Zaliczone😀

Za nami koniec pracowitego roku szkolnego.Dziękujemy naszej kadrze prdagogicznej za zaangażowanie i wskazówki.Wsparcie i docenianie osobistego wysiłku Janka w edukacje on line i samodzielne wykonywanie przez niego zadań.Pani Agnieszka,pani Asia,pani Emilia ,pani Marzena oraz pani Patrycja.Główne siły 😀 Jednakże pomimo faktu,że świetnie sobie poradziliśmy z edukacją domową ,mam nadzieje na otwarcie od września placówek i model tradycyjny.Szkoła to nie tylko nauczyciel i uczeń.To nie poczekalnia jak twierdzą niektórzy.To miejsce w którym zaczyna się świat,budują więzi.mają miejsce relacje. W tym budynku upchnięto naprawdę spory zakres możliwości.Przebywanie w domu ze szkodnikiem 24 h uświadomiło mi jak wysoce uzależnia się dziecko z niepełnosprawnością od opiekuna.Jakie staje się niezaradne ,kiedy nie ma wokół innych.I jak bardzo jest mu z tym faktem wygodnie.Niesamowity trening cierpliwości,tolerancji.utrzymania nerwów w ryzach.
Radość z ukończenia tego etapu psuje mi nieco skutek uboczny noszenia maseczki-niby prana,niby krótko na obliczu a zapalenie zatok jest.Boli powiem wam.Mocno nawet.Szczególnie jak małoletni przygnie mnie ku ziemi.Aż w uszach dzwoni.Co za cholerstwo.
Matka też zdała.Ogólnie rok akademincki zakończony na 4.67 .Że dlaczego nie 5? Niesprawiedliwość społeczna ,ale za rok będzie lepiej albo gorzej albo podobnie.I tak jestem z siebie dumna.Z tego siwego łba.
Nawet pomysł mam na własny biznes.Tylko dane musze zebrać ,koszty podliczyć,ryzyko,skąd środki na inwestycje zdobyć i czy pomysł ma sens .ankiete opracować 😀.Nie wiem tylko czy ta woda nie będzie dla mnie za glęboka.Ale raz się żyje.Do półmetka coraz bliżej.Jak.nie teraz to niby kiedy?Chciałabym.być nieco bardziej ryzykancka, ale nie da się działać wbrew naturze.Stąd też wywiad.Jeszcze z rok zastamawiania się,gdybania i może ... Tym czasem potomek śpi .Bo dziś od 4:28 buszuje.Ja leżakuje na ppół siedząco i klikam.Może dziś uda mi się zasnąc i spać bez snów.

W mroku zanurzyć chcę myśli
Odcieniem.czerni wypełnić blask
Na chwilę chociaż zatrzymać
Bezradności niemy wrzask.

Na sercu przysiadł motyl
Bez pięknych swoich barw
Skrzydłami dziś nie rozwiał
Ciężaru ponad świat

I ciążą mi te troski
A w oczach smutku blask
Tak tęskno mi do mroku
By w ciszy sobie trwać.

Bezsenność to okropma sprawa.Ale i tu w końcu podjełam decyzję i mam.nadzieję niedługo zrealizuje.

Irytująco monotonnie

Nadal trwa sezon na covid19 i nadal nikt w okolicy się nie zaraził.Aczkolwiek w wyniku organizacji opieki szkolnej nadal kontynuuje siedzenie w domu.Siedzenie oczywiście należy zinterpretować z nutką satyry.Nie trzeba mieć dziecka z orzeczeniem żeby wiedzieć jaki rodzaj aktywności mam na myśli,w zupełności starczy jakikolwiek potomek do lat 13 tu.To nasze siedzenie to spacer wokół miasta.Czytaj on jedzie na swoim pojeździe-a ja próbuję za nim nadążyć

Nie zawsze się udaje.Bywamy za mostem dwa razy w tygodniu -na koniach.Autobus jeździ co prawda ale nie w godzinach, które nam pasują.Więc kolejne km.Hulajnogą przez miasto. Na cmentarzu w końcu posprzątaliśmy.Znaczy syn mój osobisty i mła. Coraz więcej mam tam znajomych i sprzątania.Wyrywam chwasty dziś i mówię ,że mnie plecy bolą.Na co synuś- to sobie usiądź ,jak ja i odpocznij😀 śmieszek.Pilnie się uczę.Jeszcze tylko 4 zaliczonka i wakacje a nie jestem matka polka pracująca.Dobra weekend w lipcu.Też brzmi fajnie i w sumie po co więcej.Żyjemy tu i teraz.Przedtem już bowiem, minęło,potem dopiero nadejdzie.

I tak nam te dni przeciekają przez palce.Zabrałam się za porządkowanie schedy po bracie. Nie mogę sobie jeszcze tego logicznie wytłumaczyć.Może dlatego,że ten czas spędzony razem był tylko dobry. Nigdy się nie kłóciliśmy, nie rywalizowaliśmy, nie forsowaliśmy swojego zdania na siłę. Trzeba było zrobić to z kwaśną miną ale bez zbędnych komentarzy się robiło. Kiedy trzeba było z młodym na rezonans jechać 700 km. Brał wolne w pracy i po prostu jechał. Kiedy zorganizowali pierwszy wrak race, uśmiech mu nie złaził z twarzy-fascynowały go takie klamoty. Przesuwanie żywopłotu rok 2015 dwa razy sadziliśmy bo pierwsze drzewka padły.2016 wyścig wraków.Ewka, Janek, Mały i ja. Kielce 2017-w oczekiwaniu na rezonans głowy Janka.

I tak przeglądam poczty, profile, konta.Likwiduje, zamykam.Widzę ,że sporo osób też w tą bezsensowną śmierć nie wierzy.Wysyłają mu wiadomości na messenger sugerując się zieloną kropeczką dostępu. To ja tu buszuje i czekam na odpowiedź z fb w sprawie ustanowienia statusu in memoriam. Znalazłam na jego profilu zdjęcie naszego starego bloku. Ciągnęło go do tych wspomnień, tu został z ojcem po śmierci mamy jako 14 to latek. Może gdybym wtedy nie była tak bardzo zajęta szukaniem własnego celu w życiu wszystko potoczyłoby się inaczej.Może tak a może nie. Ja od tego domu chciałam tylko uciec i dokładnie to zrobiłam.W nim to miejsce zapuściło macki.Nawet kiedy zamienili mieszkania, często tu wracał.Niedługo przed śmiercią też tu zawitał.Niestety o tym dowiedziałam się już po fakcie. Nawet nie przyszłoby mi do głowy ,żeby go tu własnie szukać.Sądziłam,że to co złe odeszło na dobre.A ono tylko się przyczaiło, czekało i wyciągnęło lepkie macki. Tak mi się dziś uruchomił system wspominania. Przecież to miejsce to nie były tylko te złe chwile. To nasze dzieciństwo, znajomi, droga do szkoły, latanie po placach budowy, szaleństwa i małe dramaty.Teraz tylko idąc na cmentarz z niedowierzaniem patrzę na świeży krzyż przy grobie matki i dopiero dociera ,że to wszystko to tak naprawdę a ja nie śpię.

Trzeba żyć dalej.Tymczasem kolejna zarwana nocka.Nie mogę spać, nie mam chęci gapić się w tv, na nic w sumie nie mam chęci. Najlepiej to by było jakbym tak mogła zakopać się w puchową pierzynę i nie musiała spod niej wyłazić.Ale tak dobrze nie ma. W związku ze znacznymi nakładami finansowymi i stanem przedzawałowym o jaki przyprawił mnie kosztorys u kamieniarza i mikra bardzo propozycja projektowa absolutnie nieadekwatna do ilości zużytych materiałów.Postanowiłam, śp. Edwardowi -znaczy ojcu mojemu prywatnemu ,własnoręcznie zorganizować płytę nagrobną. Jak mi nie wyjdzie zawsze do kamieniarza zdążę.Dwa lata minęły nie ma na co czekać.Wszystko prawie zorganizowane.Teraz tylko najtrudniejsza część ,montaż tego wszystkiego.Ile ja się filmików na you tube naoglądałam na temat suchego betonu, poziomowania, mocowania to ja teoretycznie posiadam fach w głowie. Zobaczymy jak praktycznie.No i tu może być ciekawie. Dziwaczny pomysł samemu robić pomnik? niby czemu? Kamieniarze też się z tą umiejętnością nie urodzili tylko ktoś ich tego nauczył.Paznokcie oczywiście szlag trafi.A już takie ładne urosły amerykańskie. Ostatni raz takie długie były w 2000 roku. Nic to. Przez ten cały wirus, 24 h na dobę z młodym, zerowe wsparcie i rzeczywiste i moralne zaczyna mi znów szwankować organizm.Jutro próba dodzwonienia się do przychodni, ostatni dzwonek, bo internistka na urlop idzie. A jak teraz nie pójdę to już chyba po 70 ce. No ale kondycha potrzebna od zaraz, bo się młodemu system fit uruchomił i muszę nadążać.Zamykam kolejną sprawę i myślę sobie jak wszystko już pozamykam to co dalej?Skończę studia, syna usamodzielnię,być może uczynię krok z którym nosze się od lat szukając kopniaka , który mnie popchnie we właściwym kierunku i co dalej? Jakie nowe cele? Czy po prostu zapuszczę paznokcie i pozwolę żyć w kątach domu pająkom.Wszytko teraz jakieś takie mało ważne mi się wydaje.Tym czasem północ już wybiła.Do rana poleżę ze słuchawkami w uszach słuchając samej siebie- a co .W ciągu dnia jestem tak zajęta szukaniem wymówek,żeby nic nie robić ,że nie mam kiedy poczytać.Więc sobie, siebie nagrałam na dyktafon w telefonie i słucham o objawach niedostosowania społecznego, pedagogice społecznej, czy fobii szkolnej.Tak wiem ,wiem głupie ale działa czyli jak jest głupie ale działa to nie jest głupie.śpijcie dobrze.Za mnie tez zmroźcie oczy.

