Konsola PS-4 Czyli ile kosztuje chwila nieuwagi

    Mamy sezon świąteczny. Magiczny czas, nastrojowy, rodzinny i... sezon polowań różnej maści złodziei i oszustów. Naskrobałam z tych moich mizernych zasiłków, świadczeń, zaskórników na używaną konsolę PS4. Przejrzałam fora, porównałam ceny i rozpoczęłam poszukiwania. Na portalu SPRZEDAJEMY.PL znalazłam ogłoszenie z przecenioną z 700 na 550 zł ową konsolą.                    

Sam opis powinien zwrócić moją uwagę. Kto normalny o 5 rano umawia się na odbiór rzeczy. facet pracuje całodobowo? Jak pierwsza naiwna. Że za pobraniem nie wysyła rozumiem bo i kupujący są nie lepsi. Zamawia nie odbiera a koszty jako wysyłający za pobraniem ponosi sprzedawca. Zatem nawiązuję z gościem konwersację. 

  

Taki oto dialog rasowej blondynki z cwaniaczkiem internetowym.   

                

Wysłałam jak debilka. A ostrzegał. A proponował ino 300, A świecą teraz te niedociągnięcia jak neon i rażą w oczy.  Tylko ,że dostrzegam je dopiero teraz. Po niewczasie wpadłam na pomysł ,żeby wrzucić w Googla numer rachunku bankowego  podany przez Cię I Umię Lawirować w skrócie CIUL i trafiłam na fajną stronę na której nie tylko można rachunek sprawdzić ale również umieścić komentarz. Co też uczyniłam, żeby jak najwięcej osób ustrzec przed CIUL- em i jego pasywno - agresywną działalnością.

 O to tu to tu to tu. Żyjemy w dobie cyfryzacji i każda metoda pozwalająca sprawdzić informacje jest przydatna. Aczkolwiek serwis Sprzedajemy. pl znika z zakładek w komputerze, ponieważ nie ma zakładki - zgłoś złodzieja. Tym samym niejako promują takie działania a nie są małą nikomu nieznaną stronką. Sprzedającemu zalecają nie wysyłać za pobraniem , kupującemu nie płacić z góry na towar. Hmmm wygodne. 

Mam żal w sumie tylko do siebie ,że posiadając wiedzę o mechanizmach stosowanych przez internetowych CIUL-ów i tak dałam się podejść, normalnie niesmak mam do siebie bo ta chwila nieuwagi wpędziła mnie wręcz w poczucie winy, tyle innych potrzebnych nam w obecnej sytuacji rzeczy mogłam kupić a tymczasem zafundowałam bezmyślnie CIUL-owi nie wiadomo co. Bo raczej na utrzymanie rodziny i mleko dla dziecka nie poszło. Wylałam dosłownie dziecko z kąpielą. 

W skrócie: portal Sprzedajemy.pl - podane przez CIUL-a dane : DAWID GASZCZYK . WROCŁAWSKA 10 57-160 BORÓW, NUMER TEL514386635 , NUMER RACHUNKU 74 1600 1462 1822 0015 2014 5805  Uwaga - CIUL !!!!!!

Ale mamy święta - czas cudów i przemiany zła w dobro. I do naszych drzwi zapukał niespodziewany Mikołaj z uroczym Elfem Antosiem ;) Sąsiedzi przeczytali mój umieszczony na FB post i postanowili spełnić nasze maleńkie- wielkie marzenie- podarowali nam Xboxsa ;) Cóż powiedzieć? Dziękuję? To stanowczo za mało. Bo tej radochy z otrzymania niespodzianki nie da się po prostu ubrać w słowa. W ogóle w tym miejscu chcę złożyć podziękowania wielu wspaniałym ludziom ,których los nam postawił na drodze. Tych małych, tych większych i takich całkiem już dorosłych. Wielu rzeczy mnie nauczyliście: wyrozumiałości, zaufania, szczerości, że poproszenie o pomoc to nie słabość, bezinteresowności, że zainteresowanie to nie szukanie tematu do plotek, że można upaść i znajdzie się ktoś kto pomoże wstać kiedy myślisz ,że już nie dasz rady, ktoś kto poprawi ci koronę i zetrze rozmazany płaczem tusz. Wam wszystkim moje dobre dusze - Niech się Darzy, niech dobro które niesiecie wraca do Was z każdej strony. Dziękuję. 

Również tym po drugiej stronie barykady wszelkiego rodzaju CIUL-om, toksykom, wszechwiedzącym i całożyciowym pijawkom energetycznym. Bez was nie miałabym możliwości dostrzec tych wszystkich dobrych rzeczy wokół i tych wspaniałych ludzi.

Nie powiedziałam w domu o mało sympatycznym sprzeniewierzeniu gotówki, silne emocje są bowiem niemile widzianym gościem , który może uczynić wiele spustoszenia. Na szczęście dla mnie małżonek nie posiada FB ;) i niech wie tylko, że Mikołaj był i po prostu jest wyjątkowym człowiekiem;)

Po za tym Święta w zupełnie innym wymiarze. Otóż w tym roku wraz z mężem i młodszym potomkiem udaliśmy się w gości. Ale jak to w Wigilię? Ano tak to. 

 Wystrojona, ufryzowana a co. Wigilia w tym roku u mamy chrzestnej potomka ;) Cudnie było, bez ściemniania. I te zapomniane pieniążki w pierogach i ten spokój, pogawędki, dom pełen ludzi. Fajnie mam życiowo. 

