Bieńków- miejsce integracji ;)

Tuż za granicami Głogowa w dosyć niedalekiej odległości, jeżeli porusza się człowiek pojazdem mechanicznym mieści się urocze miejsce - Bieńków. Odludzie, las, konie, miejsce na grill , miejsce na ognisko, wybiegi z królikami, kozami, kurczaczkami do których dzieci mogą wejść. A człowiek witają z otwartym sercem i ramionami. Zacnie bo nie samym szpitalem człowiek żyje. Jak z autyzmem Janka - najpierw szok, potem szukanie winnych, szukanie rozwiązań i organizacja codzienności tak aby dla wszystkich starczyło miejsca, tak i teraz nie pozwolimy, żeby raczysko zyskało monopol. Żyjemy. Skoro żyjemy to mamy potrzebę spotykania się z ludźmi i rozmowy o czymkolwiek innym niż choroba taty i jej aktualny stopień zaawansowania, więc skorzystaliśmy z oferty integracyjnej Stowarzyszenia  "Centrum Dzwoni" w którym Janek aktualnie realizuje TUSy i RehaCom. Najlepsze w tym wszystkim jest, że sam zainteresowany wyraził zgodę na wyjazd, bo on raczej niechętnie. 

 

Stara dobra Molly ;) lub jak kiedyś na początku przygody z hipoterapią oznajmił syn  koń- krowa. Eh to były czasy. Mój prawie trzylatek drący się w niebogłosy posadzony na koniu, my z mężem schowani w krzakach i jazdy autem pani Beatki w nagrodę za jazdę na końskim grzbiecie, nawet i koparka swego czasu się załapała jako pojazd do wzmocnienia pozytywnego. dziewięć lat temu- kiedy to tak zleciało? 

  

Piaskownica? A może stoliczku nakryj się ;)W lesie i grzybów mnóstwo, dziewczyny prawdziwe olbrzymy dziś znalazły. A my takie okazy podziwialiśmy 

Po owym lesie można sobie pohasać swobodnie, pobiegać, pokrzyczeć, nawet porzucać szyszkami ;)

Można też poleżakować, łapiąc ostatnie chwile słońca tej jesieni 

Mozna też znaleźć drzewo do przytulania się albo opierania pleców.

można pośmiać się w dobrym towarzystwie, pożartować, zapomnieć na chwilkę chociaż o tej naszej codzienności i spędzić czas z dala od elektroniki i hałasu miasta. Gdybym kiedyś chciała się wynieść z tego naszego miasta to właśnie w takie miejsce.

Jedyny zgrzyt to brak ogłady młodego. Musimy popracować nad komunikacją werbalną i kontaktami z płcią przeciwną. Zapytany bowiem przez uroczą poniekąd i pełną życia Igę o to ile ma lat, odrzekł- czego chcesz? Hmmmmm dużo pracy nas czeka nad wymianą komunikatów i ich znaczeniu tudzież o uczuciach innych ludzi, ale mamy czas nie spieszymy się.

Cztery dni po

 Cztery dni po... pojechaliśmy na Poznań. I tak wykorzystałam moment w którym mąż ma zapewnioną "opiekę" dzięki temu mogłam dotrzymać urodzinowej obietnicy. Ciężko jest pogodzić ogarnięcie od podstaw leżącej osoby dorosłej i biegającego wszędzie nastolatka  z pasją do podróżowania w dal. A jeszcze trudniej wytłumaczyć dlaczego choroba tak bardzo ogranicza nasze całe dotychczasowe życie, czemu nie możemy po prostu wyjść na spacer, pojechać na rower, wyskoczyć na spacer nad jezioro wieczorem a po szkole pojeździć autobusami. Dlaczego mama nie ma już dla mnie tyle czasu co wcześniej i jak to zrobić ,żeby nie zrodził się z tego bunt  żal do rodzica 1a za to jego chorowanie. 