Galeria 😀 czyli kiedy matka nie wkuwa to

Towarzyszy dziecku na wyboistych ścieżkach sportu😀 te wygibasy to np zadanie domowe z wf-u.Basen jak wiadomu odchudza.Weryfikuje to twierdzenie przeprowadzając obserwację na mniejszym obiekcie 😀 hulajnoga i piłka to aktualnie dqa najbardziej znielubione przezemnie przedmioty.Za jednym i drugim poruszam się biegiem.Z moją tuszą i zamiłowaniem do wysiłku fizycznego to się nie sprawdza 😀 Ale na szczęście pada więc nie muszę.Jeszcze tylko trzy testy, jeden pisemny monolog do komputera i koniec semestru.Pierwszy rok zaliczony.Jeszcze tylko dwa 😀 

Pogaduszki o śmierci z autystą

Oczami dziecka, świat jest jakiś prostszy.Usiedliśmy dziś odrabiać lekcje.Na tapecie komputera mam ustawione zdjęcie Małego i Jaśka w wyprawy do Kielc. Patrzy  się mój syn, jak pracowicie szukam zagadnień i nagle oznajmia
-Chciałem go zobaczyć, nie zamykaj.
-Co chciałeś zobaczyć?
-A wujek już nie żyje, zgubił się?Miał wypadek?
-Tak nie żyje.
-Może potrzebuje piwa i będzie znowu żył?
-To tak nie działa synu.
-Nie działa?- Pisze, podnosi co chwilę głowę na ramkę z dziadkami i wujkiem- A Edziu był wcześniej i już go tu nie ma?
-Nie ma, dziadek był chory i też umarł.
-Jak Adam? A można go podnieść i wróci?
-Nie synu -nie można.Kiedy ktoś nie żyje to już nie wraca.
-A Maria?
-Maria to moja mama, umarła dawno temu.
-Jak ludzie umierają to jesteś smutna, ja nie umrę nigdy.Nie będziesz smutna, bo ty jesteś moja  najukochańsza.Umieranie nie jest dobre bo się nie wraca.
-Fajny był ten nasz wujek co synu?
-No fajny.
-A nasza Ewa? Jak się ma nasza Ewa? Przyjedzie do mnie?
-Przyjedzie.Jest daleko w pracy.Popatrz przysłała nam filmik.
-Pokaż jeszcze raz.Co masz ? Co oglądasz? Nasza Ewcia tu jest?I przyjdzie do nas? Niedługo?
-Przyjdzie synu, niedługo.
I już temat przegadany, wyjaśniony, nie ma co rozdrabniać.
Żyjemy dalej ,nawet całkiem nieźle nam idzie.Wczoraj obchodziliśmy Dzień Dziecka.Kiedy już nie walczę na siłę o okruchy szczęścia dostaje mi się taki dzień jak wczoraj.Spokojny, uśmiechnięty, zaskakujący. Wrodzony pesymizm nie pozwala mi zbyt się cieszy. Niedługo to co dziś wywołuje uśmiech zrodzi gniew.Tak już w tym moim życiu jest.Im większa garść szczęścia, tym bardziej zaboli później.Uczę się więc żyć tu i teraz.Nie oglądać się wstecz i nie planować jutra.-Co robisz jutro? Nie wiem dziś się jeszcze nie skończyło przecież.
Siedzę sobie, muzyczka w tle. Po lewej stos notatek na zbliżające się testy zaliczeniowe, po prawej kaligrafia i rozsypane kredki, czerwony piórnik, przekwitnięty nieco polny mak w niebieskiej szklance.Wpada młodzieniec cudnej urody...zatrzymał się ...wpatrzył w jakiś punkt...wolno wyciągnął dłoń i  podniósł z komody zdjęcie"wujkaktórysięzgubiłiniezyje"-No koleś, ty serio nie żyjesz co? -Bez komentarza. Niech wybrzmi to zdanie w ciszy. Lepiej się tego powiedzieć nie dało. To moje małe szczęście zaczyna pokasływać, deszcz nas dziś nie miłosiernie zmoczył, dosłownie do cna. Dobrze,że jeszcze dwa tygodnie w domu przynajmniej chorobowego nie muszę brać.Bo ,że nie przejdzie bez echa to bardziej niż pewne.

Boli, przestanie-słowa padają w ciszę.
Słucham, nie słysząc.
Na szczęście i na ból-zamykam duszę
Płaczę i nie ma łez.
Parawan myśli-głośny śmiech
Mocniejszy jest niż mur
Chciałabym jeszcze wciąż-wyważyć otwarte drzwi.
Nie patrząc wstecz
Zacząć wszystko od nowa.

Dzień Mamy

-Znalazłem ci masz.Dla ciebie.Fajny jest?Jest najpiękniejszy.
Jak nie jak tak.Pisząc nie można oddać całego wachlarza emocji, jakie towarzyszyły Jaśkowi, ani mi jako obdarowanej, tymże jak niecodziennym  i nieoczekiwany prezentem.-A pamiętasz jak z tatą kupiliśmy kiedyś?(takie z kwiaciarni)Moje są ładniejsze? Lubisz moje?Ależ oczywiście.Dobrze ,że zdążył zanim tato ogródek skosił.Fantastyczny ten kwiatek.Wyjątkowy, bo niewymuszony, szczery, taki emocjonalny bardzo.Oj doczekałam się.Kiedyś sobie przeczytam dzisiejszy wpis z nutką nostalgii.Niby taki prosty gest, ale świadczy o drodze jaką młody przebył przez te kilka lat terapii, zajęć, maltretowania przez matkę.I do licha opłacało się, każda nieprzespana noc, każda godzina w drodze do kolejnego specjalisty, każdy km w trasie na kolejne badanie,każda chwila poświęcona na poszukiwanie terapeutów,rezygnacja z własnych potrzeb, oczekiwań,marzeń. Dla takiej własnie chwili. I dla -bo z tobą jest mi lepiej. To nic ,że czasem mam chęć oberwać mu uszy, zamknąć w osobnym miejscu i zrobić kilka innych mało pedagogicznych, sympatycznych i wychowawczych rzeczy.To nic,że stawia mi nerwy na baczność o trzeciej rano ładując się ze swoimi 35 kg, bo wystraszył się ciemności.To nic ,że zamiast spać o 23 leży i śpiewa na cały głos Poooolska gola.Starczy taki kwiatunio i pytanie- Bo ty mnie będziesz kochać na zawsze? No raczej.Drugi ancymon wysłał mi gifa-za to z Berlina.Na szczęście starsza nie obnosi się z uczuciami- po mamusi ma. Bo co za dużo to stanowczo nie zdrowo.Matki powinny być twarde i opanowane. A nie takie kluchowate,kluchy.No może trochę takie i takie.W ramach odreagowania odchwaściłam podjazd i obszar wokół domu. Nadmiar emocji nawet tych pozytywnych wymaga odreagowania.
Poluzowali ograniczenia w spożywaniu posiłków na mieście, wobec powyższego od bardzo dawna udaliśmy się na frytki.Pandemia przyjazna autystom.Cisza, spokój, muzyka na sali nie zagłusza myśli, nikt się na sali nie przekrzykuje, nie przeciska, w kolejce nie trzeba czekać.Jak dla mnie może być.Naprawdę miło było posiedzieć i zjeść bez pośpiechu, albo w biegu zbierając rzeczy.Kolejna mała przyjemność do zestawu.Jednakże nie samymi przyjemnościami człowiek żyje. Na zdjęciu numer trzy widać chłopca skupionego na grze komputerowej.Standard dzisiejszych czasów prawda? Co się kryje za tym zdjęciem?Chęć popływania w basenie.Co puzzle mają wspólnego z pływaniem? To łatwe.Łazi za tobą taki szkodnik i jojczy- Mogę popływać, chcę popływać, kiedy mogę iść popływać, a jest już jutro i mogę pływać, jest mi smutno bo bym chciał popływać, jestem taki biedny.Gdzie są moje kąpielówki, szukam ich od tygodnia?I tak od chwili kiedy otworzy oczy. Kwestię dlaczego, w maju ,przed domem stoi basen pełen wody pominę milczeniem.Jest tam i już nie rozbierajmy tego na czynniki pierwsze. I jak już brakuje ci pomysłów,żeby odwlec nieuchronnie moment zniechęcenia potomka do podejmowania takich ryzykownych zachować, wpadasz na genialny pomysł.Puzzle.Z przewrotnym uśmiechem oznajmiasz- Jak ułożysz puzzle to pójdziesz popływać.W środku twoje wewnętrzne ja wykonuje zwycięski taniec radości a na zewnątrz stoicka powaga, bez cienia uśmiechu- Gdzie tkwi haczyk? W liczbie.Konkretnie w 300 puzzlach.Jestem złym człowiekiem.Nie dość ,że pozwalam znęcać się nad dzieckiem to jeszcze sama jestem nie lepsza, 300 puzzli dla dziewięciolatka z autyzmem, to się nie może udać.Nie doceniłam siły marzeń. Poukładał chwilkę, zdenerwował się, bo nie bardzo mu szło. Pobiegał poszalał, po marudził. Podjął wyzwanie i słyszę klik, klik, klik kolejne puzzle wskakują na właściwe miejsce.Zaciekawiona idę zobaczyć co się tam wyprawia a na ekranie połowa ułożonej układanki -moje ja usiadło z wrażenia przerywając taniec radości.-Dobrze mi idzie mamo? Jak myślicie dobrze mu szło?Bo moim zdaniem stanowczo za.Co zrobić? Kolejna lekcja odhaczona-kiedy bardzo mu na czymś zależy, potrafi znacznie więcej niż można się spodziewać.

