Rzeczy proste wcale takie proste nie są

 Powtarzam się wiem, ale nauczanie zdalne jest młodemu widocznie na rękę. On po prostu lubi taki model nauczania i się w nim odnajduje robiąc wszystko w  swoim tempie. On ma czas, ma cały dzień ,żadnego przymusu. Ale ja ,o ja to zupełnie inna bajka mnie nauczanie zdalne wcale nie cieszy, dobra poza zajęciami indywidualnymi z panią Asią i panią Emilką, bo młody siedzi skupiony, pracuje samodzielnie ,matka mu do asystowania niepotrzebna. Najbardziej w zdalnym nauczaniu przeszkadza mi zachowanie rodziców tak dobrze widzicie rodziców, naprawdę rozumiem ,że można nie ogarniać sprzętu internetowego, można nie lubić, ale do jasnej ciasnej ludzie powinni opanować niezbędne minimum. Ja nie potrzebuje wiedzieć kto akurat siedzi na toalecie, czy słuchać epitetów w stylu - siedź prosto debilu i słuchaj, czy czytania za dziecko lub też niewybrednych tekstów pod adresem nauczyciela. Nosz umiesz lepiej prowadzić lekcje, albo ją przygotować to dawaj a nie ino komentarz. Ludzie kochani zlitujcie się nad innymi, nie rozmawiajcie o prywatnych sprawach, nie klnijcie jak szewc, nie wyzywajcie dziecka albo nie wyzywajcie niech idzie w świat to świadome rodzicielstwo, ta zaradność , twórcza inwencja. Tylko potem nie pytajcie czemu inni się dziwnie na was patrzą i unikają jak zarazy. Zaprawdę powiadam wam milczenie jest złotem, tam jest taki mały, maciupki mikrofonik naciśnij i niech stanie się cisza. Bardzo Was proszę , błagam wręcz. Nie dlatego nie ogarniają dzieciaki tematu, że za długi ale dlatego, że jedno zdanie mozolnie rodzic z owym potomkiem , którego ma za niezbyt ogarniętego intelektualnie, czyta mozolnie składając literki po czym równie mozolnie potomkowi dyktuje. Mówimy o w pełni zdrowych egzemplarzach bez deficytów. Po półgodzinnym wyławianiu tego co mówi nauczyciel z monologów w tle naprawdę mam migrenowy ból głowy a jak pomyślę o trzech takich lekcjach pod rząd to mam niestrawność 8 stopnia. Litości, po prostu litości. Materiał nie jest jakiś szczególnie trudny skoro młody ogrania na bieżąco, dajemy radę, prace wykonuje sam, jak nie wie pokazuje mu jak ma coś wyglądać i idziemy do przodu a przynajmniej się nie cofamy. A niżej nieco nasze zadania 

o tu akurat ostatni dzień nauki w szkole się zawieruszył , plecak matka taszczyła a skowronek hasał na hulajnodze. Ma z czego zrzucić niech biega.

Mój kolorowy świat - ładny prawda ani grama ciemności, oby jak najdłużej.

A jak się ma moje oko ? Goi się chociaż  dziwne rzeczy z niego czasem wypadną np. szew rozwiązywalny zamiast rozpuszczalnego. Jednakże przy nawrocie tego cholerstwa poczekam na zabieg laserowego usunięcia. Zdecydowanie nie polecam techniki tradycyjnej. Pojęcia nie mam czy zaczerwienienie z białka zejdzie całkowicie czy już tak zostanie ale nie zamierzam tego zdecydowanie poprawiać. Mojej urodzie to i tak bardziej nie zaszkodzi.

Na dworze słota, akurat teraz kiedy jeżdżenia znowu masę. Bardzo nie lubię w deszczu jeździć , bardzo zaprawdę powiadam wam.

Otarłam się w końcu o słynny covid 19 można powiedzieć dosłownie o włosek. Siedzimy sobie grzecznie czekając pod gabinetem doktora O w poradni O, i tak czekamy, czekamy i czekamy i dalej czekamy. Scenka pierwsza korytarzem sunie pielęgniarz pchając metalową pokrywę w kształcie trumny. Ktoś właśnie odbywał przejażdżkę do prosektorium. Brrr. Za chwilkę wraca ów pielęgniarz. Korytarz wrócił do szeptów i szelestów. W tej ciszy rozległo się nagle gromkie- No i gdzie pan lezie? Tu niech pan stoi tu mówię i  proszę się nie ruszać i pojawia się postać cała na niebiesko -A ci tu? Nerwowo zerka na biało opatuloną postać. -Proszę państwa pod ściany. Albo nie koło windy. No tośmy ruszyli koło owej windy. -Halo proszę przejść na schody. Biało niebiescy powiedli do windy dwoje staruszków na wózkach, spłoszonych nieco i z tlenowymi maseczkami na twarzach. tak o to niewierna ja ujrzałam covid w akcji. Po za tym same kiepskie wiadomości ale o tym kiedyś kiedy już nie będzie mnie obowiązywało zobowiązanie do nie kłapania dziobem. Powiem wam tylko ,że jak człowiek raz za razem dostaje kopa to przywyka i nawet mu ich brakuje i potrzebuje coraz mocniejszych ,żeby je poczuć. Dziękuję kochani za słowa wsparcia, za każdy przejaw dobrego serca, naprawdę jest nam teraz potrzebny bardziej chyba od tlenu. Za mikołajkowy prezent w listopadzie, za pamięć, za pomoc i za każde dobre słowo. Moje dobre duchy za to, że słuchacie smarkania w rękaw i odpisujecie po nocach, za pracowników służby zdrowia , którzy odpisują na moje nocne pytania i pomagają tak po ludzku z sercem. Dziękuję. Za urzędników, którzy w tym trybie pracy potrafią choćby przez telefon ale znaleźć dobrą rade, podpowiedź , kierunek. Jeśli ktoś z was modli się , niech i za nas zmówi pacierz, bo czasem tam gdzie nie ma już nic zostaje wiara i trzyma nas przy życiu podnosi z kolan i pcha do przodu. Ciężar ,który dźwigamy nie jest ponoć ponad to czego nie możemy unieść. Czy na pewno? Cierpienie nie uszlachetnia, w chorobie nie ma nic pięknego i wzniosłego. Jest strach, samotność, zwątpienie, brak nadziei. Jednak ciągle coś pcha do przodu i każe szukać, pytać, drążyć. Słowo za słowo. Gest za gest. Każdy dzień na nowo, z nadzieją na zmianę.

Czas plag trwa.

 Jakoś tak u młodego wszystko leci utartym szlakiem i im jest starszy tym mniej się dzieje. Po podjęciu nauki w szkole podstawowej pomoc państwa ogranicza się bowiem do wypłaty 215 zł zasiłku rehabilitacyjnego, zajęć w ramach rewalidacji i logopedii a nawet psychologa pod warunkiem ,że jest na etacie szkoły. Niestety system jest tak skonstruowany ,że szkoła nie jest w stanie zatrudnić więcej niż jednego specjalistę na etacie wiąże się to z tym ,że jeśli nauczyciel ów po ludzku się rozchoruje, pójdzie na urlop lub tez postanowi zmienić ścieżkę kariery w trakcie roku szkolnego to zajęć nie ma i już. Młody ma to szczęście ,że jakoś lawiruje w tym systemie a szkoła do której uczęszcza robi co może aby realizować założenia IPETU. Z prywatnych terapii zrezygnowaliśmy gdyż a) finanse b) brak czasu c) konieczność odrobiny normalności. I jakoś nie wycofał się chłopina ani fizycznie ani umysłowo. Tam gdzie trzeba skubaniutki radzi sobie z iście zegarmistrzowską precyzją. Tam zaś gdzie powinien to w zależności od nastroju, pogody za oknem, aktualnego poziomu ,,wyspania emocji" raz dobrze, raz źle a czasem tragicznie. Jedynkę z religii zarobił za brak zadania domowego. Oczywista oczywistość zabrałam się w świętym oburzeniu pisać do pani katechetki -że jak to dziecko z orzeczeniem , nie zaznaczone a jedynka jest. A potem się zreflektowałam ,że to ja robię w ten sposób z dziecka inwalidę, usuwając mu spod nóg przeszkody. Więc zeszłam na ziemię i pytam szkodnika

- A za co ta jedynka?

- O mamo to bardzo zła ocena jest. 

-Ja się ciebie nie pytam jaka to jest ocena tylko za co?

-No zadania domowego nie zrobiłem i trzeba to naprawić.

Taadam. W końcu kiedyś zabraknie osoby, która będzie o wszystkim za szkodnika pamiętać. Ma świadomość błędu oraz  wykazuje skruchę i chęć poprawy. Cel wychowawczy - krok ku samodzielności wykonany. Maltretuje to biedne dziecko nauczył sie samodzielnie uruchamiać komputer co za tym idzie konieczna jest moderacja treści , które przyswaja. On gierki a matka gry matematyczne, puzzle, krzyżówki. A co jak szaleć to szaleć. No i obywa się bez buntu. Przynajmniej na razie. No to u młodego tyle.

Ja tym czasem konsekwentnie za ciosem reperuje zdrowie, w dobie covida powiem Wam to gra na najwyższym poziomie. Jedziesz naprawdę w nieznane. Jest czy nie jest zadyma jaka mu towarzyszy zwala z nóg. Pakiet onkologiczny np. czas oczekiwania na badanie miesiąc- 100 km od domu. Po czym bach info w tv ,że zamrażamy badania. Po kilku godzinach sprostowanie ,że onkologicznych nie. Uf ale nie na długo. Termin pyk coraz bliżej , dzwoni pani i informuje co by pół godziny wcześniej przybyć. Dobre i pół godziny. Jako, że na trasie akurat w tym dniu ktoś sobie blokadę dróg zaplanował no i normalnie jest ona niemożliwie zablokowana bo ciągle trwa jej budowa trzeba było wyruszyć wcześniej, dużo wcześniej. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że niepotrzebnie bo badanie się przeciągnęło i godzinę po wyznaczonym terminie się odbyło. Na pytanie o wynik , znaczy kiedy pada odpowiedź - za trzy tygodnie. Na kartę Dilo? Ale ta karta jest u nas nie ważna , jakby była od nas z poradni z naszą pieczątką to by było dwa dni a tak to jest nieważna. He, że co? rejonizacja w onkologii? Nic to zanim badanie się odbyło personel wykonujący zdążył w międzyczasie odbyć kilka wyjść poza budynek na papierosa, za każdym razem w kilkuosobowej grupie. Tacy zarobieni, przerażeni pandemią i szalejącym wirusem. Nic to badanie w końcu zrobione. Kolejne trzy tygodnie oczekiwania- szybka terapia onkologiczna. Kogoś poniosło z nazewnictwem. 

W związku z zabiegiem odskrzydlenia mojego oka niestety kontakt ze służbą zdrowia mam dość częsty ostatnio ,a nawet bardzo. Na moim widzącym oku tworzy się histeria współczesna - tak histeria. W tv widok karetek ustawionych w kolejkach pod szpitalami, dramatyczny apel medyka. W tym i tym szpitalu o tej i tej godzinie taki dramat. Kilkanaście godzin przed szpitalem. Covida mogę nie zauważyć ale ciągu karetek to się raczej nie da nawet jednym okiem. Będąc w tym samym miejscu, w tym samym czasie widzę zupełnie co innego. Pytam jak? A tak a sytuacja z dzisiaj. Pierwsze szycie oka z niewiadomych przyczyn nie przetrwało i pocerowano mnie od nowa po raz drugi. Nie polecam doświadczenia w tym stylu nikomu. Panie dr , bo tym razem we dwie naprawdę się starały, ale sytuacja , kiedy leżysz na plecach, masz nie ruszać głową, w oko świeci ci rażące światło, a co by się nie zamknęło podtrzymuje je metalowy rozpierak, jest naprawdę mało przyjemna. Kropimy? kropimy. Leżysz sobie więc i starasz się ignorować fakt zbliżającej się do twojego oka igły, albo palców w lateksowej rękawiczce tudzież wacika, nici. Jak z porodem - kłamstwo goni kłamstwo, bolało, było nie miłe, a po zabiegu jestem jednooką bandytką. Na szczęście szwy trzymają tym razem, kilka tygodni będą się powoli rozpuszczać. Poprosiłam o zmianę antybiotyku, najwyraźniej na żel mam uczulenie. Po tygodniu od zabiegu dziś spojrzałam prawie normalnie na świat. Na krótko ale jednak. W zaleceniach mam się nie denerwować- standard, nie dźwigać przez kilka tygodni, nie wykonywać gwałtownych ruchów, o prowadzeniu auta mowy nie ma.  W sumie mam leżeć i pachnieć. Ino się nie da. 

