Podsumujmy stary rok

Bo przy stole najważniejsi są ludzie...

-Co jest najlepszego w mijającym roku? -pytanie za milion.- To że na szczęście już się właściwie skończył. Oby to co towarzyszyło mi przez te 366 dni 2020 roku zostało w nim. ale tak dobrze nie ma. Lista minusów/plusów

-niefortunna zmiana pracy hmmm czy do końca? W sumie to za długo się nie napracowałam w nowym miejscu. Tak naprawdę od października do lutego. Mimo niewątpliwych zalet organizacyjnych praca w wyuczonym zawodzie nie wpisuje się w kanon moich zainteresowań. Organizacja pracy i płacy nie  wpisuje się w niego również.  Wszędzie dobrze jak nie zagłębimy się w codzienne funkcjonowanie. Tym czasem skoncentruje się raczej na studiowaniu, do emerytury się lata liczą a stypendium wyższe od najniższej krajowej. Warto poświęcić czas na naukę. Ja zdolna ale leniwa -Monika jeszcze wtedy K - jak mawiała św. pamięci nauczycielka matematyki i jednocześnie dyrektorka szkoły podstawowej numer 13 im. Marcelego Nowotki w wieku lat ponad 40 tu odkryłam, że lubię się uczyć i kurczaczki nieźle mi idzie. Szkoła i ja myślałam ,że ten duet nie ma szans na powodzenie a jednak czas pokazał, że drzemie we mnie ukryty potencjał i zamiłowania. Cóż lepiej późno niż wcale. Nic to ,że usunęłam z komputera calutką pracę licencjacką, druga napiszę może lepszą? Obadamy. Pomysł jest, chęci, motywacja i super międzynarodowa grupa studencka. Piątka na piątkę. Dooobra kasy na czesne czasem brak ale po to są przeciwności ,żeby je przezwyciężać.

-brat mój osobisty w marcu postanowił odejść z tego świata, zniknąwszy- jak się pojawił- bez słowa wyjaśnienia z tą różnicą, że tam gdzie się wybrał powrotne pociągi nie jeżdżą, ciągle się zastanawiam. Dlaczego? Po co było zmieniać życie, stabilizować, starać się żeby jednym głupim ruchem wszystko przekreślić? Dlaczego? Nic nie powiedział, nie dał w najmniejszym stopniu odczuć, że potrzebuje pomocy? Nie dowiem się nigdy. Boli -każdego dnia podobnie. Taka obecność, której na co dzień się nie zauważa a której brak zostawia ogromną pustkę. Wszędzie gdzie się nie ruszę ta obecność się manifestuje. Tu drzewka sadził, Tu się mijaliśmy w wakacje jak podlewał klomby, tu przybił obrazek, tam nożyce zostawił i już nie schowa. W dokumentach zawieruszony dokument z referencjami- Bardzo dobry , sumienny, pracowity... I co z tego? Nie ma go, ot tak jedną chwilą , jedną decyzją. Nie rozumiem i nie zrozumiem nigdy. I znowu sama muszę drzewo ogarniać...

-zabawa w jest szkoła, nie ma szkoły. Test kompetencji nauczycieli, rodziców uczniów. Słabe strony systemu edukacji wywleczone w światło jupiterów. Wypalenie kadry, brak wiedzy, zaangażowania, nieobycie ze sprzętem elektronicznym. Rodzice też się nie spisują- drugi rok wsparcia socjalnego pińcet a dzieci komputerów nie mają, ubrań, mebli solidnych, kanapek, przyborów. Ktoś to kontroluje? Na co dzień nie widać poziomu rodzin za to na zdalnym nauczaniu uuuu klękajcie narody. Czasem lepsze od kabaretu i za darmo. Tylko ten niesmak i ból głowy. I ulga kiedy państwo O X Y akurat dziś - hurrrrra - nie mogą być obecni na lekcji. Dziękuje Ci Panie. Plusy nauki w domu- czas, nikt nie krzyczy nad uchem, nikt nie biega, wszystkie potrzebne rzeczy są pod ręką, nie idę w deszczu po dziecko, nie cisnę się w autobusie, nie taszczę tornistra, nie szykuje kanapeczek, herbatek, nie parkuję km od szkoły. Minusy- 24 na dobę z potomkiem-lubię ale bez przesady kilka godzin z dala od siebie sprzyja rozwojowi dziecka i matki. I co więcej nie ma wad? Hmmm.

-leczenie w dobie covid- kolejne pole odsłaniające szeregi niedociągnięć i wieloletnich braków- brak kasy, personelu, miejsc, sprzętu, kontroli. Wszechobecne żerowanie na ludzkim nieszczęściu, kasa , prywata przy zerowej różnicy pomiędzy komercyjnymi a państwowymi wizytami. W tym roku nauczyłam się, że  najlepiej być roszczeniowym, chamskim, wulgarnym i upierdliwym wsparciem pacjenta. Niestety wraz ze starym rokiem nie zostawię tej rozpoczętej procedury. Nie da się. Absurd goni absurd a ja gonię w piętkę. Dzwonią wczoraj ze szpitala X - termin operacji jest na 7 go stycznia( po pięciu miesiącach czekania, badaniach, kontrolach, jazdach od gabinetu do gabinetu , jest termin)oczywiście lekko nie będzie. 4 tego trzeba przyjechać na wymaz covid. Niby nic - co tam, że w jedną stronę ponad 200 km. No, ale ze swoim możemy przyjechać( znaczy z wynikiem)dzwonię do przychodni- żartowałam próbuję się bezskutecznie dodzwonić. Jadę więc. W okienku pani mi mówi nie da się jutro od 7 rano osobiście. Uparcie sterczę i nie poddając się opisuje zawiłą sytuację. Pacjent onkologiczny aaaa to jutro o 12:30, ale niech Pani przyjedzie do gabinetu lepiej. Tak też uczyniłam dwie godziny siedzenia plackiem pod gabinetem lekarskim i... mam potrzebne skierowania. Na covid też, niesamowita ulga, że jeden długi kurs mniej. harmonogram medyczny na styczeń 2021 miało być 3.01 Polanica wymaz. 4.01 Wrocław. 7.01 Polanica- operacja. 11.01 Polanica odbiór po operacji. Na chemię termin trzeba wyznaczyć od nowa operacja pilniejsza. Po zagojeniu w kratkę kursy Lubin ,Wrocław. Co to mi się marzyło wcześniej Centrum Rehabilitacji i Edukacji Dzieci z Deficytami? Dopisuje Centrum Kompleksowego Leczenia Onkologicznego. Szykuje się zatem nieco wyjazdowy tryb życia w dobie coraz to nowych obostrzeń, zakazów, nakazów i ograniczeń. Teraz marzy mi się, żeby starczyło chociaż na paliwo, jedzenie, rachunki. Reszta? Hmm reszta poczeka na lepsze czasy.

- młody w tym roku miał najfajniejszego Mikołaja w swoim krótkim żywocie. Tory- Tomek i przyjaciele, pociąg sterowany sterowany, resoraki auta 3, opaska sportowa, która codziennie nastawia na bieganie i biega po domu, aż dudni. Telefon-dobrze jest nie wyrzucać opakować, wyglądał jak nowy. Gniotki sensoryczne, no i słodycze- dużo słodyczy. Tu zyskała starsza pociecha bo w naszym domu występują aż trzy czynniki anty cukrowe: autyzm, insulino oporność i rak. Nie karmimy się cukrami zatem. I nie jest źle. Naprawdę bez cukru można żyć, podobnie jak bez papierosów. Tylko co to zażycie, żadnych nałogów i żadnych przyjemności. 

                     

Jest ciężko, pewnie nie jeden trudny dzień przed nami w nadciągającym roku, ale ciągle mam nadzieję, że limit nieszczęść wyczerpałam, że wystarczy, że chwila oddechu przyjdzie. Na razie szykuję się na najbliższe dni. Nie planuję nic, nie marzę. Żyję w tych zmiennych czasach najlepiej jak umiem.

I tak to rok minął nowy przyjdzie. Jak zawsze, jak co rok, wszystko zacznę od początku, tym razem bez Noworocznych postanowień. Siwych włosów przybyło, zmarszczek i blizn tych których nie widać - najwięcej. Ale też dobrych chwil i ludzi i dni. Żyć, żeby nie żałować i nie żałować ,że się żyje - motto na nadchodzący rok.

Życzę Wam kochani Najlepszego co może los przynieść, zdrowia i czasu. Przyjaciół i zaufania. Szczerości i żadnej chwili , której potem trzeba żałować. To co trudne niech Was wzmacnia, zmienia, upewnia. To co łatwe niech takim zostanie bez zmian. Żeby ten Nowy Nadchodzący Rok nie był gorszy od tego z którym się mija.

To ludzie tworzą ten kraj

 Jak w tytule. Ludzie. Nie polityka, koncerny, uje muje dzikie węże.Internet zaczyna przypominać papier- przyjmuje wszystko.105 Wojskowy Szpital w Żarach.Dziś miałam nieprzyjemność spędzić tam w towarzystwie moich chłopców czas od 8 do 13 tej.Słowa które mam na myśli nie nadają się do uzewnętrznienia.Opinie w necie bardzo dobre i dobre.Tymczasem real. Docieramy po ponad godzinie.Szlaban- dwóch wojskowych zmarzniętych na kość. Szyby w dół.termometr na czoło.Automacik na bilety.K....wa.Widzę - przyłóż kartę i pobierz bilet.No to przykładam. Mknie zielona strzała ki mnie i się drze- to nie działaaaa.Tu trzeba pobrać i zapłacić przy wyjeździe.Dooobra.Kątem oka dostrzegam cennik 5 zł.Eee dobra jest tak jak u nas 5 zeta za wjazd. O swoim jakże błędnym myśleniu przekonałam.się trzy godziny później.Zajechalim z fasonem.-Zakaz parkowania, tylko dla karetek, parking dla pracowników. Mać , mać mać i ku.. Za co ta opłata jest jak nie mam.gdzie zaparkować?.Dobra ogarnełam.Człapiemy na drugie piętro budynku 28 do pracowni medycyny nuklearnej.A co jak szaleć to szaleć.Pukam do rejestracji. Wynurza się kobita 

Nazwisko?

D.....ka

Skierowanie?

Wysłałam poleconym.Jest u was.

Ale po co? My nie każemy wysyłać. Ja nie mogę was przyjąć.

Proszę kopia i nadanie listu

Jak ja mam teraz znaleźć to skierowanie?kopia nie może być.A widziałaś Kazia niech skoczy do kancelarii poszukać.

Tu Kazio pognał rączo i ochoczo.Drzwi się za panią zamkneły.Tylko zaciekawione niespodziewanym przerwaniem.monotonii poczekalni uniosły się spojrzenia.Zawisły na nas ale wnet opadły.Drzwi się otworzyły ponownie

Pani D.....ka jest skierowanie. Na razie proszę dać tą kopie.i tu wypełnić wywiad na covida.

Znikneła. Chwilę potem wynurzyła się jednak z czeluści pokoju rejestracji.W jej wyciągniętej dłoni złowieszczo zwisało ksero skierowania... Pacjenci wstrzymali oddech. Korytarz zamarł w oczekiwaniu...

Pieczątki nie ma.- i jebło coś we mnie. Jakiej k...a pieczątki ? Przecież jest podpis lekarza

O tu nie ma jaka przychodnia kieruje- jakby mi kobita w myśli czytała.

Ja cie p....le nie zdzierże myśle sobie. No nie wytrzymam.

A na oryginale jest?

No tu mnie pani rozłożyła po raz kolejny.Po ponad miesiącu raczej trudno mi powiedzieć.Nie mam pojęcia rzekłam głośno

No to czekamy na oryginał. Godzinę trwały poszukiwania.Ale zwieńczone ostały sukcesem. Jeeeeeest i skierowanie i z pieczątką.Zastrzyk z izotopem i proszę na korytarzu poczekać. Krótka pogawędka z doktorem i konkret info w końcu.

Proszę wrócić tu po 12 tej.

