Nie sposób się nudzić jak człowiek ma takiego Jaska

              Dziś postanowił sobie z znienacka porysować kredkami .Jak również zmuszał mnie do zabawy- mały sadysta  .Ugryzł tatusia gdy ten nie poświecił mu wystarczającej dawki uwagi  .Ewcia też ucierpiała  ale to ona  zaczęła .
         Spędziliśmy kolejną pracowitą sobotę .Dzięki zaangażowaniu Stowarzyszenia ,,Umiem " i ich fantastycznej terapii śmiechem . Zanim dotarliśmy na zajęcia pojechaliśmy na zakupy z ciocią Krysią  . Dla młodego  fantastyczna wyprawa ponieważ zastał  dziś opuszczone  schody na poddasze w domu ciotki . Co szkodnik skrzętnie wykorzystał   przyprawiając  matkę  o palpitacje .Więc Pędzikiem żeśmy się zebrali i wyszli zanim dostał w skórkę na pośladkach .I zrobiliśmy rundkę Casto -Polo -Dom Cioci  .By z przyjemnością przyjąć nadejście odpowiedniej pory aby udać się na spotkanie u Cichych Pracowników Krzyża .Kurcze nie jestem i nigdy nie byłam przesadnie religijna a tu proszę największe wsparcie otrzymałam właśnie od sióstr coś w tym musi być .Ale nie czas coby tu rozważania etyczno-religijne poruszać .Oczywiście po wejściu przymusowo Jasiek się porozbierał- buty też i udał się w szalonym biegu do basenu z kulkami oraz do swojej ulubionej zabawki .Jednak tym razem co jakiś czas podchodził do mojego krzesła i brał udział w zabawie .Ubieraliśmy dziś choinkę , tańczyliśmy , widzieliśmy olbrzymiego piernika i mnóstwo Mikołajów konkretnie sześć . Najbardziej jednak Jankowi przypadło do gustu przechodzenie pod sznurkiem .Uwielbia takie zabawy . Z zapałem się czołgał ,  turlał i wdrapywał .I nie zamierzał kończyć zabawy .Potem nawet starał się pokazać  w domu tacie jak tańczył z mamusią . Przezabawny jest .Masę nowych słów dziś powtórzył .W ogóle od jakiegoś czasu bardzo dużo gada .Dziś zaskoczył mnie przy wrzucaniu zabawek wieczorem , brał do ręki klocki o rożnych kształtach i informował mnie - to jest trójkąt , koło i serce .Nie patrzył przy tym wprawdzie w moją stronę ale mówił , nazywał i się zgadzało .Wcześniej przyniósł mi auto do naprawy i wyglądał na zawiedzionego ,że nie udało  mi się dokonać tej karkołomnej sztuki .Poleciał po inne (które dostał od kolegi Teodora) i radośnie poinformował ,że to auto ,że ma drzwi i światła .Szczęka znów mi się obiła o panele .Po prostu tak sobie ni z tego ni z owego .Jakby nigdy nic innego nie robił .Najadł się dziś niedozwolonych słodyczy i oczywiście w domu miałam potem przechlapane .Oj dał mi popalić i bardzo dobrze następnym razem nie dostanie  tyle czekolady choćby spuchł .
         Dzień się skończył .Jasiek śpi i ja też zmykam muszę odespać wczorajsze pichcenie gołąbków  .W międzyczasie dzisiaj zrobiłam trochę domowych pierniczków .Ze smutkiem odkryłam ,że jestem ostatnio w miarę szczęśliwa , bo nie przychodzi mi do głowy żaden pomysł na opisanie szalejących emocji a więc cisza spokój i luuuuzik .No i gicio jak mawia Ewka .

