentacji multimedialnej. Miała posłużyć za wsparcie podczas egzaminu, ale okazała się zbędna. 

Jak wygląda zatem nauka w realu? Ano tak

  

Jak również na poszukiwaniu wiadomości, oglądaniu ciekawych filmików, rozwiązywaniu zadań z wykorzystaniem Internetu, słuchaniem audiobooków w tle mimochodem, rozmawianiem. Nie ma jednakże tak, że jest landrynkowo i słodko ;) Ale tu problem leży po mojej stronie. Nadal bowiem mimo świadomości, że młody stanowi osobną formę bytu i to dosyć specyficzną irytuje mnie niesamowicie, że prostych rzeczy nie wie. Bo jak nie wie jak to jest proste i powinien wiedzieć a jak nie wie to raz dwa powinien załapać. Nerwy w konserwy. Panuj nad sobą kobieto. 

    Dziś- tak dziś w niedzielny, grudniowy, lekko zasypany śniegiem dzień- Jan zdał swój pierwszy egzamin. Na część ustną przeznaczono godzinę, zaliczenie odbywa się on line, egzamin jest nagrywany i przez cały czas obecny jest nauczyciel/ egzaminator. Jako ,że mody ma OOPKS (orzeczenie o..) mogę mu towarzyszyć jako cień. Nie mogę mu podpowiadać, wyręczać, robić za. Moja rola sprowadza się do obecności. Ewentualnie mogę inaczej sformułować zadawane pytania, żeby były dla młodego bardziej zrozumiałe. Ustna część polega na wypełnieniu testu z pytaniami zamkniętymi typu A<B< C. tu przesunąć, tu uzupełnić, tam dopisać, wybrać, podnieść, upuścić. I mimo nerwów dał sobie radę śpiewająco .Termin oraz godzinę egzaminu wybraliśmy sami.  Wynik widoczny jest od razu po skończonym teście. bez zaskoczenia 100% ;) Można? Można.

                                             

Część ustną egzaminu zaplanowaliśmy na godzinę 13:40, czas przeznaczony - 15 minut. Ustny? Rozumiecie to? Trawił mnie niepokój jak sobie Jan da radę w nowej sytuacji. No i pytanie co zapamiętał? Ile z tego powie? Ogólnie czy da radę? Tymczasem Jan zadowolony z siebie po części pisemnej spożył posiłek i zasiadł z tabletem na huśtawce. Zero nerwacji w przeciwieństwie do mnie. Jako, że na egzaminie można korzystać z własnoręcznie poczynionych notatek i podpowiedzi. Wypisałam na tablicy pytania które wybrał sobie Jan z dostępnej listy .

1. algorytm robienia kanapki( szczegółowy opis czynności, gdzie stosujemy na co dzień algorytmy i po co? co mogło się nie udać?)

2. rysunek w programie graficznym, rozszerzenia plików, po co na co i dlaczego, rodzaje, jakie narzędzia, w jakim programie.

4. budowa komputera: urządzenia wejścia: jakie i do czego? Urządzenia wyjścia, jakie i do czego?. Co to jest karta graficzna, muzyczna, procesor. Bez czego komputer nie będzie działał.

Wybiła godzina egzaminu ustnego. Jan usiadł, poczekał na podświetlenie punktu dostępu na Zoom. W sumie sam ogarnął co gdzie nacisnąć. Dopiero okazał nerw jak zobaczył po drugiej stronie ekranu Panią egzaminator. ;) Chwilowa zawieszka, ściszony do szeptu głos, opuszczone ramiona, głowa przyciągnięta do klatki, ziewanie, unikanie patrzenia w ekran. Przy omówieniu algorytmu była chwila kryzysu w chwili kiedy popełnił błąd w kolejności omówienia czynności, widać było że czeka na reakcję nauczyciela i moja i gotów jest dać nogę z krzesełka. Jednak Pani zachęciła go z miłym uśmiechem do kontunuowania wypowiedzi. Na kolejne zagadnienia również odpowiedział w miarę dobrze jak na posiadany rodzaj deficytów. Ogólna ocena proponowana 90%. ;) Na Pytanie czy jest zadowolony czy może jednak chce dostać dodatkowe pytanie, zdecydowanie odmówił ;). 

