Bon turystyczny-dziecko z orzeczeniem- jak przebrnąć przez system PUAP

Dziś kochani mini poradnik jak uzyskać bon turystyczny. Co prawda w zdecydowanej większości na noclegi przy wyjeździe indywidualnym, ale dobre i to.Bon obejmuje nocleg opiekuna i podopiecznego. Bon jest imienny oznacza to ,że jak Monika figuruje na dokumencie to jest ona jednocześnie opiekunem, nie Kaska, Zośka czy Janusz .Do operacji będzie potrzebny podpis kwalifikacyjny i konto PUE-ZUS .Oczywiście posiadam obydwa i to od dawien dawna. Jeśli takowych nie posiadacie to i tak zapraszam do '' paczenia" przyda się być może jak już przebrniecie przez proces ich zakładania.

1. Otwieramy stronę główną ZUS

2.Zapoznajemy się ze zgodami, zaznaczamy zgodę na przekazywanie informacji drogą elektroniczną.

3.Logujemy się. Do wyboru opcji kilka. Najlepsza i najkrótsza forma jak  dla mnie to login i hasło otrzymane przy zakładaniu profilu. Miłośnikom klikania i przekierowywania na kolejne strony polecam opcję zaloguj przez bankowość elektroniczną(dotyczy wąskiej grupy banków)

4.Informacja  o zmianach w serwisie związanych z przekazywaniem dokumentacji drogą elektroniczną. Zaznaczamy na dole dokumentu i mkniemy dalej

5. Po lewej stronie ujrzymy pasek opcji, przewijamy strzałką w dół i oto jest BON

6.Klikamy więc na ten cudny prostokącik.Otworzy się podgląd bonu z danymi osobowymi, stąd tez brak foty. Widnieje na nim kwota 500 zł.

7. Na samym dole znajdziemy taką opcję. Jest nie aktywna, ale bez paniki to tylko drobna niedogodność.Oczywiście najpierw podniosło mi się ciśnienie,bo mać miało być nie ma a to nieaktywne. wysłałam zapytanie do ZUS co to ma być.Po czym uświadomiłam sobie ,że pewnie odpowiedź i tak za miesiąc dotrze a ja chcę tu i teraz zostać posiadaczem bonu

8.Informacja na stronie ZUS jak uruchomić dodatkowe środki.I tu zaczyna się klik klik ,klikanko

9.Wracamy do strony bonu i zgodnie z instrukcją aktywujemy ten który jest widoczny(prawy przycisk- aktywuj bon)Takie coś nam wyskoczy. Wpisujemy dane i jedziemy dalej

10.Aktywny klikamy sobie ok i powracamy do okienka umieszczonego pod danymi dziecka .

11. Tym razem jest aktywne,no to klik

12.Otwiera się kreator

13. Zaznaczamy posiadany dokument potwierdzający niepełnosprawność potomstwa

14.Kolejna klauzula informacyjna- takie czasy

15.Tu załączamy skan lub zdjęcie posiadanego orzeczenia( można wykonać telefonem komórkowym)

16.Jak już mamy to dodajemy i dalej

17.Tutaj polecam opcję - podpis profilem PUE

18.Klikamy- i czekamy cierpliwie. Pamiętajcie nie tylko wy chcecie przebrnąć przez system i  ma on swoje ograniczenia , cierpliwości.Jeśli coś wypełniliście błędnie wyskoczy komunikat.To moment na poprawki

19. Oświadczonko o dodatkowy bon na opiekuna złożone.No i teraz pewnie miesiąc będą weryfikować czy dobre zdjęcie, pracowników brak i wogóle gdzie jest informacja, czy przeszło nie przeszło.Kliknijcie ok

20.No i mamy dokument złożony.Tylko,że niczego on nie rozwiewa. Gdzie mój bon pytam? Z nutką rozczarowania zamykam odpowiednim przyciskiem.Mać.Z nutką żalu w umyśle, powracam jednakże do strony bonu,żeby rzucić okiem...

21.A tam niespodzianka - są obydwa. Przebrnęłam, wydrukowałam bon, na wszelki wypadek. I tako oto pozostaje znaleźć mile miejsce do wypoczynku.Może Polanica Zdrój.Idę teraz przeczytać listę dostępnych podmiotów oferujących noclegi i witaj przygodo. Ostatni raz na prawdziwych wakacjach byłam w 2010 roku.I gdyby nie ten bon na następne pewnie pojechałabym kiedyś tam w odległej przyszłości.Ma również świadomość,że zdecydowana większość podmiotów oferujących bazę noclegową wywinduje ceny ale dobry i tydzień z dala od codziennych trosk.

Płacz to nie słabość

Myślę sobie ile może dostać dróg pod górę jeden człowiek?Ile łez musi wypłakać i z jakiego powodu?Ile razy do spodu poczuć samotność,bezradność i strach?Ile słów musi stłumić? Ile nocy nie przespać w spokoju?Ile barier pokonać.I co jest nagrodą?Co jest na końcu tej cholernie krętej drogi?

Dostajemy czasem o wiele więcej niż prosimy a koszt końcowy ma się nijak do planowanych wydatków.Siedzę dziś i użalam się nad sobą.Dom śpi,cisza aż dudni w uszach.Znowu gonitwa myśli.Potrzebowałam dziś ,teraz w tym momencie wypłakać się komuś w mankiet .Zamiast to zrobić rozpędziłam się w tym żalu,przygnębieniu, do długiej listy doklepując brak telefonu zaufania.A wcale tak nie jest.Tylko tak bardzo nauczyłam się samotności ,że użalanie się jest łatwiejsze

Biedna mamusia jak mawia Jasiek.Pewnie ,że biedna.Tylko co zmieni biadolenie?Gdybanie?Roztrząsanie na drobne?Jutro a właściwie dziś wstanę ,założę codzienną maskę i przetrwam kolejny dzień.Coś czego chyba najbardziej w życiu nie lubię to niepewność oczekiwania.Wolę wiedzieć.Wiedza oznacza ,że można działać.A działanie można zaprogramosać na sukces.Dziś usłyszałam ,że się bardzo zmieniłam.Chwilowo chyba straciłam sens życia,umykają mi cele,marzenia nie są takie istotne.Każdy kolejny dzień po prostu mija. Zmuszam się do codziennych prac,do wyjścia,do zrobienia czegokolwiek.Totalny bezwład.Taki żywot,przyszło i przeminie.Czeka mnie i nie tylko mnie kolejna reorganizacja codzienności.Módlcie się,trzymajcie kciuki,medytujcie

żeby to co ma wielkie oczy okazało się fraszką.Żeby ten strach czający się w szafie wypadł i okazał się pluszowym misiem.I o to żeby w tym roku już nic się nie wydarzyło

Wakacje, których nie ma

No własnie są ale nie ma.Krótki wypad na weekend z Miłoszem ☺i jego rodzicielką.Stanowczo za krótki relaks. Miejscówa sympatyczna z nutką PRL i cenami z XXII wieku najmniej.A trzy km dalej spokój cisza, zero straganów, ludzi, piasek czystszy na plaży.Mam nadzieję,że w sierpniu udam się na wypoczynek psychiczny i fizyczny najmniej na tydzień.Zmiana klimatu wskazana, muszę się od tego miasta oderwać, od tych ścian, tej monotonii, tej izolacji.I młodego też. Ostatnio gadka typu- nie wychodzimy w domu jesteśmy tacy bezpieczni najbezpieczniejsi , bo nikogo tu nie ma. Nie ma ludzi, nikt mnie nie bije. To ostanie to wynik incydentu z wypadu.Dzieci niby zdrowe są okrutne i bezmyślne.Co z tego,że to moje jest spore gabarytowo jak pacyfista, nie umie oddać. Chłopcy wyczuli słabszego osobnika i urządzili obławę, plastikowe kulki i we trzech atak na tego mojego osobnika.Dwa osobniki czmychnęły, jeden sam się przyznał,że źle uczynił matce swojej.Reprymendę pewnie większa część obiektu słyszała.To kolejny czynnik przemawiający za potrzebą oddechu i zwiększeniem częstotliwości obcowania z innymi ludzi. Krzyczę publicznie na cudze dzieci.No mam jak w banku kolejne kilka miesięcy powracania do wydarzenia z piłeczkami i zapewniania ,że to nie była wina Jaśka ,że on nic złego nie zrobił.Ot losie.

Mamy nowe hobby.Numery klatek schodowych.Topografie miasta to ten mój syn ma chyba zakodowana w główeczce.Od jakiegoś czasu idziemy na spacer w poszukiwaniu konkretnych klatek schodowych.Zupełnie przypadkiem, dotarło do mnie ,że Jasiek doskonale wie , gdzie poszukiwany numer się znajduje, na jakiej ulicy i jakiego koloru jest klatka.Wystarczyło przestać biegać w koło z wywalonym jęzorem ciągając młodego za sobą, przysiąść i zapytać

- Gdzie teraz synu? 