Ale nie myślcie, że w domu żadnych przygotowań do świąt nie było o co to to nie. Mimo wszystko-orkiestra gra nadal ;) Ewka się wyprowadziła więc Jan godnie przejął pałeczkę pomocnika 

 

Trochę mocno pierniczki dostały po uszach i z gościńca wyszły nici ale w sumie istotny był proces produkcji a pierniczki dostarczymy winnym terminie ;)

Po zacnym powrocie zaszczyciła nas swą obecnością pociecha numer jeden wraz z kandydatem na zięcia;) Nie nic się nie zmieniło ;) Ten sam osobnik. Posiedzieli herbatkę wypili i pojechali kolędować ;) Jutro mają przybyć powyżerać przygotowane pożywienie. Skubaniutki łupinek po mandarynce nie wyniósł ;) jeszcze ma lęki. Taki nieoswojony;) 

Koniec studiowania coraz bliżej. Kolejny dobry czas dobiega końca. Ale osiągnięty założony cel, fragment realizowania siebie, podniesienia poprzeczki i cm wyżej. Mogę, chcę, potrafię. A to jest najistotniejsze tak mi się wydaje. 

Nie ma tego złego co by na dobre się nie zmieniło ;) Szarpie nas ten los, poniewiera i upodli czasami do granic naszej wytrzymałości a jednak wstajemy każdego dnia od nowa pracowicie sklejamy porozrzucane okruchy szczęścia. Kiedy w dom wchodzi niepełnosprawność, choroba świat wywraca się do góry nogami i nie jest to delikatny powolny proces o nieeee. Cios znienacka i nagle okazuje się,że wszystkie te drobne ciosy po drodze były po to właśnie przygotowaniem na ten który nadciągał i że dzięki nim masz siłę i umiejętności aby nie upaść pod jego naporem. Każdy rok w sezonie jesiennym dopadała mnie nostalgiczno- depresyjna melancholia, od zeszłego roku nie mam dla niej czasu. W natłoku codziennych spraw nie ma miejsca żeby się dłużej nad sobą użalać. 

Ze smutniejszych wiadomości psisko nasze podwórkowe po 12 latach wegetacji przeniosło się na kwieciste psie łąki i dokonało żywota. I to był ostatni żywy zwierzak w tym domostwie. Są rzeczy do których zdecydowanie nie czuje powołania i opieka nad czworonogami do takich należy. Obydwojgu nam zatem będzie zdecydowanie lepiej. Niech sobie koty gania na pierzastych chmurkach i szczeka na latające jeże. 

Żal mija pytania zostają. Wigilia poza domem pozwoliła nie myśleć o pustym miejscu przy stole. Czas zaciera pomału wspomnienia. Blednie wszystko, nie boli już  tak bardzo patrzenie na porozrzucane po mieście roślinki. Mały pozostawił po sobie mnóstwo zieleniny w mieście. Idę na spacer i wśród tych pustych teraz rabatek widzę jak podlewa roślinki z ironicznie wykrzywionym uśmieszkiem i słuchawkami na uszach ;) Nie da się zapomnieć jak co chwilę są miejsca które tworzył. Może lepiej wybrał, lepiej dla siebie. Bo mi bez niego jakoś ciężkawo jeszcze. 

No ale jakoś to wszystko do przodu mknie. Po Nowym Roku mkniemy do psychiatry czas pozbierać nowe zaświadczenia bo grupa w lutym wychodzi. Trzeba też orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ogarnąć na kolejny etap szkolny. I złożyć wniosek o wymianę pieca. Pracowity początek roku się szykuje. 

                                                              

  

Podejście do autysty czyli kiedy dziecku trzeba pobrać krew

 Już Wam chyba opowiadałam nasze ostatnie perypetie z pobraniem krwi do badania. Naiwnie sądziłam, że to jednostkowa sytuacja i że dotyczy gabinetu zabiegowego Szpitala Dziecięcego na u. Koszarowej  we Wrocławiu i że podejście zespołu pielęgniarskiego w stylu- twój problem kobieto radź sobie, ja tu jestem od wbicia igły i przetransportowania jej do próbówki. Jakże mylne były to przypuszczenia przekonałam się w dniu wczorajszym i dzisiejszym również. Jednak po kolei bo sporo się wydarzyło ostatnio.

              

Byliśmy na wycieczce we Wrocławiu, tym razem po leki dla rodzica 1a oraz na konsultacji u dentysty. Po obejrzeniu paszczy werdykt- robimy hurtem w narkozie. No i miodzio. Tak wiem, narkoza nie jest bezpieczna dla organizmu ale jak dla mnie mniej bezpieczne jest wiercenie i wyrywanie zębów z pełną świadomością pacjenta i zerową współpracą jeżeli tylko igłę delikwent zobaczy. Jak widać na zdjęciach u nas jeszcze ciepła jesień, 120 km dalej zimno i śnieg. No cóż bywa- zimą w trampkach

Pojechaliśmy, wróciliśmy i wracamy do realiów funkcjonowania w sezonie grzewczym. Drzewo samo się nie potnie. Wychodząc z założenia, że pomocnika trzeba sobie od najmłodszych lat formować, żeby na starość nie zapitalać na ,, mamo ale ja nie umiem, nie potrafię, nie wiem jak, zmęczony jestem, daj mi spokój nie mam czasu i sama sobie zrób" angażuje szkodnika do prac gospodarskich.

Taszczył zatem w pobliżu piły elektrycznej deski, deseczki , desunie. I po co po to żeby matka sobie krzywdę zrobiła. Stara a durna jakbym pierwszy raz do piły stanęła. Łeb w chmurach, szybko bo jakiś nerw mnie ostatnio trzyma na wszystko i na wszystkich znacie to? Kiedy w domu mąż/ żona mruga za głośno? No właśnie taki sezon mnie dopadł a kolejna 10 cio- dniowa kwarantanna młodego nie pomogła w odzyskaniu równowagi. Oczywiście telefon kontrolny z policji tudzież pytanie czy coś potrzebujemy był- na 8 dzień. Zdechlibyśmy z głodu jakby ktoś tych durnych jak dla mnie obostrzeń pilnował. Profilaktycznie od 6 grudnia do 9 stycznia młody zostaje w domu i uczęszcza na lekcje zdalne.