Zatem skoro mąż mój osobisty jest teoretycznie zaopiekowany to tym razem mogę spędzić dzień z synem. Wybraliśmy się więc na długo oczekiwany przez Janka Poznań. Czekał na wyjazd półtora roku. I się doczekał. Najważniejszy cel- oczywiście jazda komunikacją miejską, I skoro już przybyliśmy to i zoo zaliczone. Dzisiejsza galeria przypomina moje ostatnie funkcjonowanie więc jest chaotycznie rozproszona i od końca. Tu np. Jaska wystraszyła mała małpka z długaśnym ogonem- skacząc jak szalona na okno wybiegu ;) potem zapatrzył się przez dłuższa chwilę na komitywę owej małpki z koziołkiem z zakręconymi rogami. 

Po co robisz mi zdjęcie? No sama nie wiem.

Najfajniejszy element wycieczki do Nowego zoo w Poznaniu- przejażdżka kolejką. Ogólnie to czas nie był zbyt sprzyjający na wycieczki i gdzieś z tyłu głowy radość zakłócały myśli o tym naszym rodzicu pozostawionym na pastwę systemu. Ciężko tak wybierać pomiędzy nimi, 

Ale skoro obiecałam to obiecałam a matki jak obiecują to dotrzymują słowa( chociaż nie zawsze się udaje) A wszystko przez takie jedno drobne wydarzenie. Mianowicie 20 września młody skończył 11 lat. Coraz kameralniej te nasze tortowe spotkania przebiegają. Niestety zarażam potomstwo niechęcią do wystawnych imprez. Wiek i my i starczy. 

I to był moment decydujący o wyznaczeniu konkretnej daty wyjazdu do Poznania. -Mamo muszę powiedzieć życzenie, Chcę ,żebyś była szczęśliwa i zawsze ci bym pomagał i jesteś najlepszą mamą. W tym momencie przerwałam mu ten wzruszający monolog i mówię- Synu pomyśl co byś zażyczył dla siebie, nie dla mnie, nie dla taty ale dla ciebie. Zatem pomyślał i oznajmił- W końcu bym chciał pojechać na Poznań. Zatem cóż było robić, sobota? I stało się 

Należało mu się chociażby  za te pierwsze kroki do samodzielności, za wytrwałość, za postępy, za pogodę, za cierpliwość, za odsunięcie na bok przez chorobę taty, za każdą prośbę zakończoną- nie teraz nie możemy bo musimy zaopiekować się tatą. Poczekaj, później, za chwilę, nie teraz. 

  A może tylko dlatego, że jest dzieckiem? Ot tak za nic, po prostu. 

Zatem wszystkiego najlepszego synu.

I po samodzielności ;)

    Chwilkę pojeździł chłopak sam do szkoły i powrócił również, aczkolwiek zarząd Komunikacji Miejskiej w Głogowie kierując się szeroko rozumianym dobrem wspólnym oraz ekonomią zmienił natężenie kursów autobusów podmiejskich. Jak mniej kursów- więcej ludzi, więcej ludzi- większa konieczność wchodzenia w interakcje. No i najważniejsze, ludzie zasłaniają mu drzwi a jak nie można obserwować bez przeszkód jak na każdym przystanku drzwi się otwierają i zamykają to jaki sens ma jazda?

    Niestety zatem rano udaję się w podróż z potomkiem po czym popołudniem sunę wolnym truchtem po potomka. Jednak los wskazuje, że ten pierwszy krok do samodzielności przekłada się na powstawanie nowych . Mój osobisty mąż zalega bowiem w szpitalu miejskim wiąże się to rzecz jasna z koniecznością wyboru- zabrać młodego na oddział czy zostawić samego w domu? Tak źle i tak niezbyt komfortowo. Ale, jak zwykle Jan sam rozwiązał ów dylemat oznajmił, że chodzenie do szpitala będzie dla niego niezbyt miłe i woli zostać w domu. Tak też uczyniliśmy. Przy czym rozwinęliśmy dwie nowe umiejętności- komunikacji i użytkowania telefonu oraz połączenia wideo. Bo w tym wszystkim nie chodzi o lęk przed widokiem osób chorych a w szczególności rodzica 1a ale o wejście na teren obiektu w którym pobierają krew do badania.