Yhmmm. Pizga, do domu daleko a kantyny nie uświadczysz. Z ciekawości poszliśmy obadać jak wyjechać nazad ku chałupie. Na każdym kroku tabliczka. - zachowaj czystość. Chętnie ino ani pół kosza na śmieci w zasięgu wzroku.Dotarlim pod znajomy szlaban.

Jakby was kiedy poniosło na Żary.to 5 zł/ godzina parkingu.Przy czym za każdą rozpoczętą. Ale to nie koniec niespodzianek szlabanowych. Po trzech godzinach podjeżdżam ja ci pod szlaban. Przemiły zielony ludzik wskazuje budkę opłat. Auto za szlabanem a ja kłusem płacić. Tylko gotówka. Eeeeej covid mamy pieniądze to złoooo.Zapłaciłam i fruuu nazad . Najlepsze jest to że wynik jutro już będzie.Cóź powiedzieć ...

Coraz bliżej święta

Jak co roku taki w tym bez względu na okoliczności, sytuacje zdarzenia święta nadejdą to raz a dwa w tym samym dniu co zawsze. Jasiek coraz sprytniej odbiera rzeczywistość. Ostatnio chłopina zostawiony jest niejako samemu sobie, bo jak wiecie mam inne bardziej wymagające zadanie do ogarnięcia. W sumie to takie podrzucanie leszcza od stawu do stawu wychodzi mu na dobre. Poniżej praca na temat -prezent od Mikołaja. Ankaaaaaa ty wiesz co... Najfajniejszy prezent na świecie Tomek na baterie. Otrzymany z nienacka i podstępnie. Jak to małżonek  powiedział chyba jest ktoś , kto cię lubi. Chyba tak, faktycznie potwierdza się stara prawda życiowa, że przyjaciół poznaje się wtedy gdy źle a śmieci wynoszą się wtedy same. Wsparcie przychodzi z zupełnie innej strony niż oczekiwana, ale to dobrze, że ten zły czas otwiera oczy i zamyka drzwi za tymi, którzy nic nie wnosili i pozwala cieszyć się tym co jest tu i teraz w tej chwili. Jakby każdy kolejny dzień miał być ostatnim kiedy widzimy się z tymi na których nam zależy. Na dłuższą metę można nauczyć się cieszyć życiem trzeba tylko mieć solidny powód.

Zadumało się, zamyśliło szarookie szczęście. A może nieszczęście, zaraza, gizd zatracony, szkodnik przebrzydły? Niby autystyczny a swój rozum ma. Hitem powiedzonek syna jest ostatnio

- Nie mogę posprzątać jestem osobą niepełnosprawną.

-Nie mogę tego zrobić przecież wiesz że jestem niesamodzielnym Jasiem.

-Mamy porządny dom ,bo bojler wisi w wiatrołapie

-Czemu dziś nie mogę pograć jak wczoraj mogłem

-Kurcze, no poniosło mnie dzisiaj co?- napyskowawszy do matki rodzonej, jedynej.( moja wina - nadmiar tv i przyswajanie nieprawidłowych wzorców)

-Pani sobie chyba żartuje?

To takie najpopularniejsze, oczywiście perełek tych jest znacznie więcej ale niektóre pojawiają się jednorazowo i trudno potem sobie o nich przypomnieć. Ozdoba choinkowa jest, czyli święta coraz bliżej, nie ma to tamto.

Chociaż młody i rodzic młodego ogarnia zdalne nauczanie ba nawet zdarza się coraz częściej, że Jan sam zasiada w wirtualnej klasie i nawet sobie radzi. to absolutna jest konieczność otwarcia placówek szkolnych. Głównie z przyczyn przechowywania potomka. Nawet nie macie krzty pojęcia , jak kiepsko ogarnąć konieczność opieki nad dwoma osobami w obrębie jednego domostwa kiedy musisz często bywać w szpitalach czy przychodniach z jednym osobnikiem a nie masz z kim zostawić drugiego, zabrać ze sobą obydwóch też nie możesz. Bądź mądry i pisz wiersze. Łatam to jakoś, staram się przynajmniej. Ale ciężko jest za każdym razem wypraszać wsparcie, słuchać powodów na nie, wymówek i niejako wciskać na wydrę. Z drugiej strony ciężko również innych obarczać własnymi problemami, ludzie mają dość własnych. Jednakowoż wsparcie instytucji państwowych byłoby naprawdę mile widziane. Chyba nikt tam wśród, tych mądrych, uczonych władających nie miał takiego przypadku jak mój bo system nie to że nawala, nie może -bo wcale go nie ma. Twój problem i sobie radź. Niby racja ale by było miło, gdyby jednak chociaż szkoły otworzyli, zawsze to łatwiej poprosić kogoś ,żeby odebrał i zając się maks dwie godziny a nie cały dzień. Tuż przed świętami inaczej się nie da jak spędzić w towarzystwie młodego kilka godzin w trasie i potem czekać na koniec badania rodzica 1a w aucie- bo do szpitala nie wpuszczą, samego go nie zostawię, zimno na dworze a miejsca w które moglibyśmy pójść - pozamykane. Uroki macierzyństwa. I nie nie skarżę się tak właśnie wygląda zwykły dzień, zwykłej rodziny która w dobie covida musi pojechać na badanie - mać. Dobrze, że tablety istnieją na tym świecie i ładowarki samochodowe i termosy na kawę i pampersy( to dla mnie bo pewnie znaleźć wc będzie trudniejsze niż dotrzeć na Biegun) 

Tymczasem nadal studiuje, najwyraźniej w Boskim planie przewidziane zostało ich realizowanie. Nawet część zaliczeń już zrealizowałam na piąteczki- oczywista oczywistość. Może tym razem uda się pozytywnie rozpatrzyć wniosek i stypendium od włodarza naszego pięknego miasta w poprzednim semestrze zabrakło mi dwóch punktów procentowych. Szkoda ale się nie poddaje, spróbuję wyżej podnieść poprzeczkę. 

Finansowo jest poprawnie politycznie w naszej sytuacji to istotna kwestia. Były na początku miesiące, gdzie po 500 na samo paliwo szło a gdzie jedzenie, opłaty, Jasiek bo my to my nie mamy wielkich potrzeb. Ale jakoś się te dziury łatają Uczelnia przyznała mi zapomogę, co prawda jednorazową ale dość sporo. Anka i banda- w pozytywnym znaczeniu -zaopatrzyły nas w moc artykułów spożywczych i drobne na wydatki, Ela z mężem- we wsparcie materialne i ludzkie. Bożenka i Dariusz w propozycje nie do odrzucenia i odpisywanie w środku nocy na wiadomości, czytanie tych moich żali wylewanych na cysterny. Ewa i Radzio pomogli malować mieszkanie. Justyna z którą zawsze mogę pogadać o tym co  mi na wątrobie zalega i znaleźć powód do śmiechu. Leszkowi za błyskawiczne łatanie usterek hydraulicznych. I wiele innych osobom okazujących życzliwe zainteresowanie i wysłuchiwanie. Powiedzcie jak mam podziękować? Nie ma słów w jakie można ubrać uczucia i emocje. Może i ci na których powinnam liczyć zawiedli, ale w ich miejsce los podesłał wiele innych osób. I tak sobie myślę, że mam za co być wdzięczna i za co dziękować. Mam nadzieję, że kiedyś będę miała możliwość chociaż w części odwzajemnić otrzymaną pomoc. Jesteście najlepszym świadectwem jakie może dać człowiek a ja jestem szczęściarą, że stanęliście na mojej drodze. Kochani zatem Wesołych, Radosnych mimo wszystko Świąt w naprawdę rodzinnym gronie, czasu na przemyślenia. Siły do życiowych zmian i Zdrowia bo bez niego nic na tym świecie nie jest warte uwagi. Mówię to Wam ja Monika. Trzymajcie się cieplutko w ten niesprzyjający czas.

 

Mikołajkowe -dziękuję

 Demon nade mną rozpostarł skrzydła

W rozpostartych szeroko odcieniach szarości

Kawałkami wyrywa mi z duszy barwy

Szponami pełnymi gniewu

Raz po raz , coraz głębiej

Po kres duszy sięga szponami

Anioł stróż śpi zmęczony

gdzieś...

Czasami mam wrażenie, że więcej już nie dam rady unieść, po raz kolejny podnieść się z kolan i ruszyć dalej. Po raz kolejny odebrać policzek i nadstawić drugi. Bo ileż można? Ano można bardzo dużo. Wiele więcej niż nam się zdaje. Wszystko zależy od tego jak o problemie myślimy. Jaśka autyzm był hamulcem bezpieczeństwa, powrotem na normalne ścieżki życia, chwilą na dostrzeganie wokół drobnych i bardzo radosnych rzeczy. Śmierć brata - myślę, że miała mnie nauczyć zadawać trudne pytania i pakować się bliskim ,z butami w życie a nie wierzyć na słowo, że jest dobrze i kolorowo. Teraz- jeszcze nie wiem czego ma dotyczyć lekcja życiowa która trwa. W przeważającej większości ludzie z którymi los mnie styka są pełni życzliwości. A w ten mikołajkowy czas chciałam Wam wszystkim podziękować za Waszą obecność, za wsparcie, za wysłuchanie, za odwiedziny, za prezenty- niespodzianki, za miłe słowa, za odpisywanie w środku nocy, za wypłakanie w rękaw. Człowiek bez innych ludzi jest mikry, słaby i bezbronny. Wasze wsparcie daje mi nowe siły, żeby każdego dnia wstać i podziękować za kolejny dzień i się z nim zmierzyć.  Trudne rzeczy mają być zawsze lekcją, tak myślę. Wskazówką do przewartościowania, wyhamowania i zmiany. Jasiek, studia, dom, choroba męża jakoś to wszystko trzeba pogodzić , poskładać, posklejać. Zastanawiałam się co ja u licha będę robiła przez te kilka godzin czekania pod gabinetem cytostatyków ale się okazało ,że to świetny czas na odrobienie uczelnianych zaległości a wi- fi w szpitalu hula nie najgorzej. Irytuje mnie dojazd do Lubina, bo po raz kolejny zgubiłam się na prostej drodze i musiałam pół miasta objechać. I tu zaczyna się sezon na - Jak dobrze:

- że mamy erę cyfryzacji i nawigację w telefonach. 

- że mamy zdolność kredytową, bo trzeba było na szybko nowe telefony ogarnąć.  W ciągu tygodnia obydwa stare odmówiły współpracy, pewnie przez gorące medyczne linie. 

- że bateria w laptopie trzyma cztery godzinki. 

-że dzieciaki pomagają przy malowaniu

-że mam przyjaciół, którzy wysłuchują mnie nocami

-że mam wspaniałe dziewczyny, które obdarowują mnie materialnym wsparciem

-że poznaje nowych ludzi pełnych wiary, których czyny są jej odbiciem. Czasem  zapominam o Bogu ale najwyraźniej on o mnie nie. Chociaż przejawia się to w osobliwy sposób

-że  mam wszystko czego potrzebuję

-że ma siły

-że jestem zdrowa

-że każdy kolejny dzień się zaczyna

-że Jasiek mimo niesprzyjających warunków ogarnia szkołę-chociaż dwie jedyneczki wpadły. Ale uczeń bez jedynki jest jak żołnierz bez karabinu.

Nie jest lekko a jednak dzięki Wam jest znacznie łatwiej wszystko unieść i znaleźć siły na kolejny raz. Dziękuję Kochani. Po raz kolejny, za serce, słowa i uczynki. Za to ,że jesteście. 