Pewnie Was intryguje jakąż krzywdę sobie zafundowałam podczas cięcia piłą: paproch w oku, drzazga pod paznokciem, stłuczony paznokieć lub złamany? Nic z takich drobiazgów, solidnie się skaleczyłam

Pierwszy raz w życiu zdarzyło mi się zemdleć z bólu. Źle złapałam deskę i jak nie odbije od tarczy jak nie strzeli po łapie. Oooosz, bolało jak jasna cholera i jak się pozbierałam, byłam przekonana że co najmniej dwa połamane w drobny mak. Podniosłam się, otrzepałam i do wlokłam do domu, dobrą chwilkę poleżakowałam i jak doszłam do siebie naiwnie wymyśliłam, że pojadę zrobić przeswietlenie żeby się upewnić czy uszkodzenia są poważne czy nie i w razie czego ze zdjęciem do lekarza. Dzwonię i pytam czy prywatnie wykonam prześwietlenie. Tak oczywiście tylko musze mieć skierowanie, ok ale ja chcę prywatnie zrobić. Tak ale ze skierowaniem. Najpierw lekarz- skierowanie potem znowu lekarz. Płacz i płać. Wkurzyłam się i stwierdziłam ,że samo się zagoi. Drugi dzień przyniósł nadzieję, nic nie spuchło i mogłam ruszać wszystkimi palcami. Jest dobrze. Do tego stopnia, że dokończyłam cięcie drzewa. A co mi tam plan musi być wykonany nie ma ,że zmiłuj. Zaschło. Ale uważam, skupiam się i nawet odkopałam w czeluściach garażu osłonę na tarczę piły, bo jak by mi tak w ten siwy łeb pizło to bym pewnie nie miała już okazji nic na blogu napisać. Mądra Monika po szkodzie można by było sparafrazować klasykę powiedzeń ludowych. 

W międzyczasie pojechaliśmy również na imprezkę urodzinową do szwagierki. 70 lat nie w kij dmuchał ,niechętnie ale pojechałam. Nie dlatego, że nie lubię solenizantki czy innych ludziów, ale dlatego ,że jestem przemęczona, wypompowana, dlatego że moim priorytetowym zadaniem jest w niedzielny poranek, popołudnie, wieczór zakopać się pod pierzyną po czubek nosa. Na jeden dzień zapomnieć, że jestem silna, niezawodna, odpowiedzialna, pomocna, samowystarczalna itp.  i tak dalej i poleżeć, po użalać się nad sobą, popaść w marazm i w czarną otchłań rozpaczy, odbić się od dna i nabrać sił na kolejne dni , poprawić koronę i do przodu. Jan trzymając się na uboczu znalazł spokojne miejsce relaksu z tv. Gołe ściany ;) minimalistyczny wystrój wnętrza, idealny pokój dziecięcy tak właśnie powinien wyglądać. Czysto i absolutnie pusto ;)( malowanko)

Przedświątecznie wierszyk w wykonaniu Jana Stanisława D ;) a co taki zdolny jest, ma niesamowitą wręcz pamięć słuchową. 

Ogólnie nie jest ,źle chandra mija i powraca, sprawy się kumulują, rozładowują. Tu uśmiechnięta ja chociaż ani wczoraj ani dziś mi do śmiechu nie było nic a nic i ani odrobinkę. Tu nastąpi opis perypetii 

jakie stały się naszym udziałem podczas konieczności wykonania młodemu pobrania próbki krwi. 