    Mamy już opracowany pewien określony schemat- rano jadę zawieźć szkodnika do placówki edukacyjnej, po czym na pieszo udaję się do placówki medycznej, następnie również na pieszo udaję się w stronę lokalu mieszkalnego, pościeram kurz, pomyślę co zrobić i... czas wyjść po młodego. Więc idę znów do placówki edukacyjnej, następnie tradycyjnie na najbardziej oddalony od szkoły przystanek autobusowy, objeżdżamy pół miasta(chyba, że to piątek to jak najszybciej do domu) spożywamy pożywienie, odrabiamy lekcje, uczymy się na klasówki, Jan rozciąga konstrukcję przed tv z telefonem w pobliżu a ja wybywam do placówki medycznej. Jeżeli Ewa jest w domu to na pieszo jeżeli nie to pojazdem mechanicznym, który nadal jest w moim posiadaniu. Wracam koło 20 tej, kolacja, sprawdzenie czy szkodnik spakowany, kąpiel i... mogę trochę posiedzieć nad kursami z pedagogiki ;) . 

    Podczas mojego pobytu w szpitalu, syn wykonuje do mnie połączenie i prowadzi w miarę poprawną wymianę zdań. Jeżeli rodzic czuje się na siłach i wyrazi chęć przełączamy na wideo konferencję. Nieco obawiałam się jak będzie reagował na wyniszczenie organizmu ale w związku z faktem ,że od samego początku uczestniczył w procesie leczenia taty reaguje można powiedzieć normalnie. Przy okazji prowadzimy gadki socjalizujące potomka. Pisałam już chyba o niezbyt miłym komentarzu młodego w stosunku do innego chłopca z głębsza postacią autyzmu? Jeżeli nie to przypomnę, że reakcją Janka na podskakiwanie chłopca i próby nawiązania przez niego kontaktu było użycie zdania- tylko wariat tak się zachowuje. Nie fajnie i na pewno w domu się tego nie nauczył. Od tego wydarzenia minęło jakieś półtorej miesiąca ale ciągle służy jako wzór, tego czego nie należy mówić i robić i dlaczego. Bo samo powiedzenie źle zrobiłeś nic nie wnosi. Trzeba jeszcze utrwalić co było złe, jaka reakcja i co mógł poczuć ten ktoś inny i jak można było się zachować. Eh takie nasze konwersacje przy mlecznej. 

    Miałam w planach rezygnację z pozalekcyjnych zajęć TUS tudzież Reha Com ze względu na nadmiar zajęć dodatkowych w szkole ,ale Jan stanowczo wyraził sprzeciw. Bo on jak mówi lubi te zajęcia. To nic, że w pon 8-15 wt 8-18, ś, czw- 8-15 i od 17;30 i tylko piątek łaskawie tylko do 13;30. 

I że jeszcze trzeba czas na odrobienie lekcji znaleźć, na przygotowanie się do sprawdzianów, spakować i odsapnąć. 

    Jutro jedziemy zwiedzać Poznańskie Zoo, trochę wykorzystujemy czas kiedy rodzic ma zapewnioną opiekę, gdyby był w domu nie byłoby opcji całodziennego wyjazdu. A przecież trzeba i potrzeby dziecka uwzględnić. Mieliśmy jechać pociągiem ale ciągle się jeszcze zastanawiam nad autem. Jeszcze parę chwil ostało więc pomyślę po kąpieli. 

    Zatem samodzielność zyskała inny wymiar, myślę że z czasem będzie jej coraz więcej. 

