Riposta☺

Scenka sytuacyjna z dzisiaj. Po wycieczce medycznej z Wrocławia( na zakaźnym ale nie covid😉) odstawiłam starsze dziecko- które pilnowało młodszego, pod drzwi własnego, wynajmowanego m1 o wielkości małego pokoju( wybacz Ewo musia łam☺)kupiłam chleb i płyn do płukania tkanin.Zdziwiło mnie co prawda że tylko 6 zł i sidolux no ale może się przebranżowili. Wróciłam, włączyłam pralkę i po skończonym cyklu idę rozwiesić ale coś mi te ubranka dziwnie naftaliną zalatują. Zabieram się za wnikliwą obserwację płynu. Płyn uniwersalny ,no ok. O zapachu orchidei, o tu kogoś poniosło. Odwracam butelkę i co widzę? Uniwersalny płyn do podłóg, kafelek itp. No brawo ja po prostu. Dziękuję nie mam więcej pytań. Tłumaczy mnie tylko fakt że wstałam o 4 rano i miałam za sobą 4 godziny kierowania pojazdem mechanicznym.

Scenka nr 2

Po drzemce, umysł może trwać w iluzji niezniczalności ale ciało przypomina o marności, zerwałam się na równe nogi bo słyszałam , że kobiecy głos zawołał mnie po imieniu. Obleciałam cały dom żadnej kobity nie ma. Ki czort nie wiem.Czas na kontrolę w poradni zdrowia psychicznego - słyszę głosy. 

Scenka nr 3

Jak już wstałam myślę sobie rzucę okiem na Teams -znaczy zdalne nauczanie. Patrzę zadanie z matematyki niedokończone, czytanka nie przeczytana, pani wychowawczyni dzwoniła po szkodnika bo zapomniał o drugiej lekcji. Wkurzyłam się i na głos - jak matka nie powie , nie przypomni, nie przypilnuje to luz blus i orzeszki a syn ze stoickim spokojem skwitował- dokładnie. Schowałam głowę w ramię i przytłumiłam chichot.Moja krew.

Ciulowo nie co, bo jednak przyczepa nie poszła do ludzi a czesne trzeba w terminie opłacić. Nic to jakoś będzie.Z fundacji po pierwszym kontakcie i wstępnej obietnicy na tak też ucichło a na dokładkę do stypendium socjalnego dołączyłam nie te zaświadczenia co trzeba. Jakoś pod górkę się zrobiło aleeee blisko szczytu więc mam nadzieje że się wyklaruje.Ja z tych co im dzieci diabeł kołysze☺ nie ma za dużych kłód są zbyt słabe narzędzia. Eh badania na wzw b muszę ogarnąć gdyż się okazuje iż problem z ala ciążowym brzuszyskiem może mieć podłoże w utajonej infekcji wirusowej, nic to i tak na zakaźny raz w miesiącu mknę,  to przy okazji załatwie.Nawet gruba nie mogę być ot tak po prostu.Zawsze coś. 

A jak już odsapnęłam poczułam.przypływ mocy i w końcu , na absolutnym spontanie posprzątałam korytarz roboczy☺ niby nic ale kolejne trzy godziny intensywnej pracy. Teraz mam powód żeby np jutro nie robić ab so lut nie nafen. Kto biednemu zabroni. Ajć czekajcie mamy jeszcze pęd ku samodzielności.Jasiek dużo rzeczy chce samodzielnie, otworzył się na nowości. Wykazuje inicjatywe normalnie się obawiam że nie będzie z czym na kolejną komisję iść😉☺

Witamy w świecie absurdów...

...Absurdów, rzecz jasna urzędniczych, w dobie covid-19.Matko jedyna jakiż ten wirus jest przydatny w pracy biurowej. W związku z totalnymi zmianami rodzinnymi zmuszona zostałam niejako do bardzo bliskich i częstych ,wręcz bym powiedziała nachalnych, wizyt we wszelakiej maści urzędach. Oprócz osobistego stawiennictwa  oczywiście kontakt telefoniczny, email, tudzież video czat. Zacznijmy od :

MOPS-U- świadczenia rodzinne, wypełniony wniosek w styczniu br. wrzucam jak przykładna obywatelka do urny przed budynkiem i czekam. Po dwóch tygodniach i zupełnym braku kontaktu ze strony urzędu -dzwonię. Miła dość pani pyta czy jak wrzuciłam do owej skrzynki swój wniosek, wnioseczek, wniosunio to zadzwoniłam do właściwego pracownika ,że wrzuciłam. Nieeeee, a trzeba było? Oj trzeba było, ale skoro teraz dzwonię to ona przekaże i od dnia tejże rozmowy miesiąc na rozpatrzenie. Tuż przed końcem owego miesiąca dzwoni inna pani ,że we wniosku źle wpisałam rok zasiłkowy i że najlepiej jakbym jutro przyszła do urzędu poprawić bo to ostatni dzień a w kolejnym pani pracuje zdalnie z domu. Niestety jutro nie mogę wiozę męża do szpitala. w takim razie będzie musiała pani złożyć nowy wniosek bo upłynie czas na uzupełnienie braków.  Ok dziękuje miłego dnia, do widzenia. Odstawiłam męża do placówki leczniczej i mknę z kolejną kopertą do owej zacnej instytucji pomocowej. Noooo tera to ja wiem ,że cza numer wykręcić. Patrzę na listę kilkunastu numerów naklejonych na drzwiach - samych numerów więc trzeba się domyślać pod który lub zastosować system kolejkowy. Oj będzie się działo. Dzwonię- pierwsze 6 numerów z listy- nikt nie odbiera, sygnał jest. Kolejne 3 numery zajęte, dwa - komunikat abonent czasowo niedostępny. Za którymś tam razem trafiłam na otwartą linię. O łaskawco i właściwą na dokładkę. Tak dziękuję, wniosek zostanie rozpatrzony w ciągu 30 dni. Ale to już byłooooo. Dobra czy mi się gdzieś spieszy? I w końcu się udało 01.03.2021 otrzymałam decyzję . Czas załatwienia sprawy - 20.01.2021-01.03.2021. Taka ciekawostka osób bezdomnych i mniejszości narodowych nie obowiązuje w owej instytucji dystans społeczny, maseczka, umówienie wizyty tudzież odczekanie aż osoba przed nimi skończy załatwiać swoją sprawę. To tak na marginesie.

Znowu Mops - tym razem wniosek o specjalny zasiłek opiekuńczy. Tu jakoś szybko poszło bo zaledwie dwa tygodnie i tylko jednego zaświadczenia zabrakło. Po dwóch tygodniach dzwoni pani, że w związku ze złożonym wnioskiem- do naszego domostwa przybędą pracownicy na wywiad środowiskowy. Ok  mus to mus.  Faktycznie drugiego dnia po owym telefonie puk puk. Panie przybyły dwie, z plikiem dokumentów do wypełnienia, co do zakresu opieki nad osobą niepełnosprawną. Pani napisze na spokojnie i przyniesie do nas ,bo my to mamy co prawda obowiązek u Pani w domu wypełnić ale rozumie Pani covid i nie możemy w sumie to nawet wchodzić do mieszkania.  yhmmmm. Dobra wypełniłam, zawiozłam, wykonałam telefon że dostarczyłam i dnia 5 marca otrzymałam decyzję przyznającą świadczenie. Od razu też zostałam uprzedzona, że w związku z pobieraniem zasiłku dla bezrobotnych   decyzja może zostać wstrzymana ale puściłam mimo uszu ,gdyż zależało mi na owym dokumencie. Aby ubiegać się o zawrotne 620 netto SZO należy bezwzględnie nie osiągać dochodu 760 zł netto na osobę w rodzinie. Macie pojęcie ile osób w kraju opiekujących się bliskimi ten wymóg dyskwalifikuje do ubiegania się o tę jałmużnę? Dla porównania DPS koszt miesięczny 4700 aktualnie. Hospicjum - za darmo ale dwa lata trzeba czekać. Taki myk. Szczęśliwie żadnej z wymienionych instytucji nie potrzebujemy. W dniu dzisiejszym korzystając z pomocy społeczności WODON złożyłam wniosek o zamianę owego przyznanego świadczenia na zasiłek pielęgnacyjny. Optymistycznie zakładam pół roku trybu odwoławczego. Co wyjdzie niedługo się okaże.

Znowu MOPS moja ulubiona instytucja. Tym razem celowy zasiłek specjalny. To takie wsparcie dla tych co potrzebują pomocy, ale kryterium dochodowe przekraczają. W styczniu składam podanie o wsparcie w formie zasiłku celowego specjalnego na pokrycie kosztów dojazdu do lecznic, przychodni, szpitali. Niestety nie ma opcji, urząd zaproponował zasiłek celowy na zakup żywności. Ok. Po dwóch tyg. dzwonią, że o 36 zł przekraczamy próg dochodowy, ale mogę złożyć podanie o zasiłek na zakup opału. Czy ja wyrażam zgodę? No jak nie jak tak. Czas rozpatrzenia wniosku prawie trzy tygodnie i jutro idę podpisać decyzję po czym będę oczekiwać na przelew. Fajnie wszystko, ale przy zasiłkach specjalnych wymogiem jest dostarczenie faktury na zakupiony opał. I mam  dylemat bo węgiel w piwnicy  i dokupienie kolejnej tony niewiele zmieni ,bo nie spowoduje przesunięcia środków. Weź bądź mądry. Jutro dopytam jak potuptam po decyzję.

 ZUS- w założeniu portal PUE ZUS ma przyspieszyć obsługę interesantów. Tymczasem w praktyce. Do stypendium na uczelni potrzebuję dostarczyć zaświadczenia o składkach na ubezpieczenie zdrowotne. Idę zatem w zimny środowy poranek do owej zacnej instytucji. Odstawiłam młodego do szkoły a Zus po drodze. Przed drzwiami ogonek zmarzniętych petentów. Mogą się tłoczyć na zewnątrz na maleńkim placyku ale w ciepłej poczekalni już nie bo dystans społeczny. Yhmmm brawo za myślenie abstrakcyjne tego kto te obostrzenia wymyśla. Dobra już jestem w przedsionku , już mam i numerek, i siadam na krześle. Zaświadczenie poproszę o... do... za mnie i męża. Za męża nie da rady. Sam musi przyjść i wypełnić. Tłumaczę grzecznie, że ta opcja odpada gdyż mamy w zaleceniach unikanie  spacerowania  w skupiskach ludzkich. No to przez Pue. Ok. 9 marca wypełniony wniosek dziś na video linii uzyskujemy , że nadal jest rozpatrywany. Przy czym w okienku od ręki a przez platformę 7 dni roboczych. Kolejne yhmmm. Nic to lepiej poczekać niż sterczeć godzinę na dworze w deszczu. Nie pojmuję tylko gdzie tu usprawnienie obsługi.

US - zaświadczenie o dochodach też na uczelnie. Idę następnego poranka po ZUS.O jaki fart żywej duszy .Śmiało wbijam zatem na salę obsługi klienta. Po dobrej chwili jedna z dwóch niesamowicie zajętych pań poświęca mi fragment swojej uwagi. Zanim zdążyłam złapać oddech pada pytanie- Ma pani umówioną wizytę? Nieeee. 20 minut uświadamiała mi, że powinnam. W rezultacie wydębiłam pusty druk wniosku. Po czym umówiłam się na wizytę w dniu kolejnym na godz. 10:15.Przybyłam z wypełnionym wnioskiem jakieś pół godziny wcześniej. Żywej duszy, pani z sali mignęła - pani na którą? 10: 15.Proszę czekać. Drzwi szklane więc mam możliwość zaobserwować ,że owe panie nie wykonują żadnych czynności. Zawzięcie dyskutują. No to siedzę. Wybiła moja godzina , zatem udaję się do okienka. Wypisanie zaświadczenia zajmuje dokładnie 27 minut - system przegrzany. W końcu się udało dokument został wydrukowany. Pani udała się do innego pokoju , wróciła i oznajmiła- proszę przyjść później bo pani kierownik wyszła. Z dowodem tylko proszę się zgłosić. Ok wracam o 14 tej. Pada sztandarowe pytanie- była pani umówiona? Tak na 10:15 odrzekłam nieco ironicznie. Dobrą chwilę informacja docierała do właściwej przegródki. Aaaa tak po zaświadczenie. Proszę. Niby nic dziwnego , każdemu może się zdarzyć gorszy dzień ale ... Dobra plus jest za męża też dostałam zaświadczenie.