 do narkozy konieczny jest zestaw wyników, wyników których pozyskanie wiąże się z użyciem igły i strzykawki w miejscu powszechnie zwany punktem pobrań. Dobra nauczona poprzednimi doświadczeniami we Wrocławiu, obudziłam szkodnika, zapodałam łyżkę Hydroksyzyny( nie samowolnie ino po konsultacji z pediatrą) pojechaliśmy, rejestracja bez problemu, dostaliśmy kody kreskowe i koniec dobrego. Młody nie wyglądał jakby zazył lek na uspokojenie. Fiksacja z każdą minutą się nasilała. Po godzinie oczekiwania, zabrałam gościa i pojechaliśmy do Zusu po zaświadczenie, wróciliśmy do laboratorium - nic, nie i nie i już. Wlazłam do gabinetu naiwnie sądząc ,że może niekompetencja kadry w obcowaniu z trudnym pacjentem na przykładzie szpitala dziecięcego we Wrocławiu to jednostkowy przypadek ale niestety nie. Mówię w czym jest rzecz i słyszę- No co ja Pani pomogę, proszę z synem porozmawiać, wytłumaczyć ... nie mam pytań. K...wa wytłumaczyć to można dziecku które się boi i rozumie a nie dziecku z deficytem. No wie Pani my na siłę to nie możemy, musi go Pani przekonać. Wyszłam bo cóż było sterczeć wobec takiego profesjonalnego podejścia. Zatem po raz kolejny udałam się z młodym w rundkę- do domu do pieca podłożyć, i do Mopsu zaświadczenie zawieźć i do sklepu. Hydroksyzyna nie zadziałała- przynajmniej w tamtym momencie. Jeszcze jeden wypad do urzędu miasta i odpuściłam powrót po raz kolejny do poczekalni pod laboratorium w szpitalu miejskim. I co dalej? Dalej szukam kogoś kto ogarnia młodocianych autystów medycznie. W międzyczasie wpadło mi do główeczki zadzwonić do pielęgniarki z hospicjum, która u nas bywa i poprosić o pomoc. W ten oto sposób dziś o 7 rano z minutami po raz kolejny trafiliśmy do szpitala i o cudzie - krew została pobrana i to trzykrotnie. Bo z tego stresu nie dałam kartki ile probówek trzeba pobrać i okazało się, że za mało. Dwa wkłucia, krew do laboratorium i do domu. Myślicie koniec przygód? O nie nic z tych rzeczy. Ledwo wlazłam do domu- telefon. Dzień dobry laboratorium- wie Pani bo tu jeszcze na OB potrzeba jedną próbkę krwi. Noooooosz k....a nieeeeeee .Za co pytam się , co ja komu złego zrobiłam? Myślę sobie nie mogę zawracać ciągle łowy pani Gosi, więc zadzwoniłam do usług pielęgniarskich. Przedstawiłam sytuację, proszę przyjechać pobierzemy. Pojechałam, zapłaciłam młody usiadł na fotel, zobaczył igłę i koniec imprezy zastygł jak kamień. Nie dało rady. Zatem nazad pod szpital - pani  Gosiu heeelp meee. O cudzie dał się ukłuć po raz trzeci i jeszcze stwierdził ,że było fajnie, nie było tak źle. Ogólnie to u Pani Gosi było wesoło i pani Gosia leczy tatusia to i Janka może. A mnie w środku telepało z nerwów do obrzydzenia. Pielęgniarka a pielęgniarka. Gdzie leży różnica? Na czy polega? Może na tym, że matka za drzwiami została ,że nie było ciumkania tylko spokojna stanowczość, zdecydowanie i szybkość działania, umiejętność odwrócenia uwagi i najważniejszego- zrozumienia. Czynnik ludzki. Jakże istotny. Każdy szpital powinien mieć na etacie taki wzorzec pani Gosi, świat byłby zdecydowanie lepszy. Udało się, tym razem - bo trafiliśmy na ,,człowieka" w kitlu  a co dalej? Nie wiadomo. Oby nie za częst trzeba było pobierać krew. Aaaaa hydroksyzyna w końcu zadziałała o 16 tej- uśpiła młodego. 

No i tak to się u nas dzieje.

Ogólne podsumowanie na plus

- drzewo pocięte

- ręka zagojona

-palce nie połamane

- krew pobrana

-prezenty skompletowane

-prace zaliczeniowe powysyłane-

-zaliczenia w terminie '')"

- młody zakwalifikowany do leczenia w narkozie,

- uśmiech nadal piękny 

Czego chcieć od życia więcej?

Kiedy nie muszę być nadopiekuńcza

    Kiedy nie muszę być nadopiekuńcza? Dobre pytanie szczególnie, że teoretycznie wiem, iż młody wymaga wsparcia a nie wyręczania. W myślach wygląda wszystko znacznie lepiej. 

    Nie pytam ostatnio syna co ma przynieść, na kiedy, co jest zadane i czy w ogóle jest zadane i... nie przepadł z kretesem. Bloki zaniósł, na test z lektury się nauczyliśmy, modlitwy też ogarnęliśmy w mig. Niezmiennie zadziwia mnie pamięć Janka i szybkość przyswajania. Oczywiście jeżeli chce się czegoś nauczyć.

    Problem mamy z uzębieniem młodego, pękł mu wczoraj kawałek piątki. Na szczęście nie boli. Zabieram się zatem za dzwonienie. Oczywiście poszukiwałam gabinetu w którym przeprowadzą zabieg w narkozie i pierwszy telefon - klinika w której rozpoczęliśmy remont jak młody miał lat zaledwie trzy. dodzwoniłam się koło południa, po to żeby usłyszeć że od dawna zabiegów w znieczuleniu nie wykonują z powodu braku anestezjologa. Polecono mi inną wrocławską klinikę. Już tam byliśmy dawno temu bo w 2019 roku jak się okazało i jest to poliklinika uniwersytecka. Czyli placówka w której studenci uczą się być lekarzami. Zdecydowanie to nie miejsce dla nas. Za bardzo stresogenne. Dzwonię zatem dalej. Nowa Sól, Zielona Góra, Leszno, Legnica, Namysłów, Oleśnica. Połowa sukcesu w Namysłowie termin mamy na 30 grudnia br. Nie wiem czy się cieszyć. Wpadł mi jeszcze adres przychodni w Rawiczu. Dwa plusy. Tylko godzina jazdy i narkoza w ramach NFZ. Zatem dzwonię. Nie dodzwoniłam się ale pan doktor oddzwonił. Nakazał przesłać fotę orzeczenia i jutro po 10 tej mam dzwonić żeby dogadać termin konsultacji. Jednakże byliśmy dziś z małżonkiem moim osobistym na przymiarce u tego fajnego doktora o którym niedawno Wam opowiadałam i dr mówi, żebyśmy z młodym zaszli, obejrzy. Może uda się bez narkozy. Byłoby super, Wstępne rozmowy z potomkiem zaowocowały wyrażeniem zgody na wizytę. Skóra mi cierpnie na samą myśl, bo jeszcze mnie gnębi poczucie porażki i bezradności przed gabinetem zabiegowym, kiedy młody nie dał sobie krwi pobrać. Ale nie będę się niepotrzebnie nakręcała. Chce zatem dzwonię jutro rano z zapytaniem czy możemy wpaść do gabinetu.