-Ja prowadzę?- oh co za wymowna radość na buzi

-Tak ty prowadzisz.

-To chodźmy 4-4c na Wita Stwosza.

Że coooooo? To ja latam jak łoś po mieście, witki opadają,bo wszystkie numery są tylko nie 4-4c a tu rozwiązanie biega koło mnie, cierpliwie czekając na właściwe pytanie.Życie stało się prostsze. Tak ,że autobusem owszem jedziemy ale nie tak jak kiedyś z 20-ma przesiadkami.Teraz chodzimy w zdecydowanej większości pieszo i jak znajdziemy budynek z właściwym numerem obchodzimy go wkoło, podziwiając każdą klatkę z osobna,dostrzegając detale fasady i nieprawidłowości w doborze kolorystyki.

Kolejna pasja to piłka, kopiemy , biegamy, bronimy.Wy sobie nawet nie wyobrażacie jakie to poświęcenie z mojej strony.Wysiłek fizyczny przy mojej tuszy to grupa bardzo wysokiego ryzyka. Z pewnością do wakacji schudnę. Co prawda nie wiem do których ani czy będę żyła tak długo, ale schudnę jak nie odkryje w sobie to moje dziecko zamiłowania do pasjansa np.Wody napadało prawie po sam brzeg i rezultat 21 a ten pławi się jak morświn. Mały syrenek mać.Oczywiście wody nie lubi, po co się ma myć jak własnie pływał w basenie przecież.

Nie zmieniłam kwestii tabletu.W soboty i z długimi przerwami.Przerwa przerwą ale czasem trzeba poczytać. Kładę książkę przed szkodnikiem, zabieram tablet i przy oznakach marudzenia zaczynam nucić.Działa, żeby tylko nie słuchać jak matka muzykę kaleczy czyta.Jeszcze jakby mi się tak zechciało bardziej przyłożyć,to by i pisał ładniej.Taki urok posiadania deficytów rozwojowych, nie ma oddechu, trening i przypominanie, przypominanie i utrwalanie i od nowa.W trakcie codziennych czynności, na spacerze, przed telewizorem, w kąpieli, no wszędzie ciągle coś poznajemy, uczymy się , przypominamy.Ale nie narzekam.Dobra może czasami, mnie jakiś dół dopadnie. Dobrze, dobrze rów raczej, ale ogólnie wszystko kończy się pozytywnie.Ale i tu przyszła pora na podjęcie decyzji i odpowiednich działań, bo takie wzloty i upadki bolą jak jasna anielka.Stąd też udaję się po wsparcie do specjalisty w dniu jutrzejszym.mam nadzieję ,że wyczerpałam limit lekarzy z przerośniętym ego i dla tego będę pacjentką a nie tumanem i tępakiem jak u pana wielce szanownego speca laryngologii.Nie powiem wieśniak ,żeby porządnego człowieka nie urazić.Jutro się okaże.Mam nadzieje ,że wyczerpałam limit niesprzyjających ludzi.

Tymczasem nadal szukam pomysłu na pogodzenie bycia matką dziecka z deficytem i zarobkowania.Najlepiej w domu, nienormowany czas pracy.Praca, która można zabrać ze sobą.Tak myślę o przepisywaniu książek na ebooki, ale nie mam pojęcia gdzie zacząć. Szukam, szukam, szukam.Przekopuje internet wszerz i wzdłuż i nic normalnego nie znalazłam.Ale jeszcze się nie poddaje.Następny wpis poświecę tematyce- uwaga naciągacz, a to w związku z ciekawą sytuacją jak mnie dziś spotkała. Tymczasem pobudka o 6 rano. I to mają być wakacje?

Pod górkę

Niby wszystko jest ok.Spokój, cisza, leniwie płynące dni.Jednak jakoś tak nie do końca,bo co bym nie zaplanowała wszystko wychodzi na opak.Im więcej kartek z kalendarza tym większy dyskomfort macierzyństwa.Teraz jeszcze w dobie pandemii, która dla mnie oznacza jednie problem z opieką nad młodym(co znacznie utrudnia żywot niestety) to już w ogóle jakiś cross połączony ze street workout. Teoretycznie 9 cio latek może zostać sam w domu na chwilę, wyskoczyć do sklepu po bułki, znam takie co i gaz umie odpalić i zupę przygrzać. Teoretycznie normalniejemy z dnia na dzień a w praktyce nie mam planu jak dalej organizować tą samodzielność młodego.Zamknąć drzwi i wyjść i niech się dzieje wola Boża?Stopniowo zmuszać do wyjścia po zakupy? Jak się pozbyć tego uczucia niepokoju,że zdarzy się katastrofa jak tylko zostanie sam.

Przykro mi jest bo ostatnio moje dziecko użyło zdania- Ja nie mam prawa do życia, nie jestem tacy jak inni.Cholera niech weźmie tych bezmózgowców od których to usłyszał.I jak teraz wytłumaczyć dziecku, że to ludzie wokół mają niewąski problem ze sobą?Morwa mać.Niby się uodporniłam ale taki bezsensowny atak nie wiadomo skąd napawa mnie obrzydzeniem i lękiem.Co następnym razem?Co będzie kiedy mnie zabraknie.Jak go na takie dziadostwo uodpornić?Kolejny powód do bezsenności.

Plusy pandemii brak kolejek do lekarzy. Jutro laryngolog no i  ciągnąć go muszę ze sobą. Rodzic 1a też ma cały dzień po lekarzach, sam nie zostanie i możliwości się zakończyły. Trudno i to przebrniemy. Dobrze przynajmniej ,że nie do ginekologa.Na asystenta rodziny ani opiekę wytchnieniową się nie kwalifikujemy, bo za zdrowe.Zaczynam się zamieniać w starą , gruba zgorzkniała , jędzę. Zdarza mi się krzyknąć na potomka, wpaść w gniew bez sensu.Zdarza mi się co raz częściej nic nie chcieć, nic nie robić, o niczym morwa mać nie myśleć.Najlepszą porą dnia jest czas , kiedy młody śpi. Dźwięk ciszy w domu jest oszałamiający.Zamknięte drzwi miedzy pokojami chociaż na chwilkę dają wrażenie prywatności.A mówili małe dzieci mały kłopot.

Starsze moje rwie się do samodzielności za nich obydwoje, własnie się dziś pierścionkiem pochwaliła, a wszyscy wiem jak jest na fb ogłoszone to sprawa na poważnie.Lubię tego mojego kandydata na zięcia ale po co to się tak spieszyć, pomału jak kocha to poczeka.Zresztą jak znam moje osobiste dziecko to nie miał chłopak najmniejszych szans na obronę.Biedaczek.Szalejcie kochani a nie pchajcie się w pieluchy to taka dobra rada na start.A jak już się wyszalejecie to żyjcie tak żebyście nie żałowali ,że coś was ominęło.

Kurczaczki kiedyś to ten mój obniżony nastrój pojawiał się na deszczowe jesienne dni a teraz trwa i trwa.Do tego zatoki, ból pleców,grubnięcie bez powodu.Zaczynam się czuć jak wrak człowieka, jakby mój mózg się poddał i w szybkim tempie zestarzał.Przydała by się grupa wsparcia dla matekktóremająwszystkiegoserdeczniedosyć niekoniecznie dzieci niepełnosprawnych, mniemam, iż te od neuro typowych też by takiej potrzebowały, miejsca gdzie mogą głośno powiedzieć mam dość bycia matką na 300%, potrzebuję wypić piwo, pograć w kręgle, posiedzieć w parku, poczytać , poszydełkować, wyjechać na jeden chociażby dzień bez telefonu, tymczasem kciuki w górę i dalej jesteśmy dzielne, waleczne, niezniszczalne i na pełnych obrotach.Niech ten sezon na czarnowidztwo już się zakończy.Mam nadzieję ,że od września ten cyrk z zamkniętym szkołami się zakończy bo inaczej Lubiążu witaj. Jeszcze sanatorium trzeba by młodemu zorganizować na drogi oddechowe i zawsze to jakiś odpoczynek od tego miasta.Co prawda kilka tysięcy za pobyt opiekuna trzeba będzie zorganizować ale to i tak lepiej niż 6 tysięcy za dwa tygodnie turnusu rehabilitacyjnego.Trochę mi lepiej na duszy jak tak literka po literce przerzucam myśli. Oczywiście nie wszystkie a te uzewnętrznione poddaje cenzurze.Jednym zdaniem - Jest do bani. Jestem zmęczona, zniechęcona i mam wrażenie,że wszystko jest bez sensu a najlepszym miejscem jest kanapa i tona chrupek kukurydzianych(zamiast lodów).Tymczasem w ramach zmiany klimatu i uwolnienia twarzy z ucisku maseczki, zdielałam przecier szczawiowy

Tak to zielone to szczaw jest- gimby nie znajo

 Szczawiowy pomocnik jest też- Czemu tu siedzisz?Pomogłem ci możemy już jechać.Mogę pograć w stickmany? No przestań już tak siedzić. Ale jak już siadłam to nie ma zmiłuj do ostatniego liścia.Dobrze,że linowy ma niedaleko to chociaż na chwilkę zajęcie miał i te wielgachne opony w trawie tez nieco ubarwiły czas oczekiwania aż matka swe szanowne cielsko szarpnie do góry.Przezabawny widok dla postronnego widza.Orka na suchym lądzie 4.Nie ma co się obrażać, już właziłam w 44 rozmiar i znów ta wstrętna kaloria mi ubrania pozwężała.