Rzeczy proste wcale takie proste nie są

 Powtarzam się wiem, ale nauczanie zdalne jest młodemu widocznie na rękę. On po prostu lubi taki model nauczania i się w nim odnajduje robiąc wszystko w  swoim tempie. On ma czas, ma cały dzień ,żadnego przymusu. Ale ja ,o ja to zupełnie inna bajka mnie nauczanie zdalne wcale nie cieszy, dobra poza zajęciami indywidualnymi z panią Asią i panią Emilką, bo młody siedzi skupiony, pracuje samodzielnie ,matka mu do asystowania niepotrzebna. Najbardziej w zdalnym nauczaniu przeszkadza mi zachowanie rodziców tak dobrze widzicie rodziców, naprawdę rozumiem ,że można nie ogarniać sprzętu internetowego, można nie lubić, ale do jasnej ciasnej ludzie powinni opanować niezbędne minimum. Ja nie potrzebuje wiedzieć kto akurat siedzi na toalecie, czy słuchać epitetów w stylu - siedź prosto debilu i słuchaj, czy czytania za dziecko lub też niewybrednych tekstów pod adresem nauczyciela. Nosz umiesz lepiej prowadzić lekcje, albo ją przygotować to dawaj a nie ino komentarz. Ludzie kochani zlitujcie się nad innymi, nie rozmawiajcie o prywatnych sprawach, nie klnijcie jak szewc, nie wyzywajcie dziecka albo nie wyzywajcie niech idzie w świat to świadome rodzicielstwo, ta zaradność , twórcza inwencja. Tylko potem nie pytajcie czemu inni się dziwnie na was patrzą i unikają jak zarazy. Zaprawdę powiadam wam milczenie jest złotem, tam jest taki mały, maciupki mikrofonik naciśnij i niech stanie się cisza. Bardzo Was proszę , błagam wręcz. Nie dlatego nie ogarniają dzieciaki tematu, że za długi ale dlatego, że jedno zdanie mozolnie rodzic z owym potomkiem , którego ma za niezbyt ogarniętego intelektualnie, czyta mozolnie składając literki po czym równie mozolnie potomkowi dyktuje. Mówimy o w pełni zdrowych egzemplarzach bez deficytów. Po półgodzinnym wyławianiu tego co mówi nauczyciel z monologów w tle naprawdę mam migrenowy ból głowy a jak pomyślę o trzech takich lekcjach pod rząd to mam niestrawność 8 stopnia. Litości, po prostu litości. Materiał nie jest jakiś szczególnie trudny skoro młody ogrania na bieżąco, dajemy radę, prace wykonuje sam, jak nie wie pokazuje mu jak ma coś wyglądać i idziemy do przodu a przynajmniej się nie cofamy. A niżej nieco nasze zadania 

o tu akurat ostatni dzień nauki w szkole się zawieruszył , plecak matka taszczyła a skowronek hasał na hulajnodze. Ma z czego zrzucić niech biega.

Mój kolorowy świat - ładny prawda ani grama ciemności, oby jak najdłużej.

A jak się ma moje oko ? Goi się chociaż  dziwne rzeczy z niego czasem wypadną np. szew rozwiązywalny zamiast rozpuszczalnego. Jednakże przy nawrocie tego cholerstwa poczekam na zabieg laserowego usunięcia. Zdecydowanie nie polecam techniki tradycyjnej. Pojęcia nie mam czy zaczerwienienie z białka zejdzie całkowicie czy już tak zostanie ale nie zamierzam tego zdecydowanie poprawiać. Mojej urodzie to i tak bardziej nie zaszkodzi.

Na dworze słota, akurat teraz kiedy jeżdżenia znowu masę. Bardzo nie lubię w deszczu jeździć , bardzo zaprawdę powiadam wam.

Otarłam się w końcu o słynny covid 19 można powiedzieć dosłownie o włosek. Siedzimy sobie grzecznie czekając pod gabinetem doktora O w poradni O, i tak czekamy, czekamy i czekamy i dalej czekamy. Scenka pierwsza korytarzem sunie pielęgniarz pchając metalową pokrywę w kształcie trumny. Ktoś właśnie odbywał przejażdżkę do prosektorium. Brrr. Za chwilkę wraca ów pielęgniarz. Korytarz wrócił do szeptów i szelestów. W tej ciszy rozległo się nagle gromkie- No i gdzie pan lezie? Tu niech pan stoi tu mówię i  proszę się nie ruszać i pojawia się postać cała na niebiesko -A ci tu? Nerwowo zerka na biało opatuloną postać. -Proszę państwa pod ściany. Albo nie koło windy. No tośmy ruszyli koło owej windy. -Halo proszę przejść na schody. Biało niebiescy powiedli do windy dwoje staruszków na wózkach, spłoszonych nieco i z tlenowymi maseczkami na twarzach. tak o to niewierna ja ujrzałam covid w akcji. Po za tym same kiepskie wiadomości ale o tym kiedyś kiedy już nie będzie mnie obowiązywało zobowiązanie do nie kłapania dziobem. Powiem wam tylko ,że jak człowiek raz za razem dostaje kopa to przywyka i nawet mu ich brakuje i potrzebuje coraz mocniejszych ,żeby je poczuć. Dziękuję kochani za słowa wsparcia, za każdy przejaw dobrego serca, naprawdę jest nam teraz potrzebny bardziej chyba od tlenu. Za mikołajkowy prezent w listopadzie, za pamięć, za pomoc i za każde dobre słowo. Moje dobre duchy za to, że słuchacie smarkania w rękaw i odpisujecie po nocach, za pracowników służby zdrowia , którzy odpisują na moje nocne pytania i pomagają tak po ludzku z sercem. Dziękuję. Za urzędników, którzy w tym trybie pracy potrafią choćby przez telefon ale znaleźć dobrą rade, podpowiedź , kierunek. Jeśli ktoś z was modli się , niech i za nas zmówi pacierz, bo czasem tam gdzie nie ma już nic zostaje wiara i trzyma nas przy życiu podnosi z kolan i pcha do przodu. Ciężar ,który dźwigamy nie jest ponoć ponad to czego nie możemy unieść. Czy na pewno? Cierpienie nie uszlachetnia, w chorobie nie ma nic pięknego i wzniosłego. Jest strach, samotność, zwątpienie, brak nadziei. Jednak ciągle coś pcha do przodu i każe szukać, pytać, drążyć. Słowo za słowo. Gest za gest. Każdy dzień na nowo, z nadzieją na zmianę.

Czas plag trwa.

 Jakoś tak u młodego wszystko leci utartym szlakiem i im jest starszy tym mniej się dzieje. Po podjęciu nauki w szkole podstawowej pomoc państwa ogranicza się bowiem do wypłaty 215 zł zasiłku rehabilitacyjnego, zajęć w ramach rewalidacji i logopedii a nawet psychologa pod warunkiem ,że jest na etacie szkoły. Niestety system jest tak skonstruowany ,że szkoła nie jest w stanie zatrudnić więcej niż jednego specjalistę na etacie wiąże się to z tym ,że jeśli nauczyciel ów po ludzku się rozchoruje, pójdzie na urlop lub tez postanowi zmienić ścieżkę kariery w trakcie roku szkolnego to zajęć nie ma i już. Młody ma to szczęście ,że jakoś lawiruje w tym systemie a szkoła do której uczęszcza robi co może aby realizować założenia IPETU. Z prywatnych terapii zrezygnowaliśmy gdyż a) finanse b) brak czasu c) konieczność odrobiny normalności. I jakoś nie wycofał się chłopina ani fizycznie ani umysłowo. Tam gdzie trzeba skubaniutki radzi sobie z iście zegarmistrzowską precyzją. Tam zaś gdzie powinien to w zależności od nastroju, pogody za oknem, aktualnego poziomu ,,wyspania emocji" raz dobrze, raz źle a czasem tragicznie. Jedynkę z religii zarobił za brak zadania domowego. Oczywista oczywistość zabrałam się w świętym oburzeniu pisać do pani katechetki -że jak to dziecko z orzeczeniem , nie zaznaczone a jedynka jest. A potem się zreflektowałam ,że to ja robię w ten sposób z dziecka inwalidę, usuwając mu spod nóg przeszkody. Więc zeszłam na ziemię i pytam szkodnika

- A za co ta jedynka?

- O mamo to bardzo zła ocena jest. 

-Ja się ciebie nie pytam jaka to jest ocena tylko za co?

-No zadania domowego nie zrobiłem i trzeba to naprawić.

Taadam. W końcu kiedyś zabraknie osoby, która będzie o wszystkim za szkodnika pamiętać. Ma świadomość błędu oraz  wykazuje skruchę i chęć poprawy. Cel wychowawczy - krok ku samodzielności wykonany. Maltretuje to biedne dziecko nauczył sie samodzielnie uruchamiać komputer co za tym idzie konieczna jest moderacja treści , które przyswaja. On gierki a matka gry matematyczne, puzzle, krzyżówki. A co jak szaleć to szaleć. No i obywa się bez buntu. Przynajmniej na razie. No to u młodego tyle.

Ja tym czasem konsekwentnie za ciosem reperuje zdrowie, w dobie covida powiem Wam to gra na najwyższym poziomie. Jedziesz naprawdę w nieznane. Jest czy nie jest zadyma jaka mu towarzyszy zwala z nóg. Pakiet onkologiczny np. czas oczekiwania na badanie miesiąc- 100 km od domu. Po czym bach info w tv ,że zamrażamy badania. Po kilku godzinach sprostowanie ,że onkologicznych nie. Uf ale nie na długo. Termin pyk coraz bliżej , dzwoni pani i informuje co by pół godziny wcześniej przybyć. Dobre i pół godziny. Jako, że na trasie akurat w tym dniu ktoś sobie blokadę dróg zaplanował no i normalnie jest ona niemożliwie zablokowana bo ciągle trwa jej budowa trzeba było wyruszyć wcześniej, dużo wcześniej. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że niepotrzebnie bo badanie się przeciągnęło i godzinę po wyznaczonym terminie się odbyło. Na pytanie o wynik , znaczy kiedy pada odpowiedź - za trzy tygodnie. Na kartę Dilo? Ale ta karta jest u nas nie ważna , jakby była od nas z poradni z naszą pieczątką to by było dwa dni a tak to jest nieważna. He, że co? rejonizacja w onkologii? Nic to zanim badanie się odbyło personel wykonujący zdążył w międzyczasie odbyć kilka wyjść poza budynek na papierosa, za każdym razem w kilkuosobowej grupie. Tacy zarobieni, przerażeni pandemią i szalejącym wirusem. Nic to badanie w końcu zrobione. Kolejne trzy tygodnie oczekiwania- szybka terapia onkologiczna. Kogoś poniosło z nazewnictwem. 

W związku z zabiegiem odskrzydlenia mojego oka niestety kontakt ze służbą zdrowia mam dość częsty ostatnio ,a nawet bardzo. Na moim widzącym oku tworzy się histeria współczesna - tak histeria. W tv widok karetek ustawionych w kolejkach pod szpitalami, dramatyczny apel medyka. W tym i tym szpitalu o tej i tej godzinie taki dramat. Kilkanaście godzin przed szpitalem. Covida mogę nie zauważyć ale ciągu karetek to się raczej nie da nawet jednym okiem. Będąc w tym samym miejscu, w tym samym czasie widzę zupełnie co innego. Pytam jak? A tak a sytuacja z dzisiaj. Pierwsze szycie oka z niewiadomych przyczyn nie przetrwało i pocerowano mnie od nowa po raz drugi. Nie polecam doświadczenia w tym stylu nikomu. Panie dr , bo tym razem we dwie naprawdę się starały, ale sytuacja , kiedy leżysz na plecach, masz nie ruszać głową, w oko świeci ci rażące światło, a co by się nie zamknęło podtrzymuje je metalowy rozpierak, jest naprawdę mało przyjemna. Kropimy? kropimy. Leżysz sobie więc i starasz się ignorować fakt zbliżającej się do twojego oka igły, albo palców w lateksowej rękawiczce tudzież wacika, nici. Jak z porodem - kłamstwo goni kłamstwo, bolało, było nie miłe, a po zabiegu jestem jednooką bandytką. Na szczęście szwy trzymają tym razem, kilka tygodni będą się powoli rozpuszczać. Poprosiłam o zmianę antybiotyku, najwyraźniej na żel mam uczulenie. Po tygodniu od zabiegu dziś spojrzałam prawie normalnie na świat. Na krótko ale jednak. W zaleceniach mam się nie denerwować- standard, nie dźwigać przez kilka tygodni, nie wykonywać gwałtownych ruchów, o prowadzeniu auta mowy nie ma.  W sumie mam leżeć i pachnieć. Ino się nie da. 