I po komisji

Od rana czekała nas niezwykle pasjonująca wyprawa

 Nie w siną dal torami donikąd i gdzie nas oczy poniosą ale ku wielce szanownej komisji lekarskiej w składzie :lekarz psycholog raz i lekarz o nieustalonej entomologii dwa .Kojarzę twarz a nie wiem co za osoba nas dziś bacznie obserwowała .No ale to nie istotne jest w końcu i tak liczy się efekt końcowy .Ale zanim do niego dojdziemy to trochę zejdzie .Ten mały szubrawiec dziś akurat postanowił być czarujący , wesolutki, zadziorny, przekorny i rozgadany (po swojemu , no ale jak na osobnika niewiele mówiącego to dziś miał jakiś słowotok )Uciszył go dopiero lizak zakupiony w kioseczku urzędowym .I osadził w miejscu .Więc wpadamy sobie to urzędu i raźno maszerujemy zameldować ,że jesteśmy a tu matrona jakaś nastroszona nieprzyjaźnie do świata wydziera się ,że kolejka jest .Niezrażeni atakiem oznajmiliśmy miłej pani urzędniczce ,że jesteśmy i otrzymaliśmy informacje zwrotną,iż zostaniemy wyczytani w odpowiednim momencie .Co też w krótkim czasie od tej deklaracji nastąpiło .I kiedy zabrzmiało gromkie  Jan Stanisław D weszliśmy sobie do pokoju i tu mój synek wzór cnót wszelkich usiadł na krzesełku i z  zapałem pałaszował lizaka całkowicie poświęcając uwagę tej czynności do czasu aż jedna z pań nie otworzyła zajefajnej szafy z suwanymi drzwiami .No i się zaczęło Jasiek chce do windy -taki mały bzik ostatnio .No ale nie pozwoliliśmy i na szczęście dla nas a może nie zostaliśmy wysłani do maleńkiego pokoiku żeby pani psycholog sobie Jaska pooglądała.Delikwent jak zobaczył rozmiar pomieszczenia to zaraz chciał zrobić odwrót taktyczny ale tato go zablokował  .Potem zwrócił uwagę na wiatrak tudzież kolejna szafę .Oczy mu się zaświeciły a tu znowu stop i nie wolno dwa najbardziej nie lubiane polecenia dla młodego. Pani zadała parę pytań  na które odpowiedzi miała przed sobą , uśmiechnęła się podziękowała i koniec.Pokój numer dwa .Pani doktor zatopiona w lekturze dokumentów .Ledwie podniosła oko na Jaśka .Na co on również  ją zignorował zupełnie jakby pokój był pusty .Pani zapytała o parę drobiazgów w tym czy Jasiek lubi się przytulać  .No bo jak to dziecko z autyzmem i się przytula .W postawie miała wyrażona wątpliwość czy aby Jasiek posiada zdiagnozowane zaburzenie skoro jej do tabelki nie pasuje , ale nie rzekła nic tylko powróciła do namiętnego uzupełniania dokumentacji .Wyszliśmy podziękowawszy  i co a no nic jedna wielka niewiadoma .Ale mój m nie byłby sobą jakby nie zapytał .Miła pani kazała nam przyjść za godzinę to już będzie wiadomo na ile i czy w ogóle .Więc w międzyczasie załatwiliśmy  OC pojazdu naszego , potem poszliśmy do pani prawnik  , wróciliśmy do Urzędu .Mąż poszedł zdobyć informacje a ja ganiałam za moim diabełkiem po korytarzu .Mamy grupę na trzy lata .Reszta bez zmian .Czyli jak w poprzednim orzeczeniu .A to mi w zupełności wystarcza jak na dzień dzisiejszy teraz tylko trzeba poczekać na orzeczenie i rehabilitujemy się dalej .