 Na a ze szczawiku- przecier szczawiowy. Niestety nie dane mi było cieszyć się aromatem , gdyż aczkolwiek nie czuję ostatnio zapachów.

No i tym zielonym akcentem zakończe dziś moje wypociny pseudoliterackie, A nie jeszcze miałam dodać nowe hobby Jaśka.Szukanie klatek schodowych. Dziś 6-6a. Jak to wygląda?Normalnie ubieramy się i hasłem przewodnim powtarzanym milion i osiem razy na minute jest - szukamy dziś numeru ... , Prowadź synu mówię. I tak Wojska Polskiego, Kościuszki, Połaniecka, Obrońców Pokoju, Sportowa, Budowlanych, Chopina,Merkurego i kilka pomniejszych.Wyszli my  z domu o 10:50 powróci lim o 14 prawie 00.

W sumie to poszliśmy po moje wyniki z prześwietlenia zatok i trochę nam zeszło.Jaki cudem mam nadwagę naprawdę nie rozumiem.Ale wujaszek Dariusz Jaśkowi rowerek stacjonarny przytaszczył, na czym i ja skorzystam. Mistrzostwo świata, człowiek siedzi , pedałuje i gapi się w tv, chociaż raz produktywnie.Rowerów ci u nas stajnia zacna.Dobrze ten mój syn ma . ciocia Bożenka zaopatrzyła gadzinę w wygodne obuwie letnie. Jak znalazł na długieeee chodzenie.

Uczę szkodnika ostatnio obsługiwać word. Pisze skubaniutki dwoma palcami, ledwo mu idzie, płacz na rzęsach wisi.Umęczył.a,że sobota była akurat to może na tablecie pograć. Co ja widzę? Dość sprawnie wpisuje za pomocą kciuków imiona ludzikom w grze. O ty sobie pomyślałam w ząbek czesany cwaniaczku.Zaprawdę nauka czegoś co sprawia frajdę ma sens.Nie sprawdzam pisowni, jakby coś proszę zlekceważyć nieścisłości z tym związane 

Zaliczone😀

Za nami koniec pracowitego roku szkolnego.Dziękujemy naszej kadrze prdagogicznej za zaangażowanie i wskazówki.Wsparcie i docenianie osobistego wysiłku Janka w edukacje on line i samodzielne wykonywanie przez niego zadań.Pani Agnieszka,pani Asia,pani Emilia ,pani Marzena oraz pani Patrycja.Główne siły 😀 Jednakże pomimo faktu,że świetnie sobie poradziliśmy z edukacją domową ,mam nadzieje na otwarcie od września placówek i model tradycyjny.Szkoła to nie tylko nauczyciel i uczeń.To nie poczekalnia jak twierdzą niektórzy.To miejsce w którym zaczyna się świat,budują więzi.mają miejsce relacje. W tym budynku upchnięto naprawdę spory zakres możliwości.Przebywanie w domu ze szkodnikiem 24 h uświadomiło mi jak wysoce uzależnia się dziecko z niepełnosprawnością od opiekuna.Jakie staje się niezaradne ,kiedy nie ma wokół innych.I jak bardzo jest mu z tym faktem wygodnie.Niesamowity trening cierpliwości,tolerancji.utrzymania nerwów w ryzach.
Radość z ukończenia tego etapu psuje mi nieco skutek uboczny noszenia maseczki-niby prana,niby krótko na obliczu a zapalenie zatok jest.Boli powiem wam.Mocno nawet.Szczególnie jak małoletni przygnie mnie ku ziemi.Aż w uszach dzwoni.Co za cholerstwo.
Matka też zdała.Ogólnie rok akademincki zakończony na 4.67 .Że dlaczego nie 5? Niesprawiedliwość społeczna ,ale za rok będzie lepiej albo gorzej albo podobnie.I tak jestem z siebie dumna.Z tego siwego łba.
Nawet pomysł mam na własny biznes.Tylko dane musze zebrać ,koszty podliczyć,ryzyko,skąd środki na inwestycje zdobyć i czy pomysł ma sens .ankiete opracować 😀.Nie wiem tylko czy ta woda nie będzie dla mnie za glęboka.Ale raz się żyje.Do półmetka coraz bliżej.Jak.nie teraz to niby kiedy?Chciałabym.być nieco bardziej ryzykancka, ale nie da się działać wbrew naturze.Stąd też wywiad.Jeszcze z rok zastamawiania się,gdybania i może ... Tym czasem potomek śpi .Bo dziś od 4:28 buszuje.Ja leżakuje na ppół siedząco i klikam.Może dziś uda mi się zasnąc i spać bez snów.

W mroku zanurzyć chcę myśli
Odcieniem.czerni wypełnić blask
Na chwilę chociaż zatrzymać
Bezradności niemy wrzask.

Na sercu przysiadł motyl
Bez pięknych swoich barw
Skrzydłami dziś nie rozwiał
Ciężaru ponad świat

I ciążą mi te troski
A w oczach smutku blask
Tak tęskno mi do mroku
By w ciszy sobie trwać.

Bezsenność to okropma sprawa.Ale i tu w końcu podjełam decyzję i mam.nadzieję niedługo zrealizuje.

Irytująco monotonnie

Nadal trwa sezon na covid19 i nadal nikt w okolicy się nie zaraził.Aczkolwiek w wyniku organizacji opieki szkolnej nadal kontynuuje siedzenie w domu.Siedzenie oczywiście należy zinterpretować z nutką satyry.Nie trzeba mieć dziecka z orzeczeniem żeby wiedzieć jaki rodzaj aktywności mam na myśli,w zupełności starczy jakikolwiek potomek do lat 13 tu.To nasze siedzenie to spacer wokół miasta.Czytaj on jedzie na swoim pojeździe-a ja próbuję za nim nadążyć

Nie zawsze się udaje.Bywamy za mostem dwa razy w tygodniu -na koniach.Autobus jeździ co prawda ale nie w godzinach, które nam pasują.Więc kolejne km.Hulajnogą przez miasto. Na cmentarzu w końcu posprzątaliśmy.Znaczy syn mój osobisty i mła. Coraz więcej mam tam znajomych i sprzątania.Wyrywam chwasty dziś i mówię ,że mnie plecy bolą.Na co synuś- to sobie usiądź ,jak ja i odpocznij😀 śmieszek.Pilnie się uczę.Jeszcze tylko 4 zaliczonka i wakacje a nie jestem matka polka pracująca.Dobra weekend w lipcu.Też brzmi fajnie i w sumie po co więcej.Żyjemy tu i teraz.Przedtem już bowiem, minęło,potem dopiero nadejdzie.

I tak nam te dni przeciekają przez palce.Zabrałam się za porządkowanie schedy po bracie. Nie mogę sobie jeszcze tego logicznie wytłumaczyć.Może dlatego,że ten czas spędzony razem był tylko dobry. Nigdy się nie kłóciliśmy, nie rywalizowaliśmy, nie forsowaliśmy swojego zdania na siłę. Trzeba było zrobić to z kwaśną miną ale bez zbędnych komentarzy się robiło. Kiedy trzeba było z młodym na rezonans jechać 700 km. Brał wolne w pracy i po prostu jechał. Kiedy zorganizowali pierwszy wrak race, uśmiech mu nie złaził z twarzy-fascynowały go takie klamoty. Przesuwanie żywopłotu rok 2015 dwa razy sadziliśmy bo pierwsze drzewka padły.2016 wyścig wraków.Ewka, Janek, Mały i ja. Kielce 2017-w oczekiwaniu na rezonans głowy Janka.