Powiedzcie mi co myślicie o takiej sytuacji. Firma X zatrudnia od wielu lat specjalistę kadr i płac. Idziecie sobie do takowej firmy zakładając, że osoba owa posiada wysokie kwalifikacje i problemów z naliczaniem świadczeń nie będzie prawda? Na drodze waszej błyskotliwej kariery zawodowej staje jednakże pandemia wirusa o nieznanej etiologii, w kraju panika, szkoły zamknięte, dziadków nie macie, dziecko z orzeczeniem i wtedy wchodzi premier i mówi - idźcie na zasiłek opiekuńczy. No i idziecie, bo niepełnosprawny dziewięciolatek w domu przy lekcjach on line ni jak nie ogarnie , a może jednak? Dziecko czy praca? Dziecko czy praca? No ba, że dziecko. I tak od marca do lipca robicie przyspieszony kurs empatii, spokoju, opanowania i wielozadaniowości, do dodatkowych zajęć dochodzi wam nauczanie na pełny etat. Zasiłek wpływa z miesiąca na miesiąc coraz później. Ale wpływa potem maszerujecie na urlop. każą idziecie, bo wszyscy w tym samym czasie idą i już. Po urlopie dopada was zapalenie zatok, skutek maseczkowania non stop. w między czasie dotyka was osobista tragedia- śmierć w rodzinie, choroba. No i nie ma opcji bez pomocy specjalisty się nie obejdzie kolejne miesiące obijania się. Dla firmy jesteście ciężarem, ale sytuacja jest patowa. Nie chcą was zwolnić, chociaż pada taka deklaracja a sami nie możecie z różnych przyczyn. Wynagrodzenie chorobowe wpływa w ratach i po zapytaniu o powody. Pewnego poranka dzwoni telefon. kontynuując terapię u specjalisty dowiadujecie się, że oczekiwany termin zabiegu skrócił się o dwa lata. Ja nie teraz to kiedy? Jak oślepniecie? No to pod nóż. Prosty z pozoru zabieg nieco się komplikuje. Trzeba powtórzyć. W tym czasie dociera do was informacja, że w wyniku bliżej nie określonej kontroli  w zakładzie X okazuje się, że świadczenia przez prawie pół roku były błędnie naliczane a wy w ramach zaleceń kontrolera macie pomniejszone owe świadczenia o połowę. Ot taka niespodzianka pod koniec miesiąca. Jak oceniacie ową sytuację? Czy osobnik niewygodny z punktu widzenia finansów firmy X zasługuje na karę za cudzą pomyłkę? Tak tylko pytam czysto teoretycznie. 

A na koniec dnia młody rozwalił wc. W sumie samo się rozpadło ze starości. Szkodnik nic oczywiście nie powiedział, do łazienki zwabił mnie szum wody. Myślę sobie leje trzeba okno zamknąć zanim ścianę zaleje. A tu moim oczom ukazuje się wieloelementowy kompakt WC w otoczce z wody, ściana zamokła ale nie ta której się spodziewałam. Co to ja miałam, leżeć i pachnieć? Tak. A mówiłam ,żeby nie zasypywać szamba mówiłam. Jutro ma przybyć specjalista. Tymczasem kurz opada woda wsiąka a kibla kolokwialnie mówiąc połowicznie brak. Ot taki deser na zakończenie dnia. Napisanie prostego tekstu zajmuje mi tydzień. Dobrze, że nie trafiło na sesje egzaminacyjną. Skąd ten urodzaj na nieszczęścia? Jakiś fragment planu? zaczynam czuć się jak wcielenie Hioba tylko mniej wierzące i bardziej jakby damskie. Co raz to nowe próby. Nic to leki jeszcze mam i działają a to najważniejsze. Zawsze mogę się spakować , jebnąć to wszystko- parafrazując do nowo mody językowej i bogactwa wypowiedzi dostępnych w mediach i wypalić w Bieszczady. Zaszyć się w głuszy bez internetu, telewizji, cywilizacji i zacząć żyć po ludzku, w spokoju tak zwyczajnie. Do emerytury jeszcze 11 lat nie mogę się doczekać. Tymczasem dojrzewam do powrotu na rynek pracy ale tak na poważnie. Co wyjdzie obadamy.

Na zakończenie covidowa scenka rodzajowa. Akcja rozgrywa się w pewnym szpitalu. On przywozi ją na kontrolę. Ona opatulona bo aura deszczowa, jesienna i pochmurna wysiada z auta. W budynku D-19 musi potwierdzić ,że to ona nikt inny. Westchnęła i zaczęła niepewnie stawiając kroki zmierzać ku budynkowi. Drogę utrudniał nie tylko deszcz ale opatrunek na oku. Dotarła do drzwi i z ulga chwyciła klamkę, tą część trasy już znała, bywała tu wcześniej. Wspięła się po schodach, zatrzymał ją uzbrojony w termometr pracownik ochrony- Pani poczeka- wymamrotał mocując się z włącznikiem elektronicznego ustrojstwa, widać było nieobycie ze sprzętem tej klasy, udało się. Wycelował przyrząd   w jej czoło- zapiszczało dioda zapaliła się na zielono. - Do kogo? Do rejestracji - wysapała przez bawełnianą maseczkę, opatrunek uwierał niemiłosiernie, świat był za mgłą a ona nie jadła śniadania.- a to tam? Strażnik machnął ręką w bliżej nieokreślonym kierunku. Wtedy zadzwonił telefon. To ON nieco zniecierpliwiony oczekiwaniem chciał wiedzieć gdzie ONA jest? Westchnęła zaraz będę. Deklaracja ta okazała się na wyrost. Ale na dziś ta wizyta? Na pewno, ale nie ma w systemie? A karteczka od pani dr? Dobra to daj na innego dr. Proszę poczekać dam kartę. Ale karta zniknęła, wykonawszy kilka telefonów pani w rejestracji zamierzała się poddać. I w tym momencie w zasięgu wzroku ukazała się postać w lila fioletowym fartuchu z naręczem kart. To była pani dr do której ONA była/ nie była/została zarejestrowana w trybie inne na kontrole. Dostała kartę i udała się do budynku D 40, chroniąc dokument przed deszczem wsadziła ją pod kurtkę. Ah ON czeka przy aucie, z nutka rezygnacji zawróciła, dotarłszy do pojazdu z przykrością zauważyła, że jest on pusty, na darmo nadłożyła drogi. Wróciła, skuliwszy się przed strugami , naciągnęła kaptur na głowę ruszyła ku pierwotnemu celowi.. Dotarłszy rozejrzała się ale JEGO nigdzie nie było widać. Na drzwiach którymi zazwyczaj docierała do celu dziś ktoś umieścił wielki znak STOP przejścia brak. Stanęła w żółtym polu , tym razem automat zmierzył temperaturę. - Proszę iść.  Korytarzem potem na piętro i poszukać windy. Westchnęła i ruszyła w drogę nieznanymi korytarzami. Ponownie zadzwonił telefon ON pyta gdzie jest. ONA mówi ,że przy windach. ON zaskoczony ,że też. Oboje mówią prawdę tylko ta leży na innych piętrach, zmyliwszy czujność strażniczki przy głównym wejściu ON przemknął drzwiamiktóryminiewolnowejść. Cóż za szaleństwo ileż ryzyka w tym działaniu, łamiemy zakazy. Spotkali się w punkcie do którego zmierzali, usiedli każde na swoim krześle oddzieleni obecnością foliowego worka miedzy nimi posklejanego niebieską taśmą. Razem a ciągle na dystans. Ta analogia wpełzła do jej myśli. Nudziła się, czas mijał. ON zabijał nudę transmisją programu w smartfonie. Czuli się tu swojsko, mimo niewygody krzesełek. Jak przy każdej wizycie zaskakiwała ją niezmiennie życzliwość personelu, rekompensowało to w jakimś stopniu zmarnowany bezsensownie czas. Dokonało się. Kontrola wypadła pomyślnie, za parę dni jednak powróci tu znowu, żeby zyskać pewność, że wszystko poszło tym razem dobrze. Wsiedli do windy, Ona ledwo zdążywszy zerwać z wieszaka kurtkę, popatrzyła na NIEGO z wyrzutem, nie patrzył w jej stronę i nie dostrzegł dezaprobaty za ten niepotrzebny pośpiech. Winda zatrzymała się w korytarzu na końcu którego znajdowały się wspominane wcześniej drzwi. Poszli więc, najwyżej nas zawrócą, pomyślała. Jednak po tej stronie drzwi nie istniały żadne zakazy, ludzie przed nimi tłoczyli się w korytarzach i wylewali przez drzwi. Wyszli więc jak inni. Obejrzała się za siebie. Oddział Zakaźny. Stop. Przejścia nie ma. Nerwowo zatrzymała spojrzenie na szklanych drzwiach, odetchnęła z ulgą dostrzegłszy, że jeszcze trwa kompletowanie tegoż oddziału. Cóż życie w dobie pandemii wywraca znany świat westchnęła, ruszając za nim do samochodu. Odjechali.

To tak na  zakończenie 

Reset

Co my tu mamy? Jesień mamy. W tych szarościach i ,,korona" szaleństwie postanowiłam zresetować nieco umysł i połazić po ścieżynkach polnych i poszukać nieco barw. I pobyć z dala od cywilizacji. Telefon posłużył za aparat tym razem a nie narzędzie do śledzenia bezwartościowych informacji o kolejnej liczbie chorych , ozdrowionych, umarłych. Młody zrzucił nieco nadmiaru tkanki tłuszczowej i o dziwo wcale a wcale nie marudził. Może miało to związek z faktem, że mało pedagogicznie oznajmiłam ,że będzie mógł pograć na tableciuku jak wrócimy w domowe zacisze.

Jesienne niebo niewątpliwie jest zachwycające. Dobrze czasem zastopować i po prostu pogapić się na chmury, podziwiać ich skomplikowane kształty i podziwiać  możliwości natury. Że jak z niczego tyle ładnych rzeczy. 

Mój wędrowniczek, kumpel w wędrówkach, kompan do cichych dyskusji i do bycia ze sobą. Mój bufor bezpieczeństwa, cel w życiu i przypomnienie kiedy zaczynam zbyt często pytać- co ja tu właściwie robię. Normalnie to jest to czego mi potrzeba być dla kogoś. Konkretnie dla kogoś komu jestem potrzebna, kto docenia ,że się staram, wybacza błędy i zauważa kiedy znikam. Mam swojego idealnego faceta- sobie urodziłam i już. 