 I tak też w dniu dzisiejszym zaraz po odpracowaniu obowiązków szkolnych , ochoczo wskoczył w kąpielówki, zażyczywszy sobie podania kopytek do ogrodu, udał się do kąpieli. Te kilka godzin układania puzzli na pewno warte były tych kilku minut w zimnej wodzie.Po namaczaniu- które z oczywistych powodów nie trwało zbyt długo. Udał się pomoc rodzicowi 1 a w pracach gospodarskich.Mam nadzieję ,że na tej jednej próbie się nie skończy i na stare lata, doczekam pomocnika.Start ma niezły.Ale mam już niejakie doświadczenie w konfrontacji oczekiwań z rzeczywistością, więc tym razem powstrzymam cugle wyobraźni.

Koniec roku szkolnego zbliża się nieubłaganie. To będzie dopiero wyzwanie.Ale jak to ja mówiłam już nie ma co się nakręcać.Co ma przyjść i tak nadejdzie.Ważne jest to co tu i teraz.Bo wszystko inne może wcale nie nadejść i nie ma co się nakręcać tym co mogłoby się wydarzyć, kiedyś tam. Gdyby cały czas było dobrze, spowszedniałoby i nie cieszyło.a tak proszę bardzo, mała rzecz  a cieszy niemożliwie.

Pozytywnie już było

No ileż można rzygać tęczą. ;) Było sobie, było i się było i się zmyło.Po serii względnego spokoju tudzież równowagi psychicznej, emocjonalnej , społecznej i w ogóle wieloaspektowej, odnoszącej się do funkcjonowania w mikro grupie społecznej.Zaczyna się babrać. Sesja egzaminacyjna -czas start. W chaosie organizacyjnym, luzowaniem wymagań itd i tak trzeba się uczyć. Oczywiście nie przymusowo.Na tym polega urok studiowania po czterdziestce- chcesz a nie musisz.Dobra wiem są i tacy co muszą.Jestem w tej pierwszej grupie na szczęście chyba. Zwolniono mnie z odbywania praktyk zawodowych. Hurraa bo 960 godzin to jednak sporo, szczególnie jak profil twojej ścieżki zawodowej ma się nijak do kierunku studiowania. No ale trzeba jeszcze wiedzę do tego siwego łba wtłoczyć.Ile ja się przez ten rok ciekawych rzeczy dowiedziałam . Np ,że jak mąż dużo rozmawia o polityce to skrycie nienawidzi swojej żony-mechanizm obronny mu się uruchamia. Przed czym nie napisali.Ale ja to rozpracuje dotrę do tego co autor miał na myśli.Zaintrygowało mnie o czym głośno mówią kobiety w analogicznej sytuacji.Hmmm...Że na you tubie można znaleźć cykl audycji Nocne Światła.Że syn jest ze mnie dumny i z zapartym tchem- Łał mamo ile ty literek napisałaś .Jesteś świetna.Przybij piątkę. Bo widzicie najlepiej przecież odrabia się lekcje przy jednym biurku, zwinięci jak precelki każdy na swoim krańcu.Nie no co wy? Jedno biurko mamy? Nie każde ma swoje tylko razem jakoś lepiej. Oczywiście każda wolna chwilka = sporządzanie tony notatek. Oczywiście mogę robić to komputerowo ale jakoś wolę ręcznie.Taka nutka narcyzmu siedzę potem i podziwiam jak mi te notatki ładnie wyszły

. Pani od polskiego, która rwała moje zeszyty w podstawówce i kazała przepisywać po raz setny oddała mi przysługę tak na prawdę.Piszę teraz ,szybko i ładnie. No i długopis tańszy od tuszu. Ostatnio jakoś odczuwam dyskomfort związany z nieposiadaniem funduszy. Bo niby pracuje, teoretycznie. Ale zawsze sobie gdzieś człek dorobił,nakombinował a tu zonk. Wysłałam próbkę tekstu do agencji skupiającej osoby chcące pisać zawodowo no i niestety moja twórczość jest słabej jakości. No trudno.Jakoś to przełknę. Aczkolwiek co było kiepskie to już nikt mi nie odpowiedział a tekstu też mi nie zwrócono.Hmmm. Nadal jednak szukam jakiejś miłej pracy , którą da się wykonywać w zaciszu domowym.Efekty równie nikłe jak zaangażowanie w poszukiwania.Hipoterapię mamy, ale to już wiecie. Nie mamy za to trampoliny. Trzecia sztuka wykończona na amen i ta wytrzymała najkrócej. Niestety następną zakupimy dopiero na jesień. Limit zakupowych szaleństw bowiem wyczerpaliśmy. ze nie wspomnę o dopłacie do rachunku za światło ponad 600 zł. Półroczne rozliczenie no i się okazało ,ze dużo za dużo prądu zużyliśmy.Cały czas się zastanawiam niby jak? Teraz tak z Mopsu nie ma mowy o pomocy gdyż - zarabiamy za dużo.Mimo tego ,że nie pobieram wszak całej wypłaty  i biorą pod uwagę 500, którego mieli nie brać a jednak biorą do kryterium dochodowego.Stypendium socjalne podobnie. Naukowe ciutkę mi brakuje a i tak nikły procent dostaje. Zapomoga z tytułu pogorszenia sytuacji też na nie -bo to nie jest żadna wyjątkowa sytuacja.To normalne ,że kilka miesięcy mam niższe dochody, bo muszę się opiekować dzieckiem 24 h, bo nie ma go gdzie "upchnąć".Dorobić? Ale gdzie? Na razie trafiam na te dziwne ogłoszenia typu -sukces należy do ciebie .Wyślij sms za jedyne 7.99 i zarabiaj. Taki tyci impasik. Od poniedziałku rusza opieka w szkołach podstawowych dla klas 1-3.Czego nie powiedzieli w tv ani państwowej ani komercyjnej? Że np. Dziecko moje osobiste musiałoby uczęszczać do innej placówki i musiałoby praktycznie zająć się samo sobą, w sali bez zabawek , bez puffa i z panią na odległość przysłowiowego kija. Rewalidacja? Propozycja jest taka odstawiasz dziecko do placówki, "wrzucasz" za drzwi, czekasz na zewnątrz godzinę.Bo rano kiedy? Jak jeszcze ci sami nauczyciele muszą przygotować lekcje on line.No i oczywiście zaległe materiały musielibyśmy przerabiać czy nadrabiać samodzielnie. Ostatnia rzecz po powrocie z pracy to usiąść na kolejnych kilka godzin nad lekcjami.To nie jest jedna strona w ćwiczeniach.Teraz dajemy rade bo mamy masę czasu.No ale ile można. 24h z kleszczem , mammooo, to mamo tamto owanto. Wrrrrrr. Ja chcę samotności.Tyci tyciunieńki kawałeczek tylko dla siebie Pewnie jakoś to będzie i z czasem się wyprostuje ale bez trampoliny będzie kiepskoooo. Ostatnio taka stymulacja była dla młodego nieodzowna no ale pewnych rzeczy nie przeskoczę.Zastępczo biega w koło domu.Tak to jest i dobrze i gorzej.I oby do lepszego.I gdzie u licha podziała się funkcja sprawdź pisownię.

O to mors .

Maj no i co ,że maj.Zimna Zośka przeszła to czas na kąpiel. A po moczeniu- miałaś rację mamo zimna ta woda. I oczywiście za pięć minut -mogę iść popływać?Jak się zakończy przygoda z namaczaniem niedługo się okaże.Bo trafem jakimś dziwnym od początku wirusomanii młody zachorował raz.A wszak to sezon.Co jeszcze porabiamy? Spacerujemy,odrabiamy lekcje,bawimy się, czytamy.A ja w ramach odstresowania przed sesją egzaminacyjną spełniam się artystycznie 😀

Sobie byłam wymalowałam a co w szlaczki😀 .Może mi ta czerwień przyda nieco chęci do życia.Tymczasem po ostatnich dość intensywnych wydarzeniach marcowych

Osiągam stan względnego spokoju i równowagi.I żyje się dalej.Porządki na strychu na coś się przydały.Skompletowałam rodzinkę.Wspierają mnie milczącą obecnością.Bywa i tak. Samotność bywa przytłaczająca.Ale po domu biega nieco przytłusta motywacja życiowa 😀i rozbrajająco mówi -nie bądż smutna ,przecież ja jestem taki dobry 😀 Dziś była frajda z malowania pleców na sucho.I tak naprawdę tylko to się liczy -beztroski śmiech z niczego.