Jest dobrze. Teraz czekam na efekty biurokratycznej machiny obadamy. Mam nadzieje że wyczerpałam limit wizyt w urzędach bo zaczynam odczuwać dyskomfort. A nie jutro czeka mnie tuptanie po czerwonych  dywanach MOPS i Starostwa Powiatowego i Urzędu miasta po drugiej stronie owego miasta. Nie pytajcie co robię na bezrobociu. Za długo byłoby opowiadać. PS. aktualizacja. Mam osobnika wyrażającego przemożną chęć przyjęcia szczepionki na covid, i włażę na IKP delikwenta a tam e- skierowanie wystawione 9 marca, klikam :zarejestruj się na szczepienie . Najbliższy termin 23 marzec 120 km od nas. No to dzwonię do punktów szczepień w mieście. Nie proszę Pani nie rejestrujemy ponieważ nie mamy szczepionek proszę pytać gdzie indziej. Jutro rano motyw wędrówki został rozszerzony o moduł- zapoluj na punkt szczepień.

Tym czasem odkryłam w telefonie funkcję portret😊

I tak maltretuję osobistego potomka sesjami fotografii portretowej. Jak zwykle niewiele się u nas dzieje niewiele .

.

Dzieje się?

 Zaprawdę powiadam Wam, rdzewieje. Dobrze bardziej obrazowo - kruszeje niczym długo dojrzewająca, wędzona szynka. Teoretycznie piątek miał upłynąć mi na słodkim nic nie robieniu z uwzględnieniem przedziału czasowego 9- 11.30. Kiedy to potomek mój osobisty przebywa w placówce edukacyjnej w potocznym rozumieniu- szkole podstawowej, cóż za błędny tok rozumowania. Szczególnie w konfrontacji z przeznaczeniem. Wiąże się owo przeznaczenie niewątpliwie z faktem ,że od 15 stycznia sporo się wydarzyło, zapoczątkowałam tryb urzędniczy kilku spraw naiwnie sądząc, że w ciągu miesiąca maksymalnie je zakończę. Nie ma tak dobrze. Pomarzyć dobra rzecz. 

Po dość długim okresie oczekiwania  z dniem 01.02.br  decyzją MOPS stałam się oficjalnie opiekunem ON z zawrotną kwotą 620 zł miesięcznie, mam nadzieje że netto. Po ponownym złożeniu wniosku( z poprzednim się nie udało zabrakło czasu) o zasiłek rodzinny otrzymałam decyzję odmownie- przyznającą rodzinne. Tłustym drukiem - odmawiam przyznania w pkt.1. Nieco niżej już nie wytłuszczonym przyznaje...test kardiologiczny normalnie. Do trzech razy sztuka się sprawdziło. Kolejna rzecz jako że jestem ON nie mogę być jednocześnie zarejestrowana jako bezrobotna a już na pewno nie z prawem do zasiłku. Naturalną koleją rzeczy pobiegałam się wyrejestrować. W styczniu złożyłam wniosek do Mops o pomoc w formie zasiłku celowego specjalnego- na który się nie zakwalifikowaliśmy, został zamieniony na zasiłek na zakup żywności - bo kryterium jest wyższe. Jednak i tu się nie łapiemy bo 36 zł tenże zawyżony próg dochodowy przekraczamy jako rodzina trzyosobowa z końcem lutego urząd zaproponował zasiłek celowy specjalny na  zakup opału. Na decyzję nadal czekam. Trzeba mieć nerwy ze stali ,żeby przebrnąć przez urzędnicze absurdy. Znowu nikt tak na górze nie przewidział takiego przypadku jak nasz. Tak mi mać przykro.

U Janka sporo nowych rzeczy. Po pierwsze pyskuje- sama sobie zrób, nie będę tego robił, jestem znudzony, czemu jak, znowu ja? Po drugie szantażem i podstępem zmuszany jest do spożywania innych rzeczy niż parówki, makaron i gniecione ziemniaki. W środy jemy wszyscy to co trafi na stół bez szemrania, w nagrodę porcja chipsów. nawet ciasteczko się trafi. Za nami zupa szczawiowa, zupa jarzynowa, kotlet w panierce z kurczaka, barszcz czerwony. W szkole sobie radzi całkiem całkiem, rozrzut ocen od 1 do 6. a co jak szaleć to szaleć. Zamartwiałam się jak zapamięta tabliczkę mnożenia a okazało się ,że w tym zakresie nie ma najmniejszych problemów, wręcz śpiewająco. Za to dodawanie i odejmowanie w zakresie 100 kuleje. Ale trenujemy zawzięcie. Gramatyka się zaczęła. Dzięki za wynalazek zwany Internetem, wygrzebałam z czeluści sieci stronę z pomocami dydaktycznymi dla nauczycieli a na niej gry, testy, zgadywanki o czym? O częściach mowy rzecz jasna i oczywista. Efekt 5- ze sprawdziany bez wysiłku z mojej strony i zjedzonych nerwów przy przekazywaniu potomkowi niezbędnych informacji, zasad i takich tam. Po prostu doceniam rozwój cywilizacyjny, szczególnie ,że prac domowych coraz więcej. Komunikacyjnie również jest zauważalny postęp, dogadujemy się bez problemów, a młody bez skrępowania oznajmia swoje potrzeby i  pragnienia. Wróciliśmy w sumie do punktu funkcjonowania z czasów urlopu wychowawczego z drobnymi modyfikacjami. No i teraz muszę podzielić uwagę pomiędzy dwóch podopiecznych. Ogólnie nie jest źle zważywszy na okoliczności. Przynajmniej dopóki działa nauczanie stacjonarne. Dzięki wsparciu szkoły Janka ze strony Dyrekcji i pani Kierownik świetlicy nie muszę się martwić poszukiwaniem opieki tudzież targaniem go ze sobą w ten jakże niesprzyjający czas po placówkach medycznych. Odpukać ,że zdrowy bo nieco mi skóra cierpnie na myśl co by się mogło wydarzyć w sytuacji awaryjnej. Jakikolwiek wybór byłby złym wyborem bo mniejsze zło w naszym przypadku nie istnieje.

Semestr III edukacji wyższej i dążenia do  zdobycia dyplomu uczelnianego zakończyłam ze średnią uwaga uwaga- 4.9. Jestem z siebie dumna. Męczyła mnie nieco kwestia płynności finansowej i opłaty za czesne, jednak najwyraźniej moim przeznaczeniem jest owe studia ukończyć. Ze względu na dosyć skomplikowaną sytuację zdrowotną w domu odpada praca dorobkowa, muszę więc dla odmiany wykorzystać szare komórki. Zanim jednak opracowałam plan działania, dostałam od chrzestnego taty mojego osobistego syna oraz jego małżonki prezent- możliwość opłacenia całego semestru. Jak? A no tak, że otrzymałam połowę przyczepy kempingowej 😀 i kupiec się znalazł. Całość czeka na sfinalizowanie. Po prostu uff. 390 co miesiąc kiedy do 620 skurczył ci się wpływ oznacza ogromne uff. Po prostu głupi ma szczęście i już. Postanowiłam też wypróbować swoich umiejętności w żebraniu- czyli o zwróceniu się o wsparcie w opłaceniu czesnego do fundacji i stowarzyszeń działających na terenie naszego kraju. Wysłałam kilkadziesiąt wiadomości. Odpowiedziało 7 fundacji z tego 6 odmownie. Za to fundacja PZU poprosiła o przesłanie dokumentacji  uwierzytelniających sytuację i przyjęła mój wniosek do rozpatrzenia, składam tez wniosek o stypendium do Prezydenta Miasta w zeszły semestrze zabrakło mi dwóch punktów, może teraz się uda oraz na uczelnię o stypendium socjalne. I wierzę ,że uda mi się naskrobać pozostałe do końca studiowania na poziomie licencjatu 5 tysięcy. Ach ten mój niepodważalny optymizm. 

Dziecko moje większe pracuje ciężko na moje 500+, 😊 a miałaby za sobą połowę studiów. Co zrobię nic nie zrobię nie można na siłę wciskać komuś wyższego wykształcenia i łatwiejszej pracy. Nie każdy jest stworzony do pracy za biurkiem. Ważne ,żeby w życiu robić to co się lubi nieważne ,że w nienormowanym systemie pracy, że w weekendy, że do późna w nocy. Liczy się satysfakcja i spełnienie. Wpadną czasem z kotem na obiad, posiedzieć i do domu. Takie bycie rodzicem to ja rozumiem. Naprawdę nie bójcie się samodzielnych wyborów waszych pociech, może nie są zgodne z tymi których wy byście dokonali ale oni sobie świetnie poradzą. Odnajdą się, zasmakują dorosłości czemu u licha mają mieć lepiej niż wy?

Na koniec efekty ostatnich spotkań z aparatem czyli Janek w obiektywie i moja stopa jako niezbity dowód ,że czasem bywam aktywna fizycznie bez powodu ot tak dla zabawy.

Pierwsza książka - Oto Kasia -czyli co u nas

Tak oto Jan D rozpoczął czytanie swojej pierwszej książki. O metodzie konsekwencji już wam nadmieniałam, jednakże jeśli chodzi o edukacje potomstwa trzeba być elastycznym. Dlatego też po dniu pierwszym- próbnym. Powiedzenie zmarnowanym byłoby najwłaściwsze, ale nie ma co rozdrabniać. Doceniam za to umiejętność korzystania z otwartych furtek. Brawo dla szkodnika. Jednak nie ma to tamto książkę trzeba przeczytać, albo sam to w końcu zrobi albo... tak dobrze zgadujecie albo matka na głos przeczyta z nerwem w głosie. O nie nie kochanieńki. Sama opcja pogrania na tablecie w zamian za czytanie okazała się mało motywująca. Po co jak w zanadrzu jeszcze tv matka nie powiedziała ,że nie wolno, w zasadach też nie było. Jak w zasadach niema to można. Proste? Proste. No dobra cwaniaczku. Koniec dnia pierwszego zakończył  się przeprosinami za zmarnowany czas i zmianą zasad. Nowe brzmienie - Nie czytasz, nie korzystasz ze sprzętów elektronicznych. Yhmmmm. Co on tu nie wyczyniał, sobie chłopak tyle twórczych zajęć naraz zorganizował, żeby tylko nie czytać. Siedzę- wewnętrznie stan na 17 w skali tego tam od morza. Albo nawet 20-cia, zewnętrznie totalna obojetność, zero reakcji. 

-Mamooo a mogę...

-Jak przeczytasz.

-Nie umiem czytać, to jest dla mnie za trudne

-To nie czytaj

-Nie czytaj?

-yhmm nie musisz czytać. O nie kolego tv wyłączamy też nie musisz oglądać. Chyba ,że mi poczytasz.

-No dobra trochę spróbuje.

Trochę oznacza cztery kartki czasem trochę więcej. I wiecie co? Czyta. Wieczorem na dobranoc ja czytam drugi raz tak dla przypomnienia. A tak oto wygląda fragment kształtującej się rzeczywistości. 

Czyta. Stara się nawet pamiętać o znakach. Intonacji. Najważniejsze, że czyta. Hasłem dnia są ogonki. Sukcesywnie bowiem pomija je przy czytaniu kalecząc ą ę. Przekręca literki i ma problem z szcz dż, dź i takimi tam cudakami, ale czyta. Ah aha ahee je. Tymczasem ciesząc się chwilowym przypływem normalności w ciszy pustego domu, siadłam przy starym , zniszczonym zębem czasu stole kuchennym. Siedzę sobie i się gapię, i pomyślałam no ileż można. Zabrałam zatem szlachetne 4 literki i pojechałam po kilka niezbędnych rzeczy: papier ścierny, lakierobejcę, wałek i tak oto w ciągu dnia stół jak nowy.  