Coraz fajniej nam idzie, odpukać w niemalowane. Jakoś tak bez zbytnich dramatów siadamy do lekcji. Rano wstajemy niechętnie, ale bez fochów i płaczów. Mam wrażenie, że niechęć do szkoły znacznie się zmniejszyła kiedy nie musi wychodzić na przerwy. Ma chłopak własne pozytywne afirmację- Nie poddajemy się. Dawaj , dawaj. Potrafisz. Dasz radę. To nie jest takie trudne zobacz. Zaskakuje mnie też znienackami. Recytuje tabliczkę mnożenia np. albo Pawła i Gawła albo Stefka Burczymuchę, albo tak jak wczoraj wyciąga książkę do Polskiego i czyta na głos, albo włącza komputer i po kilka godzin ślęczy nad angielskim. Opowiada ze szczegółami co kto, komu i kiedy w klasie zrobił, kto był niegrzeczny, kto pięknie czytał i co pani powiedziała. zadania które robimy w domu wymagają co prawda dużo czasu ale mam wrażenie ,że coś mu w tej główeczce zostaje. Stimy występują nadal i znacznie się nasilają jeśli może korzystać z tablecika i grać w bezsensowne gry. Dlatego też zagryzam wargi i staram się wytrwać. Nie bójcie nic ,żadna ze mnie idealna matka bo jak mam serdecznie dość to sprzęt z szuflady i mam święty spokój na jakiś czas. Z nowości żywieniowych, po niecnie zastosowanym szantażu zjadł kilka łyżek zupy ogórkowej. sadzę ,że wiem gdzie leży problem, nie w smaku ale w konsystencji posiłków. Jedzenie musi być o fakturze serka homogenizowanego. wtedy jest tolerowane. Żadnych grudek, kolorów, faktur. Szkodnik budzi też irytacje u matki czyi mnie. Mamy nowe hobby, kontrole zużycia papieru toaletowego. Jeśli w domu zapada nagła i niezapowiedziana cisza, nie słychac żadnego mamo to, mamo  tamto, mamo owanto oznacza to, że młodzieniec siedzi w ustronnym miejscu i cichutko skubie listki papieru toaletowego wrzucając je do muszli. Co zrobić taka fascynacja. W związku z powyższym ,iż, że młody jawnie ignoruje przekaz werbalny o możliwych skutkach niecnego procederu , który z takim zaangażowaniem czyni. Papier ma reglamentowany. Komuna rządzi w naszym domu. Tak, że ogólnie jest spoko z drobnymi zawirowaniami.

Mimo wszystko codziennie rano zwlekam się z wyra i zaczynam dzień. Chociaż nie zawsze mam chęć. No dobrze ja nie mam wcale chęci wstawać. Najchętniej wcale, ale to wcale nie wygrzebywałabym się spod pierzynki. Tam jest najfajniej, cicho, cieplutko samotnie, wystarczy zamknąć oczy i udawać ,że świat na zewnątrz nie istnieje. Taaaaa, a w tej bajce są smoki? Więc wstaje i  każdego dnia wynajduje milion dennych i nudnych zajęć domowych. Rozwala mnie to oczekiwanie, ten bezruch, sztuczny spokój. Wkurza to korona szaleństwo wokół. Robią więcej testów i zaskoczenie że zachorowań jest więcej, no ciekawe jak to się stało? Durne obostrzenia, maseczki jesienią. Gdzie rok w rok były namowy lekarzy żeby nie zasłaniać o tej porze roku ani zimą ust i nosa, bo wdychanie mokrego powietrza zgromadzonego pod przykryciem jest szkodliwe dla płuc. Brak zachorowań w marketach, za to pełna izolacja w urzędach, bankach, instytucjach pomocowych. Błędy w aplikacjach internetowych, utrudniające a nie ułatwiające składanie wniosków. Cyrk w przychodniach. Sytuacja nr 1. Dzwonię rano, bo potrzebne skierowanie na rezonans. Dobra dzwonię to za dużo powiedziane podejmuje próbę dodzwonienia się do rejestracji. Zaczynam punktualnie o 7 rano i na przemiennie zajęte, nikt nie odbiera, zajęte, nikt nie odbiera. Dzwonimy na dwa telefony , pod cztery numery. Łącznie wykonaliśmy ponad 170 połączeń. Zanim podskoczyło mi ciśnienie, mąż zadysponował bezpośrednie udanie się do przybytku cudów medycyny współczesnej. A co mi tam, jedziemy. Dotarliśmy na miejsce. Przed nami jeden osobnik, za nami nikogo. Biała dama obsłużywszy Pana dostała jakiegoś dziwnego rodzaju pomroczności- zupełnie przestała nas dostrzegać, zero reakcji na pytanie, zerwany kontakt wzrokowy. Normalnie zaczęłam się zastanawiać czy z nią wszystko w porządku. Z werwą i zaangażowaniem zaczęła przeglądać jakieś dokumenty, w dyskusje się wdała z koleżanką z sąsiedniego stanowiska. Po raz kolejny tego dnia ciśnienie wzrosło mi niebezpiecznie wysoko. Postanowiłam zatem zadzwonić do kobity, może telefonicznie się uda. Wykręciłam numer, sygnał zajęte. Przypominam ,że stoję w odległości kilku kroków od stanowisk. Ku mojemu zdziwieniu ,żaden telefon w rejestracji nie zadzwonił za to wszystkie cztery były zajęte, taki cud. Zanim mnie trafiło na dobre inna pani postanowiła nas łaskawie zauważyć. O cudzie jak się zachować, całować stopy , lecieć do bankomatu po wyrazy uznania? Po lokalną prasę zadzwonić w obliczu tak wielkiej łaskawości? Noooosz morwa mać, ja naprawdę wszystko rozumiem ale to już chyba przesada? Morwa mać maseczkę miałam nie w tym odcieniu co potrzeba, metka mi nie wystawała markowego badziewia? Co to było pytam? Wyglądało na zaburzenia ze spektrum. Ok nie mam  nic przeciwko zatrudnianiu niepełnosprawnych ale niech wywieszą informację dla petentów o wyrozumiałość a nie tak z nienacka niepotrzebne nerwy. Koniec końców udało się zarejestrować do dr na następny dzień. O 12 miał być telefon a był koło 17- mały poślizg. Naprawdę trzeba mieć zdrowie żeby chorować. Następnego dnia otrzymaliśmy skierowanie do innego speca, żeby ten wystawił skierowanie na potrzebne badanie. Rezonans z kontrastem jamy brzusznej w trybie pilnym z kartą DILO( karta szybkiej ścieżki onkologicznej) na 9 listopada. Hmm dobrze ,że tego roku. Telefon do Legnicy nieco szybciej na 26 października. Zawsze to za trzy tygodnie a nie pięć. Ja cię p.... mać... wać... blać. Weź się człowieku nie denerwuj, nie stresuj, żyj kolorowo. To co na spacerku jesiennym ze mnie zeszło powróciło nazad. Wkurw totalny. No i tak sobie czekamy.23.10 mam wyznaczony zabieg okulistyczny - znowu. Ciągle ten sam tylko odraczany w czasie. Czy tym razem się uda? Czy lepiej odłożyć, bo w razie komplikacji wpiszą mi kowid w akcie zgonu, bo nie będzie gdzie badań kontrolnych zrobić? Naprawdę jestem w kropce. Ja się z całą pewnością nie będę nudzić w swoim prostym ,zwyczajnym, szarym żywocie.

Ostatnio nie lubię spać, nie mogę brać tabletek nasennych bo w każdej chwili może zaistnieć konieczność odpalenia pojazdu mechanicznego i wycieczki medycznej, a bez nich sny są dziwaczne i pokręcone, ciągle śni mi się brachol, mama. Czegoś szukamy. Teraźniejszość plącze się z przeszłością. Płaczą za każdym razem w każdym kolejnym śnie płaczą. Kurcze musze o tym pogadać  z doktorem. Optymalnym rozwiązaniem na stany depresyjne w moim przypadku jest znaczny wysiłek fizyczny. Niestety ćwiczyć nie lubię nadal a pracować chwilowo nie mogę a już szczególnie bez składkowo. Drzewo nacięte, strych posprzątany, prace zaliczeniowe popisane, notatki pouzupełniane, literatura przeczytana. Co ja mam ze sobą zrobić? Dziś zabrałam się za gołąbki. Rezultat w środku nocy utknęłam z prażącym się żarciem, jakbym nie mogła jutro tego zrobić jak człowiek w normalnych godzinach. Orzechowiec wyszedł mi przepyszny wam powiem. Prawie cała blaszka już wyszła -jak za starych dobrych czasów. Habazie na Wszystkich nieżywych zamówiłam przez internet obadamy czy wyjdę jak taki jeden na mydle, czy też nie. To mi się w tym szaleństwie podoba, kupisz wszystko bez wychodzenia z domu. Bez kolejek , o której chcesz, ile chcesz i na dodatek masz 14 dni na zwrot. Nikt ci nie włazi z koszykiem na plecy przy kasie, nie zabiera ostatniego rogalika z półki, nie ściga się kto pierwszy do kasy.  Kurczaczki ja to chyba aspołeczna jestem. Dobrze ,ze ten messenger jeszcze jest bo bym zbzikowała do reszty chyba.

Dziecko moje większe a konkretnie to takie dorosłe już można tak powiedzieć, obiecało mi kebsa jutro. Pożyjemy zobaczymy, może tym razem się uda. Bo jakoś tak nam nie wypalają te wspólne wyjścia. Zawsze coś. 

Czy ja Wam wspominałam, że byłam chorutka masakrycznie? Normalnie do tego stopnia ,że uwaga- zawiozłam młodego do szkoły przyjechałam do domu i jak zakopałam się pod pierzynkę to wylazłam na drugi dzień na chwilkę. O poziomie tego zjawiska niech świadczy fakt, że ostatni raz leżałam w łóżku jak miałam złamaną nogę czyli gdzieś tak 11 lat temu. Oj dało mi popalić cokolwiek to było. Niemoc totalna, sen pot i bezruch. Mąż zaglądał czy żyję. Sytuacja niecodzienna ja tak chora ,że wymagam leżakowania. Niewątpliwie się starzeje albo wyczerpał mi się moduł poświęcenie w imię wyższego dobra. Co zrobić nic nie jest wieczne nawet ja.

Zielona piłeczka

Mała, glutkowata, zielona piłeczka narzędzie integracji sensorycznej za niecałe 13 zł. Wytrzymała dokładnie jeden dzień szaleństwa. Była turlana, podrzucana, deptana, ugniatana, posłużyła jako partner  monologu informacyjnego. Konkretnie- tak ze dwa dni wstecz udałam się do szwagra udzielić mu instruktarzu -a może instruktażu? Nieistotnie wszyscy wiedza o co chodzi- jak posługiwać się nawigacją wbudowaną w smartphona. Chłopcy zostali w domu -sami. Oddaliłam się na zawrotna odległość 10 kroków korytarzem w lewo od drzwi do mojego pokoju. Teoretycznie można było A) otworzyć drzwi i zawołać. B) otworzyć drzwi i przejść te 10 kroków. C) zadzwonić .Oczywiście żaden krok z powyższych nie został rozpatrzony jako możliwy do realizacji. Nadmienię w tym miejscu, że normalnie chłopcy nie zauważają mojej obecności ani jeden ani drugi. A teraz -gdzie poszła, be ze mnie poszła, wróci, nie zostawi mnie, zaraz przyjdzie? Gdzie jest? 10 minut mnie nie było i dramat małego człowieka. Coś ma chłopak ostatnio zawirowania na punkcie rozłąk. Ojciec w domu już miesiąc po szpitalu, a małoletni sobie teraz przypomniał ,że się martwił. Jak mnie nie widzi przez szybę w szkole to też dramat, bo matka nie przyszła. Stanowczo za dużo czasu to stworzenie spędza wyłącznie w moim towarzystwie.

Na załączonym obrazku masaż turlający włochata piłeczką o bardzo wyrazistym chemicznym zapachu. Śmiechu przy tym turlaniu było co niemiara. Mała rzecz a dosłownie cieszy , dobra cieszyła ponieważ w wyniku z bezpośrednim uzębieniem młodego przestała w krótkim czasie spełniać swoją rolę.

Załapała się na jeden nocleg w zacnym towarzystwie Zygzak- piłka -Zygzak. Jakkolwiek to brzmi. Żyła krótko ale intensywnie. Pasowała do nas. Chwilowo budżet nie przewiduje wydatków ponadnormatywnych ale trzeba będzie karton przy okazji zamówić.

Od paru dni potężnie boli mnie głowa, proszki nie pomagają- diagnoza nadmiar stresu przy znaczącym deficycie czasu. 