Powiedzcie mi co myślicie o takiej sytuacji. Firma X zatrudnia od wielu lat specjalistę kadr i płac. Idziecie sobie do takowej firmy zakładając, że osoba owa posiada wysokie kwalifikacje i problemów z naliczaniem świadczeń nie będzie prawda? Na drodze waszej błyskotliwej kariery zawodowej staje jednakże pandemia wirusa o nieznanej etiologii, w kraju panika, szkoły zamknięte, dziadków nie macie, dziecko z orzeczeniem i wtedy wchodzi premier i mówi - idźcie na zasiłek opiekuńczy. No i idziecie, bo niepełnosprawny dziewięciolatek w domu przy lekcjach on line ni jak nie ogarnie , a może jednak? Dziecko czy praca? Dziecko czy praca? No ba, że dziecko. I tak od marca do lipca robicie przyspieszony kurs empatii, spokoju, opanowania i wielozadaniowości, do dodatkowych zajęć dochodzi wam nauczanie na pełny etat. Zasiłek wpływa z miesiąca na miesiąc coraz później. Ale wpływa potem maszerujecie na urlop. każą idziecie, bo wszyscy w tym samym czasie idą i już. Po urlopie dopada was zapalenie zatok, skutek maseczkowania non stop. w między czasie dotyka was osobista tragedia- śmierć w rodzinie, choroba. No i nie ma opcji bez pomocy specjalisty się nie obejdzie kolejne miesiące obijania się. Dla firmy jesteście ciężarem, ale sytuacja jest patowa. Nie chcą was zwolnić, chociaż pada taka deklaracja a sami nie możecie z różnych przyczyn. Wynagrodzenie chorobowe wpływa w ratach i po zapytaniu o powody. Pewnego poranka dzwoni telefon. kontynuując terapię u specjalisty dowiadujecie się, że oczekiwany termin zabiegu skrócił się o dwa lata. Ja nie teraz to kiedy? Jak oślepniecie? No to pod nóż. Prosty z pozoru zabieg nieco się komplikuje. Trzeba powtórzyć. W tym czasie dociera do was informacja, że w wyniku bliżej nie określonej kontroli  w zakładzie X okazuje się, że świadczenia przez prawie pół roku były błędnie naliczane a wy w ramach zaleceń kontrolera macie pomniejszone owe świadczenia o połowę. Ot taka niespodzianka pod koniec miesiąca. Jak oceniacie ową sytuację? Czy osobnik niewygodny z punktu widzenia finansów firmy X zasługuje na karę za cudzą pomyłkę? Tak tylko pytam czysto teoretycznie. 

A na koniec dnia młody rozwalił wc. W sumie samo się rozpadło ze starości. Szkodnik nic oczywiście nie powiedział, do łazienki zwabił mnie szum wody. Myślę sobie leje trzeba okno zamknąć zanim ścianę zaleje. A tu moim oczom ukazuje się wieloelementowy kompakt WC w otoczce z wody, ściana zamokła ale nie ta której się spodziewałam. Co to ja miałam, leżeć i pachnieć? Tak. A mówiłam ,żeby nie zasypywać szamba mówiłam. Jutro ma przybyć specjalista. Tymczasem kurz opada woda wsiąka a kibla kolokwialnie mówiąc połowicznie brak. Ot taki deser na zakończenie dnia. Napisanie prostego tekstu zajmuje mi tydzień. Dobrze, że nie trafiło na sesje egzaminacyjną. Skąd ten urodzaj na nieszczęścia? Jakiś fragment planu? zaczynam czuć się jak wcielenie Hioba tylko mniej wierzące i bardziej jakby damskie. Co raz to nowe próby. Nic to leki jeszcze mam i działają a to najważniejsze. Zawsze mogę się spakować , jebnąć to wszystko- parafrazując do nowo mody językowej i bogactwa wypowiedzi dostępnych w mediach i wypalić w Bieszczady. Zaszyć się w głuszy bez internetu, telewizji, cywilizacji i zacząć żyć po ludzku, w spokoju tak zwyczajnie. Do emerytury jeszcze 11 lat nie mogę się doczekać. Tymczasem dojrzewam do powrotu na rynek pracy ale tak na poważnie. Co wyjdzie obadamy.

Na zakończenie covidowa scenka rodzajowa. Akcja rozgrywa się w pewnym szpitalu. On przywozi ją na kontrolę. Ona opatulona bo aura deszczowa, jesienna i pochmurna wysiada z auta. W budynku D-19 musi potwierdzić ,że to ona nikt inny. Westchnęła i zaczęła niepewnie stawiając kroki zmierzać ku budynkowi. Drogę utrudniał nie tylko deszcz ale opatrunek na oku. Dotarła do drzwi i z ulga chwyciła klamkę, tą część trasy już znała, bywała tu wcześniej. Wspięła się po schodach, zatrzymał ją uzbrojony w termometr pracownik ochrony- Pani poczeka- wymamrotał mocując się z włącznikiem elektronicznego ustrojstwa, widać było nieobycie ze sprzętem tej klasy, udało się. Wycelował przyrząd   w jej czoło- zapiszczało dioda zapaliła się na zielono. - Do kogo? Do rejestracji - wysapała przez bawełnianą maseczkę, opatrunek uwierał niemiłosiernie, świat był za mgłą a ona nie jadła śniadania.- a to tam? Strażnik machnął ręką w bliżej nieokreślonym kierunku. Wtedy zadzwonił telefon. To ON nieco zniecierpliwiony oczekiwaniem chciał wiedzieć gdzie ONA jest? Westchnęła zaraz będę. Deklaracja ta okazała się na wyrost. Ale na dziś ta wizyta? Na pewno, ale nie ma w systemie? A karteczka od pani dr? Dobra to daj na innego dr. Proszę poczekać dam kartę. Ale karta zniknęła, wykonawszy kilka telefonów pani w rejestracji zamierzała się poddać. I w tym momencie w zasięgu wzroku ukazała się postać w lila fioletowym fartuchu z naręczem kart. To była pani dr do której ONA była/ nie była/została zarejestrowana w trybie inne na kontrole. Dostała kartę i udała się do budynku D 40, chroniąc dokument przed deszczem wsadziła ją pod kurtkę. Ah ON czeka przy aucie, z nutka rezygnacji zawróciła, dotarłszy do pojazdu z przykrością zauważyła, że jest on pusty, na darmo nadłożyła drogi. Wróciła, skuliwszy się przed strugami , naciągnęła kaptur na głowę ruszyła ku pierwotnemu celowi.. Dotarłszy rozejrzała się ale JEGO nigdzie nie było widać. Na drzwiach którymi zazwyczaj docierała do celu dziś ktoś umieścił wielki znak STOP przejścia brak. Stanęła w żółtym polu , tym razem automat zmierzył temperaturę. - Proszę iść.  Korytarzem potem na piętro i poszukać windy. Westchnęła i ruszyła w drogę nieznanymi korytarzami. Ponownie zadzwonił telefon ON pyta gdzie jest. ONA mówi ,że przy windach. ON zaskoczony ,że też. Oboje mówią prawdę tylko ta leży na innych piętrach, zmyliwszy czujność strażniczki przy głównym wejściu ON przemknął drzwiamiktóryminiewolnowejść. Cóż za szaleństwo ileż ryzyka w tym działaniu, łamiemy zakazy. Spotkali się w punkcie do którego zmierzali, usiedli każde na swoim krześle oddzieleni obecnością foliowego worka miedzy nimi posklejanego niebieską taśmą. Razem a ciągle na dystans. Ta analogia wpełzła do jej myśli. Nudziła się, czas mijał. ON zabijał nudę transmisją programu w smartfonie. Czuli się tu swojsko, mimo niewygody krzesełek. Jak przy każdej wizycie zaskakiwała ją niezmiennie życzliwość personelu, rekompensowało to w jakimś stopniu zmarnowany bezsensownie czas. Dokonało się. Kontrola wypadła pomyślnie, za parę dni jednak powróci tu znowu, żeby zyskać pewność, że wszystko poszło tym razem dobrze. Wsiedli do windy, Ona ledwo zdążywszy zerwać z wieszaka kurtkę, popatrzyła na NIEGO z wyrzutem, nie patrzył w jej stronę i nie dostrzegł dezaprobaty za ten niepotrzebny pośpiech. Winda zatrzymała się w korytarzu na końcu którego znajdowały się wspominane wcześniej drzwi. Poszli więc, najwyżej nas zawrócą, pomyślała. Jednak po tej stronie drzwi nie istniały żadne zakazy, ludzie przed nimi tłoczyli się w korytarzach i wylewali przez drzwi. Wyszli więc jak inni. Obejrzała się za siebie. Oddział Zakaźny. Stop. Przejścia nie ma. Nerwowo zatrzymała spojrzenie na szklanych drzwiach, odetchnęła z ulgą dostrzegłszy, że jeszcze trwa kompletowanie tegoż oddziału. Cóż życie w dobie pandemii wywraca znany świat westchnęła, ruszając za nim do samochodu. Odjechali.

To tak na  zakończenie 

Reset

Co my tu mamy? Jesień mamy. W tych szarościach i ,,korona" szaleństwie postanowiłam zresetować nieco umysł i połazić po ścieżynkach polnych i poszukać nieco barw. I pobyć z dala od cywilizacji. Telefon posłużył za aparat tym razem a nie narzędzie do śledzenia bezwartościowych informacji o kolejnej liczbie chorych , ozdrowionych, umarłych. Młody zrzucił nieco nadmiaru tkanki tłuszczowej i o dziwo wcale a wcale nie marudził. Może miało to związek z faktem, że mało pedagogicznie oznajmiłam ,że będzie mógł pograć na tableciuku jak wrócimy w domowe zacisze.

Jesienne niebo niewątpliwie jest zachwycające. Dobrze czasem zastopować i po prostu pogapić się na chmury, podziwiać ich skomplikowane kształty i podziwiać  możliwości natury. Że jak z niczego tyle ładnych rzeczy. 

Mój wędrowniczek, kumpel w wędrówkach, kompan do cichych dyskusji i do bycia ze sobą. Mój bufor bezpieczeństwa, cel w życiu i przypomnienie kiedy zaczynam zbyt często pytać- co ja tu właściwie robię. Normalnie to jest to czego mi potrzeba być dla kogoś. Konkretnie dla kogoś komu jestem potrzebna, kto docenia ,że się staram, wybacza błędy i zauważa kiedy znikam. Mam swojego idealnego faceta- sobie urodziłam i już. 

Coraz fajniej nam idzie, odpukać w niemalowane. Jakoś tak bez zbytnich dramatów siadamy do lekcji. Rano wstajemy niechętnie, ale bez fochów i płaczów. Mam wrażenie, że niechęć do szkoły znacznie się zmniejszyła kiedy nie musi wychodzić na przerwy. Ma chłopak własne pozytywne afirmację- Nie poddajemy się. Dawaj , dawaj. Potrafisz. Dasz radę. To nie jest takie trudne zobacz. Zaskakuje mnie też znienackami. Recytuje tabliczkę mnożenia np. albo Pawła i Gawła albo Stefka Burczymuchę, albo tak jak wczoraj wyciąga książkę do Polskiego i czyta na głos, albo włącza komputer i po kilka godzin ślęczy nad angielskim. Opowiada ze szczegółami co kto, komu i kiedy w klasie zrobił, kto był niegrzeczny, kto pięknie czytał i co pani powiedziała. zadania które robimy w domu wymagają co prawda dużo czasu ale mam wrażenie ,że coś mu w tej główeczce zostaje. Stimy występują nadal i znacznie się nasilają jeśli może korzystać z tablecika i grać w bezsensowne gry. Dlatego też zagryzam wargi i staram się wytrwać. Nie bójcie nic ,żadna ze mnie idealna matka bo jak mam serdecznie dość to sprzęt z szuflady i mam święty spokój na jakiś czas. Z nowości żywieniowych, po niecnie zastosowanym szantażu zjadł kilka łyżek zupy ogórkowej. sadzę ,że wiem gdzie leży problem, nie w smaku ale w konsystencji posiłków. Jedzenie musi być o fakturze serka homogenizowanego. wtedy jest tolerowane. Żadnych grudek, kolorów, faktur. Szkodnik budzi też irytacje u matki czyi mnie. Mamy nowe hobby, kontrole zużycia papieru toaletowego. Jeśli w domu zapada nagła i niezapowiedziana cisza, nie słychac żadnego mamo to, mamo  tamto, mamo owanto oznacza to, że młodzieniec siedzi w ustronnym miejscu i cichutko skubie listki papieru toaletowego wrzucając je do muszli. Co zrobić taka fascynacja. W związku z powyższym ,iż, że młody jawnie ignoruje przekaz werbalny o możliwych skutkach niecnego procederu , który z takim zaangażowaniem czyni. Papier ma reglamentowany. Komuna rządzi w naszym domu. Tak, że ogólnie jest spoko z drobnymi zawirowaniami.