I tak przeglądam poczty, profile, konta.Likwiduje, zamykam.Widzę ,że sporo osób też w tą bezsensowną śmierć nie wierzy.Wysyłają mu wiadomości na messenger sugerując się zieloną kropeczką dostępu. To ja tu buszuje i czekam na odpowiedź z fb w sprawie ustanowienia statusu in memoriam. Znalazłam na jego profilu zdjęcie naszego starego bloku. Ciągnęło go do tych wspomnień, tu został z ojcem po śmierci mamy jako 14 to latek. Może gdybym wtedy nie była tak bardzo zajęta szukaniem własnego celu w życiu wszystko potoczyłoby się inaczej.Może tak a może nie. Ja od tego domu chciałam tylko uciec i dokładnie to zrobiłam.W nim to miejsce zapuściło macki.Nawet kiedy zamienili mieszkania, często tu wracał.Niedługo przed śmiercią też tu zawitał.Niestety o tym dowiedziałam się już po fakcie. Nawet nie przyszłoby mi do głowy ,żeby go tu własnie szukać.Sądziłam,że to co złe odeszło na dobre.A ono tylko się przyczaiło, czekało i wyciągnęło lepkie macki. Tak mi się dziś uruchomił system wspominania. Przecież to miejsce to nie były tylko te złe chwile. To nasze dzieciństwo, znajomi, droga do szkoły, latanie po placach budowy, szaleństwa i małe dramaty.Teraz tylko idąc na cmentarz z niedowierzaniem patrzę na świeży krzyż przy grobie matki i dopiero dociera ,że to wszystko to tak naprawdę a ja nie śpię.

Trzeba żyć dalej.Tymczasem kolejna zarwana nocka.Nie mogę spać, nie mam chęci gapić się w tv, na nic w sumie nie mam chęci. Najlepiej to by było jakbym tak mogła zakopać się w puchową pierzynę i nie musiała spod niej wyłazić.Ale tak dobrze nie ma. W związku ze znacznymi nakładami finansowymi i stanem przedzawałowym o jaki przyprawił mnie kosztorys u kamieniarza i mikra bardzo propozycja projektowa absolutnie nieadekwatna do ilości zużytych materiałów.Postanowiłam, śp. Edwardowi -znaczy ojcu mojemu prywatnemu ,własnoręcznie zorganizować płytę nagrobną. Jak mi nie wyjdzie zawsze do kamieniarza zdążę.Dwa lata minęły nie ma na co czekać.Wszystko prawie zorganizowane.Teraz tylko najtrudniejsza część ,montaż tego wszystkiego.Ile ja się filmików na you tube naoglądałam na temat suchego betonu, poziomowania, mocowania to ja teoretycznie posiadam fach w głowie. Zobaczymy jak praktycznie.No i tu może być ciekawie. Dziwaczny pomysł samemu robić pomnik? niby czemu? Kamieniarze też się z tą umiejętnością nie urodzili tylko ktoś ich tego nauczył.Paznokcie oczywiście szlag trafi.A już takie ładne urosły amerykańskie. Ostatni raz takie długie były w 2000 roku. Nic to. Przez ten cały wirus, 24 h na dobę z młodym, zerowe wsparcie i rzeczywiste i moralne zaczyna mi znów szwankować organizm.Jutro próba dodzwonienia się do przychodni, ostatni dzwonek, bo internistka na urlop idzie. A jak teraz nie pójdę to już chyba po 70 ce. No ale kondycha potrzebna od zaraz, bo się młodemu system fit uruchomił i muszę nadążać.Zamykam kolejną sprawę i myślę sobie jak wszystko już pozamykam to co dalej?Skończę studia, syna usamodzielnię,być może uczynię krok z którym nosze się od lat szukając kopniaka , który mnie popchnie we właściwym kierunku i co dalej? Jakie nowe cele? Czy po prostu zapuszczę paznokcie i pozwolę żyć w kątach domu pająkom.Wszytko teraz jakieś takie mało ważne mi się wydaje.Tym czasem północ już wybiła.Do rana poleżę ze słuchawkami w uszach słuchając samej siebie- a co .W ciągu dnia jestem tak zajęta szukaniem wymówek,żeby nic nie robić ,że nie mam kiedy poczytać.Więc sobie, siebie nagrałam na dyktafon w telefonie i słucham o objawach niedostosowania społecznego, pedagogice społecznej, czy fobii szkolnej.Tak wiem ,wiem głupie ale działa czyli jak jest głupie ale działa to nie jest głupie.śpijcie dobrze.Za mnie tez zmroźcie oczy.

Galeria 😀 czyli kiedy matka nie wkuwa to

Towarzyszy dziecku na wyboistych ścieżkach sportu😀 te wygibasy to np zadanie domowe z wf-u.Basen jak wiadomu odchudza.Weryfikuje to twierdzenie przeprowadzając obserwację na mniejszym obiekcie 😀 hulajnoga i piłka to aktualnie dqa najbardziej znielubione przezemnie przedmioty.Za jednym i drugim poruszam się biegiem.Z moją tuszą i zamiłowaniem do wysiłku fizycznego to się nie sprawdza 😀 Ale na szczęście pada więc nie muszę.Jeszcze tylko trzy testy, jeden pisemny monolog do komputera i koniec semestru.Pierwszy rok zaliczony.Jeszcze tylko dwa 😀 

Pogaduszki o śmierci z autystą

Oczami dziecka, świat jest jakiś prostszy.Usiedliśmy dziś odrabiać lekcje.Na tapecie komputera mam ustawione zdjęcie Małego i Jaśka w wyprawy do Kielc. Patrzy  się mój syn, jak pracowicie szukam zagadnień i nagle oznajmia
-Chciałem go zobaczyć, nie zamykaj.
-Co chciałeś zobaczyć?
-A wujek już nie żyje, zgubił się?Miał wypadek?
-Tak nie żyje.
-Może potrzebuje piwa i będzie znowu żył?
-To tak nie działa synu.
-Nie działa?- Pisze, podnosi co chwilę głowę na ramkę z dziadkami i wujkiem- A Edziu był wcześniej i już go tu nie ma?
-Nie ma, dziadek był chory i też umarł.
-Jak Adam? A można go podnieść i wróci?
-Nie synu -nie można.Kiedy ktoś nie żyje to już nie wraca.
-A Maria?
-Maria to moja mama, umarła dawno temu.
-Jak ludzie umierają to jesteś smutna, ja nie umrę nigdy.Nie będziesz smutna, bo ty jesteś moja  najukochańsza.Umieranie nie jest dobre bo się nie wraca.
-Fajny był ten nasz wujek co synu?
-No fajny.
-A nasza Ewa? Jak się ma nasza Ewa? Przyjedzie do mnie?
-Przyjedzie.Jest daleko w pracy.Popatrz przysłała nam filmik.
-Pokaż jeszcze raz.Co masz ? Co oglądasz? Nasza Ewcia tu jest?I przyjdzie do nas? Niedługo?
-Przyjdzie synu, niedługo.
I już temat przegadany, wyjaśniony, nie ma co rozdrabniać.
Żyjemy dalej ,nawet całkiem nieźle nam idzie.Wczoraj obchodziliśmy Dzień Dziecka.Kiedy już nie walczę na siłę o okruchy szczęścia dostaje mi się taki dzień jak wczoraj.Spokojny, uśmiechnięty, zaskakujący. Wrodzony pesymizm nie pozwala mi zbyt się cieszy. Niedługo to co dziś wywołuje uśmiech zrodzi gniew.Tak już w tym moim życiu jest.Im większa garść szczęścia, tym bardziej zaboli później.Uczę się więc żyć tu i teraz.Nie oglądać się wstecz i nie planować jutra.-Co robisz jutro? Nie wiem dziś się jeszcze nie skończyło przecież.
Siedzę sobie, muzyczka w tle. Po lewej stos notatek na zbliżające się testy zaliczeniowe, po prawej kaligrafia i rozsypane kredki, czerwony piórnik, przekwitnięty nieco polny mak w niebieskiej szklance.Wpada młodzieniec cudnej urody...zatrzymał się ...wpatrzył w jakiś punkt...wolno wyciągnął dłoń i  podniósł z komody zdjęcie"wujkaktórysięzgubiłiniezyje"-No koleś, ty serio nie żyjesz co? -Bez komentarza. Niech wybrzmi to zdanie w ciszy. Lepiej się tego powiedzieć nie dało. To moje małe szczęście zaczyna pokasływać, deszcz nas dziś nie miłosiernie zmoczył, dosłownie do cna. Dobrze,że jeszcze dwa tygodnie w domu przynajmniej chorobowego nie muszę brać.Bo ,że nie przejdzie bez echa to bardziej niż pewne.