 

Niby stary a zupełnie nowy. A tu patent ,jak ułatwić sobie życie. Żeby nie szorować kuwetki do malowania owiń ją folią. Naprawdę ułatwia malowanie. Czysto, szybko po prostu polecam.

A tu dzisiejszy wyraz zaangażowania w lekcje. No i jak go tu nie kochać? No się nie da po prostu. Jutro jedziemy odebrać rodzica 1a za szpitala. Będzie miał niespodziankę

Powiedzcie mi jakie pieniądze tego świata są w stanie zastąpić takie codzienne cuda? 

 

Czym jest to za czym tak uparcie gonimy

Właśnie czy jest to coś? Jakie sobie wybieramy priorytety? Czy udaje nam się zdobyć to czego pragniemy? Dobre pytania nie powiem. A czego ja potrzebuje? Za czym gonie? Czy to co sobie wymyśliłam dawno temu nie trąci aby myszką? Rozpędzam się i wtedy świat mówi stop, czerwone światła mojego bycia. Sporo ich, najwyraźniej jestem niereformowalna. Jednak czasem dostrzegam codzienne małe cuda np. patrząc na ten - największy chyba. On jeden z ta swoją niepełnosprawnością najsprawniej sobie ze mną radzi. Widzi we mnie to czego ja sama nie dostrzegam. Związek idealny można powiedzieć. Nie udaje kogoś kimś nie jestem. Nie chowam się za maską krytyki, kpiny, szyderstwa. Bo niema takiej potrzeby,  po prostu dla niego jestem doskonała. Ot tak. Nawet jak nakrzyczę, nie pozwolę, nie spełnię zachcianki. W jego oczach jestem po prostu cudowną matką. Szkoda, że sama w swoich nie. Ale pracuje nad tym, pomalutku powolutku. Harmonia i porozumienie on lubi zimno więc jest na dworze ,ja nie lubię więc robię zdjęcia przez szybę od wewnątrz.

18 styczeń 2021 roku- jeden z tych wyjątkowych dni w życiu. Otworzyli szkoły. Rany jak dobrze było zerwać się o 6 rano ze świadomością, że za niecałą godzinę w końcu i bezkarnie i bez niczyjej obecności - odpocznę tak na serio, serio. Poranek przywitał nas baśniowym pejzażem wiaty przystankowej, świat budzi się do życia pomalutku, śnieg skrzypi pod butami. Lubię taką właśnie zimę- tylko w granicach rozsądku. Mało na dworze, dużo w domu najlepiej przy grzejniczku. I to rozumiem. Tymczasem jednak przywracamy pozory normalności. Oczywiście mam auto, ale jest wiele czynników za wyborem komunikacji miejskiej, najistotniejszy to ten, że od przystanku jest bliżej niż od miejsc parkingowych. Czynnik ekonomiczny- bilety mamy za darmo. czynnik praktyczny- nie muszę szukać miejsca na parkingu. Jak autobus się zepsuje pojadę następnym, nie trzeba tankować i wiele innych. Po dotarciu do szkoły, młody jakby żadnej przerwy nie było pomaszerował do szatni. Oczywiście opracowaliśmy wspólnie plan dnia, bo bez planu nie ma opcji. Teraz pójdziesz do klasy, kończysz o 11.30,po lekcjach pójdziesz na świetlicę i na mnie poczekasz. O 14 tej odbiorę cię ze szkoły. Potem pójdziemy po płatki, paróweczki i serek i do domu. Plan przyklepany. Ze szkoły przyszedł z uśmiechem. Znaczy dobrze było. Jako, że jestem na etapie zagłębiania nurtu antypedagogiki zamiast zapytać -jak było w szkole? Zapytałam- Czego się dziś nauczyłeś. Efekt? Rozmawialiśmy o matematyce, i że cztery plus z czytania dostał i że na juro ma zabrać książki i że w klasie są dwie Agnieszki. Pani i Agnieszka Ł i że ona też dostała cztery plus z czytania. Ani słowa o Borysie i  Darii i co robili a raczej czego nie robili. Stąpając po śliskim lodzie pytam- Wszyscy z klasy dziś byli? Wszyscy. Daria też? Tak, ale ona nic nie potrafi, chyba jest nieszczęśliwa, może nikt jej nie pomaga. UUUUU niezła obserwacja. Nie ma złych dzieci są nieszczęśliwe. Będą z niego ludzie ,mam nadzieję. Oprócz wyżej wymienionych jest jeszcze pozwalanie odczuwania konsekwencji. Yhmm tak właśnie. Co to takiego ta konsekwencja? W moim wykonaniu to kompromis pomiędzy tym co jest ważne dla mnie a tym co jest istotne dla młodego. Czytanie - tablet. Raz, raz, raz...próba generalna. 

-Czemu ładujesz tablet?

-Dlatego, że jak przeczytasz cztery strony w książce będziesz mógł pograć.

-Naprawdę, moja mamo?

-Tak synu. Zasady są takie, przeczytasz i możesz pograć. Nie czytasz nie grasz.

- Nie umiem tego zrobić, to dla mnie zbyt trudne, nie jestem najlepszy w czytaniu.

-Synu zasady są tylko dwie. Nie musisz czytać, jednak jeśli powiesz, że nie chcesz to nie będziesz grał. Ty sam wybierasz.

-Sam? No dobrze spróbuje, nie ma się czego bać. Pomożesz mi?

-Dasz sobie doskonale radę.

Czyta, dotarł do drugiej strony. Wstał pobiegał, poskakał, pomarudził, poleciał pooglądać tv. Porzucił czytanie. Wybiła 20 ta czas na namaczanie. Stoi,łzy w oczach podkówka

-Kiedy będę grał na tablecie? 

-Jak przeczytasz do miejsca w którym ci zaznaczyłam ale nie dziś bo jest już późno. 

-Późno, ale ja chciałem pograć. Przepraszam, że zmarnowałem tyle czasu.

-Nie ma za co. Nie zrobiłeś nic złego.

-Nie zrobiłem? zmarnowałem tyle czasu i nie mogę zagrać.

-To nic, jutro po szkole jak odsapniesz, będziesz mógł zagrać jak poczytasz.

-Naprawdę? 

-Tak naprawdę, dalej są tylko dwie zasady czytasz -grasz, nie czytasz- nie grasz.

Książka to lektura szkolna. Wieczorem usiadłam koło synutka i zrobiłam coś czego od dawna nie robiłam, czytałam mu do snu. Zapomniałam jakie to fantastyczne uczucie.

-Mamo ty świetnie czytasz, nigdy nie będę taki dobry jak ty.

- To prawda, świetnie czytam i bardzo to lubię. Ale kiedyś wcale nie umiałam czytać, ale bardzo dużo trenowałam żeby się nauczyć. I ty też potrafisz.

-Potrafię? Tylko muszę ćwiczyć?

-Tak synu, potrafisz. Tylko musisz się nauczyć. Na efekty poczekamy do jutra.

 

A to dzisiejsze arcydzieło sztuki wyklejankowej. Bardzo realistyczne i ładnie wykonane.

Tymczasem co robiłam ja w ramach odpoczynku? Widzicie te malutkie szare drzwi na tle kremowej ściany? Właśnie tam zataszczyłam stertę wstępnie pociętych palet a następnie pocięłam na jeszcze mniejsze. Uroki mieszkania w domu na peryferiach, no i braku męskiego wsparcia bo jak wiecie małżonka stan zdrowia nie pozwala na wysiłek fizyczny a na resztę opuśćmy zasłonę milczenia. Niech wybrzmi to czego nie powiedziałam w ciszy  w sumie jakby z tego co myślę wyciąć nie dozwolone słowa zostałyby tylko kropki. W sumie na zdrowie mi wyjdzie bo jeszcze trochę łatwiej będzie przeskoczyć jak obejść. Trzy godzinny fitness na świeżym powietrzu.

Jest dobrze na razie, chwilowa cisza przed burzą. Zobaczymy co będzie dalej. Na razie nie planuje, pozwalam by każdy dzień się zaczął i zakończył. Tylko tyle i aż tyle. 

 

Żyje się dalej

 Jak na blog o Janku to go tu ostatnio jakoś mało.Skupiłam się na innej nierównej bitwie. Może nawet za bardzo. Jak zwykle angażuje 90 % siebie, dostaje kopa i wracam na właściwe miejsce w szeregu.Niepoprawnie żyje złudzeniami co poradzę taki mój urok.Uczucia to najtrudniejsze w hodowli zwierzę domowe. Żałuje tylko, że kiedy trzeba było tupnąć nogą dawno, dawno temu wolałam utrzymać pokój. Pytanie czy było warto?Ludzkie ścieżki nigdy nie są proste.Tymczasem operacja się udała, przynajmniej jedno będzie zakończone. Teraz tylko odebrać i walczyć dalej. Ładnie kiedyś zaśpiewała Agnieszka Chylińska-... kiedy nie będę kochać nie zdołasz nigdy zranić mnie... I drugi fragment ... dlatego wole nie czuć nic... Chciałabym tak umieć, definitywnie się odseparować ale nie potrafię. Gdzieś te zakopane a właściwie skopane uczucia ciągle wyrywają się z dna duszy. Jakie one niesforne - jakby rzekł mój syn.Ale zostawmy je na razie mają wolne. Co u Jana? Mało efektywnie spędzamy czas ferii. Nieproporcjonalnie dzielimy czas między grę a zadania z matematyki. Wczoraj zaszaleliśmy byliśmy w parku zabaw. Jakimś cudem działa.Ludzi mało, kameralnie wręcz. Kawa co prawda 50% w górę ale trudno.Chłopaki poszaleli , my poplotkowały. Dobry reset. Teraz widać jak Jaśkowi, mimo jego niechęci do sportu ,brakuje ruchu, zabawy i o dziwo towarzystwa. Dziś łaskawie pozwolił wyciągnąć się w gości.Oczywiście autem jakżeby w taką pogodę hrabia pieszo. Pojechaliśmy po dokumentacje i pytam szkodnika czy idzie ze mną.Jakieś 200 m trzeba było przejść.- Przecież wiesz mamo jak nie lubię deszczu.Cóż potuptałam sama w mżawce.Junior nie opuścił pojazdu. Potem pojechaliśmy do ciotki nazad do domu i postanowiliśmy nic nie robić. Przerwa dobrze wpłyneła na jakość czytania.Postęp da się usłyszeć. Nieco więcej uwagi muszę poświęcić wymowie. Umie wyraźnie ale nawyki są silniejsze. I tak po mału leci.Tablet za chwilkę budzik i zadania.30 do 70 ciu. Zmienię taktykę kiedy zrozumie że jak szybko zrobi zadania i dobrze bedzie miał więcej czasu na nic nie robienie.Tymczasem czas na sen. Po ponad pięciu miesiącach udało mi się ostatnio spokojnie zasną.I to jest komfort,wyspać się.