Krok ku samodzielności

 Witaj szkoło! Zakrzyknąć czas wesoło. Chociaż od zakończenie roku szkolnego po 31 sierpnia bieżącego roku daleko mi było od śmiechu, bo musiałam wtłoczyć młodemu do głowy, że da sobie radę w czwartej klasie i że będzie trudno ale damy radę, będziemy sobie pomagać. Jedno durne i nieprzemyślane zdanie załatwiło nam całe niemal wakacje. No ale się udało, przełamał się, wystroił w garniturek, który się w końcu na coś przydał i poszedł przywitać kolegów i koleżankę.

 

  

Nie ma że nie starcza, za taka dzielność, pokonanie własnej słabości, wystrojenie w niewygodny gajerek, należało sie przystojaniakowi niezdrowe jedzenie.

1 września nie wyczerpał niespodzianek jakie syn mi zafundował w związku z powrotem do szkoły. Przez całe wakacje podejmował cichą, wewnętrzną decyzję o samodzielnym udawaniu się do placówki edukacyjnej  i powracaniu z niej. Troska o to czy dziecko z diagnozą autyzmu będzie w stanie w miarę samodzielnie funkcjonować spędza sen z powiek nie tylko mi jako zaangażowanej matce owego osobnika. Ciężko jest stać obok i obserwować nie nakręcając przy tym miliona wewnętrznych, czarnych scenariuszy. Jednak nie mogę stać mu na drodze do samodzielności. I w ten oto sposób Jan Stanisław D lat 10, diagnoza 12- C Całościowe zaburzenia rozwoju. Oznajmił 1 września 2022 roku- mamo będę sam jeździł do szkoły, nie chcę cię męczyć. Ok synu skoro czujesz że nadszedł odpowiedni moment i czujesz się gotowy (bo ja jakoś nie czułam się zmęczona odstawianiem i odbieraniem potomka ani nie odczuwałam specjalnej potrzeby samodzielności w tym zakresie nieletniego) jednak mleko się wylało i trzeba było pozwolić dziecku poluzować szelki. 

 Zestaw małego podróżnika, plecak, telefon z lokalizacją, karta miejska. i oczywiście osobnik, który to wszystko będzie taszczył. W tym roku plecak nowiuteńki, z motywem ulubionej gry komputerowej, zasponsorowało Państwo Polskie i zamiłowanie przedsiębiorców do kombinatoryki wyższego rzędu. W ten oto sposób Bon Turystyczny wykorzystany został zacnie i pożytecznie i w 100% na dziecko. I w ten oto sposób prawie bezboleśnie odcinamy pępowinkę. Prawie bo i tak opłotkami polazłam sprawdzić czy potomek do pojazdu wsiądzie.

  

 

Czając sie za krzaczorami , filowałam jak sobie dziecko radzi. I w sumie dobrze, że bywam nadopiekuńcza bo się szkodnik wybrał na wcześniejszy przystanek autobusowy, bo uznał że za długo czeka. dotarł jednak do mojej bazy i zwrot taktyczny, poczekałam zatem aż wsiądzie do pojazdu, pomacha i pojeeeedzie. No i pojechał. Jak dobrze, że radze sobie z nowoczesnymi urządzeniami elektronicznymi, wieczorkiem zainstalowałam opcję lokalizacji telefonu, dla pewności ogarnę również lokalizator i umieszczę go w plecaku bo z telefonem różnie bywa. Tym razem się sprawdziło idealnie niemal. 

 

żeby nie rozpraszać potomka, zablokowałam dostęp do aplikacji internetowych, nie chciałabym ,żeby przegapił przystanek. I spędziwszy poranek na sprawdzaniu gdzie szkodnik się znajduje, w międzyczasie pojechałam z mężem do okulisty i do protetyka a co będziemy tak w domu siedzieć. Tak mnie zestresowało dązenie młodego do samodzielności, że na niczym nie umiałam się skupić. Ze względu na dość niebezpieczne przejście dla pieszych na osiedlu, które notorycznie lekceważą zapitalajacy " kierowcy" uzgodniłam ,że spotkamy się na przystanku jak będzie wracał. I oto jest ;)

  

wybył, przybył. 