Wirus czy nie -konie😀

Wracamy do życia.Po malutku ,po wolutku łatamy dziurawą codzienność. Od wtorku we wczesnych godzinnach porannych odbywa się terapia- na końskim grzbiecie.Znaczy wracamy do kieratu można powiedzieć.Niewątpliwie mam wyjątkowe dziecko,specyficzne nawet , niepowtarzalne i równie oczywisty jest fakt , że tego zamknięcia w 4 ścianach obydwoje mamy dość serdecznie.Najlepszym zobrazowaniem potrzeb nieletniego niech będzie fakt pobudki o barbarzyńskiej porze,długi spacer na drugi koniec miasta i nowa werwa do życia.Przydałaby się jeszcze SI aleee.nie wszystko od razu.Na razie sam się do wrażliwia.Trampolina ,lekcje,tv z przewagą trampoliny.Średnio schemat mamy 30 min skakania 15 lekcji przerzut kanałów w tv w poszukiwaniu reklamy puuuuuls2 ta daaam albo ttuuuuudne sprawyyyy. Tu mam anegdotkę świeżą.Wieczór ,półmrok rodzic 1 a w kuchni.A synuś gdzie? Wymowny gest glową w stronę pokoju.Idę.Leży basza i klika.-Czemu rodzic siedzi w kuchni?
-bo oglądam trudne sprawy.
Oczywista ,oczywistość .Jednakże ... Wolę żebyś nie oglądał tego programu jest niezbyt mądry.
-a sportowe mogę oglądać? Myślę sobie z deszczu pod rynne.Ale lepsze niż polsat.
Ok mówię.I już piłcia.Lepiej.Znacznie lepiej .Najlepsza wiadomość tego tygodnia .W końcu wyszły młodemu stałe jedynki i dwójki. Tak że po mału ale wciąż do przodu.Zaczynam nawet z niechęcią podchodzić do powrotu do poprzedniej normalności.Szczególnie szkolnej.Brak pośpiechu ,własne tempo pracy ,owocują większą samodzielnością młodego.Budzik lekcja i siada sam. Woła jeśli sobie nie radzi .Karteczkami zaznaczam tylko co jest do zrobienia.I się nie chwalę po prostu samo się tak układa.Wdaje się w dyskusje, pyta jest ciekawski .Taki trochę przerośnięty czterolatek.Po złych dniach przychodzą lepsze.Nasz świat zwolnił do minimum 7 lat temu, teraz to się przydało bo nie wiele się zmieniło.Matka w domu tylko 24 na dobę.Bez przerwy.Zastanawiam się jak przetrwałam wychowawczy bez uszczerbku na zdrowiu fizycznym 😀i psychicznym skoro po dwóch miesiącach mam dość? Przejdzie mi to tylko zmęczenie.Naprawdę to siedzenie w domu jest wykańczające.No i jeszcze kolejny etap odmóżdżania you tub odinstalowany ,odcięty dostęp do filmików typu minecraft, babcia granny czy śmieszne koty i fisie opadają jak kurz.To cholerstwo czyni niesamowite spustoszenie w główeczce a na wyniki odstawienia nie trzeba długo czekać.Oj pewnie że ogląda bo niby jak mam go zająć przez min 12 godzin dziennie jednocześnie ogarnąć dom pożywienie i swoje lekcje? Ale istotne jest co i ile.I równowaga psychiczna matki.A ta wisi na włoskuuuuu.Zasypiam na stojąco ale kiedy zmienię pozycję organizm nabiera werwy.Eh niby jak spać kiedy człowiek nie narobiony po łokcie.Czas chyba strych dokończyć 

62 niedziela pod rząd.

Powiedzenie ,że coś się wydarzy jak dwie niedziele będą w kupie w XXI w nabiera zupełnie nowego wymiaru. Ta dziwacznie pokręcona sytuacja z pandemią, której nie widzę wokół, ale która istnieje w świecie medialnym.Ten cyklicznie powtarzalny klimat właściwy dla niedzieli.Kiedy o 6:28 budzi cię niepokojące uczucie,że za chwilkę coś się wydarzy,wiecie to takie wrażenie supełków w żołądku( nie mylcie z motykami ani z biegunką) Leżysz i wśród ciszy zaczynasz wychwytywać narastający dźwięk. Początkowo ignorujesz nadciągający kataklizm, odwracasz się do ściany,naciągasz kołderkę na głowę, oddychasz głęboko wierząc naiwnie,że ukradniesz trochę snu z tej zbyt szybko mijającej nocy.O słodka naiwności ile ty masz lat? Twój wewnętrzny cenzor obudził się na dobre. Zastygasz... w twoją małżowinę wpada kolejny dziwny dźwięk.Serce ci przyspiesza, masz świadomość, że to co wywołuje odgłosy zbliża się nieuchronnie. Jak każdego ranka tak i teraz masz jednak nadzieję,że tym razem będzie inaczej...Zastygasz nieruchomo, twój oddech jest płytki, zamykasz pomału powieki,żeby mruganie nie zdradziło zbyt głośnym szuraniem,że czuwasz...Zbliża się,dźwięk odbity od podłogi wibruje w ciszy...chaaaaa,yyyyy iiiiaaaa...Masz świadomość,że to co nadciąga nadejdzie jak każdego dnia, pytanie o ile uda się odwlec ten nieuchronny moment.Wiesz,ze nie masz wpływu na bieg wydarzeń...Tup, szur, szmer... te odgłosy. -w dniu kolejnej 62 już niedzieli z rzędu.-znasz na pamięć i jeszcze ciągle się łudzisz,że tym razem będzie inaczej...Zbliża się... już wiesz ,ze udawanie nic nie zmieni...6:32 majowa niedziela. Coraz szybciej zbliża się do zamkniętych jeszcze drzwi.Przygotowujesz się więc do tego co i tak nieuchronnie nadejdzie jak każdego dnia .Klamka opada w dół... Unosisz w górę róg kołderki, pod która nie znalazłaś wyczekiwanego schronienia... Dzieńdooooberek mamo! Wstałaś już. Bo ja już nie śpię.Mam się tu pakować? Stało się.Potomek rześki i wyspany gotów do działania. A ja no cóż mało istotne,że kiepsko sypiam, bo zbliża się czas zaliczeń kolejnego semestru, bo chcę w spokoju obejrzeć film o wampirach np.albo muzyczki posłuchać albo po prostu posiedzieć w ciszy lub też o zgrozo poczytać. A ten tu bez żadnego poszanowania dla matczynych planów, marzeń, potrzeb pakuje się z całym ciężarem 37 kg i radosnym grymasem zadowolenia.Matko jedyna za co pytam się.

A co u nas po za niekończącą się niedzielą. Edukacja domowa np.radzimy sobie jednego dnia gorzej, innego lepiej w zależności od tego którą nogą każde z nas wstanie.Na szczęście nie było jeszcze sytuacji gdy obydwoje wybraliśmy model lewonożny .Poziom drugiej klasy sp jako tako ogarniam chociaż z matematyką zaczynam mieć kłopoty.Odejmowanie z uzupełnieniem do 10 tek 17-9= 17-7-2=10-2=8 za moich czasów tośmy używali wynalazku zwanego nawiasem i jak dla mnie powinno być (17-7)-2= ale nie .Nie ma potrzeby pisać można sobie wyobrazić.Jak tak dalej pójdzie to być może razem z synem do matury z matematyki podejdę, Sztuka i kultura kolejne dość ciekawe zagadnienie. Widzisz trzy obrazy.Co przedstawiają obrazy?Który obraz podoba ci się najbardziej.Oczywiście jak każdy szanujący się rodzic wiem najlepiej ,który i mówię do potomka -Pisz synu.Grzeczne dziecko łapie się za ołówek i pisze co matka dyktuje.Podoba mi się obraz z... bo...I tu młody patrząc na blat biurka i wykręcając róg koszulki , nieśmiało oznajmia...Ale on mi się przecież nie podoba.( YYY ale ,że jak nie podoba myślę sobie☝. No nie wzdycham w duchu synuuuu proszę cię ,przecież to malarstwo jest co mam ci zrobić dogłębna analizę?)Prowadząc ten wewnętrzny monolog patrzę na potomka-. Ten mi się podoba Ten duży bo tam są kwiatki dla ciebie.W sumie to powinnam w tym momencie sama sobie dać kopniaka.zaczynam myśleć schematami i wygodnictwem. założyłam z góry,że młody nie poradzi sobie sam z zadaniem.Oj matka weź się ogarnij.Niestety do czytania szkodnika zagonić ciężko. Na tych moich studiach co to przez internet wykładowcy nam wiedzę przekazywali on line i bez wirusa w kraju no i przekazują nadal .To ja sobie ostatnio o wzorcach wychowawczych czytałam.Napisał ktoś mądry bardzo,że dzieci to się uczą przez to jak rodzice się zachowują.No u nas niekoniecznie.Matka z nosem w książkach,do nauki się garnie,pomiędzy obiadem, myciem podłogi, spacerem, lekcjami z młodym każda chwilkę wolnego wciśnie na pogłębianie wiedzy a ten co? Kiedy będzie tablet? a ja mogę tablet, a ile jeszcze zostało do soboty?Nie będę czytał głośno, nie lubię, nie idę, nie będę pisać.Oczywiście idzie i robi i się stara bo motywacja w postaci soboty z tabletem jest magnetyczna.Wzorce osobowe czerpane od rodzica jako obiektu najważniejszego w relacji z dzieckiem .Taaaak ale nie u nas.Jasiek na widok słowa drukowanego odczuwa nagła i nieokiełznaną potrzebę : si, jeść,pic, rowerem pojeździć, na trampolinie poskakać , nawet na spacer się udać.Po wyczerpaniu bogatego repertuaru -nie chceń -zasiada i w ciągu 10 minut robi zadania. Od 5 maja zaczynamy hipoterapię .Juuupii dwa razy w tygodniu.Mam znowu masę czasu dla młodego i to niewątpliwie plus. Jednakże ograniczenie społecznych kontaktów do naszej dwójki ma i złe strony- uzależnienie od ciągłej obecności matki.Oznacza to ciężkie chwile po powrocie do względnej normalności. Już to przerabialiśmy po wychowawczym.

Dzięki uprzejmości pana premiera praktycznie cały jeszcze maj w spokoju mogę poświęcić młodemu.Co prawda mój wrodzony pesymizm kreśli wizje katastrofy finansowej począwszy od dnia zakończenia roku szkolnego w czerwcu.Bo zakładając iż pandemia potrwa do czerwca, to utrzymają zamknięcie szkół. Ale ,że w wakacje szkoły są i tak nieczynne no to na te dwa miesiące do pracy. Od września powtórka z wirusa. Czyli 1 września zasiłek opiekuńczy i edukacja domowa.Aczkolwiek z powodu braku wystarczającej ilości urlopu wypoczynkowego tudzież zawieeszenia zasiłku i braku możliwości powierzenia potomka rodzinie z powodu -umarnięcia jak mówi Jasiek.No to mamy mało ciekawe perspektywy. W totolotka nie gram, a może w końcu powinnam zacząć.Pewnie pesymizm na wyrost ale lubię przygotował się na gorszy scenariusz i mieć miłą niespodziankę niż niemiłe zaskoczenie.Taki gatunek niereformowalny ze mnie.Dziecko moje starsze pojechało znów za miedzę, zyski czerpać. Dorabiać się majątku w euro. Żyć pełnią życia -licząc marketowe produkty wieczorowa porą w kraju gdzie używa się języka,którego miało się dziecko nie uczyć a patrzcie się przydał. a nie mówiłam? Ucz się bo może wyjedziesz za granice i jak się dogadasz? Nie lubię, nie będą , nigdzie nie pojadę. Ja za granicę? Oby ze studiami tez tak było. Niby nie są istotne w życiu ale jednakowoż jak już ten dyplom jest i leży to niech leży.I żeby nie było ja swoje ambicje sama realizuje.Ale jak to będzie wyglądało? Co ludzie powiedzą? Matka z dyplomem a ta co matura tylko? ,,Oj pani kochana co za młodzież dziś mamy piniondz aby ino sie liczy.''