    Kiepski dzień a właściwie tydzień mam ostatnio, niemoc czuję taką beznadziejnie, beznadziejną. Zmuszam się do pracy , do czytania. Zaczynam kilkanaście razy od tego samego akapitu bo umyka mi sens zdań. Za dużo kawy, czasu i stanowczo za mało snu i kreatywnych, twórczych zajęć. sezon jesienno - zimowy oznacza nie więcej obowiązków ale inny zestaw. Dorzuciłam sobie funkcję palacza i niektóre reakcje mnie zadziwiają. Nie nie wstaję dwie godziny wcześniej. Rozpalanie w piecu zajmuje 10 minut łącznie z wybraniem popiołu i wyniesieniem go do kontenera. Zanim nie zrobi się naprawdę zimno wypalam drobne drzewo i wymaga to niestety przyklejenia do domu bo na maks dwie godziny jeden wsad wystarcza. Nie nie wstaję w środku nocy, żeby podtrzymać ogień. Dom nagrzany w dzień dobrze trzyma ciepło i nawet jak koło 1 w nocy wygaśnie to o 6 jak rozpalę jest cały czas ciepło czyli około 18 stopni. To naprawdę dość ciepło. Tak muszę owego opału nawieźć i tak też czynię, średnio dwa razy w tygodniu, mam magiczny schowek pod schodami gdzie upycham zapasy. Mam też praktycznie cały podwójny garaż zawalony paletami do pocięcia ale... najpierw zajmę się tym co leży pod wiatą. Zdecydowanie muszę dopracować technikę cięcia, bo takiej drobnicy nacięłam ,że masakra. Nic to człowiek uczy się na błędach. Teraz mam więcej wiedzy na temat długości szczapek.

    Na jutro zaplanowałam konstruowanie regału, również z drewna pochodzącego z odzysku. Czyli te deski z palet, które się dały zdemontować i obrać z gwoździ stanął się wyjątkową i jedyną w swoim rodzaju konstrukcją . Co ja chrzanię. Mam tylko nadzieję ,że to się wszystko będzie trzymało kupy i choć w zarysie będzie przypominało wizję z mojej głowy. Niedługo się okaże.     

    Nie chcę zapeszać, ale ostatnio jakiś progres mamy. Młody radzi sobie bardzo dobrze z obowiązkami w szkole i co najważniejsze samodzielnie, jakby mniej marudzi, rzadsze są teksty w stylu - jestem niesamodzielnym Janikem, nic nie umiem, nic nie potrafię, do niczego się nie nadaje, jestem jakiś inny. To efekt mówienia- obok Janka i do Janka. Przekaz podprogowy normalnie. Wiecie jak człowiek się czuje kiedy mówi do kogoś a ten ma go w bardzo ale to bardzo głębokim poważaniu. Mów do słupa a łup jak dupa. Powiadam. Z Jankiem wygląda to tak, że ja gadam swoje, on gada swoje , wygląda ,że wcale mnie nie słucha a już nic nie wskazuje ,że w ogóle rozumie co mówię. Na pytanie- Janku czy ty mnie słuchasz, czy do kogo ja mówię? Odpowiada- już, już słucham Cię Moniko, nie denerwuj się. Noooosz, któregoś dnia... nie wytrzymam i co? I nic będziemy kontynuować twórcze monologi. Bo okazuje się ,że mimo wszystko- bardzo dużo z nich trafia gdzie powinno.

    Spędzamy z młodym ostatnio sporo czasu razem, właściwie bardzo mało spędzamy osobno. Ze świetlicy szkolnej korzystamy w sytuacjach naprawdę awaryjnych. Zaczynamy dzień o 6:30 od pon do pt. znaczy Janek zaczyna bo ja o 6. Kończymy różnie on o 21 ja czasem i o 2 nad ranem, nie ma pracy , nie ma zmęczenia nie ma spania. o 7: 02 mamy autobus komunikacji miejskiej linii O nic to, że objeżdżamy pół miasta i spory kawałek musimy przejść do szkoły, ma być linia zero o godzinie 7:02 . Przynajmniej na tę chwilunię. Pewnie za kilka miesięcy fiś minie. Wracam do lokalu mieszkalnego na pieszo , nie dlatego ,że muszę ale mam ochotę na odrobinę samotności. Rozpalam w piecu, ogarniam dom, szykuje posiłki, robię zakupy, patrzę, czy pajęczyny są już bardzo widoczne Koło 13 wyruszam po syna, idziemy na przystanek linii 0 wysiadamy na Wojska Polskiego/ Perseusza, czasem Andromedy i idziemy do domu. Prac cd plus nauka z młodym, czas na wygłupy, ogarnięcie drugiego osobnika kulinarnie, jakieś prace na zewnątrz, i nastaje noc. Mycie paciorek i spać. I kolejny dzień, Dokładnie taki sam, no może różnice w detalach.

    Powrócił etap na potrzebę bardzo mocnego docisku.

 -Moniko, poleżysz na mnie? -

-Moniko spędzisz ze mną trochę czasu? 

-Moniko, będziesz mnie wyrzucać?(spychać z łóżka na podłogę i przydeptywać)

- Moniko chodź mnie przewrócić

-Moniko pooglądamy o samochodach?

i tak od 13 do 21 najbardziej popularne słowo w domu- Moniko. Skąd on to podłapał? Nikt tak do mnie nie mówi. Uzupełniam o  część drugą czyli mamo. I czasem jak się chłopak zapomni wymsknie mu się mamo Moniko. Eh dzieci. I tak jest fajny.

    Znaczy ogólnie to jak mam obydwa fajne dzieciory tylko większy był wychowywany metodą pionierską i wykazuje liczne braki tudzież wykazuje wysoki stopień wkurzania ale jak sobie wychowałam tak mam. Co prawda uczuciowość, emocje, poczucie obowiązku i więzi rodzinne leżą i piszczą ale ma kilka innych cech przydatnych w życiu. Najważniejsze to samodzielność, zaradność, inteligencja, spryt, nie wiszenie na matce jej portfelu i lodówce. Będą z niej ludzie albo i nie to się okaże. Dobra nie ma co chwalić, bo obrośnie w piórka. Jest jaka jest, wady niestety odziedziczyła nie po mnie .