 Nie wiem jak ja to ogarnę ale ma w tym roku szkolnym mnóstwo zajęc terapeutycznych organizowanych przez szkołę. Praktycznie pełen etat od 8 do 15. a jeszcze zajęcia po szkole. Damy radę- chybaaaaaa.

Zamyka lęk stalowe palce 

Niepokój drapie duszę bezlitośnie 

Czai się tuż za wykrotem

Osacza i tłumi

Odejdź! 

Nie słucha...

Noc głucha 

W ciszę wsłuchana zastygam

Czekając na wszystko co przyniesie czas

Jestem!

Czasem chciałbym po prostu nie być

Nie czuć

Nie myśleć

Głucha być i ślepa na wołanie świata

Żyć!

Czasem bardzo trudno w codziennych troskach dostrzegać te maleńkie iskierki dobra. Kiedy każdego dnia balansujesz na krawędzi złożonej z obaw i niepewności. Gdzieś pod skórą czają się obawy i troski. Wegetujesz czekając na która stronę los przechyli szale. Bywa zupełnie do bani. Tak do spodu po koniuszki uszu i wtedy z łatwością można przegapić tyle małych cudów dnia codziennego:

• kwiaty w wazonie
• podjedzony w pospiechu kotlet
• wyrzucone bez przypominania śmieci
• naczynia wyjęte ze zmywarki
• kosz z praniem z którego nie wysypują się ubrania
• radosne- proszę to dla szanownej Pani
• to ja jestem twoim synkiem, znasz mnie 

I tak codziennie. Dziś przeszedł sam siebie ten mój mały komplemenciarz. Nastałam się przy garach, podjazd wyczyściłam w końcu z mchu i chwastów i co słyszę - mamo ty jesteś najlepsza, najfajniej pracujesz i robisz dobre dania w naszej domowej restauracji, i mnie rozpieszczasz i się troszczysz o naszą rodzinkę, najfajniejsza mama na całym świecie - czy da się opisać uczucia kiedy słyszysz takie komplementy od jedenastoletniego dziecka z autyzmem. Czy gdyby był" normalny" w tym wieku potrafiłby tak pięknie, niegramatycznie powiedzieć komplementy? Raczej zajęty by był komputerem i kolegami. Cudne to było , taki koncentrat na bolącą duszę.

Ma też inne powiedzonko- każdy uczy się na błędach i to jest zwyczajne bo każdy ma prawo popełniać błędy tak jesteśmy stworzeni, trzeba uczyć się od najlepszych. Czyli w durnowatych kreskówkach trafia się głębia życiowych przemyśleń, chyba że to efekt słuchania moich monologów wychowawczo- kształtujących ścieżki myślowe mojego młodszego dziecka.

Oby tego wychowania pomimo albo na przekór nie zmarnować ograniczeniem myślenia i narzucaniem stereotypowych rozwiązań. Dużo ostatnio mam na karku i sporo do przemyślenia. Musze wyjść poza moje bezpieczne tu i teraz i pomyśleć co dalej, jak przeprowadzić zmiany i dostosować się do zmian ,żeby nie zepsuć tego co mam.

Marta podarowała mi ciekawą książkę o wsparciu aniołów w ludzkim życiu. co ciekawe nie jest ona skierowana do katolików a autorka wręcz stwierdza dosłownie, że wszystkie wyznania powinny stanowić jedność, bo anioły są niezależnie od tego w co wierzymy i w jakim języku. To co nas spotyka ma być lekcją, ma nauczyć nas samych żyć w sposób coraz doskonalszy i nigdy nie zostajemy sami ze swoimi troskami tylko czasem odpychamy naszego anioła stróża i nie pozwalamy mu się zbliżyć. Nie słuchamy intuicji, wrażeń, zaprzeczamy emocjom i udajemy. Niesiemy tyle ile zdołamy unieść. Może i tak ale czasem ten ciężar musimy nieść upadając na kolana i ciężko wtedy z pokorą Hioba zaakceptować lęk, ból, strach, niepewność, oczekiwanie i pytać czego mam się nauczyć, co zobaczyć? 