Mimo wszystko codziennie rano zwlekam się z wyra i zaczynam dzień. Chociaż nie zawsze mam chęć. No dobrze ja nie mam wcale chęci wstawać. Najchętniej wcale, ale to wcale nie wygrzebywałabym się spod pierzynki. Tam jest najfajniej, cicho, cieplutko samotnie, wystarczy zamknąć oczy i udawać ,że świat na zewnątrz nie istnieje. Taaaaa, a w tej bajce są smoki? Więc wstaje i  każdego dnia wynajduje milion dennych i nudnych zajęć domowych. Rozwala mnie to oczekiwanie, ten bezruch, sztuczny spokój. Wkurza to korona szaleństwo wokół. Robią więcej testów i zaskoczenie że zachorowań jest więcej, no ciekawe jak to się stało? Durne obostrzenia, maseczki jesienią. Gdzie rok w rok były namowy lekarzy żeby nie zasłaniać o tej porze roku ani zimą ust i nosa, bo wdychanie mokrego powietrza zgromadzonego pod przykryciem jest szkodliwe dla płuc. Brak zachorowań w marketach, za to pełna izolacja w urzędach, bankach, instytucjach pomocowych. Błędy w aplikacjach internetowych, utrudniające a nie ułatwiające składanie wniosków. Cyrk w przychodniach. Sytuacja nr 1. Dzwonię rano, bo potrzebne skierowanie na rezonans. Dobra dzwonię to za dużo powiedziane podejmuje próbę dodzwonienia się do rejestracji. Zaczynam punktualnie o 7 rano i na przemiennie zajęte, nikt nie odbiera, zajęte, nikt nie odbiera. Dzwonimy na dwa telefony , pod cztery numery. Łącznie wykonaliśmy ponad 170 połączeń. Zanim podskoczyło mi ciśnienie, mąż zadysponował bezpośrednie udanie się do przybytku cudów medycyny współczesnej. A co mi tam, jedziemy. Dotarliśmy na miejsce. Przed nami jeden osobnik, za nami nikogo. Biała dama obsłużywszy Pana dostała jakiegoś dziwnego rodzaju pomroczności- zupełnie przestała nas dostrzegać, zero reakcji na pytanie, zerwany kontakt wzrokowy. Normalnie zaczęłam się zastanawiać czy z nią wszystko w porządku. Z werwą i zaangażowaniem zaczęła przeglądać jakieś dokumenty, w dyskusje się wdała z koleżanką z sąsiedniego stanowiska. Po raz kolejny tego dnia ciśnienie wzrosło mi niebezpiecznie wysoko. Postanowiłam zatem zadzwonić do kobity, może telefonicznie się uda. Wykręciłam numer, sygnał zajęte. Przypominam ,że stoję w odległości kilku kroków od stanowisk. Ku mojemu zdziwieniu ,żaden telefon w rejestracji nie zadzwonił za to wszystkie cztery były zajęte, taki cud. Zanim mnie trafiło na dobre inna pani postanowiła nas łaskawie zauważyć. O cudzie jak się zachować, całować stopy , lecieć do bankomatu po wyrazy uznania? Po lokalną prasę zadzwonić w obliczu tak wielkiej łaskawości? Noooosz morwa mać, ja naprawdę wszystko rozumiem ale to już chyba przesada? Morwa mać maseczkę miałam nie w tym odcieniu co potrzeba, metka mi nie wystawała markowego badziewia? Co to było pytam? Wyglądało na zaburzenia ze spektrum. Ok nie mam  nic przeciwko zatrudnianiu niepełnosprawnych ale niech wywieszą informację dla petentów o wyrozumiałość a nie tak z nienacka niepotrzebne nerwy. Koniec końców udało się zarejestrować do dr na następny dzień. O 12 miał być telefon a był koło 17- mały poślizg. Naprawdę trzeba mieć zdrowie żeby chorować. Następnego dnia otrzymaliśmy skierowanie do innego speca, żeby ten wystawił skierowanie na potrzebne badanie. Rezonans z kontrastem jamy brzusznej w trybie pilnym z kartą DILO( karta szybkiej ścieżki onkologicznej) na 9 listopada. Hmm dobrze ,że tego roku. Telefon do Legnicy nieco szybciej na 26 października. Zawsze to za trzy tygodnie a nie pięć. Ja cię p.... mać... wać... blać. Weź się człowieku nie denerwuj, nie stresuj, żyj kolorowo. To co na spacerku jesiennym ze mnie zeszło powróciło nazad. Wkurw totalny. No i tak sobie czekamy.23.10 mam wyznaczony zabieg okulistyczny - znowu. Ciągle ten sam tylko odraczany w czasie. Czy tym razem się uda? Czy lepiej odłożyć, bo w razie komplikacji wpiszą mi kowid w akcie zgonu, bo nie będzie gdzie badań kontrolnych zrobić? Naprawdę jestem w kropce. Ja się z całą pewnością nie będę nudzić w swoim prostym ,zwyczajnym, szarym żywocie.

Ostatnio nie lubię spać, nie mogę brać tabletek nasennych bo w każdej chwili może zaistnieć konieczność odpalenia pojazdu mechanicznego i wycieczki medycznej, a bez nich sny są dziwaczne i pokręcone, ciągle śni mi się brachol, mama. Czegoś szukamy. Teraźniejszość plącze się z przeszłością. Płaczą za każdym razem w każdym kolejnym śnie płaczą. Kurcze musze o tym pogadać  z doktorem. Optymalnym rozwiązaniem na stany depresyjne w moim przypadku jest znaczny wysiłek fizyczny. Niestety ćwiczyć nie lubię nadal a pracować chwilowo nie mogę a już szczególnie bez składkowo. Drzewo nacięte, strych posprzątany, prace zaliczeniowe popisane, notatki pouzupełniane, literatura przeczytana. Co ja mam ze sobą zrobić? Dziś zabrałam się za gołąbki. Rezultat w środku nocy utknęłam z prażącym się żarciem, jakbym nie mogła jutro tego zrobić jak człowiek w normalnych godzinach. Orzechowiec wyszedł mi przepyszny wam powiem. Prawie cała blaszka już wyszła -jak za starych dobrych czasów. Habazie na Wszystkich nieżywych zamówiłam przez internet obadamy czy wyjdę jak taki jeden na mydle, czy też nie. To mi się w tym szaleństwie podoba, kupisz wszystko bez wychodzenia z domu. Bez kolejek , o której chcesz, ile chcesz i na dodatek masz 14 dni na zwrot. Nikt ci nie włazi z koszykiem na plecy przy kasie, nie zabiera ostatniego rogalika z półki, nie ściga się kto pierwszy do kasy.  Kurczaczki ja to chyba aspołeczna jestem. Dobrze ,ze ten messenger jeszcze jest bo bym zbzikowała do reszty chyba.

Dziecko moje większe a konkretnie to takie dorosłe już można tak powiedzieć, obiecało mi kebsa jutro. Pożyjemy zobaczymy, może tym razem się uda. Bo jakoś tak nam nie wypalają te wspólne wyjścia. Zawsze coś. 

Czy ja Wam wspominałam, że byłam chorutka masakrycznie? Normalnie do tego stopnia ,że uwaga- zawiozłam młodego do szkoły przyjechałam do domu i jak zakopałam się pod pierzynkę to wylazłam na drugi dzień na chwilkę. O poziomie tego zjawiska niech świadczy fakt, że ostatni raz leżałam w łóżku jak miałam złamaną nogę czyli gdzieś tak 11 lat temu. Oj dało mi popalić cokolwiek to było. Niemoc totalna, sen pot i bezruch. Mąż zaglądał czy żyję. Sytuacja niecodzienna ja tak chora ,że wymagam leżakowania. Niewątpliwie się starzeje albo wyczerpał mi się moduł poświęcenie w imię wyższego dobra. Co zrobić nic nie jest wieczne nawet ja.

Zielona piłeczka

Mała, glutkowata, zielona piłeczka narzędzie integracji sensorycznej za niecałe 13 zł. Wytrzymała dokładnie jeden dzień szaleństwa. Była turlana, podrzucana, deptana, ugniatana, posłużyła jako partner  monologu informacyjnego. Konkretnie- tak ze dwa dni wstecz udałam się do szwagra udzielić mu instruktarzu -a może instruktażu? Nieistotnie wszyscy wiedza o co chodzi- jak posługiwać się nawigacją wbudowaną w smartphona. Chłopcy zostali w domu -sami. Oddaliłam się na zawrotna odległość 10 kroków korytarzem w lewo od drzwi do mojego pokoju. Teoretycznie można było A) otworzyć drzwi i zawołać. B) otworzyć drzwi i przejść te 10 kroków. C) zadzwonić .Oczywiście żaden krok z powyższych nie został rozpatrzony jako możliwy do realizacji. Nadmienię w tym miejscu, że normalnie chłopcy nie zauważają mojej obecności ani jeden ani drugi. A teraz -gdzie poszła, be ze mnie poszła, wróci, nie zostawi mnie, zaraz przyjdzie? Gdzie jest? 10 minut mnie nie było i dramat małego człowieka. Coś ma chłopak ostatnio zawirowania na punkcie rozłąk. Ojciec w domu już miesiąc po szpitalu, a małoletni sobie teraz przypomniał ,że się martwił. Jak mnie nie widzi przez szybę w szkole to też dramat, bo matka nie przyszła. Stanowczo za dużo czasu to stworzenie spędza wyłącznie w moim towarzystwie.

Na załączonym obrazku masaż turlający włochata piłeczką o bardzo wyrazistym chemicznym zapachu. Śmiechu przy tym turlaniu było co niemiara. Mała rzecz a dosłownie cieszy , dobra cieszyła ponieważ w wyniku z bezpośrednim uzębieniem młodego przestała w krótkim czasie spełniać swoją rolę.

Załapała się na jeden nocleg w zacnym towarzystwie Zygzak- piłka -Zygzak. Jakkolwiek to brzmi. Żyła krótko ale intensywnie. Pasowała do nas. Chwilowo budżet nie przewiduje wydatków ponadnormatywnych ale trzeba będzie karton przy okazji zamówić.

Od paru dni potężnie boli mnie głowa, proszki nie pomagają- diagnoza nadmiar stresu przy znaczącym deficycie czasu. 