    Kiedy nie muszę być zatem nadopiekuńcza to zmuszona jestem do samokrytyki i weryfikacji swojego podejścia życiowego, zatem czuję zdecydowaną potrzebę opiekowania się synem z niepełnosprawnością, łatwiej jest być matką owego dziecka niż zając się sobą. Zbyt emocjonalne, zbyt osobiste, zbyt niewygodne. Nie mam czasu myśleć o sobie- zajmuje się synem. Nie mam czasu wyjść na kawę- palenie w piecu, nie mam czasu spotkać się na plotach- opieka nad mężem, Nie mam jak wyrwać się na ognisko, wycieczkę, wyjazd- no zarobiona jestem. Taaaa przez dwie godziny reszta na fb. 

    Dobra postanawiam się ogarnąć jutro udam się do biblioteki po lektury niezbędne do doszlifowania mojego epokowego dzieła jakim jest praca dyplomowa. O mamuniu promotora już mam, temat mam, pracę mam i masę niepewności też. Nie cierpię wystąpień publicznych, to nie moja bajka. Pewnie dlatego zgłosiłam się na czytanie w kościele. Ja, zdecydowana większość mnie zna i wie jak bardzo to do mnie nie pasuje. Ale czego się nie robi dla dobra dziecka. Ma proboszcz rację, żeby dziecko mądrze i świadomie wierzyło, musi mieć przykład a nie nakaz. Zatem już niedługo mój debiut przed szerszą publicznością, potraktuję to jako nowe wyzwanie i rozgrzewkę przed obroną dyplomową. 

Padłaś powstań ale...

 no właśnie ale ... ile jeszcze razy mam zdzierać kolana, nos, brodę i łokcie? Ile jeszcze sprawdzianów, testów, zagadek mam rozwiązać i po co? I najlepsze że to wszystko o suchym pysku, czasem abstynencja jest uciążliwa, z drugiej jednak strony co za frajda jak i tak zawsze ale to zawsze pamiętałam swoje wszystkie głupie pomysły po spożyciu. Ach młodym być ;) 

Ostatnio w  sumie dobrze jest ,chociaż jak to u mnie dzień bez wkurzu to dzień stracony. Zawsze sobie znajdę jakiś powód żeby popsioczyć. Niestety nagromadzony stres, którego chwilowo nie mam jak " wypocić" daje o sobie znać rozkojarzeniem, zapominalstwem, dziurami myślowymi i poirytowaniem.

W związku z faktem niezbyt sympatycznego przekonania się na własnej skórze, że w razie gdyby mnie nagły i jasny trafił ludziska drzwiami i oknami nie będą się pchać co by Jaskiem się zająć, postanowiłam syna usamodzielniać w maksymalnym stopniu. Wyposażam go zatem w najbardziej przydatne informacje , porządek wokół siebie i przygotowanie posiłku. Tak to wygląda..

                                                      

                                                 

Serio schudłam ;) bez ściemniania. Znajdź różnicę na zdjęciach poniżej ;)

 

Uwielbiam wręcz pasjami nowe umiejętności zdobywać. W tym sezonie mianowałam się samozwańczo kominiarzem 

Byliśmy również z wizytą towarzyską u cioci podczas której Jan zyskał zestaw niedostępny w warunkach domowych ;) jedzenie w pobliżu komputera. 

Z dobrych wiadomości po ostatnim Usg - raczysko stanęło w miejscu, guzy nie rosną, waga stoi w miejscu, żadnych nowych niespodzianek. I to jest zdecydowanie najlepsza wiadomość sezonu. Nic tylko chwilą się cieszyć tymi małymi promyczkami.

Garażu jeszcze nie skończyłam, czekam na przypływ gotówki żeby papę zakupić ;) trochę zimnawo na dworze jakoś szybko się zrobiło i co pocznę nic. Za to na wiosnę... pytanie tylko na którą- na pewno dokończę.

Czym jest cierpienie wobec piękna

     Ostatnio jak wiedzą niektórzy -znaczy większa część miasta, kupiłam w końcu coś dla siebie. Nie żadne tam brewki z norek syberyjskich, paznokcie z akrylu. ale uśmiech sobie zafundowałam egoistycznie. Oczytałam się najpierw a jakże., napatrzyłam na maczane w szklaneczce szczęki i mówię sobie chcę czegoś trwałego, co mi na spotkaniu rodzinnym z paszczy nie wyleci - to po pierwsze. Po drugie chcę pozbyć się w końcu smrodku, który stanowił ( jak mniemam) naprawdę duży problem estetyczny. Zatem wiedziałam czego chcę i ile mogę przeznaczyć. Uzbrojona w tą wiedzę obejrzawszy najpierw uzębienie znajomej ;) udałam się na konsultację do stomatologa. Da się, zrobimy, koszt XXXXX (ileeeee? dobra sprzedam najwyżej nerkę). Nie pytałam czy będzie bolało, ile wizyt, jaka procedura. Przecież wszędzie wygląda to tak samo a wujek Google tym razem perfidnie mnie oszukał niepełną wiedza w zakresie procedur protetycznych uzupełnień stomatologicznych.

1. Szlifowanie zębów tzw. filarowych nie boli- taaa pod warunkiem ,że szlifujesz zdrowe zęby pod estetyczne uzupełnienie i nie masz nadwrażliwości a PH w jamie ustnej nie powoduje, że znieczulenie po którym nie czujesz twarzy przez trzy dni i tak nie działa.