No i minęła 9 jakby tak można było pracę na obronę pisać w formie pamiętnika. To już bym miała gotowy szkic ale nieee trzeba się przyłożyć.Mądrych słów powtykać, zastąpić codzienność.Wiecie co praktyka a teoria to naprawdę dwie różne sprawy są. Szczególnie jak najpierw się praktykuje. Jeden z wykładowców powiedział ,że pisząc prace mamy okazję wykorzystać specyficzne wyrażenia, których na co dzień będziemy używali w pracy zawodowej w wąskim gronie współpracowników. Niepotrzebne utrudnienie jak dla mnie patrząc z perspektywy rodzica czyli drugie strony lady. Tak sobie w tym momencie przypomniałam, jak to było na początku naszej drogi z diagnozowaniem, terapią. Kiedy słuchałam porad wygłaszanych w jakimś kosmicznym języku zawodowym, żargonie specjalistyczny. I jakoś nie kojarzę uczucia prestiżu , szacunku czy czegoś w tym rodzaju do tej istoty, która w sposób zawiły chociaż aczkolwiek na pewno fachowy wprowadzała chaos w moim skołowanym mózgu. Może i ten żargon ma sens, dla kogoś jest ważny. Ale dla rodzica, który przychodzi szukać pomocy i wskazówek jest mało przydatny.Dla większości bardziej przydatne było by tłumaczenie łopatologiczne. W szczególności dla mnie w tamtym okresie i teraz zresztą też. Rożnica polega na tym,że zaczynam rozumieć słowa i pojęcia bez szukania ich znaczeń w czeluściach internetu.Oby w przyszłości to się przydało. Nieco zeszło mi sklecanie tego przydługawego monologu.Ale aczkowiek, gdybyż, bo , w międzyczasie wykonałam kilka innych istotnych do przeżycia funkcji i zadań.W związku z niedawnymi wydarzeniami czeka mnie jeszcze inwestycja w zakup skromnego pomnika tudzież dwóch.Jeden dla ojca, rok minął zasłużył czy nie , drewno jest mało stabilne. Drugi dla mamy i Małego.Wolałabym zastawę na wesele szykować ale jest jak jest. Wstępny koszt to 4500 za dwie sztuki z montażem i wywiezieniem starego.Ciułam ale ile mi to zajmie nie wie nikt.Pewnie zanim nazbieram wyszukam wersję bardziej ekonomiczna no ale plan wydatków rośnie. Studia jeszcze 4 lata x 350 miesięcznie, rachunki 300 , jedzenie 500 w porywach 700 bo wakacje. 1100 ewentualne leki?ubrania? kino? lody?wyjazd do zoo ? sprzęt dla młodego? pomoce? ubrania? szafa się prosi o wymianę,okno w korytarzu, dach to już nie wspomnę .Jak żyć? Skromnie żyć, tu i teraz.Bez spinki ,że na coś nie starczy..w sumie nie ma tragedii.Wpływ razy dwa wszak jest.W tym kraju da się wyżyć za najniższą krajową.Serio. Wystarczy tylko zachować kilka prostych zasad. Nie mieszkasz w bloku ani na wynajmie, masz piec opalany węglem, tudzież gazowy,ubrania kupujesz z drugiej ręki lub dostajesz.Kino-po co? masz w domu duży tv.Teatr-25 lat temu byłam z klasą i szału nie było.Auto-masz ale jeździsz jak musisz a nie musisz jeździć (do biedronki po bułki np) kawior zastąpi doskonale pajda z pasztetową. Wczasy-Nie są ci potrzebne jeśli realizuje zasadę pierwszą czyli nie mieszkasz w bloku.W ogródku sobie posiedź przed domem.Tanio, czysto, cicho.Plażę sobie ustaw na pulpicie ekranu, teraz o taka technologia ,że na ekran tv można przenieść obraz to realizm się zwiększy Można ?można .aaaa no i nałogi absolutnie żadnych nałogów, na nałogi przy najniższej krajowej i przyzwoitym standardzie życia cię już nie stać.

Pytacie często jak znajduję na to wszystko siły i czas. Dziecko z deficytem,dom praca mniej lub bardziej legalna, studia.Hmmm Jak? Sama nie wiem na pewno szybko i nauczyłam się nie odkładać niczego na później, jeśli nie mogę spać siadam i się uczę.Ustawiam milion budzików,żeby odrobić lekcję z młodym,raz na tydzień robię solidny restart systemu -robiąc absolutne minimum czyli spożywając dużą ilość węglowodanów. skupiam się na tym co mam a nie na tym co chciałabym mieć.Czy czasem mi się nie chce? Cały czas a nie tylko czasami.Czy mam ochotę gwizdnąć drzwiami i zacząć wszystko od nowa na drugim końcu świata? Kilka razy na dzień.Ale jak to mówi moja znajoma -Jak nie ty to kto?😉samo się nie zrobi.Miłej niedzieli wam życzę i zbieram się na wypadzik do szwagierki.U niej zawsze znajdzie się jakiś węglowodan, cukier nasycony, czyli to czego nie mogę a co i tak wcinam, no co w końcu w gości jadę. Nie wolno? No i dlatego pojadę będzie szybciej.Zajrzyjcie na ogłoszenia może coś wam się przyda? https://www.facebook.com/marketplace/selling/ 

Zaczynam wymiękać

Po wyżej koniuszka ostatniego włoska na siwej łepetynie ,mam dosyć tego całego zamętu wirusowego.Ogranicza mnie coś czego nie widzę,  ani realnie ani w pobliskim otoczeniu.Od dwóch miesięcy siedzę w domu. Przestrzegam izolacji, nie łażę bez niezbędnej potrzeby, realizuje program edukacyjny i popuszczam cugle. Młody pozostały od nauki  czas dzieli między ekran tv a trampolinę.Wszystko przez brak motywacji u matki.Nie chce mi się już wymyślać całodziennych zajęć, 24 na dobę być wielozadaniową , idealną matką dziecka z deficytem.Staram się sama sobie  dać kopa motywacyjnego ale kiepsko mi idzie szczególnie po kolejnym komunikacie o przedłużeniu zamknięcia szkół.I to nie tak,że nie daje rady z materiałem szkolnym.Po prostu chcę wyjść, pójść na spacer,na cmentarz, do sklepu, bez sensu połazić po mieście. Chce mi się samotności w anonimowym tłumie.Od 3 marca do dziś jestem ja i on, on i ja.Nie jest jakiś konfliktowy, wymagający, uciążliwy w kontakcie.Ale po prostu mam serdecznie dość tej bezsensownej dla mnie izolacji.
Mamy w mieście 67 tysięcy mieszkańców ,5 słownie pięć potwierdzonych przypadków, sprzed trzech tygodni zresztą. Więc jaki jest sens izolacji? Nasilenie przemocy domowej, brak opieki rehabilitacyjnej, pozamykane zakłady, ludzie na zasiłkach,osoby niepełnosprawne pozamykane w czterech ścianach.rodzice niepewni kolejnego tygodnia, więzi rodzinne napęczniałe od konfliktów.Niepospłacane kredyty, brak kasy na rachunki bieżące.Marne perspektywy na zarobienie. I na pocieszenie może wcale nie otworzą szkół do wakacji.Pytanie brzmi czy problem wirusa jest sztucznie rozdmuchany? Czy raczej zamiatany pod dywan dla ładnych statystyk?Chce mojego niedoskonałego, stresującego i wkurzającego życia sprzed wirusa. Szanowny Stwórco jakbyś nie zauważył to czas na zmianę postrzegania spraw przyziemnych zafundowałeś mi wręczając autyzm jako dodatek wychowawczy, doprawdy nie ma potrzeby przypominać mi o drobiazgach, które mogą cieszyć.Pamiętam aż za dobrze, codziennie mam uruchomione przypomnienie.Ma na imię Jaś.Wirus nie jest mi potrzebny na dokładkę.
Wstaję zła, nakrzyczałam na dziecko moje ostatnio bez powodu.Dobrze ,że młodzieniec wie co jest słuszne i rzekł-Nie krzycz, dzieci tego nie lubią. Czemu masz taką minę? Bądź piękna przecież ja jestem dobry. Eh nerwy w konserwy.Niedokończone sprawy się pokończyły, bieżących nie mam ochoty realizować.Sama siebie mam dosyć.Śpię po kilka godzin dziennie, no niby jak mam zasnąć jak ja ,,fizol" jestem rasowy .A ostatnio niby czym mam się zmęczyć? Na razie nie jestem jeszcze na takim etapie desperacji,żeby zabrać się za ćwiczenia w domu ale coraz częściej o tym myślę.Niech mnie ktoś dobije, takie życie to nie życie.

Edukacja on line-czyli pozytywny wpływ koronowirusa na edukacje indywidualnego przypadku autysty

W dobie kryzysu, szybko przystosowujemy się do nowych warunków funkcjonowania .Pokój matki zamienia się w salę klasową.Oj przydał się trening budzikowy na co dzień.Teraz nie muszę ganiać za młodym ,żeby siadał do lekcji.Co do samego przebiegu to zasadnym wydaje się zaopatrzenie w podwójną ba poczwórną dawkę uspokajaczy , bo nie czarujmy się odrobienie zadań domowych a uczenie dziecka to zupełnie dwie inne sprawy są.Cóż jest pozytyw a nawet dwa  Pierwszy rozwiałam własne wątpliwości dotyczące edukacji domowej-nie taki diabeł straszny jeszcze tylko wygrana w totka i bez zastanowienia realizuje.Druga brak lęku przed hałasem w szkole. 