Dziś robiłam za wróżkę , Na pytanie małżonka -Jak myślisz na ile dostanie padła odpowiedz -Na trzy lata .Potem przypomniał mi się ,że obiad trzeba by było zmontować i myślę głośno , że jakby kaszaneczka była to by tak z cebulką i ziemniaczkami .No ale nie ma .Pojechaliśmy do domu a Jasiek uparł się ,że teraz do cioci chce i co było zrobić siku w locie i pojechaliśmy i cioteczka obdarowała nas czym? -Tak właśnie kaszanką  .Cóż za zbieg okoliczności .Zaczęłam się śmiać ,że skoro mam tak trafny dzień to przyjedziemy do domu a tam garażu nie ma i kiedy zasiedliśmy do mocno spóźnionego obiadu wpada zdyszany właściciel blaszaka z informacja ,że kończą rozbiórkę .Cudnie etap pierwszy za nami .Oj trzeba mi było wysłać totolotka ale z drugiej strony obiecałam sobie żadnego hazardu .Finał jest taki ,że jest środek nocy , dzieci śpią , mąż w pacy a ja zamiast się wyspać zabrałam się za robienie gołąbków , bo poprzednie jakoś tak się skończyły .Pierożki były przedwczoraj ale w mini ilości bo aby tyle co na obiad .Ja się muszę zbadać czy nie mam czasem ZA  , bo kto na odstresowanie robi tonę gołąbków za każdym razem no ja się pytam kto ? No jak to kto ja i jak przez cały dzień nie chciało mi się jeść tak teraz po prostu dopadł mnie wilczy głód .
Najważniejszym wydarzeniem  w tym dniu były  jednak zajęcia z panią pedagog w Poradni Pedagogicznej "Trzy Rybki ".Gdzie pani po prostu była  zachwycona postępami Jaska , rozgadał się chłopina , do rozpuku zaśmiewał za każdym razem jak pani mówiła do niego spróbuj  Uparcie bronił się przed przyswajaniem wiedzy z książek i wyszedł sobie z zajęć uśmiechnięty i pani również co samo w sobie jest niesamowitym sukcesem , gdyż jeszcze miesiąc wstecz darł się wniebogłosy na zajęciach   a tu proszę zmiana o 360 % .Cudnie .Pani nam powiedziała ,że takie zajęcia to sama radocha .Zaleconą mamy do domu pracę z książeczkami dla dzieci ale te muszę zdobyć najpierw gdyż nie przypuszczałam ,że będą potrzebne i wydałam dalej .Nic to damy rade i z tym a reszta jakoś pójdzie .Zmykam spróbować partie numer jeden i do spania mimo soboty czeka mnie jutro pracowity dzień . Jak zwykle pewnie zrobiłam  mnóstwo literówek i interpunkcja tez cierpi ale trudno nie chce mi się poprawiać  po za tym i tak zawsze byłyśmy z gramatyką na stopie wojennej co obniżyło mi wynik z pisemnej matury na 67 % no ale trudno jakieś wady muszę mieć .