Boli, przestanie-słowa padają w ciszę.
Słucham, nie słysząc.
Na szczęście i na ból-zamykam duszę
Płaczę i nie ma łez.
Parawan myśli-głośny śmiech
Mocniejszy jest niż mur
Chciałabym jeszcze wciąż-wyważyć otwarte drzwi.
Nie patrząc wstecz
Zacząć wszystko od nowa.

Dzień Mamy

-Znalazłem ci masz.Dla ciebie.Fajny jest?Jest najpiękniejszy.
Jak nie jak tak.Pisząc nie można oddać całego wachlarza emocji, jakie towarzyszyły Jaśkowi, ani mi jako obdarowanej, tymże jak niecodziennym  i nieoczekiwany prezentem.-A pamiętasz jak z tatą kupiliśmy kiedyś?(takie z kwiaciarni)Moje są ładniejsze? Lubisz moje?Ależ oczywiście.Dobrze ,że zdążył zanim tato ogródek skosił.Fantastyczny ten kwiatek.Wyjątkowy, bo niewymuszony, szczery, taki emocjonalny bardzo.Oj doczekałam się.Kiedyś sobie przeczytam dzisiejszy wpis z nutką nostalgii.Niby taki prosty gest, ale świadczy o drodze jaką młody przebył przez te kilka lat terapii, zajęć, maltretowania przez matkę.I do licha opłacało się, każda nieprzespana noc, każda godzina w drodze do kolejnego specjalisty, każdy km w trasie na kolejne badanie,każda chwila poświęcona na poszukiwanie terapeutów,rezygnacja z własnych potrzeb, oczekiwań,marzeń. Dla takiej własnie chwili. I dla -bo z tobą jest mi lepiej. To nic ,że czasem mam chęć oberwać mu uszy, zamknąć w osobnym miejscu i zrobić kilka innych mało pedagogicznych, sympatycznych i wychowawczych rzeczy.To nic,że stawia mi nerwy na baczność o trzeciej rano ładując się ze swoimi 35 kg, bo wystraszył się ciemności.To nic ,że zamiast spać o 23 leży i śpiewa na cały głos Poooolska gola.Starczy taki kwiatunio i pytanie- Bo ty mnie będziesz kochać na zawsze? No raczej.Drugi ancymon wysłał mi gifa-za to z Berlina.Na szczęście starsza nie obnosi się z uczuciami- po mamusi ma. Bo co za dużo to stanowczo nie zdrowo.Matki powinny być twarde i opanowane. A nie takie kluchowate,kluchy.No może trochę takie i takie.W ramach odreagowania odchwaściłam podjazd i obszar wokół domu. Nadmiar emocji nawet tych pozytywnych wymaga odreagowania.
Poluzowali ograniczenia w spożywaniu posiłków na mieście, wobec powyższego od bardzo dawna udaliśmy się na frytki.Pandemia przyjazna autystom.Cisza, spokój, muzyka na sali nie zagłusza myśli, nikt się na sali nie przekrzykuje, nie przeciska, w kolejce nie trzeba czekać.Jak dla mnie może być.Naprawdę miło było posiedzieć i zjeść bez pośpiechu, albo w biegu zbierając rzeczy.Kolejna mała przyjemność do zestawu.Jednakże nie samymi przyjemnościami człowiek żyje. Na zdjęciu numer trzy widać chłopca skupionego na grze komputerowej.Standard dzisiejszych czasów prawda? Co się kryje za tym zdjęciem?Chęć popływania w basenie.Co puzzle mają wspólnego z pływaniem? To łatwe.Łazi za tobą taki szkodnik i jojczy- Mogę popływać, chcę popływać, kiedy mogę iść popływać, a jest już jutro i mogę pływać, jest mi smutno bo bym chciał popływać, jestem taki biedny.Gdzie są moje kąpielówki, szukam ich od tygodnia?I tak od chwili kiedy otworzy oczy. Kwestię dlaczego, w maju ,przed domem stoi basen pełen wody pominę milczeniem.Jest tam i już nie rozbierajmy tego na czynniki pierwsze. I jak już brakuje ci pomysłów,żeby odwlec nieuchronnie moment zniechęcenia potomka do podejmowania takich ryzykownych zachować, wpadasz na genialny pomysł.Puzzle.Z przewrotnym uśmiechem oznajmiasz- Jak ułożysz puzzle to pójdziesz popływać.W środku twoje wewnętrzne ja wykonuje zwycięski taniec radości a na zewnątrz stoicka powaga, bez cienia uśmiechu- Gdzie tkwi haczyk? W liczbie.Konkretnie w 300 puzzlach.Jestem złym człowiekiem.Nie dość ,że pozwalam znęcać się nad dzieckiem to jeszcze sama jestem nie lepsza, 300 puzzli dla dziewięciolatka z autyzmem, to się nie może udać.Nie doceniłam siły marzeń. Poukładał chwilkę, zdenerwował się, bo nie bardzo mu szło. Pobiegał poszalał, po marudził. Podjął wyzwanie i słyszę klik, klik, klik kolejne puzzle wskakują na właściwe miejsce.Zaciekawiona idę zobaczyć co się tam wyprawia a na ekranie połowa ułożonej układanki -moje ja usiadło z wrażenia przerywając taniec radości.-Dobrze mi idzie mamo? Jak myślicie dobrze mu szło?Bo moim zdaniem stanowczo za.Co zrobić? Kolejna lekcja odhaczona-kiedy bardzo mu na czymś zależy, potrafi znacznie więcej niż można się spodziewać.

 I tak też w dniu dzisiejszym zaraz po odpracowaniu obowiązków szkolnych , ochoczo wskoczył w kąpielówki, zażyczywszy sobie podania kopytek do ogrodu, udał się do kąpieli. Te kilka godzin układania puzzli na pewno warte były tych kilku minut w zimnej wodzie.Po namaczaniu- które z oczywistych powodów nie trwało zbyt długo. Udał się pomoc rodzicowi 1 a w pracach gospodarskich.Mam nadzieję ,że na tej jednej próbie się nie skończy i na stare lata, doczekam pomocnika.Start ma niezły.Ale mam już niejakie doświadczenie w konfrontacji oczekiwań z rzeczywistością, więc tym razem powstrzymam cugle wyobraźni.

Koniec roku szkolnego zbliża się nieubłaganie. To będzie dopiero wyzwanie.Ale jak to ja mówiłam już nie ma co się nakręcać.Co ma przyjść i tak nadejdzie.Ważne jest to co tu i teraz.Bo wszystko inne może wcale nie nadejść i nie ma co się nakręcać tym co mogłoby się wydarzyć, kiedyś tam. Gdyby cały czas było dobrze, spowszedniałoby i nie cieszyło.a tak proszę bardzo, mała rzecz  a cieszy niemożliwie.

Pozytywnie już było

No ileż można rzygać tęczą. ;) Było sobie, było i się było i się zmyło.Po serii względnego spokoju tudzież równowagi psychicznej, emocjonalnej , społecznej i w ogóle wieloaspektowej, odnoszącej się do funkcjonowania w mikro grupie społecznej.Zaczyna się babrać. Sesja egzaminacyjna -czas start. W chaosie organizacyjnym, luzowaniem wymagań itd i tak trzeba się uczyć. Oczywiście nie przymusowo.Na tym polega urok studiowania po czterdziestce- chcesz a nie musisz.Dobra wiem są i tacy co muszą.Jestem w tej pierwszej grupie na szczęście chyba. Zwolniono mnie z odbywania praktyk zawodowych. Hurraa bo 960 godzin to jednak sporo, szczególnie jak profil twojej ścieżki zawodowej ma się nijak do kierunku studiowania. No ale trzeba jeszcze wiedzę do tego siwego łba wtłoczyć.Ile ja się przez ten rok ciekawych rzeczy dowiedziałam . Np ,że jak mąż dużo rozmawia o polityce to skrycie nienawidzi swojej żony-mechanizm obronny mu się uruchamia. Przed czym nie napisali.Ale ja to rozpracuje dotrę do tego co autor miał na myśli.Zaintrygowało mnie o czym głośno mówią kobiety w analogicznej sytuacji.Hmmm...Że na you tubie można znaleźć cykl audycji Nocne Światła.Że syn jest ze mnie dumny i z zapartym tchem- Łał mamo ile ty literek napisałaś .Jesteś świetna.Przybij piątkę. Bo widzicie najlepiej przecież odrabia się lekcje przy jednym biurku, zwinięci jak precelki każdy na swoim krańcu.Nie no co wy? Jedno biurko mamy? Nie każde ma swoje tylko razem jakoś lepiej. Oczywiście każda wolna chwilka = sporządzanie tony notatek. Oczywiście mogę robić to komputerowo ale jakoś wolę ręcznie.Taka nutka narcyzmu siedzę potem i podziwiam jak mi te notatki ładnie wyszły