 

Gdyby w życiu można było wcisnąć delete

 Codzienne życie z rakiem w tle nie jest łatwe. Za zamkniętymi drzwiami domu wydarza się wiele rzeczy, zdarzeń kotłują się emocje- niestety głównie te negatywne. Sama diagnoza i poszukiwanie rozwiązań, lekarze, badania, wyczekiwanie miesiącami na pilne badania to nic. Mnóstwo na ten temat znajdziecie w sieci, wystarczy wpisać w googla rodzaj raka a wyskoczy tysiąc stron. Jak leczyć, jakie są rokowania, statystyki, tabelki, kolejki. Masa informacji. Towarem deficytowym są emocje i prawdziwe wpisy, prawdziwych ludzi. Ostatnio, wbrew oczekiwaniom ,że nowy rok przyniesie pozytywne zmiany, ciągle odczuwam tylko te złe. W konfrontacji z rakiem nikt -żaden lekarz, znajomy, ciotka, życzliwy hydraulik ani wyrocznia Google nie powie z czym tak naprawdę przyjdzie ci się zmierzyć. Że ten lęk, złość, samotność, strach, nienawiść, poczucie niesprawiedliwości, bezsenność, nasłuchiwanie, bezradność-dostaniesz w zwiększonej dawce, swoje i pakiet dodatkowy. Nikt ci nie powie, że dasz z siebie wszystko albo i jeszcze ponad i spalisz się zatracając siebie i zapominając ,że istniejesz, że potrzebujesz złapać oddech, odsapnąć, popłakać, a w końcu wywrzeszczeć, to co skrupulatnie zamiatasz w zakamarki duszy po każdej niepomyślnej diagnozie. Nikt ci nie powie, że w pakiecie dostaniesz rykoszetem gniew, agresje, obwinianie ani jak sobie z tym poradzić. Ani słowa. Teoretycznie powinno w każdym przypadku onkologicznym istnieć poradnictwo psychologiczne. Nie istnieje. Nie tam gdzie bywam. Należę do osób , które lubią wiedzieć, jeśli wiesz to łatwiej zrozumieć, oraz do tych które najpierw reagują potem myślą. Niektóre rzeczy , zdarzenia, biorę zbyt do siebie, przypisuje sobie winy które nie istnieją, zastanawiam się co robię nie tak. Cieszę się ,że żyjemy w czasach postępu cywilizacyjnego. Bez tego po prostu trzasnęłabym drzwiami i wyszła, zostawiła to wszystko za sobą, z gniewem i bez krzty żalu bo za czym? W czterech ścianach domu naznaczonego rakiem , kryje się więcej niż można wyrazić w zdawkowym - dajemy radę. Guzik prawda, nikt sobie z tym nie radzi tylko przykrywa wszystko pod różnego rodzaju maskami. Łatwo było nacisnąć delete i wymazać wczorajszy gniew. Musisz czuć, szukać, myśleć nie tylko jak ty. Przy tym masz prawo odczuwać to co czujesz i czuć się tak jak się czujesz, bo to co się wydarza jest autentyczne dzieje się tu i teraz. Masz też prawo nie wiedzieć, błądzić, pytać. Nikt ci nie powie ,że relacje z rakiem bywają bardzo jednostronne i czasem mimo, że jesteście tylko towarzyszem obserwatorem, właśnie na was odciśnie największe piętno. Wczoraj sądziłam, że tym czego miałam się nauczyć jest separacja od tego co mnie dotyka, takie totalne odcięcie, rezygnacja i skupienie się na sobie. Dziś nie jestem tego taka pewna. Dziś odkryłam inne spojrzenie, potwierdzenie, że jestem absolutnie i niezaprzeczalnie normalna, że nie czeka mnie psychiatryka i ,że wszystko co czuje, myślę jest właściwe i pasujące do sytuacji. A wszystko przez internet. Nadal dominującym uczuciem jest gniew i pytanie o co do diabła chodzi? Chcę wierzyć, że tym razem się nie mylę a jeśli nawet to nie będę miała poczucia ,że się nie starałam. Dla osób borykających się z brakiem informacji polecam stronę http://www.czekajirena.pl/oczami-corki/ znalazłam tu wiele informacji o których w tej wędrówce nikt mi nie powiedział.

Podsumujmy stary rok

Bo przy stole najważniejsi są ludzie...

-Co jest najlepszego w mijającym roku? -pytanie za milion.- To że na szczęście już się właściwie skończył. Oby to co towarzyszyło mi przez te 366 dni 2020 roku zostało w nim. ale tak dobrze nie ma. Lista minusów/plusów

-niefortunna zmiana pracy hmmm czy do końca? W sumie to za długo się nie napracowałam w nowym miejscu. Tak naprawdę od października do lutego. Mimo niewątpliwych zalet organizacyjnych praca w wyuczonym zawodzie nie wpisuje się w kanon moich zainteresowań. Organizacja pracy i płacy nie  wpisuje się w niego również.  Wszędzie dobrze jak nie zagłębimy się w codzienne funkcjonowanie. Tym czasem skoncentruje się raczej na studiowaniu, do emerytury się lata liczą a stypendium wyższe od najniższej krajowej. Warto poświęcić czas na naukę. Ja zdolna ale leniwa -Monika jeszcze wtedy K - jak mawiała św. pamięci nauczycielka matematyki i jednocześnie dyrektorka szkoły podstawowej numer 13 im. Marcelego Nowotki w wieku lat ponad 40 tu odkryłam, że lubię się uczyć i kurczaczki nieźle mi idzie. Szkoła i ja myślałam ,że ten duet nie ma szans na powodzenie a jednak czas pokazał, że drzemie we mnie ukryty potencjał i zamiłowania. Cóż lepiej późno niż wcale. Nic to ,że usunęłam z komputera calutką pracę licencjacką, druga napiszę może lepszą? Obadamy. Pomysł jest, chęci, motywacja i super międzynarodowa grupa studencka. Piątka na piątkę. Dooobra kasy na czesne czasem brak ale po to są przeciwności ,żeby je przezwyciężać.

-brat mój osobisty w marcu postanowił odejść z tego świata, zniknąwszy- jak się pojawił- bez słowa wyjaśnienia z tą różnicą, że tam gdzie się wybrał powrotne pociągi nie jeżdżą, ciągle się zastanawiam. Dlaczego? Po co było zmieniać życie, stabilizować, starać się żeby jednym głupim ruchem wszystko przekreślić? Dlaczego? Nic nie powiedział, nie dał w najmniejszym stopniu odczuć, że potrzebuje pomocy? Nie dowiem się nigdy. Boli -każdego dnia podobnie. Taka obecność, której na co dzień się nie zauważa a której brak zostawia ogromną pustkę. Wszędzie gdzie się nie ruszę ta obecność się manifestuje. Tu drzewka sadził, Tu się mijaliśmy w wakacje jak podlewał klomby, tu przybił obrazek, tam nożyce zostawił i już nie schowa. W dokumentach zawieruszony dokument z referencjami- Bardzo dobry , sumienny, pracowity... I co z tego? Nie ma go, ot tak jedną chwilą , jedną decyzją. Nie rozumiem i nie zrozumiem nigdy. I znowu sama muszę drzewo ogarniać...

-zabawa w jest szkoła, nie ma szkoły. Test kompetencji nauczycieli, rodziców uczniów. Słabe strony systemu edukacji wywleczone w światło jupiterów. Wypalenie kadry, brak wiedzy, zaangażowania, nieobycie ze sprzętem elektronicznym. Rodzice też się nie spisują- drugi rok wsparcia socjalnego pińcet a dzieci komputerów nie mają, ubrań, mebli solidnych, kanapek, przyborów. Ktoś to kontroluje? Na co dzień nie widać poziomu rodzin za to na zdalnym nauczaniu uuuu klękajcie narody. Czasem lepsze od kabaretu i za darmo. Tylko ten niesmak i ból głowy. I ulga kiedy państwo O X Y akurat dziś - hurrrrra - nie mogą być obecni na lekcji. Dziękuje Ci Panie. Plusy nauki w domu- czas, nikt nie krzyczy nad uchem, nikt nie biega, wszystkie potrzebne rzeczy są pod ręką, nie idę w deszczu po dziecko, nie cisnę się w autobusie, nie taszczę tornistra, nie szykuje kanapeczek, herbatek, nie parkuję km od szkoły. Minusy- 24 na dobę z potomkiem-lubię ale bez przesady kilka godzin z dala od siebie sprzyja rozwojowi dziecka i matki. I co więcej nie ma wad? Hmmm.

-leczenie w dobie covid- kolejne pole odsłaniające szeregi niedociągnięć i wieloletnich braków- brak kasy, personelu, miejsc, sprzętu, kontroli. Wszechobecne żerowanie na ludzkim nieszczęściu, kasa , prywata przy zerowej różnicy pomiędzy komercyjnymi a państwowymi wizytami. W tym roku nauczyłam się, że  najlepiej być roszczeniowym, chamskim, wulgarnym i upierdliwym wsparciem pacjenta. Niestety wraz ze starym rokiem nie zostawię tej rozpoczętej procedury. Nie da się. Absurd goni absurd a ja gonię w piętkę. Dzwonią wczoraj ze szpitala X - termin operacji jest na 7 go stycznia( po pięciu miesiącach czekania, badaniach, kontrolach, jazdach od gabinetu do gabinetu , jest termin)oczywiście lekko nie będzie. 4 tego trzeba przyjechać na wymaz covid. Niby nic - co tam, że w jedną stronę ponad 200 km. No, ale ze swoim możemy przyjechać( znaczy z wynikiem)dzwonię do przychodni- żartowałam próbuję się bezskutecznie dodzwonić. Jadę więc. W okienku pani mi mówi nie da się jutro od 7 rano osobiście. Uparcie sterczę i nie poddając się opisuje zawiłą sytuację. Pacjent onkologiczny aaaa to jutro o 12:30, ale niech Pani przyjedzie do gabinetu lepiej. Tak też uczyniłam dwie godziny siedzenia plackiem pod gabinetem lekarskim i... mam potrzebne skierowania. Na covid też, niesamowita ulga, że jeden długi kurs mniej. harmonogram medyczny na styczeń 2021 miało być 3.01 Polanica wymaz. 4.01 Wrocław. 7.01 Polanica- operacja. 11.01 Polanica odbiór po operacji. Na chemię termin trzeba wyznaczyć od nowa operacja pilniejsza. Po zagojeniu w kratkę kursy Lubin ,Wrocław. Co to mi się marzyło wcześniej Centrum Rehabilitacji i Edukacji Dzieci z Deficytami? Dopisuje Centrum Kompleksowego Leczenia Onkologicznego. Szykuje się zatem nieco wyjazdowy tryb życia w dobie coraz to nowych obostrzeń, zakazów, nakazów i ograniczeń. Teraz marzy mi się, żeby starczyło chociaż na paliwo, jedzenie, rachunki. Reszta? Hmm reszta poczeka na lepsze czasy.

- młody w tym roku miał najfajniejszego Mikołaja w swoim krótkim żywocie. Tory- Tomek i przyjaciele, pociąg sterowany sterowany, resoraki auta 3, opaska sportowa, która codziennie nastawia na bieganie i biega po domu, aż dudni. Telefon-dobrze jest nie wyrzucać opakować, wyglądał jak nowy. Gniotki sensoryczne, no i słodycze- dużo słodyczy. Tu zyskała starsza pociecha bo w naszym domu występują aż trzy czynniki anty cukrowe: autyzm, insulino oporność i rak. Nie karmimy się cukrami zatem. I nie jest źle. Naprawdę bez cukru można żyć, podobnie jak bez papierosów. Tylko co to zażycie, żadnych nałogów i żadnych przyjemności. 

                     

Jest ciężko, pewnie nie jeden trudny dzień przed nami w nadciągającym roku, ale ciągle mam nadzieję, że limit nieszczęść wyczerpałam, że wystarczy, że chwila oddechu przyjdzie. Na razie szykuję się na najbliższe dni. Nie planuję nic, nie marzę. Żyję w tych zmiennych czasach najlepiej jak umiem.

I tak to rok minął nowy przyjdzie. Jak zawsze, jak co rok, wszystko zacznę od początku, tym razem bez Noworocznych postanowień. Siwych włosów przybyło, zmarszczek i blizn tych których nie widać - najwięcej. Ale też dobrych chwil i ludzi i dni. Żyć, żeby nie żałować i nie żałować ,że się żyje - motto na nadchodzący rok.

Życzę Wam kochani Najlepszego co może los przynieść, zdrowia i czasu. Przyjaciół i zaufania. Szczerości i żadnej chwili , której potem trzeba żałować. To co trudne niech Was wzmacnia, zmienia, upewnia. To co łatwe niech takim zostanie bez zmian. Żeby ten Nowy Nadchodzący Rok nie był gorszy od tego z którym się mija.