Próbowałam zarejestrować się do kontroli po wykonaniu 74 połączenia dałam sobie spokój, może jutro znajdę chwilkę i potupta pode drzwi - zakołacze, zakrzyczę, może zacna dusza jakaś pochyli się i poratuje. I tak dobrze ,że do przychodni można wejść i chociaż klamkę cmoknąć, bo okienna porada u psychiatry na drugim piętrze mogłaby wzbudzić jak mniemam swoistą rozrywkę dla postronnej gawiedzi. Wy sobie to wyobraźcie mogłoby to wyglądać tak:

8 rano. Lekko deszczowy, październikowy poranek. Kremowej barwy budynek, w tle stacja cpn, szum aut z pobliskiej drogi krajowej numer 3.Zza budynku wyłania się postać kobieca, gładko zaczesane włosy, nieco wczorajsze a i tak niesfornie wymykające się spod gumki i zabawnie sterczące nad uszami. Kobieta niecierpliwie po raz kolejny zagarnia je za ucho, z irytacją myśli ,że czas najwyższy na wizytę u fryzjera. Nie ma parasola, deszcz zacina coraz mocniejszymi strumyczkami, z rezygnacją podnosi kołnierz i tak mokrej już kurtki. Nieco szybciej idzie w stronę drzwi. Zamknięte. spogląda na zegarek, potem zagląda do środka, wokół żywej duszy. Nagle tuż pod klamką. z lewej strony od zamka, dostrzega kartkę smętnie zwisającą na jednym kawałeczku taśmy klejącej. Pochyla się - z uwagi na panująca w kraju bla bla, oraz przerwą w dostawie prądu wizyty będą się odbywały przez okno(drugie piętro od strony CPN), jakoś specjalnie ta informacja nie robi na kobiecie wrażenia. Przywykła żyjąc w kraju narastających absurdów. Kolejne zdanie wpędza ją jednakże w nastój niemal wisielczego humoru z pogranicza histerii- W celu uzyskania porady proszę dzwonić xx xx xx xx. O FUCK< FUCK< FUUUUUCK. Przyszła tu po wykonaniu niemal setki połączeń, oczywiście nieodebranych, Z odrobiną nadziei spogląda na kartkę, może chociaż numer będzie inny. Nadzieja prysła. Zrezygnowana sięga po telefon. Abonent czasowo niedostępny, abonent... Niby mać jak? Rozgląda się, wokół żywej duszy, okna przychodni pozamykane, gdzieś tan na drugim piętrze błyska nikłe światełko. No tak awaria prądu. Żyjemy w czasach kiedy telefony działają wyłącznie podłączone do sieci. Cóż wizyta nie może zostać zrealizowana. I tak to mogłoby wyglądać. Mam w głowie wizję co by się zadziało jakby jednak awarii nie było i okno porada miałaby miejsce ale jestem zmęczona i mknę spać. Jutro kolejna przygoda z realiami służby zdrowia w dobie wirusa. Naprawdę ,żeby chorować to trzeba mieć końskie zdrowie .

Lekcje ogarnięte, zaległości nadrobione. Jasiek zdrowy, my nieco mniej i żyje się dalej, jak długo nie wie nikt. Nasz świat zwalnia po raz kolejny. Na rezonans z kontrastem czas oczekiwania w trybie pilne- na 26.10 w Legnicy. Potem jeszcze 14 dni na opis, bo na miejscu nie robią tylko do Warszawy wysyłają. Szybka terapia onkologiczna - czas start 23.07.2020.Teoretycznie już powinno być rozpoznanie i wdrożone leczenie tym czasem utknęliśmy w nurtach systemu kolejkowego. Najśmieszniejsze jest to ,że taki sam termin jest odpłatnie z tym, że jak ktoś nie dotrze to najpierw dzwonią do tych co już zapłacili. Tak, że nie prędko w tym kraju coś się zmieni, nie prędko. 

 

Jak żyć? Pytam ...

 No właśnie jak? Jak coś robię to przeważnie i w zasadniczo zdecydowanej większości angażuję się bardzo. Ostatnio okazuje się, że nawet za bardzo. Bywam impulsywna, gadam stanowczo za dużo kiedy czuje nacisk presji jakiegokolwiek rodzaju, uzewnętrzniam emocje w dziwacznych formach, często znacząco odbiegających od stereotypowych wyobrażeń. Piosenka na dziś odzwierciedlająca stan psychiki to bez wątpienia https://www.youtube.com/watch?v=3AIH7Bem3yg Marka Dyjaka. Często proponuje rozwiązania dużo gorsze dla mnie, godze się na kompromisy, które są niczym więcej jak przesłaniem-ok, przynajmniej będzie spokój. Z czym ja się dziś utożsamiam? Z pochodnią polana wiadrem  wody może? Można by powiedzieć - jak mawia mój syn. Znaczy nie to że jestem jak wysuszona kłoda tylko w sensie ,że problem( pochodnia)- szukanie rozwiązań(nasączanie pochodni)- działanie( iskra tj.ja)- obiekt obarczony problemem i opór( woda). No i właśnie wtedy wyłazi ,że niepotrzebnie się angażuje, spalam, wyrywam poza swoje miejsce w szeregu. Odkładam na bok wiele ważnych dla mnie spraw. Zupełnie niepotrzebnie i bez sensu. ...Bo ta miłość mnie zabiła i nie żyję już. Moje serce to mogiła śnieżnolicych róż...(M.Dyjak) tak mi te słowa w głowie utknęły dziś. 

Człowiek może znieść dużo, bardzo dużo nawet bym powiedziała. Czas nie leczy ran jedynie bledną i raz na jakiś czas wszystko co boli wymyka się z zakamarków myśli i gwałtownie przypomina ,że jest gdzieś tam i czeka na odpowiedni moment  tej mojej spokojnej wegetacji i jak nie ...bnie , jak nie wrzaśnie- A PAMIĘTASZ!!!!!!!- Jasne ,że pamiętam a bardzo bym chciała nie. Jednakże prowadząc szeroko zakrojoną wiwisekcję jakże bogatego życia wewnętrznego, stwierdzam po wnikliwej obserwacji i gromadzonych doświadczeniach, że po kolejnym czymś do znoszenia, tak jakby człowiek przywyka, zaczyna szybciej się otrząsać, łatwiej myśli a podszepty podświadomości traktuje jak natrętnego gościa i wypycha je nazad skąd wyłażą. Można dużo znieść bo zwyczajnie oswajasz się z trudnościami i wchodzicie w rodzaj symbiozy.

A co po za tym? Jasiek ogarnia szkołę, spadek zaangażowania matki czyli mnie w edukację dziecka z niepełnosprawnością widać gołym okiem. Więcej czasu nam wszystko zajmuje, oporniej, coraz częściej z płaczem. Nie chcę , nie potrafię, nie zrobię. Udziela mu się mój emocjonalny rozpiernicz. A świetnie wyczuwa sztuczność entuzjazmu. Z tego też powodu koniecznie powinnam wybyć z miejsca gdzie wydaje mi się, że jestem niezbędna i wrócić na wypracowane szlaki i zająć się tym co mi właściwie wychodziło najlepiej - byciem mamą Jasia. Tym bardziej ,że w swojej ocenie mało obiektywnej ale niezwykle budującej , gdyż ta rola społeczna sprawia mi realną radochę i poczucie życiowego spełnienia. A reszta nich idzie do diabła. Synutek mój potrzebuje dużo uwagi, dużo rozmowy, dużo tłumaczenia i ogrom czasu a ja jak debil szukam dodatkowych zajęć i żyję cudzymi problemami. Już się ogarniam, od tej chwili dokładnie.

Niedługo początek roku akademickiego. I bardzo dobrze. Ostatnio stan w którym pozwalam sobie na roztrząsanie życiowych niepowodzeń jest przytłaczający. Umysł należy stale czymś pożytecznym zajmować ,żeby nie przypominał warszawskiej Czajki. Rok 2 - terapia pedagogiczna - ja. Niewiele zabrakło ,żeby niesprzyjający splot okoliczności finansowych spowodował rezygnację z uczenia się ale problem został zażegnany. Tu uprzejmie kciuki proszę trzymać, żeby włodarze naszego miasta przychylnie rozpatrzyli mój wniosek o stypendium za wyniki w nauce. Panie Prezydencie? Da się? Nie da się to też dramatu nie będzie, najwyżej schudnę- na szczaw i mirabelki wiem gdzie iść, dżem z jarzębiny też ponoć dostarcza wielu składników tudzież dzika róża i głóg. No i makaronu z PCK jeszcze mam na rok minimum zapas. Dzięki zarąbistej współpracy i wymianie między studenckiej podręczniki mam dostępne to tez spora oszczędność. Myślę, że i ten rok się uda. Uczelnia również wyciągnęła pomocną dłoń i przyjęto mój wniosek o zapomogę studencką. Tak, że czekam na napływ pozytywnych decyzji. 

Zmiana pracy nie wyszła mi na dobre, kiedy już przełamałam niechęć do siedzącej , monotonnej pracy, i skoncentrowałam się na dobrych stronach- bach marcowa mega epidemia spowodowała, że trzeba się było młodym zająć i cyk- Specjalny zasiłek opiekuńczy do lipca W marcu jak też pamiętacie kochani mój brat młodszy postanowił, że z powodów tylko jemu wiadomych lepiej będzie się powiesić niż pogadać. Potem przez te zakrywanie non stop ryła, zatoki sobie przypomniały o istnieniu. Potem urlop przełom lipca i sierpnia. Potem do teraz choroba męża i deprecha gotowa. Bywa, tak. Pracownik ze mnie marny, ale wynika to z czynników zewnętrznych. Niestety nie jestem tak bogata, żebym się mogła zwolnić sama więc jest jak jest. Pierwsza praca w której dłużej jestem na chorobowym niż ona sama trwa. Na szczęście obie strony umowy nie są w porządku. Więc czuję się usprawiedliwiona. Co prawda, co miesiąc problem z wypłatą zasiłku chorobowego się pojawia ale niech będzie to rodzaj kary za  długotrwałą nieobecność. Od 16 dnia miesiąca w październiku przesunęło się nieco do 30, ale pińcet ratuje płynność finansową. Planów na przyszłość nie robię, zaciskam pas i patrzę po kolejnym wyjeździe do lekarzy na znikające z konta cyferki. Żeby nie było 215zł od państwa jest na prawie dwa kursy starczy. I wiecie co jakbym nie była przyzwyczajona do operowania mocno ograniczonymi środkami budżetowymi to byłoby nawet można powiedzieć -przezroczyście. Ale mam wprawę. Nawet obserwuje ,że wpływa ta sytuacja pozytywnie na mój sposób operowania gotówką , okazuje się nawet, że myliłam się sadząc ,że po diagnozie Janka zrezygnowałam ze wszystkich zbędnych i niepotrzebny wydatków o co to to nie masa jeszcze czeka w kolejce. Naprawdę. Przestałam słodzić na dobre, wodę nauczyłam się pić, na tort śmietankowy w cukierni sobie popatrzę, ciasto w domu upiekę. Batoniki, chipsy inne takie- won. Jedzenia się tyle nie wywala, bo jak mniej się żre, to mniejsze garnki potrzebne i składników mniej. Dobra nieco ironizuje ale w sumie nie ma tego złego. Dzięki sukcesywnemu przesuwaniu daty wpływu na konto nauczyłam się operować w szybkim tempie dwustoma złotymi na tydzień dzieląc to na trzy osoby.

Jasiek niezbyt szczęśliwy ostatnio w jego rysunkach pojawia się smutny ludzik. Dlatego się ogarniam i przekierunkowuje  się na synutka. Ludzik w środku to Jaś, postępy są widoczne, ludzik mama ma sukienkę. Teraz trzeba tylko troski z tej dziecięcej buzi zetrzeć. Gdzieś tam daleko wstecz, pisałam o obawach czy usłyszę od swojego syna jakiekolwiek słowo. Teraz niczym symfonia dla uszu- Moja mateczka, świetnie mieć taką mamę jak ty, moja wspaniała mamusia. Że nie czyta płynnie? Że wścieka się jak ma trudniejsze zadanie do wykonania? Że milion razy dziennie powtarza frazy z reklam? Że jadąc samochodem w uj km przez całą drogę śpiewamy na cały głos - przewróciłeś go będzie płakał? Że oglądamy od miesiąca Grincza na okręte? Nic to. Bo ja jestem jego mamusia i on mi to mówi bez żadnego skrępowania i wstydu. Teraz uśmiecham się wspominając początkowe diagnozy. Na szczęście dla nas nietrafione na każdym kroku. Nie mam pewności czy czas da mi szanse patrzeć na samodzielność syna ale mam nadzieję, że tak i że wszystko co robię przyniesie w przyszłości efekt.  