  W sumie to jestem bardziej niż dumna, bo założyłam, że będziemy zdawać minimum. Jak zwykle nie doceniłam syna. JA sobie mogę zdawać na 30% on ma inne priorytety. Za trzy dni religia przy czym jest to przedmiot nieobowiązkowy i 13 stycznia przyroda. W między czasie robimy karty pracy z polskiego, historii i przyrody. Nie dotkamy angielskiego ale młody obcuje ze słownictwem.

Po za tym wdrażam szkodnika w codzienna rzeczywistość. 

 

  

 

Czy Jasiek się domu nie nudzi? Skoro ja się nie nudzę to i on też, bo pozwalam mu sobie towarzyszyć, albo nic nie robić, albo wszystko robić, albo wyjść, albo wejść. Obsługiwać zmywarkę, pralkę, pranie klamerkami przypinać, blaty wycierać, zamiatać, kurz ścierać,  montować 

A jak nam się znudzi to idziemy na spacerek;)wieczorową zimową porą 

 

 

    Powrotu do szkoły stacjonarnej za nic nie planuje. Ale dzięki wyrozumiałości dyrekcji placówki do której uczęszczał mamy czas do półrocza na zmianę decyzji. Jednak kategorycznie wyraża zdanie, że będzie się uczył w Chmurze, bo mu się tu bardzo podoba, jest cicho, nie ma dzieci, pani jest taka uśmiechnięta i zadania są trudne, ale fajne . 

    Na dzień dzisiejszy obydwoje jesteśmy zadowoleni z podjętej decyzji. nie musimy rano zrywać się o 6, jemy śniadanko, uczymy się kiedy mamy natchnienie i potrzebę,  przyswajamy większy zasób wiedzy na przedmiot, który będziemy zaliczać a mniej na pozostałe, chodzimy na zakupowe szaleństwa  razem albo osobno. Tak zostawiam potomka samego w lokalu i sam chadza do sklepu. Nie mamy syndromu - bezmatkianiruszijusz. 

Czyli jak na razie jest dobrze. Jak będzie dalej zobaczymy.

Z motyką na słońce?

    Zwyczajnie tak u nas, cicho. Wszystko toczy się żółwim tempem. Nie ma spraw niecierpiących zwłoki, konieczności natychmiastowej obecności. Pokój do zabaw syn ma już prawie skończony , jeszcze tylko zakupię kołki do płyt g-k i powieszę w końcu obręcz do koszykówki. Inwentaryzacja wyposażenia:

piłka gimnastyczna,

tarcza do rzutków, 

gry planszowe, 

stół z piłkarzami,

puzzle,

książki,

konsola z dominacją gier ruchowych, 

tv,

artykuły papiernicze,

rowerek, stacjonarny,

huśtawka/ hamczek

zestaw do boksowania.

Na co ja te pińcet wydaje? Ano na to na co jest przeznaczone- na dziecko.

W końcu zrobiłam półki w regale, bo jakoś zabrać się za uporządkowanie nadmiaru przestrzeni nie mogłam.

Chwilowo nie mam nadmiaru gotówki ale drugi taki sobie sprawię, naprawdę rewelacja do odpoczynku, poczytania, pooglądania tv a nawet do drzemki. sprawdza się też jako narzędzie terapeutyczne. Bardzo dobrze ćwiczy docisk. No i można wieszać też inne rodzaje siedzisk .