To ludzie tworzą ten kraj

 Jak w tytule. Ludzie. Nie polityka, koncerny, uje muje dzikie węże.Internet zaczyna przypominać papier- przyjmuje wszystko.105 Wojskowy Szpital w Żarach.Dziś miałam nieprzyjemność spędzić tam w towarzystwie moich chłopców czas od 8 do 13 tej.Słowa które mam na myśli nie nadają się do uzewnętrznienia.Opinie w necie bardzo dobre i dobre.Tymczasem real. Docieramy po ponad godzinie.Szlaban- dwóch wojskowych zmarzniętych na kość. Szyby w dół.termometr na czoło.Automacik na bilety.K....wa.Widzę - przyłóż kartę i pobierz bilet.No to przykładam. Mknie zielona strzała ki mnie i się drze- to nie działaaaa.Tu trzeba pobrać i zapłacić przy wyjeździe.Dooobra.Kątem oka dostrzegam cennik 5 zł.Eee dobra jest tak jak u nas 5 zeta za wjazd. O swoim jakże błędnym myśleniu przekonałam.się trzy godziny później.Zajechalim z fasonem.-Zakaz parkowania, tylko dla karetek, parking dla pracowników. Mać , mać mać i ku.. Za co ta opłata jest jak nie mam.gdzie zaparkować?.Dobra ogarnełam.Człapiemy na drugie piętro budynku 28 do pracowni medycyny nuklearnej.A co jak szaleć to szaleć.Pukam do rejestracji. Wynurza się kobita 

Nazwisko?

D.....ka

Skierowanie?

Wysłałam poleconym.Jest u was.

Ale po co? My nie każemy wysyłać. Ja nie mogę was przyjąć.

Proszę kopia i nadanie listu

Jak ja mam teraz znaleźć to skierowanie?kopia nie może być.A widziałaś Kazia niech skoczy do kancelarii poszukać.

Tu Kazio pognał rączo i ochoczo.Drzwi się za panią zamkneły.Tylko zaciekawione niespodziewanym przerwaniem.monotonii poczekalni uniosły się spojrzenia.Zawisły na nas ale wnet opadły.Drzwi się otworzyły ponownie

Pani D.....ka jest skierowanie. Na razie proszę dać tą kopie.i tu wypełnić wywiad na covida.

Znikneła. Chwilę potem wynurzyła się jednak z czeluści pokoju rejestracji.W jej wyciągniętej dłoni złowieszczo zwisało ksero skierowania... Pacjenci wstrzymali oddech. Korytarz zamarł w oczekiwaniu...

Pieczątki nie ma.- i jebło coś we mnie. Jakiej k...a pieczątki ? Przecież jest podpis lekarza

O tu nie ma jaka przychodnia kieruje- jakby mi kobita w myśli czytała.

Ja cie p....le nie zdzierże myśle sobie. No nie wytrzymam.

A na oryginale jest?

No tu mnie pani rozłożyła po raz kolejny.Po ponad miesiącu raczej trudno mi powiedzieć.Nie mam pojęcia rzekłam głośno

No to czekamy na oryginał. Godzinę trwały poszukiwania.Ale zwieńczone ostały sukcesem. Jeeeeeest i skierowanie i z pieczątką.Zastrzyk z izotopem i proszę na korytarzu poczekać. Krótka pogawędka z doktorem i konkret info w końcu.

Proszę wrócić tu po 12 tej.

Yhmmm. Pizga, do domu daleko a kantyny nie uświadczysz. Z ciekawości poszliśmy obadać jak wyjechać nazad ku chałupie. Na każdym kroku tabliczka. - zachowaj czystość. Chętnie ino ani pół kosza na śmieci w zasięgu wzroku.Dotarlim pod znajomy szlaban.

Jakby was kiedy poniosło na Żary.to 5 zł/ godzina parkingu.Przy czym za każdą rozpoczętą. Ale to nie koniec niespodzianek szlabanowych. Po trzech godzinach podjeżdżam ja ci pod szlaban. Przemiły zielony ludzik wskazuje budkę opłat. Auto za szlabanem a ja kłusem płacić. Tylko gotówka. Eeeeej covid mamy pieniądze to złoooo.Zapłaciłam i fruuu nazad . Najlepsze jest to że wynik jutro już będzie.Cóź powiedzieć ...

Coraz bliżej święta

Jak co roku taki w tym bez względu na okoliczności, sytuacje zdarzenia święta nadejdą to raz a dwa w tym samym dniu co zawsze. Jasiek coraz sprytniej odbiera rzeczywistość. Ostatnio chłopina zostawiony jest niejako samemu sobie, bo jak wiecie mam inne bardziej wymagające zadanie do ogarnięcia. W sumie to takie podrzucanie leszcza od stawu do stawu wychodzi mu na dobre. Poniżej praca na temat -prezent od Mikołaja. Ankaaaaaa ty wiesz co... Najfajniejszy prezent na świecie Tomek na baterie. Otrzymany z nienacka i podstępnie. Jak to małżonek  powiedział chyba jest ktoś , kto cię lubi. Chyba tak, faktycznie potwierdza się stara prawda życiowa, że przyjaciół poznaje się wtedy gdy źle a śmieci wynoszą się wtedy same. Wsparcie przychodzi z zupełnie innej strony niż oczekiwana, ale to dobrze, że ten zły czas otwiera oczy i zamyka drzwi za tymi, którzy nic nie wnosili i pozwala cieszyć się tym co jest tu i teraz w tej chwili. Jakby każdy kolejny dzień miał być ostatnim kiedy widzimy się z tymi na których nam zależy. Na dłuższą metę można nauczyć się cieszyć życiem trzeba tylko mieć solidny powód.

Zadumało się, zamyśliło szarookie szczęście. A może nieszczęście, zaraza, gizd zatracony, szkodnik przebrzydły? Niby autystyczny a swój rozum ma. Hitem powiedzonek syna jest ostatnio

- Nie mogę posprzątać jestem osobą niepełnosprawną.

-Nie mogę tego zrobić przecież wiesz że jestem niesamodzielnym Jasiem.

-Mamy porządny dom ,bo bojler wisi w wiatrołapie

-Czemu dziś nie mogę pograć jak wczoraj mogłem

-Kurcze, no poniosło mnie dzisiaj co?- napyskowawszy do matki rodzonej, jedynej.( moja wina - nadmiar tv i przyswajanie nieprawidłowych wzorców)

-Pani sobie chyba żartuje?

To takie najpopularniejsze, oczywiście perełek tych jest znacznie więcej ale niektóre pojawiają się jednorazowo i trudno potem sobie o nich przypomnieć. Ozdoba choinkowa jest, czyli święta coraz bliżej, nie ma to tamto.

Chociaż młody i rodzic młodego ogarnia zdalne nauczanie ba nawet zdarza się coraz częściej, że Jan sam zasiada w wirtualnej klasie i nawet sobie radzi. to absolutna jest konieczność otwarcia placówek szkolnych. Głównie z przyczyn przechowywania potomka. Nawet nie macie krzty pojęcia , jak kiepsko ogarnąć konieczność opieki nad dwoma osobami w obrębie jednego domostwa kiedy musisz często bywać w szpitalach czy przychodniach z jednym osobnikiem a nie masz z kim zostawić drugiego, zabrać ze sobą obydwóch też nie możesz. Bądź mądry i pisz wiersze. Łatam to jakoś, staram się przynajmniej. Ale ciężko jest za każdym razem wypraszać wsparcie, słuchać powodów na nie, wymówek i niejako wciskać na wydrę. Z drugiej strony ciężko również innych obarczać własnymi problemami, ludzie mają dość własnych. Jednakowoż wsparcie instytucji państwowych byłoby naprawdę mile widziane. Chyba nikt tam wśród, tych mądrych, uczonych władających nie miał takiego przypadku jak mój bo system nie to że nawala, nie może -bo wcale go nie ma. Twój problem i sobie radź. Niby racja ale by było miło, gdyby jednak chociaż szkoły otworzyli, zawsze to łatwiej poprosić kogoś ,żeby odebrał i zając się maks dwie godziny a nie cały dzień. Tuż przed świętami inaczej się nie da jak spędzić w towarzystwie młodego kilka godzin w trasie i potem czekać na koniec badania rodzica 1a w aucie- bo do szpitala nie wpuszczą, samego go nie zostawię, zimno na dworze a miejsca w które moglibyśmy pójść - pozamykane. Uroki macierzyństwa. I nie nie skarżę się tak właśnie wygląda zwykły dzień, zwykłej rodziny która w dobie covida musi pojechać na badanie - mać. Dobrze, że tablety istnieją na tym świecie i ładowarki samochodowe i termosy na kawę i pampersy( to dla mnie bo pewnie znaleźć wc będzie trudniejsze niż dotrzeć na Biegun) 

Tymczasem nadal studiuje, najwyraźniej w Boskim planie przewidziane zostało ich realizowanie. Nawet część zaliczeń już zrealizowałam na piąteczki- oczywista oczywistość. Może tym razem uda się pozytywnie rozpatrzyć wniosek i stypendium od włodarza naszego pięknego miasta w poprzednim semestrze zabrakło mi dwóch punktów procentowych. Szkoda ale się nie poddaje, spróbuję wyżej podnieść poprzeczkę. 

Finansowo jest poprawnie politycznie w naszej sytuacji to istotna kwestia. Były na początku miesiące, gdzie po 500 na samo paliwo szło a gdzie jedzenie, opłaty, Jasiek bo my to my nie mamy wielkich potrzeb. Ale jakoś się te dziury łatają Uczelnia przyznała mi zapomogę, co prawda jednorazową ale dość sporo. Anka i banda- w pozytywnym znaczeniu -zaopatrzyły nas w moc artykułów spożywczych i drobne na wydatki, Ela z mężem- we wsparcie materialne i ludzkie. Bożenka i Dariusz w propozycje nie do odrzucenia i odpisywanie w środku nocy na wiadomości, czytanie tych moich żali wylewanych na cysterny. Ewa i Radzio pomogli malować mieszkanie. Justyna z którą zawsze mogę pogadać o tym co  mi na wątrobie zalega i znaleźć powód do śmiechu. Leszkowi za błyskawiczne łatanie usterek hydraulicznych. I wiele innych osobom okazujących życzliwe zainteresowanie i wysłuchiwanie. Powiedzcie jak mam podziękować? Nie ma słów w jakie można ubrać uczucia i emocje. Może i ci na których powinnam liczyć zawiedli, ale w ich miejsce los podesłał wiele innych osób. I tak sobie myślę, że mam za co być wdzięczna i za co dziękować. Mam nadzieję, że kiedyś będę miała możliwość chociaż w części odwzajemnić otrzymaną pomoc. Jesteście najlepszym świadectwem jakie może dać człowiek a ja jestem szczęściarą, że stanęliście na mojej drodze. Kochani zatem Wesołych, Radosnych mimo wszystko Świąt w naprawdę rodzinnym gronie, czasu na przemyślenia. Siły do życiowych zmian i Zdrowia bo bez niego nic na tym świecie nie jest warte uwagi. Mówię to Wam ja Monika. Trzymajcie się cieplutko w ten niesprzyjający czas.

 

Mikołajkowe -dziękuję

 Demon nade mną rozpostarł skrzydła

W rozpostartych szeroko odcieniach szarości

Kawałkami wyrywa mi z duszy barwy

Szponami pełnymi gniewu

Raz po raz , coraz głębiej

Po kres duszy sięga szponami

Anioł stróż śpi zmęczony

gdzieś...