 

Teraz priorytetowo należy zając się zmiana obrazu graficznego stanu uczyć potomka. Kolejny powód do zebrania się do kupy po raz kolejny. 

Jak ja sobie przypomnę swoje podejście do kwestii posiadania dzieci. Oj jaki to jest chichot losu. Pierwsze to zupełna amatorszyzna, tak patrzę z perspektywy. To nawet nie wychowanie było tylko samorzutny chów, dziecko samo się wychowało, samo wyprowadziło i żyje po swojemu. Czas którego nie wymagała młody zaanektował w całości. Mnóstwo czasu jak dziś zmarnowałam na angażowanie się w sprawy płytkie i niewarte uwagi. Szkoda ,że taka wiedza przychodzi z wiekiem i doświadczeniem. Nie bójcie się zmian, lepiej się sparzyć niż wegetować - żałując ,że się nie miało odwagi raz jeden postąpić egoistycznie, samolubnie i tylko dla własnego dobra i spokoju. Nie żyć dla świętego spokoju, dla dzieci, dla poczucia bliżej nieokreślonego obowiązku wobec kogoś, wobec słów, które w realu niewiele  mają z życiem wspólnego. W tym całym ambarasie to my jesteśmy i tak najistotniejsi. Niby wiem, niby myślę, niby czuje a i tak po raz kolejny popełniam z wygody te same błędy. I tak sobie myślę dziś oswajając się z depresją, że to wszystko z powodu zmarnowanych okazji lepiej było by może zaryzykować. Jeden raz chociaż.

Nic to lekcje nie poczekają, czas leci, kotlety się po smażyły, z duszy zlazło nieco, czas powrócić do rzeczywistości.

Zapyta Bóg co dałam mu od siebie? - stanowczo za dużo w stosunku do oferty bym powiedziała dziś. Umowa, którą mamy zawiera zbyt wiele rzeczy drobnym druczkiem. Dawno temu, naprawdę dawno na kolejnym zakręcie spotkałam zdanie  ,że Bóg kocha mnie za to tylko że jestem i taka jaka jestem, bezwarunkowo i ograniczeń. Dziś uzupełniam to zdanie o fakt, że sama siebie muszę najpierw pokochać, zrozumieć, zaakceptować. Takie proste. I może o to mu chodzi? Im więcej mi zabiera tym więcej sama zyskuje przy mniejszym nakładzie? To by mi nawet pasowało do obrazu jaki mi się tu wyłania. Im mniej mam tym więcej dostrzegam. Ale łatwo nie jest to fakt.

Angielski klasa 2 i inne ...

Na szczęście żyjemy w czasach kiedy praktycznie wszystko można w Internecie znaleźć. Angielski z potomkiem na poziomie klasy 2 szkoły podstawowej bez wparcia nowoczesnych środków telekomunikacyjnych byłby porażką. A tak wbijam hasło w tłumacza Google. Lektor czyta i obydwoje się uczymy. No i miodzio. Plus jest taki po nauczaniu zdalnym i wakacjach, że młody ładniej pisze i nieco szybciej, nawet stara się ciaśniej ale nie zawsze wychodzi. Ostatnio zadanie z matematyki męczyliśmy prawie dwie godziny. Odbicie lustrzane i mać kratka po kratce na ostatnim wdechu. Nerwy jak postronki ale się udało. Nawet linijki udało się użyć. W sumie radzimy sobie, ale dni są i lepsze i gorsze.

Sezon zakończony. Basen pozwijany. Wyniesiony. Trampolina przed nawałnicami też wlezie na strych. Zielenina koło domu poprzycinana ino pozamiatać nie ma komu. Co mi się w bloku nie podobało pytam? Domu mi się zachciało z żywopłotem i wszystkimi dodatkami. Aktualizacja- pozamiatałam sama za nic się nie chciało zebrać.

Dalej siedzę na chorobowym. Ten miesiąc mimo że mocno nerwowy i emocjonalny pozwolił mi złapać oddech i sporo dystansu do wielu spraw. W końcu do mnie dotarło ,że większość problemów wynika ze zbytniego zaangażowania. Wychodzi na to, że egoiści mają najlepiej. Bo ja im bardziej się staram tym większego kopa dostaje. I morwa mać nie warto normalnie nie warto. Nowe motto od dziś. Trzymaj dystans dziewczyno- szczególnie do innych. I przestań wpychać się tam gdzie cię nie chcą, jest wiele fajniejszych miejsc. Ktoś chce mi kupić mały biały domek bez żywopłotu? Nie? Szkoda. Sama se kupie bez łachy bzzzz. Nie czekam aż będzie lepiej, teraz mam nadzieję ,że po prostu nie będzie gorzej.

Zbieram się do dokończenia tego postu od kilku dni. Ale za każdym razem wychodzi mi wiadro pomyj a ja bym tak delikatnie się chciała wyżalić, bez rozdrabniania w szczegóły i szczególiki. Jak jedno sie układa w końcu to z drugiej strony jak nie j...nie Panie Dzieju, jak nie sprowadzi do parteru i wbije w posadzkę. Teraz w zestawie mam pakiet onkologiczny(neurochirurgia) -jaka zawartość jeszcze nie wiadomo, gdyż na wynik histopatologii cierpliwie czekamy od 23 sierpnia br. To jest ten moment w którym- szybka terapia onkologiczna nabiera nowego tempa. Teoretycznie wynik powinien przyjść po 3 dniach. Najwidoczniej ten idzie przez Malediwy albo Bali. Człowiek taki jestem, że wolałabym wiedzieć, bo jak walczyć z duchami. I nie nie chodzi o mnie tylko o członka rodziny. Ja się nie badam ostatnio, bo zaprawdę nie mam ani czasu ani zdrowia ,żeby chorować. No i nie mogę bo włączony mam tryb czuwania 24h/ 7 dni w tygodniu. Powiem Wam, że obecny czas pandemii obnaża wszelkiego rodzaju niedociągnięcia, małostkowość ,dążenie do prywaty. Taka sytuacja np. pacjent X jedzie ze skierowaniem na zabieg operacyjny. W trasie dzwoni coby się upewnić, że polecony lekarz jest na miejscu i przyjmie. Lekarz jest. Nerwowy jakiś i pada -dla mnie skierowanie takie nic nie znaczy, proszę do mnie prywatnie do L przyjechać za tydzień. Ja wtedy podejmę decyzję czy w ogóle będę operował. Reakcja pacjenta X i osób towarzyszących zacna. Myślicie ,że pacjent się zastosował do wskazówek ależ skąd, dzielnie mknął dalej. W trakcie jazdy opracowany został plan awaryjny. Po dotarciu na miejsce pacjent X udał się na Izbę przyjęć i zamiast pytać czy można łaskawie lekarza poprosić, wyszarpnął z zanadrza skierowanie i mówi - operacje mam mieć, gdzie mam iść? Pielęgniarka bez mrugnięcia okiem rzuciła spojrzenie na nieco sfatygowany dokument i wyciągnąwszy paluch odziany w ślicznego koloru błękitny lateksowy przyodziewek rzekła - na SOR. Pacjent X pomaszerował zatem raźno w tak uroczo wyznaczonym kierunku. Zaczerpnąwszy powietrza swój nagi niczym nie odziany i bezbronny paluch zawiesił nad dzwonkiem. Po chwili w okienku uchylonym niewiasta jakaś zacne swoje oblicze okazawszy, burknęła niezbyt sympatycznie- wchodzi, sam. Lekarz przyjdzie zaraz. Za pacjentem X zamknęły się bezszelestnie białe nieco przybrudzone drzwi. Zapanowała cisza. Niewiasta upewniwszy się iż osoby towarzyszące nie będą dążyć do sforsowania bastionu w którym była się ulokowała westchnęła i zawarła okiennice. Teraz już tylko oni i ptaszęta niebieskie ostali w progu. Czekali stojąc gdyż siedzisk nikomu do głowy nie przyszło podstawić. Jako, że pobyt pacjenta X przeciągał się nieco, postanowili podróżni sakwy w pojeździe pozostawiwszy udać się na poszukiwanie latryny.( do budynku nie wolno, w krzaczory nie wolno, no to mac gdzie wolno?) Udawszy się zatem w stronę leśnej gęstwiny, szczęściem bowiem lokal ten zwany lecznicą umiejscowiony był w dość odludnym miejscu porosłym gęstwiną. sadząc po utartych szlakach, nie dzika zwierzyna wymierzała tędy drogę do gawry ino gawiedź jaki i wędrowcy nasi spragniona cywilizacji. Ulżywszy potrzebom , nazad ruszyli ku górze. Wspiąwszy się do połowy ścieżki usłyszeli dźwięk dobywający się z odzienia niewiasty. Zaiste był to telefon. Pacjent X opuściwszy budynek, poszukiwał ich w pobliżu a nie znalazłszy zadzwonił. I tak w połowie wzgórza wyszli ku sobie. Napotkawszy wzrok swój wiedzieli, iż misja została spełniona i termin wyznaczony ostał. Cóż zatem czas nazad powracać w domu progi.  Rumak stalowy czekał gotowy do drogi.

Czasu minęło dwie niedziele, pacjent X uszykowawszy niezbędny ekwipunek na czas jednego tygodnia, gdyż tyle miała trwać jego nieobecność w domowym zaciszu, potomka wraz z połowicą w pojeździe umieściwszy, rzucił okiem na obejście i ruszyli. Nie sama operacyja stres powodowała ino ,że żona pacjenta w drodze powrotnej sama pojazdem kierować miała. Jakże to nie przystoi białogłowie jazda. zęby zacisnął, zamilkł i basta. Tak jadąc myśli ,że te dni kilka to nie ma co z lasu wołać wilka. Nocleg potrzeba zatem opłacić i wtedy wcale nie musi prowadzić. Tak tez uczynił zacny kawaler. Na próżno jednak jego starania , zamiast tygodnia trzy się zrobiły. A tu do szkoły pacholę już bieży, nie czas na saksy. Siadła zatem niewiasta i jedzie. Klepie po drodze wszelakie pacierze, lecz niepotrzebnie. Droga minęła nie wiedzieć kiedy. Już i dom widać. 

Mijają dzionki , cicho leniwie a na czekaniu wszystkim czas płynie. Pacjent X codziennie śle wieści, nie ma gorączki ani boleści. Tylko ten bezruch. Dni kilka mija. Zaś na niewiastę czeka jazdyja. Cóż biedna zrobi? Ano pojedzie, wszak nie zostawi pacjenta w biedzie. Więc po lekcyjach zebrawszy pacholę, ruszają razem w znaną im drogę. Jadą a szosa spod kół im umyka. Już dojechali do szpitalika. Nieco za wczasu rzecze im strażnik. I pozwolono wejść im w te odrzwia ino na chwilę ale  dobre i to. Tak się tu czujesz niby kosmitą. Głucho wszędzie pusto wszędzie. Czasem jeno korytarzem ktoś przemknie dystans trzymając. Westchnąwszy ciężko chwyciła toboły.(czytaj jedna mała reklamówkę z pożywieniem)chwyciwszy pacholę ruszyła do windy. Wejść pozwolili i z dala obaczyć Pacjenta co bielą jaśniał bandaży.(po naszemu 3 godziny jazdy - 5 minut widzenia, co zrobić takie mamy czasy)Pacholę strwożywszy się nieco widokiem przycupło strwożone na krześle pod progiem. Wnet jednak szwunku nabrawszy udało się witać. I tak minął tydzień trzeci -nie ostatni. Po tym że jakże owocnym spotkaniu, ponownie ruszyli nazad ku domowi. Czekają

Dni kilka. Wieści sprzeczne bardzo. Rano do domu, wieczorem zostaje, także ten rządzi , kto raniej wstaje? W końcu konsensus tam osiągnięty i pacjent do domu zostaje wypchnięty .Znowu mus jechać, niewiasta owa za kierownicą żyć już gotowa. Dotychczas skromna i spolegliwa mknie autostradą niczym bestyja. Oj zbastuj pani tak się nie godzi, wszak tak jazda bokiem wychodzi. No i wykrakał ino po czasie, dwa kapcie z przodu po tym wypasie.( ile ja z nimi jeździłam nie wie nikt, pewnikiem długo). I przyjechali tym razem w troje podróży dzielnie znosząc znoje. Teraz czekanie na kartę białą, cóż się ostało. Za czas niedługi znów potrza jechać. I tu się wkrada niesmak ot taki. Potomek w domu ostać się musi, bo nauk teraz przerwać nie może. Tak tez i oni dwoje pojadą. Pisklę oddawszy pod skrzydła pewne. Raz pierwszy oderwawszy od matczynych spódnic , innej osobie na czas tak długi.( jeżeli pytanie czy na pewno nie możesz go zabrać ze sobą jest oznaką entuzjazmu, to w życiu tyle radości u kogoś nie widziałam.)