A tu kochani taki mały progres edukacyjny .To uczucie kiedy twój autysiak ot tak siada do lekcji i w miarę płynnie czyta, kiedy jeszcze dwa tygodnie wcześniej składał sylaby ,że aż w uszach trzeszczało i samo zgrzytało w zębach .Wierszyka miał się nauczyć no i się nauczył . Nasza kadra pedagogiczna fajnie nam tą naukę zorganizowała.Nawet wideo rewalidację się udało ogarnąć.

Jaśkowi bardzo taka forma edukacji się podoba. Mi nieco mniej ,bo straszna się z niego pijawka-przyssawka robi .Pszszszyyyytul mnie, no mówię ci mamo pszytuuulaj mnie .Wstałaś już ?No to będziemy się przytulać .I ciągle bezustannie za każdym razem jak przechodzi obok musi mnie dotknąć jakby się upewniał ,że jestem prawdziwa. Są też pozytywy, jakoś chętniej się angażuje w pomaganie .Dzisiaj składaliśmy trampolinę .Gimnastykujemy się z rodzicem 1a ze sprężynami , więc mówię do potomka -Podaj mi sprężynki. A ten szkodnik - Po co ja? Przecież tatę masz może ci

pomagać.cwaniaczek.

Placuszki ziemniaczane na obiadek, a to kopytka a to pierożki i w końcu 22.15 ( no co sobota jest) smażone chlebki mu usmaż.Ja chcę do pracyyyyyy .dzieci nie powinny przebywać 24 godziny w domu to jest poważne zagrożenie zdrowia i życia rodzica.Ciekawe czy jest ubezpieczenie od negatywnych skutków macierzyństwa (to taki żart).Wszystko teraz pokazuje mi jak mało ważne jest to za czym człowiek goni tak bezsensownie.Jak nie wiele zostaje po człowieku, kiedy odchodzi i że zostaje w codziennym życiu, w drobnostkach, w wykonanych lub niedokończonych rzeczach.I jak łatwo pogodzić się z taką nieobecnością wspominając nie rzeczy jakie po sobie zostawia a wspomnienia i myśli, miejsca, uśmiechy i głupie żarty .Ten wirus teraz pokazuje jeszcze dobitniej jak nie wiele znaczą pieniądze, gonitwa, wypasiona fura i basen w salonie.A jak bezcenny jest oddech i śmiech dziecka i przespana noc i wiosenne fiołki znikąd na trawniku przed domem.I taki dzień jak dziś bez pospiechu, ze wspólnie spędzonym czasem , ze wspólnie wykonana pracą z całusem na dobranoc.I z tym czytaniem ot tak i z ładnym pisaniem , z tym wszystkim czego miało nie być a jest.To co miało być balastem , utrudnieniem, karą w moim życiu okazało się nowym spojrzeniem na świat.nowym doświadczeniem , nowymi emocjami. Być może wszystko zależy od tego w jaki sposób chcemy widzieć i traktować to co nas w życiu spotyka .Wszystko zaczyna się w naszych myślach więc najlepiej jest po prostu nie myśleć , nie rozbierać na drobne , żyć tu i teraz bo potem będziemy za starzy albo zabraknie nam czasu .Katoliczka ze mnie marna ale staram się ostatnio doceniać każdy kolejny dzień , w którym mogę  patrzeć jak rośnie mój wspaniały syn , podziękować za zdrowie, za słoneczny dzień, za ciszę ,za wyjątkową córkę z sieczką w głowie i sercem na dłoni, z wielkimi planami i rozczarowaniami, za to że nie mieszkam w bloku, że mam wszystko co niezbędne do życia.To jest najbardziej odpowiedni czas żeby dostrzec wielki urok małych rzeczy i posprzątać wszelkie sprawy które zabierają nam radość. Życzę Wam w tym trudnym czasie abyście przetrwali w zdrowiu i cieszyli się każdym codziennym drobiazgiem.

Zostały po tobie...

Właściwie to tylko wspomnienia.Kiedy chowasz młodszego brata to tak jakbyś chował dziecko.Wszystko takie jest po za tobą ,jesteś widzem teatru, na deskach którego grasz.13 w piątek.Idealny czas na pogrzeb.Z właściwym sobie sarkazmem główny bohater dotarł spóźniony.Można więc na swój własny pogrzeb się spóźnić.Gdyby coś to pamiętajcie że mistrza ceremonii przy pochówku świeckim musicie zorganizować sami.Dobrze że najstarsza z rodu wzieła na siebie przemowę pożegnalną .Ja rozpadłam się na milon malutkich kawałeczków.Ten moment w którym dotarło do mnie, że to naprawdę się wszystko dzieje był nie do opisania.Nie wiem jak bym przez to przebrneła gdyby nie wsparcie siostry,męża i przyjaciół.Tak daleko a tyle wsparcia.Czemu wybrał ten czas i ten sposób nie dowiem się pewnie nigdy.Mimo przymusowej niejako izolacji nie mam zbyt wiele czasu na rozstrząsanie,on ma już wszelkie troski tego świata za sobą a my swoje taszczymy nadal.Jak wyjaśnić nieletniemu autyście ,że wujek umarł? Wcześniej temat śmierci się przewijał.Jednak był on czysto abstrakcyjny .Teraz nie ma osoby która zawsze była .I co teraz? Jak to wyjaśnić? Jak przekazać? Najprostsze słowa są najlepsze a dzieci wystarczy słuchać.Kolejny raz Jasiek mnie zaskoczył .
Nie ma wujka?
Nie
Nie żyje?
Tak .
Nie lubie chodzić na cmentarz
I tak o to temat został przerobiony w stylu właściwym dla młodego.Krótko i na temat.W sumie dobre podejście.Jest ,niema i żyjemy dalej.Pewnie jeszcze trochę czasu mi zejdzie na oswojenie się z tą sytaucjąNie raz coś obudzi wspomnienia ,zrodzi pytania czy konieczność odpowiedzi.Ta nieobecność da się we znaki.Świat też na chwilę zwolnił ,jakby wiedział że ten dodatkowy ciężar na dobrą chwilę nie pozwoli mi wstać.Samotnia naszego małego świata.W sumie to mamy wprawę w izolowaniu się od świata.Ta obecna sytuacja z kwarantanną nie zburzyła jakoś szczególnie naszego codziennego rytmu dnia.Nawet jest lepszy bo zamiast wymyślać Jankowi zadania dostaje na tacy gotowe.Nie szukam stron edukacyjnych,materiałów w sumie fajnie w niefajnych okoliczno ściach.Oby to wirusowe szaleństwo się szybko skończyło .Zdrowi bądzcie,ostrożni i odpowiedzialni.cierpliwi .Wszystko ma swój koniec i początek.I zapamiętajcie ten czas kiedy świat wróci do normy będzie przypomnieniem że wszystko co mamy jest nam dane tylko na chwile a to co najważniejsze w życiu jest za darmo 

Bez happy endu

Nie wszystkie sprawy kończą się zgodnie z naszymi oczekwaniami.To co widzimy nie jest do końca czarne albo białe a gra pozorów stwarza ułudę tego jaki fragment świata postrzegamy.Mój brat wybrał najprostszą z dróg.Czy ktoś tu zawinił? Oczywiście Ja bo mimo bardzo dobrego kontaktu wierzyłam w słowa, że wszystko gra,że nie naruszyłam jego prywatności ,że dostał olbrzymi kredyt zaufania,że błędnie sądziłam iż potrafi sobie radzić z tym co go gnębi tak samo jak ja.że może nie umiałam czytać między wierszami że gdybym w ten sam dzień znalazła jego telefon dziś by dokonywał innych wyborów.On bo udawał że potrafi ,że sobie radzi,że wszystko jest takie jakie powinno być ,że za ciętymi ripostami sarkazmu schował bezradność i samotność.że tam gdzie powinny paść słowa zachował milczenie.Ktoś jeszcze ? Przeszłość,zapakowana w zwątpienie,obawy,myśli.Niepotrzebna i obecna .Cienie,których nie widać.Zniknął tak jak żył.Cicho ,na uboczu i sam."On zawsze był.Z nim są same dobre wspomnienia" I to jedno ostanie nie wymarze tamtych pozostałych. Pytacie jak się trzymam .Bez uspokajacza wcale .Teraz oprócz dzieci nie mam tu nic będącego mocną kotwicą.Wszystko co dobre odchodzi.Każdy z nas wróci do swoich spraw ,rodzin ,codzienności.Świat się nie zatrzyma .Tylko tu wszystko będzie przywoływać chwile cichej obecności.Rodzić pytania bez odpowiedzi.Budzić myśli ,pytania i zwątpienia.Gdbym mogła, wszystko zrobiłabym inaczej ale teraz za późno. Na wszystko jest zbyt późno.Nie milczcie to czego nie mówicie jest najgorszym wrogiem.