Czasami mam wrażenie, że więcej już nie dam rady unieść, po raz kolejny podnieść się z kolan i ruszyć dalej. Po raz kolejny odebrać policzek i nadstawić drugi. Bo ileż można? Ano można bardzo dużo. Wiele więcej niż nam się zdaje. Wszystko zależy od tego jak o problemie myślimy. Jaśka autyzm był hamulcem bezpieczeństwa, powrotem na normalne ścieżki życia, chwilą na dostrzeganie wokół drobnych i bardzo radosnych rzeczy. Śmierć brata - myślę, że miała mnie nauczyć zadawać trudne pytania i pakować się bliskim ,z butami w życie a nie wierzyć na słowo, że jest dobrze i kolorowo. Teraz- jeszcze nie wiem czego ma dotyczyć lekcja życiowa która trwa. W przeważającej większości ludzie z którymi los mnie styka są pełni życzliwości. A w ten mikołajkowy czas chciałam Wam wszystkim podziękować za Waszą obecność, za wsparcie, za wysłuchanie, za odwiedziny, za prezenty- niespodzianki, za miłe słowa, za odpisywanie w środku nocy, za wypłakanie w rękaw. Człowiek bez innych ludzi jest mikry, słaby i bezbronny. Wasze wsparcie daje mi nowe siły, żeby każdego dnia wstać i podziękować za kolejny dzień i się z nim zmierzyć.  Trudne rzeczy mają być zawsze lekcją, tak myślę. Wskazówką do przewartościowania, wyhamowania i zmiany. Jasiek, studia, dom, choroba męża jakoś to wszystko trzeba pogodzić , poskładać, posklejać. Zastanawiałam się co ja u licha będę robiła przez te kilka godzin czekania pod gabinetem cytostatyków ale się okazało ,że to świetny czas na odrobienie uczelnianych zaległości a wi- fi w szpitalu hula nie najgorzej. Irytuje mnie dojazd do Lubina, bo po raz kolejny zgubiłam się na prostej drodze i musiałam pół miasta objechać. I tu zaczyna się sezon na - Jak dobrze:

- że mamy erę cyfryzacji i nawigację w telefonach. 

- że mamy zdolność kredytową, bo trzeba było na szybko nowe telefony ogarnąć.  W ciągu tygodnia obydwa stare odmówiły współpracy, pewnie przez gorące medyczne linie. 

- że bateria w laptopie trzyma cztery godzinki. 

-że dzieciaki pomagają przy malowaniu

-że mam przyjaciół, którzy wysłuchują mnie nocami

-że mam wspaniałe dziewczyny, które obdarowują mnie materialnym wsparciem

-że poznaje nowych ludzi pełnych wiary, których czyny są jej odbiciem. Czasem  zapominam o Bogu ale najwyraźniej on o mnie nie. Chociaż przejawia się to w osobliwy sposób

-że  mam wszystko czego potrzebuję

-że ma siły

-że jestem zdrowa

-że każdy kolejny dzień się zaczyna

-że Jasiek mimo niesprzyjających warunków ogarnia szkołę-chociaż dwie jedyneczki wpadły. Ale uczeń bez jedynki jest jak żołnierz bez karabinu.

Nie jest lekko a jednak dzięki Wam jest znacznie łatwiej wszystko unieść i znaleźć siły na kolejny raz. Dziękuję Kochani. Po raz kolejny, za serce, słowa i uczynki. Za to ,że jesteście. 

Rzeczy proste wcale takie proste nie są

 Powtarzam się wiem, ale nauczanie zdalne jest młodemu widocznie na rękę. On po prostu lubi taki model nauczania i się w nim odnajduje robiąc wszystko w  swoim tempie. On ma czas, ma cały dzień ,żadnego przymusu. Ale ja ,o ja to zupełnie inna bajka mnie nauczanie zdalne wcale nie cieszy, dobra poza zajęciami indywidualnymi z panią Asią i panią Emilką, bo młody siedzi skupiony, pracuje samodzielnie ,matka mu do asystowania niepotrzebna. Najbardziej w zdalnym nauczaniu przeszkadza mi zachowanie rodziców tak dobrze widzicie rodziców, naprawdę rozumiem ,że można nie ogarniać sprzętu internetowego, można nie lubić, ale do jasnej ciasnej ludzie powinni opanować niezbędne minimum. Ja nie potrzebuje wiedzieć kto akurat siedzi na toalecie, czy słuchać epitetów w stylu - siedź prosto debilu i słuchaj, czy czytania za dziecko lub też niewybrednych tekstów pod adresem nauczyciela. Nosz umiesz lepiej prowadzić lekcje, albo ją przygotować to dawaj a nie ino komentarz. Ludzie kochani zlitujcie się nad innymi, nie rozmawiajcie o prywatnych sprawach, nie klnijcie jak szewc, nie wyzywajcie dziecka albo nie wyzywajcie niech idzie w świat to świadome rodzicielstwo, ta zaradność , twórcza inwencja. Tylko potem nie pytajcie czemu inni się dziwnie na was patrzą i unikają jak zarazy. Zaprawdę powiadam wam milczenie jest złotem, tam jest taki mały, maciupki mikrofonik naciśnij i niech stanie się cisza. Bardzo Was proszę , błagam wręcz. Nie dlatego nie ogarniają dzieciaki tematu, że za długi ale dlatego, że jedno zdanie mozolnie rodzic z owym potomkiem , którego ma za niezbyt ogarniętego intelektualnie, czyta mozolnie składając literki po czym równie mozolnie potomkowi dyktuje. Mówimy o w pełni zdrowych egzemplarzach bez deficytów. Po półgodzinnym wyławianiu tego co mówi nauczyciel z monologów w tle naprawdę mam migrenowy ból głowy a jak pomyślę o trzech takich lekcjach pod rząd to mam niestrawność 8 stopnia. Litości, po prostu litości. Materiał nie jest jakiś szczególnie trudny skoro młody ogrania na bieżąco, dajemy radę, prace wykonuje sam, jak nie wie pokazuje mu jak ma coś wyglądać i idziemy do przodu a przynajmniej się nie cofamy. A niżej nieco nasze zadania 

o tu akurat ostatni dzień nauki w szkole się zawieruszył , plecak matka taszczyła a skowronek hasał na hulajnodze. Ma z czego zrzucić niech biega.

Mój kolorowy świat - ładny prawda ani grama ciemności, oby jak najdłużej.

A jak się ma moje oko ? Goi się chociaż  dziwne rzeczy z niego czasem wypadną np. szew rozwiązywalny zamiast rozpuszczalnego. Jednakże przy nawrocie tego cholerstwa poczekam na zabieg laserowego usunięcia. Zdecydowanie nie polecam techniki tradycyjnej. Pojęcia nie mam czy zaczerwienienie z białka zejdzie całkowicie czy już tak zostanie ale nie zamierzam tego zdecydowanie poprawiać. Mojej urodzie to i tak bardziej nie zaszkodzi.

Na dworze słota, akurat teraz kiedy jeżdżenia znowu masę. Bardzo nie lubię w deszczu jeździć , bardzo zaprawdę powiadam wam.

Otarłam się w końcu o słynny covid 19 można powiedzieć dosłownie o włosek. Siedzimy sobie grzecznie czekając pod gabinetem doktora O w poradni O, i tak czekamy, czekamy i czekamy i dalej czekamy. Scenka pierwsza korytarzem sunie pielęgniarz pchając metalową pokrywę w kształcie trumny. Ktoś właśnie odbywał przejażdżkę do prosektorium. Brrr. Za chwilkę wraca ów pielęgniarz. Korytarz wrócił do szeptów i szelestów. W tej ciszy rozległo się nagle gromkie- No i gdzie pan lezie? Tu niech pan stoi tu mówię i  proszę się nie ruszać i pojawia się postać cała na niebiesko -A ci tu? Nerwowo zerka na biało opatuloną postać. -Proszę państwa pod ściany. Albo nie koło windy. No tośmy ruszyli koło owej windy. -Halo proszę przejść na schody. Biało niebiescy powiedli do windy dwoje staruszków na wózkach, spłoszonych nieco i z tlenowymi maseczkami na twarzach. tak o to niewierna ja ujrzałam covid w akcji. Po za tym same kiepskie wiadomości ale o tym kiedyś kiedy już nie będzie mnie obowiązywało zobowiązanie do nie kłapania dziobem. Powiem wam tylko ,że jak człowiek raz za razem dostaje kopa to przywyka i nawet mu ich brakuje i potrzebuje coraz mocniejszych ,żeby je poczuć. Dziękuję kochani za słowa wsparcia, za każdy przejaw dobrego serca, naprawdę jest nam teraz potrzebny bardziej chyba od tlenu. Za mikołajkowy prezent w listopadzie, za pamięć, za pomoc i za każde dobre słowo. Moje dobre duchy za to, że słuchacie smarkania w rękaw i odpisujecie po nocach, za pracowników służby zdrowia , którzy odpisują na moje nocne pytania i pomagają tak po ludzku z sercem. Dziękuję. Za urzędników, którzy w tym trybie pracy potrafią choćby przez telefon ale znaleźć dobrą rade, podpowiedź , kierunek. Jeśli ktoś z was modli się , niech i za nas zmówi pacierz, bo czasem tam gdzie nie ma już nic zostaje wiara i trzyma nas przy życiu podnosi z kolan i pcha do przodu. Ciężar ,który dźwigamy nie jest ponoć ponad to czego nie możemy unieść. Czy na pewno? Cierpienie nie uszlachetnia, w chorobie nie ma nic pięknego i wzniosłego. Jest strach, samotność, zwątpienie, brak nadziei. Jednak ciągle coś pcha do przodu i każe szukać, pytać, drążyć. Słowo za słowo. Gest za gest. Każdy dzień na nowo, z nadzieją na zmianę.

Czas plag trwa.

 Jakoś tak u młodego wszystko leci utartym szlakiem i im jest starszy tym mniej się dzieje. Po podjęciu nauki w szkole podstawowej pomoc państwa ogranicza się bowiem do wypłaty 215 zł zasiłku rehabilitacyjnego, zajęć w ramach rewalidacji i logopedii a nawet psychologa pod warunkiem ,że jest na etacie szkoły. Niestety system jest tak skonstruowany ,że szkoła nie jest w stanie zatrudnić więcej niż jednego specjalistę na etacie wiąże się to z tym ,że jeśli nauczyciel ów po ludzku się rozchoruje, pójdzie na urlop lub tez postanowi zmienić ścieżkę kariery w trakcie roku szkolnego to zajęć nie ma i już. Młody ma to szczęście ,że jakoś lawiruje w tym systemie a szkoła do której uczęszcza robi co może aby realizować założenia IPETU. Z prywatnych terapii zrezygnowaliśmy gdyż a) finanse b) brak czasu c) konieczność odrobiny normalności. I jakoś nie wycofał się chłopina ani fizycznie ani umysłowo. Tam gdzie trzeba skubaniutki radzi sobie z iście zegarmistrzowską precyzją. Tam zaś gdzie powinien to w zależności od nastroju, pogody za oknem, aktualnego poziomu ,,wyspania emocji" raz dobrze, raz źle a czasem tragicznie. Jedynkę z religii zarobił za brak zadania domowego. Oczywista oczywistość zabrałam się w świętym oburzeniu pisać do pani katechetki -że jak to dziecko z orzeczeniem , nie zaznaczone a jedynka jest. A potem się zreflektowałam ,że to ja robię w ten sposób z dziecka inwalidę, usuwając mu spod nóg przeszkody. Więc zeszłam na ziemię i pytam szkodnika

- A za co ta jedynka?

- O mamo to bardzo zła ocena jest. 

-Ja się ciebie nie pytam jaka to jest ocena tylko za co?

-No zadania domowego nie zrobiłem i trzeba to naprawić.

Taadam. W końcu kiedyś zabraknie osoby, która będzie o wszystkim za szkodnika pamiętać. Ma świadomość błędu oraz  wykazuje skruchę i chęć poprawy. Cel wychowawczy - krok ku samodzielności wykonany. Maltretuje to biedne dziecko nauczył sie samodzielnie uruchamiać komputer co za tym idzie konieczna jest moderacja treści , które przyswaja. On gierki a matka gry matematyczne, puzzle, krzyżówki. A co jak szaleć to szaleć. No i obywa się bez buntu. Przynajmniej na razie. No to u młodego tyle.