Próbowałam zarejestrować się do kontroli po wykonaniu 74 połączenia dałam sobie spokój, może jutro znajdę chwilkę i potupta pode drzwi - zakołacze, zakrzyczę, może zacna dusza jakaś pochyli się i poratuje. I tak dobrze ,że do przychodni można wejść i chociaż klamkę cmoknąć, bo okienna porada u psychiatry na drugim piętrze mogłaby wzbudzić jak mniemam swoistą rozrywkę dla postronnej gawiedzi. Wy sobie to wyobraźcie mogłoby to wyglądać tak:

8 rano. Lekko deszczowy, październikowy poranek. Kremowej barwy budynek, w tle stacja cpn, szum aut z pobliskiej drogi krajowej numer 3.Zza budynku wyłania się postać kobieca, gładko zaczesane włosy, nieco wczorajsze a i tak niesfornie wymykające się spod gumki i zabawnie sterczące nad uszami. Kobieta niecierpliwie po raz kolejny zagarnia je za ucho, z irytacją myśli ,że czas najwyższy na wizytę u fryzjera. Nie ma parasola, deszcz zacina coraz mocniejszymi strumyczkami, z rezygnacją podnosi kołnierz i tak mokrej już kurtki. Nieco szybciej idzie w stronę drzwi. Zamknięte. spogląda na zegarek, potem zagląda do środka, wokół żywej duszy. Nagle tuż pod klamką. z lewej strony od zamka, dostrzega kartkę smętnie zwisającą na jednym kawałeczku taśmy klejącej. Pochyla się - z uwagi na panująca w kraju bla bla, oraz przerwą w dostawie prądu wizyty będą się odbywały przez okno(drugie piętro od strony CPN), jakoś specjalnie ta informacja nie robi na kobiecie wrażenia. Przywykła żyjąc w kraju narastających absurdów. Kolejne zdanie wpędza ją jednakże w nastój niemal wisielczego humoru z pogranicza histerii- W celu uzyskania porady proszę dzwonić xx xx xx xx. O FUCK< FUCK< FUUUUUCK. Przyszła tu po wykonaniu niemal setki połączeń, oczywiście nieodebranych, Z odrobiną nadziei spogląda na kartkę, może chociaż numer będzie inny. Nadzieja prysła. Zrezygnowana sięga po telefon. Abonent czasowo niedostępny, abonent... Niby mać jak? Rozgląda się, wokół żywej duszy, okna przychodni pozamykane, gdzieś tan na drugim piętrze błyska nikłe światełko. No tak awaria prądu. Żyjemy w czasach kiedy telefony działają wyłącznie podłączone do sieci. Cóż wizyta nie może zostać zrealizowana. I tak to mogłoby wyglądać. Mam w głowie wizję co by się zadziało jakby jednak awarii nie było i okno porada miałaby miejsce ale jestem zmęczona i mknę spać. Jutro kolejna przygoda z realiami służby zdrowia w dobie wirusa. Naprawdę ,żeby chorować to trzeba mieć końskie zdrowie .

Lekcje ogarnięte, zaległości nadrobione. Jasiek zdrowy, my nieco mniej i żyje się dalej, jak długo nie wie nikt. Nasz świat zwalnia po raz kolejny. Na rezonans z kontrastem czas oczekiwania w trybie pilne- na 26.10 w Legnicy. Potem jeszcze 14 dni na opis, bo na miejscu nie robią tylko do Warszawy wysyłają. Szybka terapia onkologiczna - czas start 23.07.2020.Teoretycznie już powinno być rozpoznanie i wdrożone leczenie tym czasem utknęliśmy w nurtach systemu kolejkowego. Najśmieszniejsze jest to ,że taki sam termin jest odpłatnie z tym, że jak ktoś nie dotrze to najpierw dzwonią do tych co już zapłacili. Tak, że nie prędko w tym kraju coś się zmieni, nie prędko. 

 

Jak żyć? Pytam ...

 No właśnie jak? Jak coś robię to przeważnie i w zasadniczo zdecydowanej większości angażuję się bardzo. Ostatnio okazuje się, że nawet za bardzo. Bywam impulsywna, gadam stanowczo za dużo kiedy czuje nacisk presji jakiegokolwiek rodzaju, uzewnętrzniam emocje w dziwacznych formach, często znacząco odbiegających od stereotypowych wyobrażeń. Piosenka na dziś odzwierciedlająca stan psychiki to bez wątpienia https://www.youtube.com/watch?v=3AIH7Bem3yg Marka Dyjaka. Często proponuje rozwiązania dużo gorsze dla mnie, godze się na kompromisy, które są niczym więcej jak przesłaniem-ok, przynajmniej będzie spokój. Z czym ja się dziś utożsamiam? Z pochodnią polana wiadrem  wody może? Można by powiedzieć - jak mawia mój syn. Znaczy nie to że jestem jak wysuszona kłoda tylko w sensie ,że problem( pochodnia)- szukanie rozwiązań(nasączanie pochodni)- działanie( iskra tj.ja)- obiekt obarczony problemem i opór( woda). No i właśnie wtedy wyłazi ,że niepotrzebnie się angażuje, spalam, wyrywam poza swoje miejsce w szeregu. Odkładam na bok wiele ważnych dla mnie spraw. Zupełnie niepotrzebnie i bez sensu. ...Bo ta miłość mnie zabiła i nie żyję już. Moje serce to mogiła śnieżnolicych róż...(M.Dyjak) tak mi te słowa w głowie utknęły dziś. 

Człowiek może znieść dużo, bardzo dużo nawet bym powiedziała. Czas nie leczy ran jedynie bledną i raz na jakiś czas wszystko co boli wymyka się z zakamarków myśli i gwałtownie przypomina ,że jest gdzieś tam i czeka na odpowiedni moment  tej mojej spokojnej wegetacji i jak nie ...bnie , jak nie wrzaśnie- A PAMIĘTASZ!!!!!!!- Jasne ,że pamiętam a bardzo bym chciała nie. Jednakże prowadząc szeroko zakrojoną wiwisekcję jakże bogatego życia wewnętrznego, stwierdzam po wnikliwej obserwacji i gromadzonych doświadczeniach, że po kolejnym czymś do znoszenia, tak jakby człowiek przywyka, zaczyna szybciej się otrząsać, łatwiej myśli a podszepty podświadomości traktuje jak natrętnego gościa i wypycha je nazad skąd wyłażą. Można dużo znieść bo zwyczajnie oswajasz się z trudnościami i wchodzicie w rodzaj symbiozy.

A co po za tym? Jasiek ogarnia szkołę, spadek zaangażowania matki czyli mnie w edukację dziecka z niepełnosprawnością widać gołym okiem. Więcej czasu nam wszystko zajmuje, oporniej, coraz częściej z płaczem. Nie chcę , nie potrafię, nie zrobię. Udziela mu się mój emocjonalny rozpiernicz. A świetnie wyczuwa sztuczność entuzjazmu. Z tego też powodu koniecznie powinnam wybyć z miejsca gdzie wydaje mi się, że jestem niezbędna i wrócić na wypracowane szlaki i zająć się tym co mi właściwie wychodziło najlepiej - byciem mamą Jasia. Tym bardziej ,że w swojej ocenie mało obiektywnej ale niezwykle budującej , gdyż ta rola społeczna sprawia mi realną radochę i poczucie życiowego spełnienia. A reszta nich idzie do diabła. Synutek mój potrzebuje dużo uwagi, dużo rozmowy, dużo tłumaczenia i ogrom czasu a ja jak debil szukam dodatkowych zajęć i żyję cudzymi problemami. Już się ogarniam, od tej chwili dokładnie.

Niedługo początek roku akademickiego. I bardzo dobrze. Ostatnio stan w którym pozwalam sobie na roztrząsanie życiowych niepowodzeń jest przytłaczający. Umysł należy stale czymś pożytecznym zajmować ,żeby nie przypominał warszawskiej Czajki. Rok 2 - terapia pedagogiczna - ja. Niewiele zabrakło ,żeby niesprzyjający splot okoliczności finansowych spowodował rezygnację z uczenia się ale problem został zażegnany. Tu uprzejmie kciuki proszę trzymać, żeby włodarze naszego miasta przychylnie rozpatrzyli mój wniosek o stypendium za wyniki w nauce. Panie Prezydencie? Da się? Nie da się to też dramatu nie będzie, najwyżej schudnę- na szczaw i mirabelki wiem gdzie iść, dżem z jarzębiny też ponoć dostarcza wielu składników tudzież dzika róża i głóg. No i makaronu z PCK jeszcze mam na rok minimum zapas. Dzięki zarąbistej współpracy i wymianie między studenckiej podręczniki mam dostępne to tez spora oszczędność. Myślę, że i ten rok się uda. Uczelnia również wyciągnęła pomocną dłoń i przyjęto mój wniosek o zapomogę studencką. Tak, że czekam na napływ pozytywnych decyzji. 

Zmiana pracy nie wyszła mi na dobre, kiedy już przełamałam niechęć do siedzącej , monotonnej pracy, i skoncentrowałam się na dobrych stronach- bach marcowa mega epidemia spowodowała, że trzeba się było młodym zająć i cyk- Specjalny zasiłek opiekuńczy do lipca W marcu jak też pamiętacie kochani mój brat młodszy postanowił, że z powodów tylko jemu wiadomych lepiej będzie się powiesić niż pogadać. Potem przez te zakrywanie non stop ryła, zatoki sobie przypomniały o istnieniu. Potem urlop przełom lipca i sierpnia. Potem do teraz choroba męża i deprecha gotowa. Bywa, tak. Pracownik ze mnie marny, ale wynika to z czynników zewnętrznych. Niestety nie jestem tak bogata, żebym się mogła zwolnić sama więc jest jak jest. Pierwsza praca w której dłużej jestem na chorobowym niż ona sama trwa. Na szczęście obie strony umowy nie są w porządku. Więc czuję się usprawiedliwiona. Co prawda, co miesiąc problem z wypłatą zasiłku chorobowego się pojawia ale niech będzie to rodzaj kary za  długotrwałą nieobecność. Od 16 dnia miesiąca w październiku przesunęło się nieco do 30, ale pińcet ratuje płynność finansową. Planów na przyszłość nie robię, zaciskam pas i patrzę po kolejnym wyjeździe do lekarzy na znikające z konta cyferki. Żeby nie było 215zł od państwa jest na prawie dwa kursy starczy. I wiecie co jakbym nie była przyzwyczajona do operowania mocno ograniczonymi środkami budżetowymi to byłoby nawet można powiedzieć -przezroczyście. Ale mam wprawę. Nawet obserwuje ,że wpływa ta sytuacja pozytywnie na mój sposób operowania gotówką , okazuje się nawet, że myliłam się sadząc ,że po diagnozie Janka zrezygnowałam ze wszystkich zbędnych i niepotrzebny wydatków o co to to nie masa jeszcze czeka w kolejce. Naprawdę. Przestałam słodzić na dobre, wodę nauczyłam się pić, na tort śmietankowy w cukierni sobie popatrzę, ciasto w domu upiekę. Batoniki, chipsy inne takie- won. Jedzenia się tyle nie wywala, bo jak mniej się żre, to mniejsze garnki potrzebne i składników mniej. Dobra nieco ironizuje ale w sumie nie ma tego złego. Dzięki sukcesywnemu przesuwaniu daty wpływu na konto nauczyłam się operować w szybkim tempie dwustoma złotymi na tydzień dzieląc to na trzy osoby.