. Pani od polskiego, która rwała moje zeszyty w podstawówce i kazała przepisywać po raz setny oddała mi przysługę tak na prawdę.Piszę teraz ,szybko i ładnie. No i długopis tańszy od tuszu. Ostatnio jakoś odczuwam dyskomfort związany z nieposiadaniem funduszy. Bo niby pracuje, teoretycznie. Ale zawsze sobie gdzieś człek dorobił,nakombinował a tu zonk. Wysłałam próbkę tekstu do agencji skupiającej osoby chcące pisać zawodowo no i niestety moja twórczość jest słabej jakości. No trudno.Jakoś to przełknę. Aczkolwiek co było kiepskie to już nikt mi nie odpowiedział a tekstu też mi nie zwrócono.Hmmm. Nadal jednak szukam jakiejś miłej pracy , którą da się wykonywać w zaciszu domowym.Efekty równie nikłe jak zaangażowanie w poszukiwania.Hipoterapię mamy, ale to już wiecie. Nie mamy za to trampoliny. Trzecia sztuka wykończona na amen i ta wytrzymała najkrócej. Niestety następną zakupimy dopiero na jesień. Limit zakupowych szaleństw bowiem wyczerpaliśmy. ze nie wspomnę o dopłacie do rachunku za światło ponad 600 zł. Półroczne rozliczenie no i się okazało ,ze dużo za dużo prądu zużyliśmy.Cały czas się zastanawiam niby jak? Teraz tak z Mopsu nie ma mowy o pomocy gdyż - zarabiamy za dużo.Mimo tego ,że nie pobieram wszak całej wypłaty  i biorą pod uwagę 500, którego mieli nie brać a jednak biorą do kryterium dochodowego.Stypendium socjalne podobnie. Naukowe ciutkę mi brakuje a i tak nikły procent dostaje. Zapomoga z tytułu pogorszenia sytuacji też na nie -bo to nie jest żadna wyjątkowa sytuacja.To normalne ,że kilka miesięcy mam niższe dochody, bo muszę się opiekować dzieckiem 24 h, bo nie ma go gdzie "upchnąć".Dorobić? Ale gdzie? Na razie trafiam na te dziwne ogłoszenia typu -sukces należy do ciebie .Wyślij sms za jedyne 7.99 i zarabiaj. Taki tyci impasik. Od poniedziałku rusza opieka w szkołach podstawowych dla klas 1-3.Czego nie powiedzieli w tv ani państwowej ani komercyjnej? Że np. Dziecko moje osobiste musiałoby uczęszczać do innej placówki i musiałoby praktycznie zająć się samo sobą, w sali bez zabawek , bez puffa i z panią na odległość przysłowiowego kija. Rewalidacja? Propozycja jest taka odstawiasz dziecko do placówki, "wrzucasz" za drzwi, czekasz na zewnątrz godzinę.Bo rano kiedy? Jak jeszcze ci sami nauczyciele muszą przygotować lekcje on line.No i oczywiście zaległe materiały musielibyśmy przerabiać czy nadrabiać samodzielnie. Ostatnia rzecz po powrocie z pracy to usiąść na kolejnych kilka godzin nad lekcjami.To nie jest jedna strona w ćwiczeniach.Teraz dajemy rade bo mamy masę czasu.No ale ile można. 24h z kleszczem , mammooo, to mamo tamto owanto. Wrrrrrr. Ja chcę samotności.Tyci tyciunieńki kawałeczek tylko dla siebie Pewnie jakoś to będzie i z czasem się wyprostuje ale bez trampoliny będzie kiepskoooo. Ostatnio taka stymulacja była dla młodego nieodzowna no ale pewnych rzeczy nie przeskoczę.Zastępczo biega w koło domu.Tak to jest i dobrze i gorzej.I oby do lepszego.I gdzie u licha podziała się funkcja sprawdź pisownię.

O to mors .

Maj no i co ,że maj.Zimna Zośka przeszła to czas na kąpiel. A po moczeniu- miałaś rację mamo zimna ta woda. I oczywiście za pięć minut -mogę iść popływać?Jak się zakończy przygoda z namaczaniem niedługo się okaże.Bo trafem jakimś dziwnym od początku wirusomanii młody zachorował raz.A wszak to sezon.Co jeszcze porabiamy? Spacerujemy,odrabiamy lekcje,bawimy się, czytamy.A ja w ramach odstresowania przed sesją egzaminacyjną spełniam się artystycznie 😀

Sobie byłam wymalowałam a co w szlaczki😀 .Może mi ta czerwień przyda nieco chęci do życia.Tymczasem po ostatnich dość intensywnych wydarzeniach marcowych

Osiągam stan względnego spokoju i równowagi.I żyje się dalej.Porządki na strychu na coś się przydały.Skompletowałam rodzinkę.Wspierają mnie milczącą obecnością.Bywa i tak. Samotność bywa przytłaczająca.Ale po domu biega nieco przytłusta motywacja życiowa 😀i rozbrajająco mówi -nie bądż smutna ,przecież ja jestem taki dobry 😀 Dziś była frajda z malowania pleców na sucho.I tak naprawdę tylko to się liczy -beztroski śmiech z niczego.

Wirus czy nie -konie😀

Wracamy do życia.Po malutku ,po wolutku łatamy dziurawą codzienność. Od wtorku we wczesnych godzinnach porannych odbywa się terapia- na końskim grzbiecie.Znaczy wracamy do kieratu można powiedzieć.Niewątpliwie mam wyjątkowe dziecko,specyficzne nawet , niepowtarzalne i równie oczywisty jest fakt , że tego zamknięcia w 4 ścianach obydwoje mamy dość serdecznie.Najlepszym zobrazowaniem potrzeb nieletniego niech będzie fakt pobudki o barbarzyńskiej porze,długi spacer na drugi koniec miasta i nowa werwa do życia.Przydałaby się jeszcze SI aleee.nie wszystko od razu.Na razie sam się do wrażliwia.Trampolina ,lekcje,tv z przewagą trampoliny.Średnio schemat mamy 30 min skakania 15 lekcji przerzut kanałów w tv w poszukiwaniu reklamy puuuuuls2 ta daaam albo ttuuuuudne sprawyyyy. Tu mam anegdotkę świeżą.Wieczór ,półmrok rodzic 1 a w kuchni.A synuś gdzie? Wymowny gest glową w stronę pokoju.Idę.Leży basza i klika.-Czemu rodzic siedzi w kuchni?
-bo oglądam trudne sprawy.
Oczywista ,oczywistość .Jednakże ... Wolę żebyś nie oglądał tego programu jest niezbyt mądry.
-a sportowe mogę oglądać? Myślę sobie z deszczu pod rynne.Ale lepsze niż polsat.
Ok mówię.I już piłcia.Lepiej.Znacznie lepiej .Najlepsza wiadomość tego tygodnia .W końcu wyszły młodemu stałe jedynki i dwójki. Tak że po mału ale wciąż do przodu.Zaczynam nawet z niechęcią podchodzić do powrotu do poprzedniej normalności.Szczególnie szkolnej.Brak pośpiechu ,własne tempo pracy ,owocują większą samodzielnością młodego.Budzik lekcja i siada sam. Woła jeśli sobie nie radzi .Karteczkami zaznaczam tylko co jest do zrobienia.I się nie chwalę po prostu samo się tak układa.Wdaje się w dyskusje, pyta jest ciekawski .Taki trochę przerośnięty czterolatek.Po złych dniach przychodzą lepsze.Nasz świat zwolnił do minimum 7 lat temu, teraz to się przydało bo nie wiele się zmieniło.Matka w domu tylko 24 na dobę.Bez przerwy.Zastanawiam się jak przetrwałam wychowawczy bez uszczerbku na zdrowiu fizycznym 😀i psychicznym skoro po dwóch miesiącach mam dość? Przejdzie mi to tylko zmęczenie.Naprawdę to siedzenie w domu jest wykańczające.No i jeszcze kolejny etap odmóżdżania you tub odinstalowany ,odcięty dostęp do filmików typu minecraft, babcia granny czy śmieszne koty i fisie opadają jak kurz.To cholerstwo czyni niesamowite spustoszenie w główeczce a na wyniki odstawienia nie trzeba długo czekać.Oj pewnie że ogląda bo niby jak mam go zająć przez min 12 godzin dziennie jednocześnie ogarnąć dom pożywienie i swoje lekcje? Ale istotne jest co i ile.I równowaga psychiczna matki.A ta wisi na włoskuuuuu.Zasypiam na stojąco ale kiedy zmienię pozycję organizm nabiera werwy.Eh niby jak spać kiedy człowiek nie narobiony po łokcie.Czas chyba strych dokończyć 

62 niedziela pod rząd.