Czekałam bardzo długo na tak wiele rzeczy, zdarzeń, słów i kiedy są nie potrafię się nimi cieszyć, doszukując się drugiego dna. Nieufność jest okropnym uczuciem ale po prostu nie umiem już inaczej jak przez pryzmat dystansu i emocji rozpatrywać rzeczywistości. Chciałabym tak po prostu uwierzyć ,że sprawy mogą mieć dobry finał i zachodzące zmiany są trwałe i zdolne rozwiać wątpliwości. Tylko czy to jest to czego teraz chcę? Potrzebuje? Mogę? 

Jasiek i ten jego autyzm, drogowskaz jak żyć nie przeciw a pomimo. Jak zaakceptować ten inny sposób życia tak różny od moich oczekiwań i planów. Jak to teraz przeprojektować na innych współodczuwaczy? Ciężko ale staram się. 

Dając młodemu prawo do życia po swojemu, jednocześnie nie zwolniłam siebie z poczucia obowiązku z podejmowania starań z poszukiwania i testowania rozwiązań. 

Dobrze jednak, że początek roku za pasem bo mimo wszystko ta pępowina między nami robi się ciasna nieco. Mamo - powtarzane jest po kilkaset razy na dzień, może zbrzydnąć nieco. Za to do taty tylko jedno pytanie- gdzie jest mama? To nie cytat z dowcipu, realia. 

Pomaga mi chłopak, podporządkowuje się reżimowi roku szkolnego, bez protestu dostosowuje do korzystania z tabletu czy komputera w soboty i wolne dni świąteczne. Ma fochy tylko w dwóch przypadkach- kiedy jest bardzo zmęczony i bardzo głodny. 

Ale jak wiecie mój świat to nie tylko Jas, autyzm i ja. Jest jeszcze równoległy świat wypełniony po brzegi chorobą i ciągłym stanem niepewności, i jeszcze jeden pełen skomplikowanych relacji i niedopowiedzianych zdarzeń zapisanych zgoła odmiennie w świadomości a każdy z nich jest tak samo prawdziwy.

Nie umiem najwyraźniej spokojnie sobie wegetować licząc leniwie przepływające dni. Targam ten mój bagaż bo kto go za mnie poniesie. 

Basen odkryty

 W dniu dzisiejszym pierwszorazowo byliśmy z potomkiem na basenie odkrytym. Nieeee to nie tak, że dopiero wybudowali. Jest już obiekt trochę w mieście. Jakoś po prostu nie było ani czasu ani ochoty. Dziś jednak Ewa nasz wyciągnęła z naszej gawry. Chłopaki hasali w wodzie a my przykładnie leżałyśmy,  tudzież ja większość przestałam na trawce. Nadszedł najwyraźniej czas na kolejne zmiany np. nie biega boso po kamyczkach jak wcześniej albo wpadł z głową pod wodę i nie spanikował. Doszedł jedynie do wniosku że powinien na tyłku zjeżdżać.Taka dawka samokrytyki. 

Niefajny był jedynie widok narastających śmieci w tym niedokończonych frytek w strefie do pływania. Ludzie są coraz bardziej pase. Nie dziwi.mnie już czemu co jakiś czas upada cywilizacja. Kurcze czy tylko ja jestem taka durnowato staroświecka i zbieram po sobie śmieci jak gdzieś jestem na zewnątrz i taszczę do najbliższego kosza? Zaprawdę powiadam blisko jest dzień samozagłady ludzkości. 

Po za tym to były bardzo fajne dwie godziny wolnego czasu i oderwania się od tej codzienności z raczyskiem w tle. Gdzie każdy dzień przypomina scenę z " Dnia świstaka". To samo do obrzydzenia. Ułożone i powtarzalne. Nie ma zbyt wiele miejsca na spontaniczność czy beztroskę. Dlatego takie oderwanie się ładuje akumulatorki.