Jasiek niezbyt szczęśliwy ostatnio w jego rysunkach pojawia się smutny ludzik. Dlatego się ogarniam i przekierunkowuje  się na synutka. Ludzik w środku to Jaś, postępy są widoczne, ludzik mama ma sukienkę. Teraz trzeba tylko troski z tej dziecięcej buzi zetrzeć. Gdzieś tam daleko wstecz, pisałam o obawach czy usłyszę od swojego syna jakiekolwiek słowo. Teraz niczym symfonia dla uszu- Moja mateczka, świetnie mieć taką mamę jak ty, moja wspaniała mamusia. Że nie czyta płynnie? Że wścieka się jak ma trudniejsze zadanie do wykonania? Że milion razy dziennie powtarza frazy z reklam? Że jadąc samochodem w uj km przez całą drogę śpiewamy na cały głos - przewróciłeś go będzie płakał? Że oglądamy od miesiąca Grincza na okręte? Nic to. Bo ja jestem jego mamusia i on mi to mówi bez żadnego skrępowania i wstydu. Teraz uśmiecham się wspominając początkowe diagnozy. Na szczęście dla nas nietrafione na każdym kroku. Nie mam pewności czy czas da mi szanse patrzeć na samodzielność syna ale mam nadzieję, że tak i że wszystko co robię przyniesie w przyszłości efekt.  

 

Teraz priorytetowo należy zając się zmiana obrazu graficznego stanu uczyć potomka. Kolejny powód do zebrania się do kupy po raz kolejny. 

Jak ja sobie przypomnę swoje podejście do kwestii posiadania dzieci. Oj jaki to jest chichot losu. Pierwsze to zupełna amatorszyzna, tak patrzę z perspektywy. To nawet nie wychowanie było tylko samorzutny chów, dziecko samo się wychowało, samo wyprowadziło i żyje po swojemu. Czas którego nie wymagała młody zaanektował w całości. Mnóstwo czasu jak dziś zmarnowałam na angażowanie się w sprawy płytkie i niewarte uwagi. Szkoda ,że taka wiedza przychodzi z wiekiem i doświadczeniem. Nie bójcie się zmian, lepiej się sparzyć niż wegetować - żałując ,że się nie miało odwagi raz jeden postąpić egoistycznie, samolubnie i tylko dla własnego dobra i spokoju. Nie żyć dla świętego spokoju, dla dzieci, dla poczucia bliżej nieokreślonego obowiązku wobec kogoś, wobec słów, które w realu niewiele  mają z życiem wspólnego. W tym całym ambarasie to my jesteśmy i tak najistotniejsi. Niby wiem, niby myślę, niby czuje a i tak po raz kolejny popełniam z wygody te same błędy. I tak sobie myślę dziś oswajając się z depresją, że to wszystko z powodu zmarnowanych okazji lepiej było by może zaryzykować. Jeden raz chociaż.

Nic to lekcje nie poczekają, czas leci, kotlety się po smażyły, z duszy zlazło nieco, czas powrócić do rzeczywistości.

Zapyta Bóg co dałam mu od siebie? - stanowczo za dużo w stosunku do oferty bym powiedziała dziś. Umowa, którą mamy zawiera zbyt wiele rzeczy drobnym druczkiem. Dawno temu, naprawdę dawno na kolejnym zakręcie spotkałam zdanie  ,że Bóg kocha mnie za to tylko że jestem i taka jaka jestem, bezwarunkowo i ograniczeń. Dziś uzupełniam to zdanie o fakt, że sama siebie muszę najpierw pokochać, zrozumieć, zaakceptować. Takie proste. I może o to mu chodzi? Im więcej mi zabiera tym więcej sama zyskuje przy mniejszym nakładzie? To by mi nawet pasowało do obrazu jaki mi się tu wyłania. Im mniej mam tym więcej dostrzegam. Ale łatwo nie jest to fakt.

Angielski klasa 2 i inne ...

Na szczęście żyjemy w czasach kiedy praktycznie wszystko można w Internecie znaleźć. Angielski z potomkiem na poziomie klasy 2 szkoły podstawowej bez wparcia nowoczesnych środków telekomunikacyjnych byłby porażką. A tak wbijam hasło w tłumacza Google. Lektor czyta i obydwoje się uczymy. No i miodzio. Plus jest taki po nauczaniu zdalnym i wakacjach, że młody ładniej pisze i nieco szybciej, nawet stara się ciaśniej ale nie zawsze wychodzi. Ostatnio zadanie z matematyki męczyliśmy prawie dwie godziny. Odbicie lustrzane i mać kratka po kratce na ostatnim wdechu. Nerwy jak postronki ale się udało. Nawet linijki udało się użyć. W sumie radzimy sobie, ale dni są i lepsze i gorsze.

Sezon zakończony. Basen pozwijany. Wyniesiony. Trampolina przed nawałnicami też wlezie na strych. Zielenina koło domu poprzycinana ino pozamiatać nie ma komu. Co mi się w bloku nie podobało pytam? Domu mi się zachciało z żywopłotem i wszystkimi dodatkami. Aktualizacja- pozamiatałam sama za nic się nie chciało zebrać.

Dalej siedzę na chorobowym. Ten miesiąc mimo że mocno nerwowy i emocjonalny pozwolił mi złapać oddech i sporo dystansu do wielu spraw. W końcu do mnie dotarło ,że większość problemów wynika ze zbytniego zaangażowania. Wychodzi na to, że egoiści mają najlepiej. Bo ja im bardziej się staram tym większego kopa dostaje. I morwa mać nie warto normalnie nie warto. Nowe motto od dziś. Trzymaj dystans dziewczyno- szczególnie do innych. I przestań wpychać się tam gdzie cię nie chcą, jest wiele fajniejszych miejsc. Ktoś chce mi kupić mały biały domek bez żywopłotu? Nie? Szkoda. Sama se kupie bez łachy bzzzz. Nie czekam aż będzie lepiej, teraz mam nadzieję ,że po prostu nie będzie gorzej.

Zbieram się do dokończenia tego postu od kilku dni. Ale za każdym razem wychodzi mi wiadro pomyj a ja bym tak delikatnie się chciała wyżalić, bez rozdrabniania w szczegóły i szczególiki. Jak jedno sie układa w końcu to z drugiej strony jak nie j...nie Panie Dzieju, jak nie sprowadzi do parteru i wbije w posadzkę. Teraz w zestawie mam pakiet onkologiczny(neurochirurgia) -jaka zawartość jeszcze nie wiadomo, gdyż na wynik histopatologii cierpliwie czekamy od 23 sierpnia br. To jest ten moment w którym- szybka terapia onkologiczna nabiera nowego tempa. Teoretycznie wynik powinien przyjść po 3 dniach. Najwidoczniej ten idzie przez Malediwy albo Bali. Człowiek taki jestem, że wolałabym wiedzieć, bo jak walczyć z duchami. I nie nie chodzi o mnie tylko o członka rodziny. Ja się nie badam ostatnio, bo zaprawdę nie mam ani czasu ani zdrowia ,żeby chorować. No i nie mogę bo włączony mam tryb czuwania 24h/ 7 dni w tygodniu. Powiem Wam, że obecny czas pandemii obnaża wszelkiego rodzaju niedociągnięcia, małostkowość ,dążenie do prywaty. Taka sytuacja np. pacjent X jedzie ze skierowaniem na zabieg operacyjny. W trasie dzwoni coby się upewnić, że polecony lekarz jest na miejscu i przyjmie. Lekarz jest. Nerwowy jakiś i pada -dla mnie skierowanie takie nic nie znaczy, proszę do mnie prywatnie do L przyjechać za tydzień. Ja wtedy podejmę decyzję czy w ogóle będę operował. Reakcja pacjenta X i osób towarzyszących zacna. Myślicie ,że pacjent się zastosował do wskazówek ależ skąd, dzielnie mknął dalej. W trakcie jazdy opracowany został plan awaryjny. Po dotarciu na miejsce pacjent X udał się na Izbę przyjęć i zamiast pytać czy można łaskawie lekarza poprosić, wyszarpnął z zanadrza skierowanie i mówi - operacje mam mieć, gdzie mam iść? Pielęgniarka bez mrugnięcia okiem rzuciła spojrzenie na nieco sfatygowany dokument i wyciągnąwszy paluch odziany w ślicznego koloru błękitny lateksowy przyodziewek rzekła - na SOR. Pacjent X pomaszerował zatem raźno w tak uroczo wyznaczonym kierunku. Zaczerpnąwszy powietrza swój nagi niczym nie odziany i bezbronny paluch zawiesił nad dzwonkiem. Po chwili w okienku uchylonym niewiasta jakaś zacne swoje oblicze okazawszy, burknęła niezbyt sympatycznie- wchodzi, sam. Lekarz przyjdzie zaraz. Za pacjentem X zamknęły się bezszelestnie białe nieco przybrudzone drzwi. Zapanowała cisza. Niewiasta upewniwszy się iż osoby towarzyszące nie będą dążyć do sforsowania bastionu w którym była się ulokowała westchnęła i zawarła okiennice. Teraz już tylko oni i ptaszęta niebieskie ostali w progu. Czekali stojąc gdyż siedzisk nikomu do głowy nie przyszło podstawić. Jako, że pobyt pacjenta X przeciągał się nieco, postanowili podróżni sakwy w pojeździe pozostawiwszy udać się na poszukiwanie latryny.( do budynku nie wolno, w krzaczory nie wolno, no to mac gdzie wolno?) Udawszy się zatem w stronę leśnej gęstwiny, szczęściem bowiem lokal ten zwany lecznicą umiejscowiony był w dość odludnym miejscu porosłym gęstwiną. sadząc po utartych szlakach, nie dzika zwierzyna wymierzała tędy drogę do gawry ino gawiedź jaki i wędrowcy nasi spragniona cywilizacji. Ulżywszy potrzebom , nazad ruszyli ku górze. Wspiąwszy się do połowy ścieżki usłyszeli dźwięk dobywający się z odzienia niewiasty. Zaiste był to telefon. Pacjent X opuściwszy budynek, poszukiwał ich w pobliżu a nie znalazłszy zadzwonił. I tak w połowie wzgórza wyszli ku sobie. Napotkawszy wzrok swój wiedzieli, iż misja została spełniona i termin wyznaczony ostał. Cóż zatem czas nazad powracać w domu progi.  Rumak stalowy czekał gotowy do drogi.

Czasu minęło dwie niedziele, pacjent X uszykowawszy niezbędny ekwipunek na czas jednego tygodnia, gdyż tyle miała trwać jego nieobecność w domowym zaciszu, potomka wraz z połowicą w pojeździe umieściwszy, rzucił okiem na obejście i ruszyli. Nie sama operacyja stres powodowała ino ,że żona pacjenta w drodze powrotnej sama pojazdem kierować miała. Jakże to nie przystoi białogłowie jazda. zęby zacisnął, zamilkł i basta. Tak jadąc myśli ,że te dni kilka to nie ma co z lasu wołać wilka. Nocleg potrzeba zatem opłacić i wtedy wcale nie musi prowadzić. Tak tez uczynił zacny kawaler. Na próżno jednak jego starania , zamiast tygodnia trzy się zrobiły. A tu do szkoły pacholę już bieży, nie czas na saksy. Siadła zatem niewiasta i jedzie. Klepie po drodze wszelakie pacierze, lecz niepotrzebnie. Droga minęła nie wiedzieć kiedy. Już i dom widać. 