W między czasie wraz z Miłoszem i jego rodzicielką udaliśmy się do sali zabaw w Zielonej Górze. dzieciaki wyszalane, mamy też ;). Tylko uprzedzam jeżeli się wybierać tam dyskryminują rodziców. Co prawda nikt głośno nie powiedział, ze rodzicom skakać nie wolno ale magicznie pojawiła się kartka, że tylko dla dzieci ;). Zdusili moje wewnętrzne dziecko, przydeptali. Nieładnie. Ale i tak pojadę znowu na wiosnę. 

Nasze wyjścia na basen też są częstsze. 11wczesniej mieliśmy olbrzymi konflikt potrzeb. Jasiek - ponieważ lubi się pluszczyć i jako chłopak może bez ograniczeń biologicznych we wszystkie dni miesiąca, dodatkowo nic jeszcze nie goli, nie strzyże i nie przycina i nie przejmuje się czy dobrze w kąpielówkach wypadnie czy nie. Matka- bo może spędzić dwie godziny w ciepełku, na balkonie, obserwować potomka i np, przygotować się na zaliczenie kursu albo któregoś z przedmiotów uczelnianych. suchutka i odziana. Obydwoje zatem mamy co lubimy, plus odrobina samodzielności. Na odkrytym bym się jeszcze nie odważyła na samopas.

Byliśmy też na zabawie andrzejkowej organizowanej przez stowarzyszenie" Centrum Dzwoni" w którym Jasiek na zajęcia terapeutyczne przy współpracy Cichych Współpracownikach Krzyża- którzy pojawili się na naszej drodze z autyzmem dziewięć lat temu i ze zmienną częstotliwością towarzyszą nam nadal w pokonywaniu trudności, rehabilitacji i organizacji imprez na które w tym naszym "tolerancyjnym", "empatycznym", "wyrozumiałym" i "otwartym społeczeństwie - nie byłoby możliwe a jak już to niezbyt miłe. Rodziny bez niepełnosprawności- coś tam wiedza, coś twierdzą, coś niby aprobują a realnie - jesteś ok doki nie chcesz być aktywną częścią naszej grupy. Niestety to przemyślenie z upływem lat się nie zmienia. Zmienny natomiast jest nasz sposób reagowania. 

Wróćmy jednak do dyskoteki. Charakterystyczne dla autyzmu bywa uwrażliwienie na dźwięki i nie tyle ich głośność co reakcja na konkretny rodzaj. Janek był tak zaciekawiony dyskoteką, że przełamał na chwilę posiadany deficyty i wszedł na salę z głośną muzyką i kolorowymi światłami. To nic, że na chwilunię bo istotne było pokonanie trudności i ciekawość silniejsza od braku komfortu. Wytrwał całe 20 minut w dwóch podejściach, po czym poszliśmy na czekoladę z automatu i pogapić się na rybki. 

Ostatnie ciepłe dni to również wyjście na świeże powietrze, czyli konkretnie dostarczenie dokumentacji  w różne dziwne miejsca, czasem położone na odludziu.

Dzięki temu odkrywamy nowe szklaki wokół miasta. 

W sumie to u nas dużo się dzieje i praktycznie zawsze. 

Jest jeszcze nowa zmiana -w obszarze edukacji młodego. Mając wybór między nieszczęśliwym, niechętnie wstającym rano i zmęczonym po południami potomkiem , nadrobieniem " braków" lekcyjnych, czytaniem lektur, odrabianiem zadań, przygotowaniem do klasówek( z których zawsze dostawał słabe oceny, pomimo faktu, ze w domu udzielał odpowiedzi 100/100, a edukacją bez przymusu. Zdecydowaliśmy się przejść na Edukację Domową i tak oto od 1 grudnia 2022 roku Jan jest uczniem klasy IV Szkoły w Chmurze. Oczywiście, że miałam i mam masę wątpliwości, ale po dwóch tygodniach już mogę zauważyć zmianę zachowania młodego i obszary w których czeka nas naprawdę dużo pracy.