Powiedzenie ,że coś się wydarzy jak dwie niedziele będą w kupie w XXI w nabiera zupełnie nowego wymiaru. Ta dziwacznie pokręcona sytuacja z pandemią, której nie widzę wokół, ale która istnieje w świecie medialnym.Ten cyklicznie powtarzalny klimat właściwy dla niedzieli.Kiedy o 6:28 budzi cię niepokojące uczucie,że za chwilkę coś się wydarzy,wiecie to takie wrażenie supełków w żołądku( nie mylcie z motykami ani z biegunką) Leżysz i wśród ciszy zaczynasz wychwytywać narastający dźwięk. Początkowo ignorujesz nadciągający kataklizm, odwracasz się do ściany,naciągasz kołderkę na głowę, oddychasz głęboko wierząc naiwnie,że ukradniesz trochę snu z tej zbyt szybko mijającej nocy.O słodka naiwności ile ty masz lat? Twój wewnętrzny cenzor obudził się na dobre. Zastygasz... w twoją małżowinę wpada kolejny dziwny dźwięk.Serce ci przyspiesza, masz świadomość, że to co wywołuje odgłosy zbliża się nieuchronnie. Jak każdego ranka tak i teraz masz jednak nadzieję,że tym razem będzie inaczej...Zastygasz nieruchomo, twój oddech jest płytki, zamykasz pomału powieki,żeby mruganie nie zdradziło zbyt głośnym szuraniem,że czuwasz...Zbliża się,dźwięk odbity od podłogi wibruje w ciszy...chaaaaa,yyyyy iiiiaaaa...Masz świadomość,że to co nadciąga nadejdzie jak każdego dnia, pytanie o ile uda się odwlec ten nieuchronny moment.Wiesz,ze nie masz wpływu na bieg wydarzeń...Tup, szur, szmer... te odgłosy. -w dniu kolejnej 62 już niedzieli z rzędu.-znasz na pamięć i jeszcze ciągle się łudzisz,że tym razem będzie inaczej...Zbliża się... już wiesz ,ze udawanie nic nie zmieni...6:32 majowa niedziela. Coraz szybciej zbliża się do zamkniętych jeszcze drzwi.Przygotowujesz się więc do tego co i tak nieuchronnie nadejdzie jak każdego dnia .Klamka opada w dół... Unosisz w górę róg kołderki, pod która nie znalazłaś wyczekiwanego schronienia... Dzieńdooooberek mamo! Wstałaś już. Bo ja już nie śpię.Mam się tu pakować? Stało się.Potomek rześki i wyspany gotów do działania. A ja no cóż mało istotne,że kiepsko sypiam, bo zbliża się czas zaliczeń kolejnego semestru, bo chcę w spokoju obejrzeć film o wampirach np.albo muzyczki posłuchać albo po prostu posiedzieć w ciszy lub też o zgrozo poczytać. A ten tu bez żadnego poszanowania dla matczynych planów, marzeń, potrzeb pakuje się z całym ciężarem 37 kg i radosnym grymasem zadowolenia.Matko jedyna za co pytam się.

A co u nas po za niekończącą się niedzielą. Edukacja domowa np.radzimy sobie jednego dnia gorzej, innego lepiej w zależności od tego którą nogą każde z nas wstanie.Na szczęście nie było jeszcze sytuacji gdy obydwoje wybraliśmy model lewonożny .Poziom drugiej klasy sp jako tako ogarniam chociaż z matematyką zaczynam mieć kłopoty.Odejmowanie z uzupełnieniem do 10 tek 17-9= 17-7-2=10-2=8 za moich czasów tośmy używali wynalazku zwanego nawiasem i jak dla mnie powinno być (17-7)-2= ale nie .Nie ma potrzeby pisać można sobie wyobrazić.Jak tak dalej pójdzie to być może razem z synem do matury z matematyki podejdę, Sztuka i kultura kolejne dość ciekawe zagadnienie. Widzisz trzy obrazy.Co przedstawiają obrazy?Który obraz podoba ci się najbardziej.Oczywiście jak każdy szanujący się rodzic wiem najlepiej ,który i mówię do potomka -Pisz synu.Grzeczne dziecko łapie się za ołówek i pisze co matka dyktuje.Podoba mi się obraz z... bo...I tu młody patrząc na blat biurka i wykręcając róg koszulki , nieśmiało oznajmia...Ale on mi się przecież nie podoba.( YYY ale ,że jak nie podoba myślę sobie☝. No nie wzdycham w duchu synuuuu proszę cię ,przecież to malarstwo jest co mam ci zrobić dogłębna analizę?)Prowadząc ten wewnętrzny monolog patrzę na potomka-. Ten mi się podoba Ten duży bo tam są kwiatki dla ciebie.W sumie to powinnam w tym momencie sama sobie dać kopniaka.zaczynam myśleć schematami i wygodnictwem. założyłam z góry,że młody nie poradzi sobie sam z zadaniem.Oj matka weź się ogarnij.Niestety do czytania szkodnika zagonić ciężko. Na tych moich studiach co to przez internet wykładowcy nam wiedzę przekazywali on line i bez wirusa w kraju no i przekazują nadal .To ja sobie ostatnio o wzorcach wychowawczych czytałam.Napisał ktoś mądry bardzo,że dzieci to się uczą przez to jak rodzice się zachowują.No u nas niekoniecznie.Matka z nosem w książkach,do nauki się garnie,pomiędzy obiadem, myciem podłogi, spacerem, lekcjami z młodym każda chwilkę wolnego wciśnie na pogłębianie wiedzy a ten co? Kiedy będzie tablet? a ja mogę tablet, a ile jeszcze zostało do soboty?Nie będę czytał głośno, nie lubię, nie idę, nie będę pisać.Oczywiście idzie i robi i się stara bo motywacja w postaci soboty z tabletem jest magnetyczna.Wzorce osobowe czerpane od rodzica jako obiektu najważniejszego w relacji z dzieckiem .Taaaak ale nie u nas.Jasiek na widok słowa drukowanego odczuwa nagła i nieokiełznaną potrzebę : si, jeść,pic, rowerem pojeździć, na trampolinie poskakać , nawet na spacer się udać.Po wyczerpaniu bogatego repertuaru -nie chceń -zasiada i w ciągu 10 minut robi zadania. Od 5 maja zaczynamy hipoterapię .Juuupii dwa razy w tygodniu.Mam znowu masę czasu dla młodego i to niewątpliwie plus. Jednakże ograniczenie społecznych kontaktów do naszej dwójki ma i złe strony- uzależnienie od ciągłej obecności matki.Oznacza to ciężkie chwile po powrocie do względnej normalności. Już to przerabialiśmy po wychowawczym.

Dzięki uprzejmości pana premiera praktycznie cały jeszcze maj w spokoju mogę poświęcić młodemu.Co prawda mój wrodzony pesymizm kreśli wizje katastrofy finansowej począwszy od dnia zakończenia roku szkolnego w czerwcu.Bo zakładając iż pandemia potrwa do czerwca, to utrzymają zamknięcie szkół. Ale ,że w wakacje szkoły są i tak nieczynne no to na te dwa miesiące do pracy. Od września powtórka z wirusa. Czyli 1 września zasiłek opiekuńczy i edukacja domowa.Aczkolwiek z powodu braku wystarczającej ilości urlopu wypoczynkowego tudzież zawieeszenia zasiłku i braku możliwości powierzenia potomka rodzinie z powodu -umarnięcia jak mówi Jasiek.No to mamy mało ciekawe perspektywy. W totolotka nie gram, a może w końcu powinnam zacząć.Pewnie pesymizm na wyrost ale lubię przygotował się na gorszy scenariusz i mieć miłą niespodziankę niż niemiłe zaskoczenie.Taki gatunek niereformowalny ze mnie.Dziecko moje starsze pojechało znów za miedzę, zyski czerpać. Dorabiać się majątku w euro. Żyć pełnią życia -licząc marketowe produkty wieczorowa porą w kraju gdzie używa się języka,którego miało się dziecko nie uczyć a patrzcie się przydał. a nie mówiłam? Ucz się bo może wyjedziesz za granice i jak się dogadasz? Nie lubię, nie będą , nigdzie nie pojadę. Ja za granicę? Oby ze studiami tez tak było. Niby nie są istotne w życiu ale jednakowoż jak już ten dyplom jest i leży to niech leży.I żeby nie było ja swoje ambicje sama realizuje.Ale jak to będzie wyglądało? Co ludzie powiedzą? Matka z dyplomem a ta co matura tylko? ,,Oj pani kochana co za młodzież dziś mamy piniondz aby ino sie liczy.''