No i dobra. Pacjent X na kontrole. Na razie obyło się bez prywatnych wizyt. Wbrew sugestiom konowała. Co dalej zobaczymy. Lekko nie jest ale i nie ciężko jakoś bardzo, finansowo do udźwignięcia. Tylko emocje skarajne i to oczekiwanie. Ja wiecznie na coś czekam. Powinnam mieć Czekaj na drugie. Na cmentarz mnie dziś poniosło znienacka. Sen trwa nadal, śni mi się ,że widzę krzyż nowy. A nie to nie sen. Czekam i tu aż ktoś mi wyjaśni dlaczego? Przez ta całą pandemię to i na cmentarzu zero prywatności, kiedyś to żywej duszy przed 1 listopada można było posiedzieć w spokoju , popłakać w mankiet, pogadać. A teraz łażą jakby nie mieli co robić.

Tak, że ten tego u nas jak zwykle pod górkę no dobra tym razem nieco stromiej. Obyśmy wleźli na szczyt i utknęli bo mi się ten rolercoster po nocach śni. Przyjaciele moi- cieszę się że macie czas moich żali wysłuchać, dziecko moje większe, że wspiera jak umie. Czytacze, że czytają i służą wsparciem. Kto wierzący- módlcie się w naszej intencji, żeby ten sprawdzian wytrwałości i równowagi psychicznej okazał się ostatnim a czas żeby przyniósł same dobre wieści.

Tymczasem udam się na odpoczynek zasłużony, jutro jeden z wielu decydujących dni. Ale w sumie to i tak chyba mogło być gorzej.

Lubię to-czyli edukacja w cieniu wirusa

Drugi wrzesień. Piękny dzień, data historyczna.Cud szkoły ruszyły. Huuuuuura jupi ja jej uuuuuu yes !!! Po półrocznym obcowaniu z potomkiem, 24 godziny na dobę, permanentnym przemęczeniu synaps nerwowych,rozładowaniu do maksimum akumulatorów nastał najlepszy dzień tego roku.Dzień pełen samotności, ciszy, braku pośpiechu.Żadnych zadań do przepracowania, marudzenia, grania w piłkę a najistotniejsze zminimalizowane śpiewanie z potomkiem -Po cooooooo go przeeeewróciłeś? Będzieeeeeee płakał. Nie pytajcie.Brak w tym logiki ale jak to mówi Jan - to jest bardzo śmieszne słowo👦.Jak zwykle się czepiam, ale wyobraźcie sobie,że jedziecie autem trzy godziny a dźwiękiem który wam nieustannie towarzyszy jest ten wymieniony powyżej, przy czym bez waszego aktywnego udziału się nie liczy. Dziecko ma pasje mać. Obawiałam się oczywiście nowej rzeczywistości.Jakże to tak moje biedne, niepełnosprawne dziecko ma samo sobie poradzić. Jaja sobie robią czy jak? Jak to niby ,że nie wolno mi wejść i pomóc mu się przebrać, kapcie zmienić, dopilnować żeby do klasy trafił. No i wychodzi na to,że osobnikiem wymagającym usamodzielnienia jestem ja. Bo potomek ani się obejrzał. Pomaszerował do szatni, zmienił buty, powędrował na świetlice. A ja drobię w drzwiach , wypartuje. Żenua po prostu. 

Bardzo fajnie zorganizowane w naszej placówce przejmowanie i oddawanie uczniów. Rano po wejściu ręce do automaciku z dezynfekcją. Pani kieruje do odpowiedniej szatni.Potem do właściwej sali. W międzyczasie szkodnik samodzielnie sobie w szatni poradził bez matki gderającej nad głową,że szybciej, że lepiej, ze nie tak ten kapeć.Powieś tu, wstaw tam bleeeeee bleeeee. Po lekcjach zgłaszam pani po jakiego osobnika przybywam i z której klasy, i ten zostaje zlokalizowany i dostarczony do szatni. Co prawda mój osobisty bluzę zostawił w klasie ale obiecał,że jutro będzie pamiętał. Przynajmniej w kapciach nie wyskoczył.No i stwierdził,że on do szkoły to nie lubi chodzić bo mu się nudzi. Fajnie było bo nie wolno biegać na przerwach i hałasować, i dzieci są cicho i nie jest głośno.Tak więc ograniczenie związane z zachowaniem dystansu przyczyniają się do polepszenia warunków funkcjonowania dziecka z deficytem rozwojowym w placówce edukacyjnej.   Jak dla mnie obecne kanony mogłyby zostać utrwalone. Miło jest kiedy rozbestwione osobniki płci obojga nie generują decybeli.Oczywiście wylazł ze szkoły bez maseczki, bo uległa awarii. Jakoś zignorował fakt,iż w plecaku matka awaryjne umieściła. Aaaaa i świetlica też funkcjonuje normalnie znaczy się dzieci nie są ściśnięte jak śledzie , i upchane jedno na drugim jak starają się przedstawić media. W naszej szkole zanim jeszcze nastała epidemia, funkcjonowało rozdzielenie na mniejsze grupy i na osobne sale.I tak też jest to kontynuowane a nie wdrażane. Zadowolony przyleciał bo naklejkę z matematyki dostał za piękne liczenie.Tu się nic nie zmieniło, do pracy motywuje go łechtanie ego ciągłymi pochwałami.Teraz matka na komputerze a dziecko lekcje odrabia - samodzielnie. Czytanka przeczytana, a teraz pisze.-Tylko nie zjadaj tej literki Janku. Pisz ładnie. Tu masz napisać po śladach, a tu swoje nazwisko. Mamoooo powiedz,żebym się nie poddawał, że dam radę.👍 Grunt to samomotywacja. Początek niezły.

A ja, po krótkiej zadumie co mam uczynić z wolnym czasem, podjęłam jedyną słuszną decyzję. Powróciłam pod kołderkę nastawiwszy budzik na godzinę 14 tą. I taki mam plan na pozostałą część tygodnia. Spać, spać , spać.W domu brudzić nie ma komu, gotować nie muszę, bo nie odczuwam potrzeby a małoletni posila się smażonymi pysznymi pierożkami, mleczną lub makaronem.Szkoła wyższa rok 2 za miesiąc. Więc regeneruje się, ładuje akumulatorki, cieszę nieskrępowaną niczym wolnością.Jedynym ograniczeniem są finanse. znaczy mam ale ich ilość znacznie ogranicza mi możliwość realizacji nieskomplikowanego planu na życie.

Co nowego u Janka? Nauczył się szybciutko obsługiwać telefon komórkowy.Konieczność porozumiewania się z innymi zmobilizowała , go do wyraźniejszej wymowy.Ma fenomenalną pamięć. Plan lekcji powieszony na lodówce, wczoraj się z nim zapoznał i dziś informuje mnie ,że ma na 9;50 a w czwartek musi szybko wstać bo z panią Asią ma, i że u pani Emilii był na logopedii, a tu mu pani Agnieszka napisała, ale tylko trochę bo to było zadanie do zrobienia i że ma zadnie domowe -czytankę i ćwiczenie zrobić. Jak tak ma wyglądać nauka w dobie wirusa to ja chcę więcej.A na deser sam usiadł i wykonał. Oczywiście buzia mu się nie zamykała, ale odrobienie lekcji zajęło mu 20 minut.Po czym spakował plecak na kolejny dzień i zamówił do szkoły na jutro naleśniczki i herbatkę z cytrynką i owoce.Zaobserwowałam,że co prawda długo przyswaja pewne umiejętności, ale raz nauczone zostają zakodowane i nie zapomniane.

Zupełnym przypadkiem nabyliśmy wózek do transportu mebli, sklejka i obrotowe kółeczka. Koszt 35 zł. okazało się,że to ulubiony sprzęt młodego.Z deski terapeutycznej, którą mu zrobiłam dano temu, wyrósł .Kółeczka się popsuły.Poleciałam oczywiście zakupić nowe, ale 15 zł za sztukę uznałam za przesadę. I wyszło nam na dobre. Teraz tylko gąbka, materiał i taker i deska terapeutyczna jak malowana. (ps. 225 najtańszą znalazłam na allegro) Chyba nakupię tych wózków. Zmodernizuje i po 100 zł zacznę sprzedawać. Ja zyskam i rodzice dzieci, którym takowy sprzęt pomaga w rehabilitacji też. Nieustannie zadziwiają mnie nieograniczone możliwości dorabiania się niewielkim kosztem na chorobie, niepełnosprawności, na miłości i potrzebie ratunku.Z takim predyspozycjami to się chyba urodzić trzeba.Albo zacznę prowadzić kanał na you tubie - rodzicu zrób to sam.Czyli jak wygenerować z niewielkiego budżetu, wielkie pomoce.Nie rozumiem jak z takimi świetnymi pomysłami nadal nie zarabiam milionów.No co ja robię nie tak. Pytam grzecznie. Miliony to może nie zbyt by mi pasowały, ale na dach by się zdało zarobić.

Tymczasem szykuje się na najlepsze kilka dni mojego tygodnia. Tylko ja, kołderka i cisza dzwoniąca w uszach. Kocham cię życie.To co złe przynosisz w końcowym rezultacie kończy się dobrze.

Może nawet dotrę w końcu do nekropolii. Tak się zastanawiam, myślicie ,że ktoś zauważy jak samowolnie przeniosę nieboszczyka w metalowym pudełku czy też lepiej legalnie?Żarcik. Trzeba ich wszystkich do kupy zebrać.Sentyment , sentymentem, ale za stara się robię na porządkowanie przybywającej liczby grobów. Trzeba było od razu, ale nie jak zawsze od końca trza zaczynać. No ale nie przewidziałam,że brat mój poleci po najmniejszej linii oporu i zostawi mnie samopas. Tym samy stracił prawo głosu. 

Niewątpliwie samotność, taka prawdziwa -nie jest łatwa, ale da się przyzwyczaić. Oby tylko zdrowie i siły dopisywały. Jak zaczynam żyć na zwiększonych obrotach to bach : diagnoza autyzmu.Nauczyłam się z nią funkcjonować nabrałam rozpędu kolejne bach: dziecko starsze postanowiło żyć po swojemu i się wyprowadzić. Przywykłam, nawet fajnie jest. Wrzucam wyższy bieg.Bach brat postanawia zakończyć wycieczkę po Ziemi i przenieść się do lepszego świata. Dobra ciężko, ale ogarniam, zmieniam i dostosowuje się do nowych czasów. Tym razem nie zdążyłam nawet dotknąć drążka od zmiany biegów. Choroba małżonka. I zaś utknęłam na 30km/h. Ten tam na górze ma pewnie jakiś swój plan za nic nie mogę znaleźć klucza do logiki jaką się kieruje wrzucając mi te muldy przed ryło.Czyżby przesłanie brzmiało - Siedź na d...pie i ciesz się drobiazgami.Masz wszystko co Ci potrzebne do życia tylko w końcu to zauważ.A może -Siad płaski, odpoczywasz, dość się narobiłaś.Albo najbardziej pesymistycznie -Myślisz,że było źle poczekaj na kolejny akt. No bardziej zwolnić tempa się już nie da. Nic to cieszę się wobec powyższego,każdym fantastycznym dzionkiem.