Ja tym czasem konsekwentnie za ciosem reperuje zdrowie, w dobie covida powiem Wam to gra na najwyższym poziomie. Jedziesz naprawdę w nieznane. Jest czy nie jest zadyma jaka mu towarzyszy zwala z nóg. Pakiet onkologiczny np. czas oczekiwania na badanie miesiąc- 100 km od domu. Po czym bach info w tv ,że zamrażamy badania. Po kilku godzinach sprostowanie ,że onkologicznych nie. Uf ale nie na długo. Termin pyk coraz bliżej , dzwoni pani i informuje co by pół godziny wcześniej przybyć. Dobre i pół godziny. Jako, że na trasie akurat w tym dniu ktoś sobie blokadę dróg zaplanował no i normalnie jest ona niemożliwie zablokowana bo ciągle trwa jej budowa trzeba było wyruszyć wcześniej, dużo wcześniej. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że niepotrzebnie bo badanie się przeciągnęło i godzinę po wyznaczonym terminie się odbyło. Na pytanie o wynik , znaczy kiedy pada odpowiedź - za trzy tygodnie. Na kartę Dilo? Ale ta karta jest u nas nie ważna , jakby była od nas z poradni z naszą pieczątką to by było dwa dni a tak to jest nieważna. He, że co? rejonizacja w onkologii? Nic to zanim badanie się odbyło personel wykonujący zdążył w międzyczasie odbyć kilka wyjść poza budynek na papierosa, za każdym razem w kilkuosobowej grupie. Tacy zarobieni, przerażeni pandemią i szalejącym wirusem. Nic to badanie w końcu zrobione. Kolejne trzy tygodnie oczekiwania- szybka terapia onkologiczna. Kogoś poniosło z nazewnictwem. 

W związku z zabiegiem odskrzydlenia mojego oka niestety kontakt ze służbą zdrowia mam dość częsty ostatnio ,a nawet bardzo. Na moim widzącym oku tworzy się histeria współczesna - tak histeria. W tv widok karetek ustawionych w kolejkach pod szpitalami, dramatyczny apel medyka. W tym i tym szpitalu o tej i tej godzinie taki dramat. Kilkanaście godzin przed szpitalem. Covida mogę nie zauważyć ale ciągu karetek to się raczej nie da nawet jednym okiem. Będąc w tym samym miejscu, w tym samym czasie widzę zupełnie co innego. Pytam jak? A tak a sytuacja z dzisiaj. Pierwsze szycie oka z niewiadomych przyczyn nie przetrwało i pocerowano mnie od nowa po raz drugi. Nie polecam doświadczenia w tym stylu nikomu. Panie dr , bo tym razem we dwie naprawdę się starały, ale sytuacja , kiedy leżysz na plecach, masz nie ruszać głową, w oko świeci ci rażące światło, a co by się nie zamknęło podtrzymuje je metalowy rozpierak, jest naprawdę mało przyjemna. Kropimy? kropimy. Leżysz sobie więc i starasz się ignorować fakt zbliżającej się do twojego oka igły, albo palców w lateksowej rękawiczce tudzież wacika, nici. Jak z porodem - kłamstwo goni kłamstwo, bolało, było nie miłe, a po zabiegu jestem jednooką bandytką. Na szczęście szwy trzymają tym razem, kilka tygodni będą się powoli rozpuszczać. Poprosiłam o zmianę antybiotyku, najwyraźniej na żel mam uczulenie. Po tygodniu od zabiegu dziś spojrzałam prawie normalnie na świat. Na krótko ale jednak. W zaleceniach mam się nie denerwować- standard, nie dźwigać przez kilka tygodni, nie wykonywać gwałtownych ruchów, o prowadzeniu auta mowy nie ma.  W sumie mam leżeć i pachnieć. Ino się nie da. 

Powiedzcie mi co myślicie o takiej sytuacji. Firma X zatrudnia od wielu lat specjalistę kadr i płac. Idziecie sobie do takowej firmy zakładając, że osoba owa posiada wysokie kwalifikacje i problemów z naliczaniem świadczeń nie będzie prawda? Na drodze waszej błyskotliwej kariery zawodowej staje jednakże pandemia wirusa o nieznanej etiologii, w kraju panika, szkoły zamknięte, dziadków nie macie, dziecko z orzeczeniem i wtedy wchodzi premier i mówi - idźcie na zasiłek opiekuńczy. No i idziecie, bo niepełnosprawny dziewięciolatek w domu przy lekcjach on line ni jak nie ogarnie , a może jednak? Dziecko czy praca? Dziecko czy praca? No ba, że dziecko. I tak od marca do lipca robicie przyspieszony kurs empatii, spokoju, opanowania i wielozadaniowości, do dodatkowych zajęć dochodzi wam nauczanie na pełny etat. Zasiłek wpływa z miesiąca na miesiąc coraz później. Ale wpływa potem maszerujecie na urlop. każą idziecie, bo wszyscy w tym samym czasie idą i już. Po urlopie dopada was zapalenie zatok, skutek maseczkowania non stop. w między czasie dotyka was osobista tragedia- śmierć w rodzinie, choroba. No i nie ma opcji bez pomocy specjalisty się nie obejdzie kolejne miesiące obijania się. Dla firmy jesteście ciężarem, ale sytuacja jest patowa. Nie chcą was zwolnić, chociaż pada taka deklaracja a sami nie możecie z różnych przyczyn. Wynagrodzenie chorobowe wpływa w ratach i po zapytaniu o powody. Pewnego poranka dzwoni telefon. kontynuując terapię u specjalisty dowiadujecie się, że oczekiwany termin zabiegu skrócił się o dwa lata. Ja nie teraz to kiedy? Jak oślepniecie? No to pod nóż. Prosty z pozoru zabieg nieco się komplikuje. Trzeba powtórzyć. W tym czasie dociera do was informacja, że w wyniku bliżej nie określonej kontroli  w zakładzie X okazuje się, że świadczenia przez prawie pół roku były błędnie naliczane a wy w ramach zaleceń kontrolera macie pomniejszone owe świadczenia o połowę. Ot taka niespodzianka pod koniec miesiąca. Jak oceniacie ową sytuację? Czy osobnik niewygodny z punktu widzenia finansów firmy X zasługuje na karę za cudzą pomyłkę? Tak tylko pytam czysto teoretycznie. 

A na koniec dnia młody rozwalił wc. W sumie samo się rozpadło ze starości. Szkodnik nic oczywiście nie powiedział, do łazienki zwabił mnie szum wody. Myślę sobie leje trzeba okno zamknąć zanim ścianę zaleje. A tu moim oczom ukazuje się wieloelementowy kompakt WC w otoczce z wody, ściana zamokła ale nie ta której się spodziewałam. Co to ja miałam, leżeć i pachnieć? Tak. A mówiłam ,żeby nie zasypywać szamba mówiłam. Jutro ma przybyć specjalista. Tymczasem kurz opada woda wsiąka a kibla kolokwialnie mówiąc połowicznie brak. Ot taki deser na zakończenie dnia. Napisanie prostego tekstu zajmuje mi tydzień. Dobrze, że nie trafiło na sesje egzaminacyjną. Skąd ten urodzaj na nieszczęścia? Jakiś fragment planu? zaczynam czuć się jak wcielenie Hioba tylko mniej wierzące i bardziej jakby damskie. Co raz to nowe próby. Nic to leki jeszcze mam i działają a to najważniejsze. Zawsze mogę się spakować , jebnąć to wszystko- parafrazując do nowo mody językowej i bogactwa wypowiedzi dostępnych w mediach i wypalić w Bieszczady. Zaszyć się w głuszy bez internetu, telewizji, cywilizacji i zacząć żyć po ludzku, w spokoju tak zwyczajnie. Do emerytury jeszcze 11 lat nie mogę się doczekać. Tymczasem dojrzewam do powrotu na rynek pracy ale tak na poważnie. Co wyjdzie obadamy.

Na zakończenie covidowa scenka rodzajowa. Akcja rozgrywa się w pewnym szpitalu. On przywozi ją na kontrolę. Ona opatulona bo aura deszczowa, jesienna i pochmurna wysiada z auta. W budynku D-19 musi potwierdzić ,że to ona nikt inny. Westchnęła i zaczęła niepewnie stawiając kroki zmierzać ku budynkowi. Drogę utrudniał nie tylko deszcz ale opatrunek na oku. Dotarła do drzwi i z ulga chwyciła klamkę, tą część trasy już znała, bywała tu wcześniej. Wspięła się po schodach, zatrzymał ją uzbrojony w termometr pracownik ochrony- Pani poczeka- wymamrotał mocując się z włącznikiem elektronicznego ustrojstwa, widać było nieobycie ze sprzętem tej klasy, udało się. Wycelował przyrząd   w jej czoło- zapiszczało dioda zapaliła się na zielono. - Do kogo? Do rejestracji - wysapała przez bawełnianą maseczkę, opatrunek uwierał niemiłosiernie, świat był za mgłą a ona nie jadła śniadania.- a to tam? Strażnik machnął ręką w bliżej nieokreślonym kierunku. Wtedy zadzwonił telefon. To ON nieco zniecierpliwiony oczekiwaniem chciał wiedzieć gdzie ONA jest? Westchnęła zaraz będę. Deklaracja ta okazała się na wyrost. Ale na dziś ta wizyta? Na pewno, ale nie ma w systemie? A karteczka od pani dr? Dobra to daj na innego dr. Proszę poczekać dam kartę. Ale karta zniknęła, wykonawszy kilka telefonów pani w rejestracji zamierzała się poddać. I w tym momencie w zasięgu wzroku ukazała się postać w lila fioletowym fartuchu z naręczem kart. To była pani dr do której ONA była/ nie była/została zarejestrowana w trybie inne na kontrole. Dostała kartę i udała się do budynku D 40, chroniąc dokument przed deszczem wsadziła ją pod kurtkę. Ah ON czeka przy aucie, z nutka rezygnacji zawróciła, dotarłszy do pojazdu z przykrością zauważyła, że jest on pusty, na darmo nadłożyła drogi. Wróciła, skuliwszy się przed strugami , naciągnęła kaptur na głowę ruszyła ku pierwotnemu celowi.. Dotarłszy rozejrzała się ale JEGO nigdzie nie było widać. Na drzwiach którymi zazwyczaj docierała do celu dziś ktoś umieścił wielki znak STOP przejścia brak. Stanęła w żółtym polu , tym razem automat zmierzył temperaturę. - Proszę iść.  Korytarzem potem na piętro i poszukać windy. Westchnęła i ruszyła w drogę nieznanymi korytarzami. Ponownie zadzwonił telefon ON pyta gdzie jest. ONA mówi ,że przy windach. ON zaskoczony ,że też. Oboje mówią prawdę tylko ta leży na innych piętrach, zmyliwszy czujność strażniczki przy głównym wejściu ON przemknął drzwiamiktóryminiewolnowejść. Cóż za szaleństwo ileż ryzyka w tym działaniu, łamiemy zakazy. Spotkali się w punkcie do którego zmierzali, usiedli każde na swoim krześle oddzieleni obecnością foliowego worka miedzy nimi posklejanego niebieską taśmą. Razem a ciągle na dystans. Ta analogia wpełzła do jej myśli. Nudziła się, czas mijał. ON zabijał nudę transmisją programu w smartfonie. Czuli się tu swojsko, mimo niewygody krzesełek. Jak przy każdej wizycie zaskakiwała ją niezmiennie życzliwość personelu, rekompensowało to w jakimś stopniu zmarnowany bezsensownie czas. Dokonało się. Kontrola wypadła pomyślnie, za parę dni jednak powróci tu znowu, żeby zyskać pewność, że wszystko poszło tym razem dobrze. Wsiedli do windy, Ona ledwo zdążywszy zerwać z wieszaka kurtkę, popatrzyła na NIEGO z wyrzutem, nie patrzył w jej stronę i nie dostrzegł dezaprobaty za ten niepotrzebny pośpiech. Winda zatrzymała się w korytarzu na końcu którego znajdowały się wspominane wcześniej drzwi. Poszli więc, najwyżej nas zawrócą, pomyślała. Jednak po tej stronie drzwi nie istniały żadne zakazy, ludzie przed nimi tłoczyli się w korytarzach i wylewali przez drzwi. Wyszli więc jak inni. Obejrzała się za siebie. Oddział Zakaźny. Stop. Przejścia nie ma. Nerwowo zatrzymała spojrzenie na szklanych drzwiach, odetchnęła z ulgą dostrzegłszy, że jeszcze trwa kompletowanie tegoż oddziału. Cóż życie w dobie pandemii wywraca znany świat westchnęła, ruszając za nim do samochodu. Odjechali.