Mały wracaj

Kurcze wiem ,że to blog Jaska ale on się nie pogniewa . Zgubiłam młodszego brata , w sumie sam się zgubił . Pojechał do pracy, wracając wysiadł kilka ulic od domu, poszedł prawdopodobnie do bankomatu potem miał odebrać paczkę .Po jakimś czasie widziany był na drugim końcu miasta w markecie Carrefour i wsiąkł .Rozpłynął się w powietrzu. 27.02 2020 czy to dobra pora na znikanie ? Nie kurcze żadna pora nie jest dobra . Na to czekanie , dzwonienie i słuchanie głuchego sygnału w telefonie, na pytanie znajomych czy nie widzieli, na dotarcie na policję.Brzydko podejrzewałam ,że wyczyścił konto i wrócił do picia.Ale nie konto bez zmian. Wypłata czeka do odebrania, ubrania wiszą w szafie , kawa w słoiku czeka na uzupełnienie . Masa ludzi dzwoni i pyta czy się znalazł. Nie nie znalazł się . W tak małym mieście jak nasze po prostu zniknął.Wrzuciłam post na fb z prośbą o pomoc może ktoś go widział .Nie po to żeby zmusić go do powrotu to dorosły facet , ale chciałabym wiedzieć ,że ma gdzie spać ,ze jest mu ciepło ,że ma co jeść. Chciałabym wiedzieć co zdecydowało ,że podjął taką nagłą decyzję i powiedzieć ,że cokolwiek się zadziało może na mnie liczyć i razem to ogarniemy Sporo przeszliśmy każde swoją ścieżką. Ale jakoś zawsze wychodziliśmy na prostą.Teraz nie wiem czego się spodziewać , czego oczekiwać , na co się przygotować .Nie jestem wcale silna i wcale się nie trzymam .Ale staram się zachować jakieś resztki równowagi .Dzwoni telefon a ja nie jestem w stanie po raz kolejny odpowiedzieć na to czy jest .Rozkładam na czynniki pierwsze co się mogło wydarzyć.Jak mogłam nie zauważyć ,ze coś jest nie tak przebywając z nim codziennie.Teoretycznie wiem ,że mogłam bo mam jeszcze wiele innych spraw na głowie i osób ale to mnie gryzie.
Pojechałam na komisariat zgłosić zaginięcie.Policjant dyżurujący pewnie ma tysiące takich przypadków i dla niego to po prostu kolejny taki. Z humorem stwierdził ,że pewnie młody kogoś spotkał i poszedł pić. Może i tak ale  jakoś nie miał w zwyczaju znikać bez wieści po pracy , pobalować i wrócić .Na popijawę to się raczej z kasą idzie, na kredyt nikt nie poleje. Nie znam tez osoby ,która znika dwa dni przed wypłatą żeby zabalować.Jeśli jednak mieszkałeś w nieciekawej okolicy, masz za sobą bagaż to łatka zostaje choćbyś stawał na uszach . Zobaczył ,że mnie ta perspektywa jakoś nie rozbawiła i podzwonił.Po jakiś 40 minutach przyszedł kolejny policjant  tez wyraził przypuszczenie ,że powodem mogło być zapicie , spisał protokół i poinformował ,że mam dwie opcje zgłosić na razie protokół poszukiwania i partole otrzymają informacje o zaginięciu będą szukać na miejscu  albo złożyć zawiadomienie o zaginięciu i ruszy procedura na cały kraj . Piątek po południu , nerwy , stres , nieprzespana nocka.W rezultacie w poniedziałek wracam na komendę .Jeszcze muszę przetrwać dzień w pracy bo nikt urlopu od zaginionych nie wymyślił.Dopiero dziś emocje dały znać uryczałam się ,nie byłam w stanie wykrztusić z siebie słowa dobrze ,ze to środek nocy.No i monitoringu przejrzeć nie mogą bo chłop zdrowy leków nie bierze, nie miał objawów depresji nie leczył się psychiatrycznie i nie jest ubezwłasnowolniony .W sobotę dzwoni stacjonarny numer , jak się odbiera telefony których nie znacie , w takiej sytuacji nie da się opisać . Komenda miły głos pyta czy się sam nie znalazł .Nie nie wrócił ani się nie kontaktował.Przekazałam jeszcze informację ,że był widziany w markecie i o której godzinie.I tyle. Było koło 18 tej . Po 20 pukanie do okna - serce w gardle może wrócił ale za drzwiami patrol po cywilnemu . Pytają czy ja to ja i że w sprawie zaginięcia. Pomyślałam ,że nic dobrego nie mają do przekazania, ale przyjechali sprawdzić czy w domu go naprawdę nie ma , przekazałam tez informację ,że prawdopodobnie był widziany na klatce schodowej na ul.Grodzkiej ale pan z patrolu stwierdził ,ze to pewnie ktoś podobny.Dziś kolejny sygnał ,że na ul .Daszyńskiego i Moniuszki policja zabierała z wieżowca chłopaka pasującego do opisu zadzwoniłam to nie on .Dzwonicie , udostępniacie, piszecie , jestem wdzięczna za wasza obecność i wsparcie .Dzięki temu chyba tak długo trzymałam na wodze emocje .Dziś nie
dałam już rady .Pojechaliśmy do dzielnicy cudów .Nie byłam tam od śmierci ojca .Jak się okazało młody też. Nie ma nie było nie zaglądał tam nawet przelotem. Nie kontaktował się ze znajomymi .dużo osób się odezwało po kilkuletniej przerwie.I nic .Po prostu zniknął.Byłam na tej trasie która mógł teoretycznie pokonać. Nawet gdyby zasłabł po drodze to nie ma siły ,żeby ktoś go nie zauważył.więc pewnie po prostu chciał zniknąć. Ale wkurza mnie ,że nie wysłał durnego smsa . Odwal się chociażby -muszę odetchnąć,  cokolwiek.Pocztówkę wysłał.Na messengera napisał. Ale nie pyk i nie ma ot tak.
Mały wracaj , wracaj mówię ci i zacznij wszystko jeszcze raz i jeszcze lepiej. Co byś nie zrobił i tak ci ujdzie płazem bo tacy są właśnie młodsi bracia , wiele się im wybacza.A starsze siostry po to są ,żeby pomagać i być. Dobry z ciebie chłopak nie olej tego co zmieniłeś i zmień to co ci przeszkadza żyć spokojnie .Ale do licha ciężkiego wróć .Nawet jeżeli wygrałeś w tego swojego totolotka i smażysz się gdzieś na Majorce to napisz ,że ci dobrze i nie wracasz. I żyj długo i szczęśliwie.
Bez tej twojej cichej obecności ten dom jest jakiś inny. Sama tu mam zostać bez bratniej duszy ? Komu się będę skarżyć na męża, z kim przekomarzać i naciągać na puszkę coli, z kim będę chodzić do Biedronki ?Czemu tu ? Bo mam nadzieje ,że przeczytasz i że zobaczysz ,ze wszystko da się od nowa posklejać albo zrównać z ziemią i zacząć z innej strony.Razem łatwiej.Więc wracaj. wracaj i zaczniemy jeszcze raz aż się uda . Gdybyś przypadkiem tu zajrzał to dobrze by było ,żebyś wiedział ,że i nasz temat codziennych dywagacji się o ciebie martwi , to on wsadził mnie w auto i zawiózł na komendę , to on pojechał ze mną w szemraną dzielnicę i pytał ludzi o ciebie i starał się wytłumaczyć twoje zniknięcie , szukał przyczyny i to on powiedział ,że nic nie jest ważniejsze od rodziny.wszystko inne jest nieważne i na wszystko da się znaleźć rozwiązanie .Wiem ,ze gdzieś tam jesteś bo brak wieści to dobre wieści i mam nadzieje ,ze cię znajdę .Albo że sam się odezwiesz .
Bardzo pocieszny widok ja usmarkana po pachy , z czerwonym nochalem i zapuchniętymi oczami .Omija cię niecodzienne widowisko , dopiero byś miał okazje żeby mi poodgryzać .Nie ma chyba rzeczy z której nie potrafiłabym cie rozgrzeszyć , przynajmniej nic takiego nie przychodzi mi do głowy . Więc jeśli uważasz ,że zrobiłeś byka i najlepszym wyjściem było zwiać to się mylisz .Lepsza opcja to złapać go za rogi i pokonać.Dopóki cie nie znajdę codziennie będę wysyłać ci wiadomości , któraś dotrze .
Może za bardzo się uzewnętrzniam ale mam to gdzieś , w końcu to wszystko pęknie a to jest mój zawór bezpieczeństwa.To mój sposób na codzienność i tu mogę powiedzieć to czego nie umiem głośno. Bo nie każdy rodzi się mówcą .Mam zarys planu co jeszcze mogę zrobić i zacznę od jutra go realizować i nie odpuszczę.To taki mały urywek tego co bym mogła powiedzieć , napisać ale na razie star
czy by zachować zmysły w równowadze.Mówię ci wracaj damy radę coby to nie było .

Jaka zima takie ferie :)

Śniegu nie uświadczy ,a skoro matka popołudniami w domu to nie ma zmiłuj .

-Mamy grube brzuchy.

-Mamy 

-No to musimy dużo ćwiczyć .

Nie ma zmiłuj .Matka robi po 50 powtórzeń (pomijając ławeczkę do brzuszków)a Jasiek 44 bo jest mniejszy .Jak słusznie zauważył.

A jak nie ćwiczymy to łazimy .Przez łąki ,przez pola  .Takie przeniesienie naszej egzystencji do świata rzeczywistego.Cywilizacje zostawiamy za sobą i idziemy na kawę do szwagierki.Możemy w sumie asfaltem ale polami jest tylko 7 km .Po powrocie żadnych problemów z zasypianiem, jedzeniem , nadpobudliwością .A mnie ogrania stoicki wręcz spokój , wszystko mi się podoba , nic mnie nie denerwuje, czas szybciej leci. Wogóle świat robi się taki bardziej przyjazny 

 Pole , polem ale odblask musi być , nie wiadomo co możemy spotkać

A ostatnie zdjęcie to bynajmniej nie kontynuacja polnych bezdroży .To droga w mieście .Najbardziej bezpieczna trasa do pracy. Nie ma to jak dbałość włodarzy miasta o ludzi którzy pracują w tym mieście na podatki .Odpowiedz Ratusza na pytanie kiedy zrobią chodnik i oświetlenie  w nieco innym miejscu ale wiodącym do miejsc pracy ? Proszę cierpliwie czekać są plany .Są pewnie ,że są od 30 lat są Może czas je zrealizować.

👀👀👀👀

Najlepsza część dzisiejszego dnia 

-Synuś dziś w aucie śpiewał 

-Strażak Sam ?

-Nie .Wyśpiewywał .Moja mama jest najukochańsza na świecie .

-Serio?

-Yhm . A dlaczego ? Bo chodzi ze mną na rower i na siłownię .