2.Czekają cię dwie wizyty- yhm nie wiem kogo. Całe życie nie byłam tak często w gabinecie dentystycznym i to na własne życzenie.

2a. wizyta 1 - konsultacja i konfrontacja oczekiwań a realiów. Po wyprostowaniu ścieżek myślowych, wyznaczenie kolejnego terminu.

2b. wizyta 2- szlifowanie zębów pod korony, wyciski, nałożenie mostu tymczasowego na dwa góra trzy tygodnie zanim porcelanki od protetyka nie dotrą. Szlifowanie mimo zapodanej końskiej dawki znieczulenia bolało, ale dało się wytrzymać. Za to trzy dni po założeniu koron tymczasowych ból dziąseł i samych kikutów zębowych sprawił ,że miałam ochotę złapać za kombinerki i uporzadkować sytuację. Oczywista oczywistość w weekend a że ja z pokolenia jestem, któremu obce są takie zjawiska jak dzwonienie do lekarza a w szczególności do dentysty ,w sobotę  grzecznie przeczekałam do poniedziałku. Dzwonię i mówię, że boooooli. Dwa opakowania paracetamolu, poltram tudzież ibuprom max zazyte. Zapraszam zatem. Po dotarciu do gabinetu ból zniknął. Doktor zapodał mi jednakowoż kilka niezbyt miłych stuknięć w koronki i orzekł ,że to pewnie dziąsła, bo dość mocno przy szlifowaniu dostają w żyć. Wyraził przy tym zaskoczenie, stopniem nadwrażliwości uzębienia . Jak nie minie mam dzwonić - świątek, piątek. Nie zadzwoniłam, 

2c Zapraszam po odbiór zębów- szeroko się uśmiechnęłam swoim , szczerbatym jeszcze i pokruszonym uzębieniem. skąd ta radocha nie wiem. Ale rzeczywistość przerosła moje oczekiwania. Tymczasowe korony założone zostały na tzw, cement tymczasowy. Naiwnie sądziłam, że doktor jakimś płynem poleje i zdejmie jak kapturek. a takiego. Najpierw ostrzyknięcie twarzy znieczulaczem, który przypominam działał ale słabo. Taki mój urok najwyraźniej bo pół roku wcześniej usuwanie zęba nr 2 w szczenie też do najfajniejszych nie należało mimo podwójnej dawki znieczulenia. Co poradzę ano nic a zębów zacisnąć nie mogłam.Po chwili kiedy moja twarz przestała w zasadzie stanowić fragment mnie dr wziął takie sobie dłutko, młoteczek i rozpizył akrylki. Po czym z dumą wyciągnął z czeluści gabinetu mój nowy piękny i nieskazitelny uśmiech. Cudo powiadam wam nie mostek. Ale zachwyt nie zniwelował niezbyt przyjemnego cd.Dr ów czarujący zgryz umieścił w mojej szczęce, nacisnął , nadusił, wcisnał, potrząsnął, wyjął, wydłubał jeszcze kawałek zaległego tymczasa i ponownie wcisnał. Matko jedyna i ja jeszcze za to zapłaciłam ;) masochistka ze mnie, nie powiem. Efekt wizualny  przeszedł moje oczekiwania. O masz goooossszzzz. Pięknie. Dr mówi, że teraz trzeba to zdjąć i przykleić ale, że całkiem fajnie się trzymały to w porozumieniu uzgodniliśmy wizytę po wszystkich świętych.  Niby trzymało się całkiem mocno pod warunkiem, że nic nie gryzłam bokami, twardszego od powietrza. Jak mnie poniosło na kanapkę to nocka z bańki, ból powrócił po czym jak przez noc most wrócił na miejsce znikał. Przez ten miesiąc zrzuciłam ponad 10 kg, dr dokonał niemożliwego, schudłam ;) leżę sobie patrzę a tu podstawek mi nie wystaje( znaczy brzuszysko)retyyyy ale że jak to się wydarzyło? Ano jak możesz pić ino i to nie za zimne ani za ciepłe ani za słodkie ani za kwaśne ani  za twarde to niewiele produktów zostaje do wyboru. Podbierałam mężowi nutridrinki, małe , syte, włosy po nich gęstsze jakieś ;) paznokcie też ale co dobre nie trwa wiecznie

3. wizyta cementująca mój nowy zgryz na dobre w szczenie. Co ja sobie myślałam decydując się na most protetyczny? Kto mi ten pomysł podsunął? Bez znieczulenia, bom chciała ewentualne poprawki nanieść przed przyklejeniem zgryzu. Dr szast, prast i oto trzyma mój zgryz w dłoni. Teraz będzie nieco obrzydliwie bo po tygodniu użytkowania nie klejonego mostu. Mimo szorowania zębów po każdym posiłku płukania dentoseptem tudzież Gimbaxem na zmianę, fetor zebranych resztek jedzenia i bakterii był przeokropny. Bez znieczulenia? Co ja miałam we łbie? Dr uspokoił , że to na tym etapie naturalne zjawisko i w dalszych pracach nie pojawi się  ów niezbyt miły aromat. Brrr aż mnie otrzepało. Ale dobra, siedzę z rozwartą paszczą i słyszę radosny głos dr- mam spirytus i nie zawaham się go użyć. Bardzo słowny facet- użył na moich oszlifowanych kiełkach. Ów wacik z czystym spirytusem posłużył do dezynfekcji. Tu jest tylko jedno słowo które się pojawiło w mojej głowie w tym momencie w którym wacik zetknął się z zębem i dziąsłami. W sumie jednak po 10 minutach wyszłam z gabinetu z pieknym jasnym zgryzem i po niecałym dniu nie czuję ,że to jest w sumie proteza. Gryzę, uśmiecham się, nicnie boli, nie uwiera, nie ciśnie i wyglada rewelacyjne. Obawiam się czy ów feler kosmetyczny w postaci niezbyt przyjemnego zapachu nie powróci ale ufam słowom doktora ,że nie . 