To tak na  zakończenie 

Reset

Co my tu mamy? Jesień mamy. W tych szarościach i ,,korona" szaleństwie postanowiłam zresetować nieco umysł i połazić po ścieżynkach polnych i poszukać nieco barw. I pobyć z dala od cywilizacji. Telefon posłużył za aparat tym razem a nie narzędzie do śledzenia bezwartościowych informacji o kolejnej liczbie chorych , ozdrowionych, umarłych. Młody zrzucił nieco nadmiaru tkanki tłuszczowej i o dziwo wcale a wcale nie marudził. Może miało to związek z faktem, że mało pedagogicznie oznajmiłam ,że będzie mógł pograć na tableciuku jak wrócimy w domowe zacisze.

Jesienne niebo niewątpliwie jest zachwycające. Dobrze czasem zastopować i po prostu pogapić się na chmury, podziwiać ich skomplikowane kształty i podziwiać  możliwości natury. Że jak z niczego tyle ładnych rzeczy. 

Mój wędrowniczek, kumpel w wędrówkach, kompan do cichych dyskusji i do bycia ze sobą. Mój bufor bezpieczeństwa, cel w życiu i przypomnienie kiedy zaczynam zbyt często pytać- co ja tu właściwie robię. Normalnie to jest to czego mi potrzeba być dla kogoś. Konkretnie dla kogoś komu jestem potrzebna, kto docenia ,że się staram, wybacza błędy i zauważa kiedy znikam. Mam swojego idealnego faceta- sobie urodziłam i już. 

Coraz fajniej nam idzie, odpukać w niemalowane. Jakoś tak bez zbytnich dramatów siadamy do lekcji. Rano wstajemy niechętnie, ale bez fochów i płaczów. Mam wrażenie, że niechęć do szkoły znacznie się zmniejszyła kiedy nie musi wychodzić na przerwy. Ma chłopak własne pozytywne afirmację- Nie poddajemy się. Dawaj , dawaj. Potrafisz. Dasz radę. To nie jest takie trudne zobacz. Zaskakuje mnie też znienackami. Recytuje tabliczkę mnożenia np. albo Pawła i Gawła albo Stefka Burczymuchę, albo tak jak wczoraj wyciąga książkę do Polskiego i czyta na głos, albo włącza komputer i po kilka godzin ślęczy nad angielskim. Opowiada ze szczegółami co kto, komu i kiedy w klasie zrobił, kto był niegrzeczny, kto pięknie czytał i co pani powiedziała. zadania które robimy w domu wymagają co prawda dużo czasu ale mam wrażenie ,że coś mu w tej główeczce zostaje. Stimy występują nadal i znacznie się nasilają jeśli może korzystać z tablecika i grać w bezsensowne gry. Dlatego też zagryzam wargi i staram się wytrwać. Nie bójcie nic ,żadna ze mnie idealna matka bo jak mam serdecznie dość to sprzęt z szuflady i mam święty spokój na jakiś czas. Z nowości żywieniowych, po niecnie zastosowanym szantażu zjadł kilka łyżek zupy ogórkowej. sadzę ,że wiem gdzie leży problem, nie w smaku ale w konsystencji posiłków. Jedzenie musi być o fakturze serka homogenizowanego. wtedy jest tolerowane. Żadnych grudek, kolorów, faktur. Szkodnik budzi też irytacje u matki czyi mnie. Mamy nowe hobby, kontrole zużycia papieru toaletowego. Jeśli w domu zapada nagła i niezapowiedziana cisza, nie słychac żadnego mamo to, mamo  tamto, mamo owanto oznacza to, że młodzieniec siedzi w ustronnym miejscu i cichutko skubie listki papieru toaletowego wrzucając je do muszli. Co zrobić taka fascynacja. W związku z powyższym ,iż, że młody jawnie ignoruje przekaz werbalny o możliwych skutkach niecnego procederu , który z takim zaangażowaniem czyni. Papier ma reglamentowany. Komuna rządzi w naszym domu. Tak, że ogólnie jest spoko z drobnymi zawirowaniami.

Mimo wszystko codziennie rano zwlekam się z wyra i zaczynam dzień. Chociaż nie zawsze mam chęć. No dobrze ja nie mam wcale chęci wstawać. Najchętniej wcale, ale to wcale nie wygrzebywałabym się spod pierzynki. Tam jest najfajniej, cicho, cieplutko samotnie, wystarczy zamknąć oczy i udawać ,że świat na zewnątrz nie istnieje. Taaaaa, a w tej bajce są smoki? Więc wstaje i  każdego dnia wynajduje milion dennych i nudnych zajęć domowych. Rozwala mnie to oczekiwanie, ten bezruch, sztuczny spokój. Wkurza to korona szaleństwo wokół. Robią więcej testów i zaskoczenie że zachorowań jest więcej, no ciekawe jak to się stało? Durne obostrzenia, maseczki jesienią. Gdzie rok w rok były namowy lekarzy żeby nie zasłaniać o tej porze roku ani zimą ust i nosa, bo wdychanie mokrego powietrza zgromadzonego pod przykryciem jest szkodliwe dla płuc. Brak zachorowań w marketach, za to pełna izolacja w urzędach, bankach, instytucjach pomocowych. Błędy w aplikacjach internetowych, utrudniające a nie ułatwiające składanie wniosków. Cyrk w przychodniach. Sytuacja nr 1. Dzwonię rano, bo potrzebne skierowanie na rezonans. Dobra dzwonię to za dużo powiedziane podejmuje próbę dodzwonienia się do rejestracji. Zaczynam punktualnie o 7 rano i na przemiennie zajęte, nikt nie odbiera, zajęte, nikt nie odbiera. Dzwonimy na dwa telefony , pod cztery numery. Łącznie wykonaliśmy ponad 170 połączeń. Zanim podskoczyło mi ciśnienie, mąż zadysponował bezpośrednie udanie się do przybytku cudów medycyny współczesnej. A co mi tam, jedziemy. Dotarliśmy na miejsce. Przed nami jeden osobnik, za nami nikogo. Biała dama obsłużywszy Pana dostała jakiegoś dziwnego rodzaju pomroczności- zupełnie przestała nas dostrzegać, zero reakcji na pytanie, zerwany kontakt wzrokowy. Normalnie zaczęłam się zastanawiać czy z nią wszystko w porządku. Z werwą i zaangażowaniem zaczęła przeglądać jakieś dokumenty, w dyskusje się wdała z koleżanką z sąsiedniego stanowiska. Po raz kolejny tego dnia ciśnienie wzrosło mi niebezpiecznie wysoko. Postanowiłam zatem zadzwonić do kobity, może telefonicznie się uda. Wykręciłam numer, sygnał zajęte. Przypominam ,że stoję w odległości kilku kroków od stanowisk. Ku mojemu zdziwieniu ,żaden telefon w rejestracji nie zadzwonił za to wszystkie cztery były zajęte, taki cud. Zanim mnie trafiło na dobre inna pani postanowiła nas łaskawie zauważyć. O cudzie jak się zachować, całować stopy , lecieć do bankomatu po wyrazy uznania? Po lokalną prasę zadzwonić w obliczu tak wielkiej łaskawości? Noooosz morwa mać, ja naprawdę wszystko rozumiem ale to już chyba przesada? Morwa mać maseczkę miałam nie w tym odcieniu co potrzeba, metka mi nie wystawała markowego badziewia? Co to było pytam? Wyglądało na zaburzenia ze spektrum. Ok nie mam  nic przeciwko zatrudnianiu niepełnosprawnych ale niech wywieszą informację dla petentów o wyrozumiałość a nie tak z nienacka niepotrzebne nerwy. Koniec końców udało się zarejestrować do dr na następny dzień. O 12 miał być telefon a był koło 17- mały poślizg. Naprawdę trzeba mieć zdrowie żeby chorować. Następnego dnia otrzymaliśmy skierowanie do innego speca, żeby ten wystawił skierowanie na potrzebne badanie. Rezonans z kontrastem jamy brzusznej w trybie pilnym z kartą DILO( karta szybkiej ścieżki onkologicznej) na 9 listopada. Hmm dobrze ,że tego roku. Telefon do Legnicy nieco szybciej na 26 października. Zawsze to za trzy tygodnie a nie pięć. Ja cię p.... mać... wać... blać. Weź się człowieku nie denerwuj, nie stresuj, żyj kolorowo. To co na spacerku jesiennym ze mnie zeszło powróciło nazad. Wkurw totalny. No i tak sobie czekamy.23.10 mam wyznaczony zabieg okulistyczny - znowu. Ciągle ten sam tylko odraczany w czasie. Czy tym razem się uda? Czy lepiej odłożyć, bo w razie komplikacji wpiszą mi kowid w akcie zgonu, bo nie będzie gdzie badań kontrolnych zrobić? Naprawdę jestem w kropce. Ja się z całą pewnością nie będę nudzić w swoim prostym ,zwyczajnym, szarym żywocie.

Ostatnio nie lubię spać, nie mogę brać tabletek nasennych bo w każdej chwili może zaistnieć konieczność odpalenia pojazdu mechanicznego i wycieczki medycznej, a bez nich sny są dziwaczne i pokręcone, ciągle śni mi się brachol, mama. Czegoś szukamy. Teraźniejszość plącze się z przeszłością. Płaczą za każdym razem w każdym kolejnym śnie płaczą. Kurcze musze o tym pogadać  z doktorem. Optymalnym rozwiązaniem na stany depresyjne w moim przypadku jest znaczny wysiłek fizyczny. Niestety ćwiczyć nie lubię nadal a pracować chwilowo nie mogę a już szczególnie bez składkowo. Drzewo nacięte, strych posprzątany, prace zaliczeniowe popisane, notatki pouzupełniane, literatura przeczytana. Co ja mam ze sobą zrobić? Dziś zabrałam się za gołąbki. Rezultat w środku nocy utknęłam z prażącym się żarciem, jakbym nie mogła jutro tego zrobić jak człowiek w normalnych godzinach. Orzechowiec wyszedł mi przepyszny wam powiem. Prawie cała blaszka już wyszła -jak za starych dobrych czasów. Habazie na Wszystkich nieżywych zamówiłam przez internet obadamy czy wyjdę jak taki jeden na mydle, czy też nie. To mi się w tym szaleństwie podoba, kupisz wszystko bez wychodzenia z domu. Bez kolejek , o której chcesz, ile chcesz i na dodatek masz 14 dni na zwrot. Nikt ci nie włazi z koszykiem na plecy przy kasie, nie zabiera ostatniego rogalika z półki, nie ściga się kto pierwszy do kasy.  Kurczaczki ja to chyba aspołeczna jestem. Dobrze ,ze ten messenger jeszcze jest bo bym zbzikowała do reszty chyba.

Dziecko moje większe a konkretnie to takie dorosłe już można tak powiedzieć, obiecało mi kebsa jutro. Pożyjemy zobaczymy, może tym razem się uda. Bo jakoś tak nam nie wypalają te wspólne wyjścia. Zawsze coś. 

Czy ja Wam wspominałam, że byłam chorutka masakrycznie? Normalnie do tego stopnia ,że uwaga- zawiozłam młodego do szkoły przyjechałam do domu i jak zakopałam się pod pierzynkę to wylazłam na drugi dzień na chwilkę. O poziomie tego zjawiska niech świadczy fakt, że ostatni raz leżałam w łóżku jak miałam złamaną nogę czyli gdzieś tak 11 lat temu. Oj dało mi popalić cokolwiek to było. Niemoc totalna, sen pot i bezruch. Mąż zaglądał czy żyję. Sytuacja niecodzienna ja tak chora ,że wymagam leżakowania. Niewątpliwie się starzeje albo wyczerpał mi się moduł poświęcenie w imię wyższego dobra. Co zrobić nic nie jest wieczne nawet ja.