-A ja tez jestem kochany ?

-Tak bo chodzisz ze mną na zakupy.

Cóż chcieć więcej życia? Może tylko piątkowej komisji do Spraw orzekania o niepełnosprawności , która przyzna nam grupę do 16 tki młodego a nie będzie cykać po dwa lata , jakby nagle miał ozdrowieć .Idealnie byłoby tak magiczne punkty 7 i 8 na tak ale jak to mówi pani dr mamy tylko autyzm i to wysko funkcjonujący , nikłe szanse .Trzymajcie kciuki w piątek oby było do 16 tki .Kurcze niby fajne jest mieć zdrowe dziecko , chociaż na miesiąc ale nasze finanse domowe nawet przy wsparciu 500 nie dadzą rady unieść kosztów basenu, parku zabaw , przejazdów i takich tam dupereli do rehabilitacji .Jak zwykle roszczeniowa baba ze mnie wyłazi i bym tylko żerować chciała na tych wszystkich zniżkach a dodatkowy etat to nie łaska .A nie tak narażać państwo na koszta .Chyba nie jestem patriotką ☺☺☺

Zaskakiwanie matki

Posiadając osobnika z deficytem rozwojowym codziennie uczę się czegoś nowego.Lub też raczej  jestem uczona .Okazuje się ,że mój zaburzony społecznie i rozwojowo potomek ma w głowie więcej niż mi się wydaje i niż potrafię dostrzec w szarej codzienności.Pozbycie się odbiornika tv z lokalu mieszkalnego wyzwoliło w młodym chęć na pogawędki.Naturalnie u nas nie brzmi to jak typowy dialog ale posiada odpowiednie cechy.Kontakt słowny nawiązywany jest mimowolnie i jakby od niechcenia.Pada zdanie rzucone w przestrzeń , wiruje sobie , zawisa w próżni i   czeka na odzew.Dziś dowiedziałam się np jak mój potomek odnosi się do posiadanego deficytu i jak sobie z tym radzi.
-Mamo ja nie jestem głupi?-Ten moment kiedy zapala ci się pytanie gdzie to usłyszał .Chwila na złapanie oddechu i uspokojenie nerwa -Oczywiście ,że nie jesteś .Skąd takie pytanie?
-On mi mówi .
Kto ci mówi?
-No on mi powiedział a kolega mu powiedział ,że ja jestem jakiś chory? A ja nie jestem chory mam autyzm .
-Nie jesteś ani głupi ,ani chory, jesteś oryginalny i masz autyzm.Po prostu jesteś wyjątkowy.
-No wiem.

No wie .Tak po prostu.Cieszę się ,że nie zapytał dlaczego koledzy tak o nim i o innych dzieciach mówią.W sumie ciężko byłoby to wyjaśnić. Chociaż wychodzi na to ,że najlepiej wprost.Wybrałam klasę integracyjną ponieważ jak to ja , naiwnie sadziłam ,że rodzic decydujący się na umieszczenie zdrowego dziecka z dziećmi niepełnosprawnymi potrafi mu wytłumaczyć różnice  i sposoby zachowania.Błędne założenie. Nie można nauczyć dziecka tego czego się nie wie.Daleko jeszcze od teorii do praktyki wielkich pojęć.Empatia, zrozumienie, poznanie. Może kiedyś .
Kolejny problem ze zdrowymi dziećmi polega na agresji . Młody to pacyfista . Nie umie się bronić, a co dopiero zainicjować jakieś formy przemocy. Tym czasem co chwilkę słyszę ,że ten popchnął, ten uderzył , ten uszczypnął , albo mówi niemiłe słowa. Ma też koleżankę w klasie która z zazdrości o to ,że dobrze się uczy jest dla niego po prostu wredna .Mówimy o pierwszej klasie podstawówki.Te dzieci od kogoś się uczą.Na kłopot z panną pomogła rozmowa w cztery oczy z matką.Naprawdę czasem mnie to wszystko przerasta.Oczywiście moja perspektywa jest inna i to oczywiste .Nie zamierzam zbawiać świata ani zmuszać do akceptacji nas i naszych schorzeń .Nie mam też zamiaru dać się zamknąć w domu bo komuś nie pasujemy.Teraz zamierzam nauczyć syna ważnej rzeczy -szacunku do siebie.Nigdy nie uczyłam go ,że ma oddać , uderzyć czy odepchnąć. A jednak się nie da inaczej .Zmieniam taktykę , bo nie dadzą mu w szkole żyć jeśli przylgnie do niego łatka ofiary. Jeśli ktoś cię uderzy masz oddać.Przykre ,że muszę uczyć dziecko takich umiejętności ale albo go tego nauczę albo będę codziennie patrzeć na nowe siniaki.

Ciekawie zapowiada się egzamin 22 lutego , najwyraźniej będę musiała młodego zabrać ze sobą .Mam jednak nadzieję ,że to będzie rozwiązanie w ostateczności .Uroki nie posiadania babć ani dziadków.21 lutego komisja lekarska . W sumie to od 1 lutego mogę cieszyć się zdrowym dzieckiem .Przez miesiąc .Do czasu otrzymania nowego orzeczenia .Ciekawe czy tym razem też dostaniemy na rok czy zaszaleją i może trzy lata  .Przecież prace nad lekarstwem na autyzm są tak zaawansowane ,że w poniedziałek dostaniemy leki i w ciągu tygodnia zapomnę ,że był jakikolwiek problem .Poniosła mnie ułańska fantazja.Zgorzknienie ze mnie wyłazi na ten chory system orzekania.I tak po malutku leci do przodu.Raz lepiej raz gorzej ale ciągle naprzód 

Pierwszy etap szkolny za nami

Myślę ,że całkiem nieźle nam poszło. Koszt to jedynie czas i mnóstwo cierpliwości..System budzikowy w naszym przypadku sprawdza się wzorowo.Chociaż ostatnio młody zaczyna etap myślenia przyczynowo skutkowego.Sam z siebie rozpoczął etap odrabiania prac domowych na świetlicy szkolnej.w końcu zrozumiał ,że jak będzie miał odrobione to mu więcej czasu zostanie .Spryciarz ale nie przewidział ,że matka ta istota wredna i podstępna niecnie na chwilkę mu popuści lejce i powróci na utarte ścieżki edukacyjne tylko repertuar nieco zmodyfikuje. Mamy nad czym pracować więc wymyślanie zadań nie będzie problemem.Dawno temu w moim pokoju nie było tv , potem starsze dziecko się wyprowadziło w poszukiwaniu wolności i nastąpiła migracja.Jako ,że zostawiła tv to młody ochoczo skorzystał i z matki pokoju zrobił sobie sale wypoczynkowo -kinową w przerwach między budzikami .Byłam dzielna i wytrzymałam kwartał .Przedwczoraj jednak tv wylądował w kuchni i mamy syndrom odstawienia .Na szczęście bez większych dramatów typu histeria. Zyskawszy spokój i więcej czasu pozbawiłam potomka komfortu oglądania . jedyne czego żałuje to faktu ,że tak późno na to wpadłam.Nuda pojawiła się znienacka.Co ze sobą zrobić kiedy nagle masz za dużo czasu? To samo co matka czyli uczyć się , czytać, oglądać filmy przyrodnicze, poćwiczyć.Nie powiem osobnik szwendający się pod nogami w kuchni doprowadza mnie do szewskiej pasji  ale to ja mam problem , bo muszę wdrożyć młodego do codziennej pracy a nie wszystko robić za niego. Oj ciężko zmieniać stare nawyki. Ciężko znaleźć cierpliwość.Ale pracuje nad sobą. 21.02 stajemy ponownie na Komisji ds Niepełnosprawności. Ciekawe czy i tym razem dostaniemy grupę na rok .Przekornie zaznaczyłam pkt 8 jako cel.A co tam jak szaleć to na całego. A może się okaże ,że uzna szanowny lekarz orzecznik dziecko za zdrowe bo i taki scenariusz zakładam. Pani przyjmująca dokumenty z dezaprobatą  wyłuskała odwołanie z poprzedniej .No jak tak można składać odwołanie, bezczelna ja. Na razie jest po prostu zwyczajnie i niech tak trwa .

Zachowanie	Jan zna normy zachowania obowiązujące w szkole i ich przestrzega. Utrzymuje pozytywne kontakty w grupie rówieśniczej. Jest koleżeński i pogodny. Potrafi podporządkować się zasadom obowiązującym w grach i zabawach zespołowych. Podczas zajęć pracuje w dobrym tempie. Potrafi skupić swoją uwagę na wykonywanym zadaniu. Wywiązuje się ze swoich zobowiązań oraz systematycznie przygotowuje się do zajęć.
Religia/Etyka	5
Edukacja wczesnoszkolna	Uczeń czyta wyrazami lub zdaniami krótkie teksty. Podejmuje próby czytania dłuższych utworów. Technika czytania wymaga doskonalenia. Pisze w liniaturze standardowej nie zachowując właściwych kształtów, proporcji i łączenia liter. Pisze nieestetycznie. Przepisując krótkie zdania i pisząc z pamięci popełnia liczne błędy. Dzieli wszystkie wyrazy na sylaby i niektóre wyrazy na głoski. Dodaje i odejmuje liczby w poznanym zakresie. Zazwyczaj prawidłowo określa stronę prawą i lewą w konkretnych sytuacjach. Porządkuje przedmioty według podanej cechy i układ zbiorów według ich liczebności. Dobrze rozumuje i zapisuje proste zadania z treścią. Rozpoznaje figury geometryczne. Nazywa dni tygodnia. Nazywa poznane rośliny i zwierzęta żyjące w naturalnym środowisku. Niechętnie wypowiada się w pracach plastyczno-technicznych. Śpiewa zbiorowo poznane piosenki. Przestrzega bezpieczeństwa i higieny pracy z komputerem. Poprawnie i samodzielnie wykonuje ćwiczenia kształtujące, rozwijające i usprawniające wszystkie części ciała.