Nie ma zatem tego złego :) Fajnie było

Wycieczka do Legnicy

    Na moje szczęście mam dziecko niezbyt wymagające i mało roszczeniowe. Jednakże i to dziecię ma swoje marzenia. A matki są między innymi od ich spełniania, w miarę możliwości rzecz jasna. Tym razem z zupełnego zaskoczenia zabrałam młodego do Legnicy coby sobie chłopina komunikacją miejską pojeździł .

Z Głogowa rzecz jasna wyruszyliśmy pociągiem aczkolwiek po ostatnich doświadczeniach miałam lęki wręcz, a dźwięk zwiastujący nadciagający komunikat z megafonu peronowego powodował motylki w brzuchu.

 - Opóźniony pospieszny... wjedzie, za opóźnienie serdecznie przepraszamy. 

-Pociąg... na trasie...w dniu dzisiejszym został odwołany przez przewoźnika zostanie uruchomiona komunikacja zastępcza, przystanek przed budynkiem dworca. 

- pociąg... planowy przyjazd... z... jest opóźniony o 40 minut... za utrudnienia przepraszamy

Od miesiąca mam okazję często korzystać z taboru kolejowego i masakra. Nie dosyć, że PKS rozłożony na łopatki i tak naprawdę obsługuje Głogów i okolice to rozdrobnienie Kolei Państwowych na pierdylion spółek dąży do tego samego. No ale jakimś cudem ten nasz opóźniony nie był. silnik się nie zagrzał, żaden inny pociąg nie zablokował torowiska. Zatem w drogę.

 

 

Umówiliśmy się z synem, że na wycieczce żadne z nas nie używa sprzętów elektronicznych. Dozwolone było sprawdzenie godziny i odebranie telefonu.

Dotarliśmy do celu po około 45 minutach jazdy w  dosyć komfortowych warunkach. 

 

Obleźliśmy dworzec dookoła, bo nie samymi autobusami człowiek żyje wszak. Młody terenu nie zna więc mogłam go przeciągnąć na pieszo do " najbliższego przystanku".

Ale skoro przyjechaliśmy pojeździć to w drogę. Nieco niefajnie, że nie mogliśmy nadużyć uprawnień do darmowych przejazdów komunikacją miejską dla osób niepełnosprawnych wraz z opiekunem gdyż w Legnicy honoruje się jedynie młodzież zamieszkałą na terenie miasta i tu się uczącą, a legitymacja ON dla "obcych" jest ważna jedynie z zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym wizytę u specjalisty lub w podobnej instytucji. Co ciekawe nie ma darmowej komunikacji dla dzieci w wieku szkolnym, tu obowiązuje miesięczny bilet w wysokości 40 zł, co miasto to obyczaj. Zatem zainwestowaliśmy całe 18 zł na bilet całodzienny i rozpoczęliśmy objeżdżanie.

 

 

 

 

Nie ma tak dobrze, żebym tylko realizowała marzenia syna, coś za coś i tak oto chłopina musiał od czasu do czasu uruchomić odnóża i podążać na własnych stopach dwóch za matką.

 

 

 

 

Nie ma tego dobrego, młody jeździłby do wieczora i pewnie gdyby była możliwość czekałby na kurs linii N1ale ja aż takiej zdolności do poświęcania się nie mam zamontowanej więc skierowałam gostka ku budynkowi Dworca PKP.

  

Zmęczeni, ale całkiem zadowoleni powróciliśmy do naszego miasta. Plany na następny objazd MPK - Poznań, Bydgoszcz, Warszawa - ma chłopak fantazję. Pytanie czy moje finanse i czas to ogarnął. 

Od wakacji młody uczestniczy dwa razy w tygodniu na zajęciach TUS( Trening Umiejętności Społecznych) oraz bioofedbeek. Więc ciężko nieco pojechać gdzieś na dłużej, zresztą i tek nie mamy opcji bo nie samymi zajęciami i autobusami człowiek żyje