Mijają dzionki , cicho leniwie a na czekaniu wszystkim czas płynie. Pacjent X codziennie śle wieści, nie ma gorączki ani boleści. Tylko ten bezruch. Dni kilka mija. Zaś na niewiastę czeka jazdyja. Cóż biedna zrobi? Ano pojedzie, wszak nie zostawi pacjenta w biedzie. Więc po lekcyjach zebrawszy pacholę, ruszają razem w znaną im drogę. Jadą a szosa spod kół im umyka. Już dojechali do szpitalika. Nieco za wczasu rzecze im strażnik. I pozwolono wejść im w te odrzwia ino na chwilę ale  dobre i to. Tak się tu czujesz niby kosmitą. Głucho wszędzie pusto wszędzie. Czasem jeno korytarzem ktoś przemknie dystans trzymając. Westchnąwszy ciężko chwyciła toboły.(czytaj jedna mała reklamówkę z pożywieniem)chwyciwszy pacholę ruszyła do windy. Wejść pozwolili i z dala obaczyć Pacjenta co bielą jaśniał bandaży.(po naszemu 3 godziny jazdy - 5 minut widzenia, co zrobić takie mamy czasy)Pacholę strwożywszy się nieco widokiem przycupło strwożone na krześle pod progiem. Wnet jednak szwunku nabrawszy udało się witać. I tak minął tydzień trzeci -nie ostatni. Po tym że jakże owocnym spotkaniu, ponownie ruszyli nazad ku domowi. Czekają

Dni kilka. Wieści sprzeczne bardzo. Rano do domu, wieczorem zostaje, także ten rządzi , kto raniej wstaje? W końcu konsensus tam osiągnięty i pacjent do domu zostaje wypchnięty .Znowu mus jechać, niewiasta owa za kierownicą żyć już gotowa. Dotychczas skromna i spolegliwa mknie autostradą niczym bestyja. Oj zbastuj pani tak się nie godzi, wszak tak jazda bokiem wychodzi. No i wykrakał ino po czasie, dwa kapcie z przodu po tym wypasie.( ile ja z nimi jeździłam nie wie nikt, pewnikiem długo). I przyjechali tym razem w troje podróży dzielnie znosząc znoje. Teraz czekanie na kartę białą, cóż się ostało. Za czas niedługi znów potrza jechać. I tu się wkrada niesmak ot taki. Potomek w domu ostać się musi, bo nauk teraz przerwać nie może. Tak tez i oni dwoje pojadą. Pisklę oddawszy pod skrzydła pewne. Raz pierwszy oderwawszy od matczynych spódnic , innej osobie na czas tak długi.( jeżeli pytanie czy na pewno nie możesz go zabrać ze sobą jest oznaką entuzjazmu, to w życiu tyle radości u kogoś nie widziałam.)

No i dobra. Pacjent X na kontrole. Na razie obyło się bez prywatnych wizyt. Wbrew sugestiom konowała. Co dalej zobaczymy. Lekko nie jest ale i nie ciężko jakoś bardzo, finansowo do udźwignięcia. Tylko emocje skarajne i to oczekiwanie. Ja wiecznie na coś czekam. Powinnam mieć Czekaj na drugie. Na cmentarz mnie dziś poniosło znienacka. Sen trwa nadal, śni mi się ,że widzę krzyż nowy. A nie to nie sen. Czekam i tu aż ktoś mi wyjaśni dlaczego? Przez ta całą pandemię to i na cmentarzu zero prywatności, kiedyś to żywej duszy przed 1 listopada można było posiedzieć w spokoju , popłakać w mankiet, pogadać. A teraz łażą jakby nie mieli co robić.

Tak, że ten tego u nas jak zwykle pod górkę no dobra tym razem nieco stromiej. Obyśmy wleźli na szczyt i utknęli bo mi się ten rolercoster po nocach śni. Przyjaciele moi- cieszę się że macie czas moich żali wysłuchać, dziecko moje większe, że wspiera jak umie. Czytacze, że czytają i służą wsparciem. Kto wierzący- módlcie się w naszej intencji, żeby ten sprawdzian wytrwałości i równowagi psychicznej okazał się ostatnim a czas żeby przyniósł same dobre wieści.

Tymczasem udam się na odpoczynek zasłużony, jutro jeden z wielu decydujących dni. Ale w sumie to i tak chyba mogło być gorzej.

Lubię to-czyli edukacja w cieniu wirusa

Drugi wrzesień. Piękny dzień, data historyczna.Cud szkoły ruszyły. Huuuuuura jupi ja jej uuuuuu yes !!! Po półrocznym obcowaniu z potomkiem, 24 godziny na dobę, permanentnym przemęczeniu synaps nerwowych,rozładowaniu do maksimum akumulatorów nastał najlepszy dzień tego roku.Dzień pełen samotności, ciszy, braku pośpiechu.Żadnych zadań do przepracowania, marudzenia, grania w piłkę a najistotniejsze zminimalizowane śpiewanie z potomkiem -Po cooooooo go przeeeewróciłeś? Będzieeeeeee płakał. Nie pytajcie.Brak w tym logiki ale jak to mówi Jan - to jest bardzo śmieszne słowo👦.Jak zwykle się czepiam, ale wyobraźcie sobie,że jedziecie autem trzy godziny a dźwiękiem który wam nieustannie towarzyszy jest ten wymieniony powyżej, przy czym bez waszego aktywnego udziału się nie liczy. Dziecko ma pasje mać. Obawiałam się oczywiście nowej rzeczywistości.Jakże to tak moje biedne, niepełnosprawne dziecko ma samo sobie poradzić. Jaja sobie robią czy jak? Jak to niby ,że nie wolno mi wejść i pomóc mu się przebrać, kapcie zmienić, dopilnować żeby do klasy trafił. No i wychodzi na to,że osobnikiem wymagającym usamodzielnienia jestem ja. Bo potomek ani się obejrzał. Pomaszerował do szatni, zmienił buty, powędrował na świetlice. A ja drobię w drzwiach , wypartuje. Żenua po prostu. 

Bardzo fajnie zorganizowane w naszej placówce przejmowanie i oddawanie uczniów. Rano po wejściu ręce do automaciku z dezynfekcją. Pani kieruje do odpowiedniej szatni.Potem do właściwej sali. W międzyczasie szkodnik samodzielnie sobie w szatni poradził bez matki gderającej nad głową,że szybciej, że lepiej, ze nie tak ten kapeć.Powieś tu, wstaw tam bleeeeee bleeeee. Po lekcjach zgłaszam pani po jakiego osobnika przybywam i z której klasy, i ten zostaje zlokalizowany i dostarczony do szatni. Co prawda mój osobisty bluzę zostawił w klasie ale obiecał,że jutro będzie pamiętał. Przynajmniej w kapciach nie wyskoczył.No i stwierdził,że on do szkoły to nie lubi chodzić bo mu się nudzi. Fajnie było bo nie wolno biegać na przerwach i hałasować, i dzieci są cicho i nie jest głośno.Tak więc ograniczenie związane z zachowaniem dystansu przyczyniają się do polepszenia warunków funkcjonowania dziecka z deficytem rozwojowym w placówce edukacyjnej.   Jak dla mnie obecne kanony mogłyby zostać utrwalone. Miło jest kiedy rozbestwione osobniki płci obojga nie generują decybeli.Oczywiście wylazł ze szkoły bez maseczki, bo uległa awarii. Jakoś zignorował fakt,iż w plecaku matka awaryjne umieściła. Aaaaa i świetlica też funkcjonuje normalnie znaczy się dzieci nie są ściśnięte jak śledzie , i upchane jedno na drugim jak starają się przedstawić media. W naszej szkole zanim jeszcze nastała epidemia, funkcjonowało rozdzielenie na mniejsze grupy i na osobne sale.I tak też jest to kontynuowane a nie wdrażane. Zadowolony przyleciał bo naklejkę z matematyki dostał za piękne liczenie.Tu się nic nie zmieniło, do pracy motywuje go łechtanie ego ciągłymi pochwałami.Teraz matka na komputerze a dziecko lekcje odrabia - samodzielnie. Czytanka przeczytana, a teraz pisze.-Tylko nie zjadaj tej literki Janku. Pisz ładnie. Tu masz napisać po śladach, a tu swoje nazwisko. Mamoooo powiedz,żebym się nie poddawał, że dam radę.👍 Grunt to samomotywacja. Początek niezły.

A ja, po krótkiej zadumie co mam uczynić z wolnym czasem, podjęłam jedyną słuszną decyzję. Powróciłam pod kołderkę nastawiwszy budzik na godzinę 14 tą. I taki mam plan na pozostałą część tygodnia. Spać, spać , spać.W domu brudzić nie ma komu, gotować nie muszę, bo nie odczuwam potrzeby a małoletni posila się smażonymi pysznymi pierożkami, mleczną lub makaronem.Szkoła wyższa rok 2 za miesiąc. Więc regeneruje się, ładuje akumulatorki, cieszę nieskrępowaną niczym wolnością.Jedynym ograniczeniem są finanse. znaczy mam ale ich ilość znacznie ogranicza mi możliwość realizacji nieskomplikowanego planu na życie.

Co nowego u Janka? Nauczył się szybciutko obsługiwać telefon komórkowy.Konieczność porozumiewania się z innymi zmobilizowała , go do wyraźniejszej wymowy.Ma fenomenalną pamięć. Plan lekcji powieszony na lodówce, wczoraj się z nim zapoznał i dziś informuje mnie ,że ma na 9;50 a w czwartek musi szybko wstać bo z panią Asią ma, i że u pani Emilii był na logopedii, a tu mu pani Agnieszka napisała, ale tylko trochę bo to było zadanie do zrobienia i że ma zadnie domowe -czytankę i ćwiczenie zrobić. Jak tak ma wyglądać nauka w dobie wirusa to ja chcę więcej.A na deser sam usiadł i wykonał. Oczywiście buzia mu się nie zamykała, ale odrobienie lekcji zajęło mu 20 minut.Po czym spakował plecak na kolejny dzień i zamówił do szkoły na jutro naleśniczki i herbatkę z cytrynką i owoce.Zaobserwowałam,że co prawda długo przyswaja pewne umiejętności, ale raz nauczone zostają zakodowane i nie zapomniane.

Zupełnym przypadkiem nabyliśmy wózek do transportu mebli, sklejka i obrotowe kółeczka. Koszt 35 zł. okazało się,że to ulubiony sprzęt młodego.Z deski terapeutycznej, którą mu zrobiłam dano temu, wyrósł .Kółeczka się popsuły.Poleciałam oczywiście zakupić nowe, ale 15 zł za sztukę uznałam za przesadę. I wyszło nam na dobre. Teraz tylko gąbka, materiał i taker i deska terapeutyczna jak malowana. (ps. 225 najtańszą znalazłam na allegro) Chyba nakupię tych wózków. Zmodernizuje i po 100 zł zacznę sprzedawać. Ja zyskam i rodzice dzieci, którym takowy sprzęt pomaga w rehabilitacji też. Nieustannie zadziwiają mnie nieograniczone możliwości dorabiania się niewielkim kosztem na chorobie, niepełnosprawności, na miłości i potrzebie ratunku.Z takim predyspozycjami to się chyba urodzić trzeba.Albo zacznę prowadzić kanał na you tubie - rodzicu zrób to sam.Czyli jak wygenerować z niewielkiego budżetu, wielkie pomoce.Nie rozumiem jak z takimi świetnymi pomysłami nadal nie zarabiam milionów.No co ja robię nie tak. Pytam grzecznie. Miliony to może nie zbyt by mi pasowały, ale na dach by się zdało zarobić.

Tymczasem szykuje się na najlepsze kilka dni mojego tygodnia. Tylko ja, kołderka i cisza dzwoniąca w uszach. Kocham cię życie.To co złe przynosisz w końcowym rezultacie kończy się dobrze.

Może nawet dotrę w końcu do nekropolii. Tak się zastanawiam, myślicie ,że ktoś zauważy jak samowolnie przeniosę nieboszczyka w metalowym pudełku czy też lepiej legalnie?Żarcik. Trzeba ich wszystkich do kupy zebrać.Sentyment , sentymentem, ale za stara się robię na porządkowanie przybywającej liczby grobów. Trzeba było od razu, ale nie jak zawsze od końca trza zaczynać. No ale nie przewidziałam,że brat mój poleci po najmniejszej linii oporu i zostawi mnie samopas. Tym samy stracił prawo głosu. 