No i minęła 9 jakby tak można było pracę na obronę pisać w formie pamiętnika. To już bym miała gotowy szkic ale nieee trzeba się przyłożyć.Mądrych słów powtykać, zastąpić codzienność.Wiecie co praktyka a teoria to naprawdę dwie różne sprawy są. Szczególnie jak najpierw się praktykuje. Jeden z wykładowców powiedział ,że pisząc prace mamy okazję wykorzystać specyficzne wyrażenia, których na co dzień będziemy używali w pracy zawodowej w wąskim gronie współpracowników. Niepotrzebne utrudnienie jak dla mnie patrząc z perspektywy rodzica czyli drugie strony lady. Tak sobie w tym momencie przypomniałam, jak to było na początku naszej drogi z diagnozowaniem, terapią. Kiedy słuchałam porad wygłaszanych w jakimś kosmicznym języku zawodowym, żargonie specjalistyczny. I jakoś nie kojarzę uczucia prestiżu , szacunku czy czegoś w tym rodzaju do tej istoty, która w sposób zawiły chociaż aczkolwiek na pewno fachowy wprowadzała chaos w moim skołowanym mózgu. Może i ten żargon ma sens, dla kogoś jest ważny. Ale dla rodzica, który przychodzi szukać pomocy i wskazówek jest mało przydatny.Dla większości bardziej przydatne było by tłumaczenie łopatologiczne. W szczególności dla mnie w tamtym okresie i teraz zresztą też. Rożnica polega na tym,że zaczynam rozumieć słowa i pojęcia bez szukania ich znaczeń w czeluściach internetu.Oby w przyszłości to się przydało. Nieco zeszło mi sklecanie tego przydługawego monologu.Ale aczkowiek, gdybyż, bo , w międzyczasie wykonałam kilka innych istotnych do przeżycia funkcji i zadań.W związku z niedawnymi wydarzeniami czeka mnie jeszcze inwestycja w zakup skromnego pomnika tudzież dwóch.Jeden dla ojca, rok minął zasłużył czy nie , drewno jest mało stabilne. Drugi dla mamy i Małego.Wolałabym zastawę na wesele szykować ale jest jak jest. Wstępny koszt to 4500 za dwie sztuki z montażem i wywiezieniem starego.Ciułam ale ile mi to zajmie nie wie nikt.Pewnie zanim nazbieram wyszukam wersję bardziej ekonomiczna no ale plan wydatków rośnie. Studia jeszcze 4 lata x 350 miesięcznie, rachunki 300 , jedzenie 500 w porywach 700 bo wakacje. 1100 ewentualne leki?ubrania? kino? lody?wyjazd do zoo ? sprzęt dla młodego? pomoce? ubrania? szafa się prosi o wymianę,okno w korytarzu, dach to już nie wspomnę .Jak żyć? Skromnie żyć, tu i teraz.Bez spinki ,że na coś nie starczy..w sumie nie ma tragedii.Wpływ razy dwa wszak jest.W tym kraju da się wyżyć za najniższą krajową.Serio. Wystarczy tylko zachować kilka prostych zasad. Nie mieszkasz w bloku ani na wynajmie, masz piec opalany węglem, tudzież gazowy,ubrania kupujesz z drugiej ręki lub dostajesz.Kino-po co? masz w domu duży tv.Teatr-25 lat temu byłam z klasą i szału nie było.Auto-masz ale jeździsz jak musisz a nie musisz jeździć (do biedronki po bułki np) kawior zastąpi doskonale pajda z pasztetową. Wczasy-Nie są ci potrzebne jeśli realizuje zasadę pierwszą czyli nie mieszkasz w bloku.W ogródku sobie posiedź przed domem.Tanio, czysto, cicho.Plażę sobie ustaw na pulpicie ekranu, teraz o taka technologia ,że na ekran tv można przenieść obraz to realizm się zwiększy Można ?można .aaaa no i nałogi absolutnie żadnych nałogów, na nałogi przy najniższej krajowej i przyzwoitym standardzie życia cię już nie stać.

Pytacie często jak znajduję na to wszystko siły i czas. Dziecko z deficytem,dom praca mniej lub bardziej legalna, studia.Hmmm Jak? Sama nie wiem na pewno szybko i nauczyłam się nie odkładać niczego na później, jeśli nie mogę spać siadam i się uczę.Ustawiam milion budzików,żeby odrobić lekcję z młodym,raz na tydzień robię solidny restart systemu -robiąc absolutne minimum czyli spożywając dużą ilość węglowodanów. skupiam się na tym co mam a nie na tym co chciałabym mieć.Czy czasem mi się nie chce? Cały czas a nie tylko czasami.Czy mam ochotę gwizdnąć drzwiami i zacząć wszystko od nowa na drugim końcu świata? Kilka razy na dzień.Ale jak to mówi moja znajoma -Jak nie ty to kto?😉samo się nie zrobi.Miłej niedzieli wam życzę i zbieram się na wypadzik do szwagierki.U niej zawsze znajdzie się jakiś węglowodan, cukier nasycony, czyli to czego nie mogę a co i tak wcinam, no co w końcu w gości jadę. Nie wolno? No i dlatego pojadę będzie szybciej.Zajrzyjcie na ogłoszenia może coś wam się przyda? https://www.facebook.com/marketplace/selling/ 

Zaczynam wymiękać

Po wyżej koniuszka ostatniego włoska na siwej łepetynie ,mam dosyć tego całego zamętu wirusowego.Ogranicza mnie coś czego nie widzę,  ani realnie ani w pobliskim otoczeniu.Od dwóch miesięcy siedzę w domu. Przestrzegam izolacji, nie łażę bez niezbędnej potrzeby, realizuje program edukacyjny i popuszczam cugle. Młody pozostały od nauki  czas dzieli między ekran tv a trampolinę.Wszystko przez brak motywacji u matki.Nie chce mi się już wymyślać całodziennych zajęć, 24 na dobę być wielozadaniową , idealną matką dziecka z deficytem.Staram się sama sobie  dać kopa motywacyjnego ale kiepsko mi idzie szczególnie po kolejnym komunikacie o przedłużeniu zamknięcia szkół.I to nie tak,że nie daje rady z materiałem szkolnym.Po prostu chcę wyjść, pójść na spacer,na cmentarz, do sklepu, bez sensu połazić po mieście. Chce mi się samotności w anonimowym tłumie.Od 3 marca do dziś jestem ja i on, on i ja.Nie jest jakiś konfliktowy, wymagający, uciążliwy w kontakcie.Ale po prostu mam serdecznie dość tej bezsensownej dla mnie izolacji.
Mamy w mieście 67 tysięcy mieszkańców ,5 słownie pięć potwierdzonych przypadków, sprzed trzech tygodni zresztą. Więc jaki jest sens izolacji? Nasilenie przemocy domowej, brak opieki rehabilitacyjnej, pozamykane zakłady, ludzie na zasiłkach,osoby niepełnosprawne pozamykane w czterech ścianach.rodzice niepewni kolejnego tygodnia, więzi rodzinne napęczniałe od konfliktów.Niepospłacane kredyty, brak kasy na rachunki bieżące.Marne perspektywy na zarobienie. I na pocieszenie może wcale nie otworzą szkół do wakacji.Pytanie brzmi czy problem wirusa jest sztucznie rozdmuchany? Czy raczej zamiatany pod dywan dla ładnych statystyk?Chce mojego niedoskonałego, stresującego i wkurzającego życia sprzed wirusa. Szanowny Stwórco jakbyś nie zauważył to czas na zmianę postrzegania spraw przyziemnych zafundowałeś mi wręczając autyzm jako dodatek wychowawczy, doprawdy nie ma potrzeby przypominać mi o drobiazgach, które mogą cieszyć.Pamiętam aż za dobrze, codziennie mam uruchomione przypomnienie.Ma na imię Jaś.Wirus nie jest mi potrzebny na dokładkę.
Wstaję zła, nakrzyczałam na dziecko moje ostatnio bez powodu.Dobrze ,że młodzieniec wie co jest słuszne i rzekł-Nie krzycz, dzieci tego nie lubią. Czemu masz taką minę? Bądź piękna przecież ja jestem dobry. Eh nerwy w konserwy.Niedokończone sprawy się pokończyły, bieżących nie mam ochoty realizować.Sama siebie mam dosyć.Śpię po kilka godzin dziennie, no niby jak mam zasnąć jak ja ,,fizol" jestem rasowy .A ostatnio niby czym mam się zmęczyć? Na razie nie jestem jeszcze na takim etapie desperacji,żeby zabrać się za ćwiczenia w domu ale coraz częściej o tym myślę.Niech mnie ktoś dobije, takie życie to nie życie.