    Ta cała sytuacja niczego mnie nie nauczyła, niczego. Teraz zbieram na dół ;)Miesiąc i oto jest on -mój wymarzony uśmiech. Jak nie zacznę żreć to plastyka brzucha odpadła z listy teraz jeszcze dolna szczęka, nos i cycki i mogę umierać szczęśliwa. Jakby ktoś chciał zostać sponsorem dalszego ciągu realizacji moich marzeń o pełnym uroku, białym uśmiechu piszcie śmiało wyślę numer konta ;)

    Taka mała rzecz a tyle radości. Lata zaniedbań i kompleksów zrobione w ciągu jednego miesiąca. Na co ja tyle lat czekałam? Zamiast inwestować w chałupę trzeba było w siebie przynajmniej nie poszłoby na zmarnowanie. Zatem ciułam;) 

Nie mam czasu na depresje

 Ale jak to nie masz czasu na depresje? przecież jest jesień, ciemno, zimo i ponuro a ty co? Co to ma być pytam? Ano nie mam. Jak do tego doszło? Nagromadzenie zajęć i ot cała tajemnica. 

Gdzieś tak końcem sierpnia dach w garażu odmówił zupełnie pochłaniania wiekszej ilości deszczówki. Na reanimację jak widać szans nie było

                                                      

zatem wszystko wylądowało pieterko niżej 

                                                      

Przez ponad dwa miesiące szukałam speca - fachowca amatora żeby mi ten cholerny murek do góry podniósł o jak widać dosłownie trzy cegły. Na odpowiedzi czekam do dziś. Jedyny ludzki człek to Marcin, który nieco wcześniej kładł nowa papę na inszym kawałku owego budynku. Zawzięłam się zatem i sobie sama zrobiłam i ciul że niemiłosiernie krzywo- prowizorka 30 lat postoi.

                                                     

wrzucenie na górę tych metalowych rur proste nie było powiem wam ale wykonalne. Ino sposobu trzeba było. Tak sama je tam wsadziłam. 

                                                      

Dobra po ułożeniu cegieł, akcji -murowanie nie takie straszne jak malują okazało się ,że cegieł mi zbraknie na zamurowanie dziury po uprzednich wrotach, ale nasza posesja kryje w sobie mnóstwo ukrytych dóbr jak np, pustaki betonowe. Nie jakiś suporex lany, ciężki beton.

                                                      

Po oczyszczeniu z zaprawy pierwsze trzy przetransportowałam oczywiście na taczce, na szczęście przypomniałam sobie ,że umiem już posługiwać się autem z przyczepką więc ...bez paniki to tylko tak wąsko wygląda tu jest serio mnóstwo miejsca 

                                                 

                                                     

Nie samym murowaniem Monika żyje zatem w międzyczasie wieczorkami łącząc tradycję i nowoczesność odrabiam lekcje ciężko pracując na kolejne stypendium 

                                                       

oprócz tego ogarnęłam wymianę tarczy w pile ale o tym już wspominałam kiedyś

                                                       

No i jest jeszcze szkodnik w obiegu. Zielone ludziki atakująąąąąąąąąą

A tu taka urodzinowa niespodzianka od Miłosza i rodzinki. Dziękujemy ;)

Z tej strony zrobiłam fotę bo prościej  mi wyszło murowanie. Zakończyłam bo, zadzwonili ze szkoły ,że mamy kwarantannę, przegląd auta wyszedł, pompa paliwa szwankuje a sama zaprawa do domu nie dotrze. W popularnym markecie budowlanym koszt transportu to 60 zł więc przy cenie worka zaprawy murarskiej 8 zł to się raczej nie opyla.

Są i deski na prowizorce. Coraz bliżej końca prac budowlanych w moim wykonaniu. Są spore szanse ,że jeszcze w listopadzie ulokuje Leosia w nowym lokum.

Zanim nastała kwarantanna zabrałam się za renowację elementów nagrobków rodzonej matki tudzież bratu  tabliczkę nakleiłam, Zdążyłam ino jeszcze chadziajstwo po tujach okolicznych zebrać i zamknęłi nas na kwarantannie do 2 listopada. Cukierek albo psikus 

Jasiek po raz pierwszy wykazał zainteresowanie konkretną zabawką wobec powyższego na ten tychmiast zamówiłam klocki magnetyczne, oczywiście trzeba dokupić bo niby 72 elementy ale ciężko coś z nich ułożyć 

A tu kilka palet sobie przywlokłam na regał w garażu z recyclingu i nowe wrota.Konkretnie 40 sztuk, dwa kursy przyczepką i paletinng 

Jan oczywiście bardzo mi pomaga w pracach 

Taka przykra sytuacja w tym roku. Ja nie mogłam wyjść z domu teoretycznie i nikt nie trafił ani z kwiatkiem ani ze zniczem. Co prawda umówiłam się ze starszym dzieckiem, że o 18 przybędzie wraz z kandydatem na zięcia ale po raz kolejny olali moją prośbę cieńkim sikiem. O resztę nie wspomnę, ale nie dziekuję . zostawiłam młodego w domu żeby chorego ojca pilnował z zachowaniem dystansu oczywiście i zaniosłam roślinki 

Kwarantanna , kwarantaną ale porządek musi być  i czy skorpuka za młodu...

                                                

Efekt wzmożonej pracy fizycznej tudzież diety mostkowej( protetycznej) trzy tygodnie i dycha na minusie 

                                            

No i nie mam czasu na depresję serio.