Niewątpliwie samotność, taka prawdziwa -nie jest łatwa, ale da się przyzwyczaić. Oby tylko zdrowie i siły dopisywały. Jak zaczynam żyć na zwiększonych obrotach to bach : diagnoza autyzmu.Nauczyłam się z nią funkcjonować nabrałam rozpędu kolejne bach: dziecko starsze postanowiło żyć po swojemu i się wyprowadzić. Przywykłam, nawet fajnie jest. Wrzucam wyższy bieg.Bach brat postanawia zakończyć wycieczkę po Ziemi i przenieść się do lepszego świata. Dobra ciężko, ale ogarniam, zmieniam i dostosowuje się do nowych czasów. Tym razem nie zdążyłam nawet dotknąć drążka od zmiany biegów. Choroba małżonka. I zaś utknęłam na 30km/h. Ten tam na górze ma pewnie jakiś swój plan za nic nie mogę znaleźć klucza do logiki jaką się kieruje wrzucając mi te muldy przed ryło.Czyżby przesłanie brzmiało - Siedź na d...pie i ciesz się drobiazgami.Masz wszystko co Ci potrzebne do życia tylko w końcu to zauważ.A może -Siad płaski, odpoczywasz, dość się narobiłaś.Albo najbardziej pesymistycznie -Myślisz,że było źle poczekaj na kolejny akt. No bardziej zwolnić tempa się już nie da. Nic to cieszę się wobec powyższego,każdym fantastycznym dzionkiem.

Niesmak czyli dziś o pelikanach

Raczej nie należę do gatunku pelikanów. Jak wiecie ostatnio sporo się u mnie dzieje.W związku z koniecznością pogodzenia opieki nad małoletnim niepełnosprawnym, zarabiania na bieżące rachunki a teraz również chorobę małżonka osobistego, tudzież okresu pandemii. Rozpoczęłam poszukiwania pracy zdalnej, nie jakiegoś szajsu typu długopis w częściach za 70 zł i instrukcje jak go sprzedać po złożeniu, czy klejenie, kopert, wypełnianie druków, płatne ankiety itp dochodowe chałupnictwo za jedyne 49.99 za materiał próbny.Jedyna normalna oferta jaka do tej pory dotarła to wiadomość od firmy ubezpieczeniowej. Jednakże na ten rodzaj pracy trzeba poświęcić więcej niż 8 godzin dziennie.Mi potrzebna jest prosta praca biurowa w domu z użyciem  komputera, robię swoje zamykam komputer i zajmuje się codziennym ogarnianiem rodzinnej gromadki.Oczekuję chyba od życia zbyt wiele. Uczciwej,normalnej firmy która potrzebuje pracownika, który np będzie wprowadzał dane w rubryczki. No i trafiłam na FB na ofertę firmy internetowej proste prace biurowe bez doświadczenia. Nienormowany czas, dobry zarobek, szkolenia. Wysłałam wobec powyższego zapytanie o możliwość współpracy. Minęło dni kilka i o to dziś na messenger przyszła wiadomość,że mogę podjąć pracę.Nie wymagane Cv , doświadczenie w ogóle żadnego kwestionariusza ani nic tylko zaangażowanie w pracę.Trzy godziny dziennie od pon do piątku. 1000z złnetto za 10-cio dniowy okres próbny później uwaga 3900 netto.Oczywiście poprosiłam o więcej szczegółów tej jakże zajemorwiście brzmiącej oferty. Oto odpowiedź na pytanie jak się nie narobić i zarobić.Zwrotka - praca polega na przyjmowaniu przelewów od klientów, generowanie czeków w aplikacji BLIK.Tworzenie raportów. OOOOOOk. Proszę wobec powyższego o przesłanie umowy na okres próbny tudzież warunków zatrudnienia. Otrzymałam odpowiedź dosyć mglistą o treści - to wysyła Pani koordynator dopiero jak my zrobimy zgloszenia(pisownia oryginalna) Nie nadążam za zmianami zachodzącymi we współczesnych formach rekrutacji zaprawdę powiadam wam. ale drąże nadal. Pytam więc jak mogę rozpocząć okres próbny. Dostałam 4 pytanka  

1.czy jest Pani osoba niekarana?

2.nie posiada zadnych zdluzen komorniczych oraz spraw sadowych prowadzonych w toku?

3.czy miala Pani stycznosc z systemem blik?

4. czy pracowała Pani kiedyś zdalnie?

No ależ oczywiście ,że 4X NIE. Czy mam jakieś pytania? Bo ogólnie na okres próbny to wszystkich biorą, ale potem to aby 20% zostaje , bo ludzie są różni. Na tym etapie konwersacji na platformie messenger pojawiła się również informacja iż okres próbny nie oznacza podjęcia współpracy po jego zakończeniu.Ok pytam grzecznie wobec tego od kiedy mogę zacząć. I tu zaczyna być ciekawie. Mój niedoszły pracodawca prosi o podanie mojego osobistego rachunku bankowego . Cytuję.. Wobec tego proszę o podanie numeru rachunku bankowego, po akceptacji na dniach (kilka dni roboczych, moze byc krocej)przyjda pierwsze przelewy od klientów indywidualnych. Beda one przychodzic w godzinach... Na zlecenie pracownik robi przelew zbiorczy lub rozlicza się zaposrednictwem blik .. o formie rozliczenia koordynator poinformuje mnie w prywatnej wiadomości na maessengera prawdopodobnie w zakładce inne. No naprawdę serio?No ale brnę dalej. Pytam czy sam numer konta wystarczy. Starczy, starczy więcej nie trzeba. I tak sobie z ciekawości wbiłam w Googla frazę praca -  rozliczeniowiec w systemie blik. Jakoś nie byłam zaskoczona ,że żadna firma  oferująca takowe stanowisko mi nie wyskoczyła.Za to znalazłam dwa linki informujące o nowym sposobie na blik. https:gadu-gadu.pl/2019/03/17/uwaga-falszywe-ogloszenia-o-prace/ Wysłałam link do potencjalnego pracodawcy na co przyszedł znak zapytania. Chcąc rozwiać wątpliwości informuje grzecznie,że oferta firmy odpowiada treści artykułu. Poprosiłam również o dane adresowe firmy oraz KRS. i Hmmm  otrzymałam informację, iż ... oczywiscie, otrzyma Pani wszystko listownie z prokuratury za pomawianie. Cóż za dziwaczna reakcja?   Czymże zdenerwowałam przesympatyczną panią Joanne z działu rekrutacji i RODO. No doprawdy nie wiem? KRS jest objęty ochrona danych osobowych? a to się pozmieniało w tym kraju.Koordynator zawiera umowy o pracę i można dobrze zarobić posiadając jedynie kryształową historię zadłużeń i numer konta. Jakim cudem my w ogóle mamy dziurę budżetową pytam grzecznie.I pytam też dlaczego akurat na mnie takie historie trafiają? Nieco wcześniej podobną sytuacje miałam po wystawieniu na sprzedaż przedmiotu na olx. Otrzymałam wiadomość ,że pan jest zainteresowany kupnem, cudzoziemiec oczywista oczywistość. Komunikacja w języku obcym nowożytnym za pomocą słownika.Numer konta żebym podała, prześle przekaz i zamówi kuriera po odbiór przesyłki do Anglii.Serio? Kto się daje nabierać na takie chwyty w czasach kiedy niemal wszystko jest do zweryfikowania? Świat schodzi na psy. Kontakt z wcześniej wymienioną zajemorwistą firmą urwał się, pewnie tworzą pismo do prokuratury. Przeglądam fora dla osó poszukujących pracy zdalnej i wiecie co zazdroszczę tym wszystkim zaradnym inaczej.Czego? Smykałki do zarobienia na niczym, do spokojnego snu bez wyrzutów sumienia,że na cudzym nieszczęściu biznes się kręci. A serio przerażające jest jak wielu ludzi w desperacji łyka niczym pelikan ofertę życia.No to tego czekam na wezwanie z prokuratury.Ps. tym razem celowo nie robię korekty gdyż cytowane fragmenty zawierają oryginalną pisownię. Eh co za kraj kochani co to za kraj? 

Za stara jestem

Na te wszystkie nerwy, ciągłe problemy, mozolne wspinanie się pod coraz wyższe górki.Jak magnes przyciągam ostatnio negatywne fluidy.Jak z Jankiem układa się względnie poprawnie i stabilnie to morwa mać j...nie z drugiej strony, najmniej spodziewanej. Ostatnie kilka dni pokazało jak wielu serdecznych ludzi mam w zasięgu i jak wiele mentalnego wsparcia.Człowiek nie może być sam, nie ma opcji.Nobel dla odkrywcy internetu się należy.

Najwyraźniej Bóg ma dla mnie bardzo wyczerpujący trening kardio w wersji dla zaawansowanych.Kiedy przywykłam do tony bagażu doświadczeń i zaczęłam chodzić zbyt wyprostowana pyk i scenariusz na -Dzień , który zmienił moje życie- gotowy, tylko realizować.Tak się zastanawiam o co ja się modliłam? Nie mogę sobie przypomnieć, ale najwyraźniej się ze Stwórcą nie zrozumieliśmy albo raczej ja nie rozumiem.Może te wszystkie lata trudnych sytuacji miały zaprocentować właśnie teraz?Pytanie czy dobrnęłam do matury czy to nadal testy próbne. To co teraz czuje przypomina mi wydarzenie ze szczeniackich lat. Szalałam na rowerze i jak ostatnia debilka postanowiłam zjechać po dość stromych schodkach.Efekt był oczywisty. Przednie koło wpadło w szczelinę a ja przekoziołkowałam przez kierownicę kilkanaście stopni w dół. I tak najpierw był strach, potem obojętność i świadomość ,że będzie bolało jak jasna cholera , potem zamknęłam oczy.Osz aż mi się ten huk w uszach odbił.Jakimś cudem starłam wtedy tylko skórę na wnętrzu dłoni.Wstałam , pozbierałam wehikuł i nigdy więcej nie pojechałam na skróty.Teraz jest podobnie. Strach jeszcze się tli o mnóstwo rzeczy. Co będzie dalej?Jak to wszystko logicznie rozplanować i zorganizować.Układam strategie, plany, warianty. Bogatsza o doświadczenie ,że i tak najlepsza jest czasem czysta improwizacja.Ruszanie przed siebie bez sprawdzania na mapie co jest za kolejnym zakrętem.Jest coś czego mi nie wolno? Czego nie powinnam, co nie wypada? A do licha ciężkiego nie ma.Bo ja muszę dać radę , bo jak nie ja to kto?Bo ja jestem ta silna i niezniszczalna. Co za kłamczuch powiedział kiedyś ,że egocentryzm jest dobry?Tymczasem kolejna bańka pęka, kolejna noc ciągnie się jak nie wiadomo co. Nawet nie chcę myśleć jak wyglądałby poziom mojego funkcjonowania bez magi leków.Kręta ta droga, stroma a ja wybrałam się w nią w klapkach za 3.99 zamiast traperów.Pewnie jeszcze nie raz zabłysnę brakiem intelektu niczym blondynka z kawałów.To nic.Bo jak już zedrę ostatnią parę klapek, na boso ruszę dalej.Pytanie jak długo można latać na boso po skałach?

Plusy? Oczywiście,że są plusy. Dowiedziałam się,że mogę prowadzić auto w długiej trasie i nie zabłądzić.Nauczyłam się po czterech latach posiadania nowego modelu auta samodzielnie tankować gaz, uświadomiłam sobie jak ogromną niechęć odczuwam do posługiwania się telefonem jako środkiem komunikacji, przekonałam się że mogę spędzić z synem autentycznie 24/24 w ciasnym pomieszczeniu i go nie zamordować, dowiedziałam się ,że samotność na dłuższą metę mi nie służy i że dobrze jest zapobiegawczo schować łeb w piach.Zrobiłam również rzecz niebywałą, na którą od dawna nie miałam czasu. Przeczytałam książkę. Oczywiście tematyka wąska ,autyzm.Autorka- Alyson Beytien - Autyzm na co dzień, ponad 150 sprawdzonych sposobów postępowania z dzieckiem ze spektrum autyzmu-Matka i jednocześnie terapeutka trójki dzieci z autyzmem. TRÓJKI.Niezapomniane wrażenia i świadomość,że jest jeszcze wiele metod do wypróbowania na naszej ścieżce.Tak więc rozpoczynam nową ścieżkę niechętnie bo naprawdę czuję się zbyt stara na zmiany,na nowe przyzwyczajenia,na narzucanie ograniczeń,na rezygnacje po raz kolejny z rzeczy istotnych dla mnie. Stąd też tym razem nie planuję poświęcać siebie w imię wyższych ideałów ale zrobić to tak ,żeby ideałom było ze mną po drodze. Czy wypali? Się okaże po drodze.Najbardziej boję się tego o czym nic nie wiem.Więc co mi pozostało? Wleźć w sam środek kałuży i mieć nadzieję,że nie jest zbyt głęboka.

Trudny czas

Tym razem nie z powodu  Jaśka ale trudny czas przed nami nawet bardzo.Jedna wielka niewiadoma,godziny wypełnione oczekiwaniem.Mój osobisty małżonek wyląduje dziś na stole operacyjnym oddziału neurochirurgii.Obowiązuje całkowity zakaz odwiedzin ,realia uzyskania informacji przez telefon w służbie zdrowia każdy zna,nie muszę tłumaczyć.Dobrze że mamy erę telefonii komórkowej.Jak żyć bez stresu? Jak się nie denerwować ,kiedy wiecznie coś i wiecznie pod górkę?Pytam jak?Trzymajcie kciuki żeby wszystko poszło z górki tym razem.

Dorastanie= stawianie żądań

U nas to jest tak,że albo długo nic się nie dzieje i zapadamy w ustabilizowany letarg,wegetując sobie spokojnie i bez pośpiechu.Albo dzieje się dużo i w bardzo krótkim odstępie czasowym.Niemoc niemocą, ale z domu czasem wyjść muszę, chociażby po to,żeby się orientować ile nowych ulic w mieście przybyło. Albo żeby posiedzieć u koleżanki takiej jednej 😏.Jasiek mi się socjalizuje podczas tych wizyt jakoś chętniej.
-Idziemy pograć na dwór w piłkę?-Miłosz
-Idziemy-radośnie Jasiek
-To nie jest najlepszy pomysł - pesymistycznie ja.Dobra podumałam trochę i raz kozie śmierć - to idźcie.Nawet nie skończyłam mówić już mknęli po schodach.Wylazłyśmy na balkon i ja oczywiście paczam czy potomka nikt nie będzie represjonował z powodu obcości. Nic się nie wydarzyło, powrócił cały i zdrowy tylko spocony.On się ode mnie oderwał na chwilę za to ja jak kwoka kwitłam na balkonie nie spuszczając czujnego spojrzenia ani na moment.Tak wiem to się leczy.Bardzo, ale to bardzo przeokropnie wręcz tęskni mi się za tradycyjnym systemem nauczania. Nie dlatego,że nie daję rady edukacyjne.Bez przesady myślę,że do trzeciej klasy co najmniej sobie poradzę.Tylko te kilka godzin samotności,ten luz i poczucie wolności.Oczywiście mam świadomość,że to zachwyt kanarka nawykłego do otwartych drzwi klatki,ale te iluzje swobody są takie realistyczne.Oj rozmarzyłam się,widziałam już oczyma duszy siebie samą w dyskoncie spożywczym przemierzająca niespiesznie alejki.Piękna wizja.Albo na rower bym wyskoczyła, polazła pogapić się bez sensu na wystawy sklepowe,albo przy fontannie książkę poczytać.Tyle możliwości.Eh oby do września.
Tymczasem pociecha moja osobista dojrzewa,rozwija się i zaczyna stawiać żądania,zgłaszać zapotrzebowanie na realizację marzeń.
-Ja też bym chciał mieć taki telefon jak ty.
-Przydałby ci się ,mógłbyś do nas dzwonić.
-Dzwonić?
-Tak,rozmawiać z nami.
-Ale na twoim telefonie są stickmany ( ludziki z czuprynkami grające w piłkę nożną), ja też takie chce mieć.
-Kolego,ale internet na moim telefonie nie jest cały czas tylko jak musimy gdzieś bardzo długo czekać albo jak bardzo daleko jedziemy samochodem.
-A na tablecie mogę w soboty, tak? A na telefonie jak mi dasz?
-Tak własnie.I twój telefon będzie do dzwonienia.
-Ale jak to do dzwonienia? Dlaczego?
-Dlatego,że telefon służy do rozmawiania a nie grania.
-Do  grania jest tablecik?
-Tak w soboty.
I tak sobie konwersujemy.W końcu wygrzebałam z czeluści tysiąca i jednego schowka przepastnych czeluści naszego lokalu mieszkalnego jakiś prehistoryczny model telefonu z dotykowym wyświetlaczem, rocznik na oko 2012😁 wizualnie nawet, nawet i oczywiście nie zawiódł jeśli chodzi o internet(znaczy jest ale działa w takim tempie jakby go nie było) i ot chodziło. Żaden szanujący się użytkownik sieci komórkowej nie obejdzie się bez osobistego numeru telefonu, tak też przy okazji wizyty po bułki zakupiliśmy starter z którym i tak trzeba było lecieć do salonu zarejestrować.Pięknie cudnie i morwa mać. Obsługę w/w sprzętu ogarnął w kilkanaście minut. Żeby czytania i innych rzeczy uczył się w takim tempie mogłabym umrzeć spokojna o jego przyszłość i samodzielność.Fascynacja trwała jakieś 40 minut do chwili kiedy jego ulubiona gra w stickmany za nic nie chciała się zainstalować.Pierwszy raz od dawna uśmiałam się serdecznie z cudzego nieszczęścia
-Mamoooo Andrzej się nie instaluje
-Co ci się nie instaluje?
-No Andrzej
-Jaki znowu Andrzej, pokaż
-No ten niebieski z czuprynką😏 (wszystkie pozostałe ludziki też mają imiona nadane przez Jana)
Noooo jak nie można Andrzeja zainstalować to niedobrze.Poszperałam głębiej w komodzie i z czeluści szuflady wygrzebałam spadek po bracie- nieco zdemolowany smartphone firmy LG( to nie jest lokowanie produktu)No i się ładuje,na szczęście nie zdążyłam sprzedać.Posłuży za telefon doświadczalny, przeprowadzę na nim eksperyment z cyklu zrób to sam.Bardziej już mu chyba nie zaszkodzę. Jasiek oczy jak spodki.Jak to jeszcze jeden telefon?
-Mój biedny telefonik, to dla mnie telefonik?Ma sticmany?
-Trzeba go naprawić
-Naprawisz ten biedniutki telefonik?
-Jasne synu, jak nie ja to kto.
Słowo się rzekło.
Pomału wielkie niewiadome zaczynają nabierać kształtów.Sprawy po malutku się porządkują a oczekiwanie dobiega ku końcowi.Mogę nawet powiedzieć,że widzę promyk nadziei na pozytywne rozwiązanie kilku spraw spędzających mi sen z powiek. Dawno temu doszłam do wniosku,że zdrowie jest najcenniejszą wartością w życiu.Taką o którą nikt oprócz nas samych nie zadba,bez niego wszystko inne marnością jest nad marnościami i morwa mać zupełnie bez znaczenia- to mówię ja matka z epizodem depresyjnym. Niewątpliwie w końcu się ogarnę, ale z pewnością z zupełnie innym spojrzeniem na świat.Tymczasem wegetuje mentalnie, cieszę się z drobnych radości i zaczynam dostrzegać malutkie plusiki, takie tycie, tyciuteńkie.
Przejaw dorastania z ostatniej chwili.
-Synu czas do spania
-Ale ja chodzę spać o 22-iej. Co zrobię nic nie zrobię. Poczekam.
Starsze ruszyło dalej szukać w świecie szczęścia.Oj wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma.A to co mamy pod nosem jest takie mało pociągające. Tylko po jakimś czasie okazuje się ,że to za czym tak gonimy to własnie ta nijakość codzienności.I kończymy pod jabłonką(no wiecie jabłko,jabłoń spadanie)
I najważniejsze przesłanie na dziś- Nigdy- ale to absolutnie nigdy, przenigdy nie jedzcie pomidorów jak piszecie na komputerze, jak nie nakapie soku to sól powłazi pod klawisze.
Coś mnie tak natchnęło i przejrzałam wczoraj ten mój internetowy pamiętnik. Dziękuję,że jesteście, czytacie i komentujecie.Jak mówią w reklamie -I ma to sens😎.Ciekawe czym jutro mnie dzień zaskoczy.Oby tylko pozytywami. Chociaż zdarzenia neutralne losowo również będą mile widziane. Tymczasem śpijcie dobrze i na nas czas. Synutek i ja -my dwa.Osobnik 1a zarabia na chleb, 1b jeździ po świecie i tak wciąż.Będzie lepiej-a guzik prawda oby tylko nie było gorzej. 

Kototerapia

 Jakoś kiepsko mi ostatnio wychodzi domowe rehabilitowanie potomka, wobec czego sam sobie szuka twórczych zajęć.Dotyk u dzieci ze spektrum jak wiele innych zmysłów jest specyficzny co wyraża się min. zwiększoną lub zmniejszoną odpornością na ból, nadwrażliwością na fakturę dotykanej rzeczy , jej kształt i strukturę. Do tej pory młody nie dotykał żywych zwierząt,  jak już był zmuszony to szybko i końcami palców.Tymczasem ostatnio sam pogłaskał konia na zakończenie zajęć,zaś w domowym zaciszu dorwał kota. Się dobrali bo zwierzak ma awersję do bycia dotykanym.Ale Jasiek zadecydował ,że nadszedł czas na przełamanie się i dotykanie.

Trzeba tylko było dopilnować,żeby się to dotykanie źle dla zwierza nie skończyło.I tak odważny lata ich koło domu z sześć jak nie więcej ale ten przyjazny autyście. Oczywiście nie wyczerpuje to możliwych opcji rozrywki z udziałem żywego inwentarza.Odpoczywam starając się zgodnie z zaleceniami nie obciążać zbytnio szarych komórek, polega to mniej więcej na bez produktywnym leżeniu i wgapianiu się bez sensu w sufit albo czytaniem ulotki, szczególnie części poświęconej skutkom ubocznym.Nie wiem po co to czytam, chyba żeby pogłębić stres.więc tak sobie zalegam,pozwalając myślom na beztroskę kiedy wpada do pokoju mokre 45 kilo i drze się od progu-Mamoooo co ja narobiłem?- z uśmiechem że jakby nie uszy toby się wkoło zawinął. Wygląda na to,że zmalował coś niesamowicie zabawnego. -Co zrobiłeś synu?-pytam autentycznie zainteresowana nie przerywając zalegania, lekko zmieniłam jeno położenie na pozycje boczną. - Wrzuciłem kota do wody.-  Że co zrobiłeś?Zerwałam się coby zwierza ratować a szkodnik- Nie biegnij już sam wyskoczył.Takie to było zabawne ,że aż się zanosił ze śmiechu.Jako ,że ostatnio reaguje nieadekwatnie do sytuacji nawrzeszczałam na potomka jakby kota uśmiercił co najmniej i zadysponowałam szlaban na namaczanie kotów.Żaden kot podczas zdarzenia nie ucierpiał fizycznie aczkolwiek psychicznie biedak chyba nieprędko się pozbiera.Jan zaś obiecał solennie iż więcej tak niecnie nie uczyni.Oby.Jeszcze jedna rzecz jeśli chodzi o dotyk uległa radykalnej zmianie. Do niedawna wszędzie biegał chłopak boso, szczególnie po drobnych kamyczkach, minęło.Ma też potrzebę ugniatania lewej ręki . wsuwa dłoń w zgięcie mojego ramienia i popycha je do góry. z komendą- zgniataj mnie. Oczywiście na tym nie koniec zapotrzebowania na ugniatanie.Wystarczy ,że na chwilkę przycupnę w pozycji leżącej a ten już mknie- Poleżysz na mnie?Chcesz na mnie poleżyć?No ba. kładzie się w zależności od zapotrzebowania na obszar uciskania i matka leżakuje jak na podusi. Oczywiście i koniecznie z turlaniem.Masakra, po prostu.Przydałby się magiel ale co zrobię nic nie zrobię.Minie i ten fiś mam nadzieję.