Pieczemy pierniki

Tak wyglądają nasze zajęcia dodatkowe .Na tych uczymy się jak robić pierniki.Zaopatrzeni w foremki , wałki i chęci do pracy ochoczo zabraliśmy się do pracy

I Wałkujemy

II Wycinamy

 III Wydurniamy się

 IV Dekorujemy

i idziemy do domu z brzuchami wypełnionymi pysznymi piernikami .Super zajęcia osobiście zaliczam je do moich ulubionych .

Jutro komisja

    Oczekiwanie wysysa ze mnie energię  .Kurczę się z każdym dniem czekając albo na przedłużenie grupy albo na cudowne ozdrowienie .Jasiek postanowił się  do tego wszystkiego rozchorować i od piątku plackiem siedzimy w domu .Nie jest źle ale cudownie też nie jest .Brakuje mu zajęć i jest to niestety  odczuwalne .Znów  biega jak nakręcony , nic go nie interesuje a ulubione zajęcie to kręcenie się w kółko wokół własnej osi .Ewentualnie wdrapywanie się na drabinę ,cudowna zabawa .Jak zwykle mój synuś uczy nas rozumu , rozważnego używania słów tudzież sprawia ,że płaczemy ze śmiechu .Tym razem wdrapując się na drabinę radośnie liczył stopnie
-eden ,
-da ,
-czii,
-sztery i jak już wdrapał się na szczyt drabiny poganiał sam siebie  - aaź .Potem ni z tego ni z owego -iźniesz ( dla niezorientowanych wstawić należy literkę p)Gdzieś to musiał zarazek usłyszeć .Ale oczywiście nikt w domu się nie poczuwa . Śmiechu było co nie miara ale od tej chwili rozważniej składamy zdania .
        Sen z powiek spędza mi ta nieszczęsna komisja lekarska , na szczęście to już jutro .Ciekawi mnie co za ,,urzędas " wymyślił terminy i procedury oczekiwania na komisje lekarskie .Na moim własnym osobistym  przykładzie  stwierdzam ,że ten system jest do niczego .Jasiek poprzednie orzeczenie miał do 30 listopada .Wniosek złożyliśmy 7 co nie ma znaczenia ponieważ termin i tak na grudzień .A więc od niedawna mam zdrowego syna  z czego bym się cieszyła nie powiem , gdyby nie fakt ,że dalej jest jaki jest. Faktyczny cud nie nastąpił . Ale z punktu biurokratycznego skoro pacjent wyzdrowiał to nie należą nam się świadczenia w grudniu .Jednak jak już będziemy posiadać orzeczenie to owe świadczenia zostaną wyrównane .A do tego czasu będziemy świadkiem kolejnego cudu . Czyli jak przeżyć bez kasy , ciężko będzie bo szczaw zamarzł , jabłka już zebrane .A grzybów Jasiek nie może .No cóż zrobić . Święta w tym roku będą bardziej niż skromne na  szczęście upominki jak zwykle zakupiłam wcześniej , więc dzieciaki nie będą rozczarowane . Dam radę jak zwykle zresztą .A wracając do tematu urzędniczych absurdów .Mam jeszcze resztkę wychowawczego więc ominęło mnie kombinowanie jak wypełnić czas między wydaniem nowego orzeczenia a końcem urlopu .Najwyraźniej ktoś sobie założył ,że mama niepełnosprawnego dziecka siedzi w domu a nie blokuje etat .No a tu patrz trafiłam się ja , I co ma zrobić taka mama ?Iść do pediatry po zwolnienie a na jakiej podstawie skoro teoretycznie dziecko ozdrowiało .Wrócić na 17 dni do pracy i rzutem na taśmę w ostatnim dniu wypowiedzenia rzucić nowe orzeczenie i wniosek o dalszy urlop ? Nie czarujmy się , że czekają na mnie w firmie z otwartymi ramionami . Z Mops nie dostanę celówki bo mi dochód przekracza o 7 zł .Przykre ale jakże prawdziwe .Do pracy nie mogę iść bo niby kto się Jaśkiem zajmie , jakoś tak się złożyło że dziadków nie mamy a mój brat się na niańkę nie nadaje . Rodzina męża z chęcią by pomogła ale mają dość własnych spraw ,żeby jeszcze obarczać ich naszymi .Z Jaśkiem to nie tylko kwestia zawiezienia i odebrania po kilku godzinach .Ale dostarczenie do przedszkola , odebranie , potem zajęcia , obiad i znowu zajęcia .Najmowanie niani również chyba mija się z celem . Pracować tylko na to ,żeby jakaś obca kobieta zajmowała się moim dzieckiem jest owszem wygodne .ale wątpię żeby poświęciłaby mu tyle czasu i uwagi ile potrzebuje .Pewnie ,że jakieś tam pieniądze jestem w stanie zarobić godząc wszystkie te sprawy ale uwierzcie kokosy to to nie są .A jeszcze Ewka , w końcu ten egzemplarz też trzeba ubrać , nakarmić , kupić leki a nawet o zgrozo wyprawić na szkolną wycieczkę .Czy można marzyć o większym szczęściu ?Oczywiście mogłabym podjąć pracę na pół etatu , jednak będąc na wychowawczym ustawodawca zabiera mi tą możliwość .Bo skoro wychowuję dziecko to mam siedzieć w domu a co będziemy jeść no to już  nieistotne  .Co mnie podkusiło ,żeby decydować się na potomstwo w tym popieprzonym kraju to ja nie wiem .No ale trudno stało się .Więc grudzień dzięki błyskotliwości jakiegoś urzędnika spędzimy skromnie jak przystało na godny czas oczekiwania , adwentu i zadumania nad własną znikomością w tym posranym świecie.Szkoda tylko ,że elektrownia , gazownia , wodociągi i inne szanowne instytucje nie poczekają tego miesiąca na swoje należności  no przecież wyrównam jak mi wyrównają no nie . U nas  w Tesco na zeszyt nie dają .Powiedzcie mi czy byłby to taki wielki problem gdyby następna komisja odbywała się np dwa tygodnie PRZED końcem poprzedniej i wydawana z dniem ważności poprzedniej .Naprawdę tak trudno na to wpaść .Za co właściwie bierze kasę ktoś kto te durne przepisy wymyśla ?Za utrudnianie ludziom życia czy jak ?Bo normalnie nie ogarniam .A żeby było ciekawiej aby  dostać pieniądze w grudniu muszę złożyć dokumenty do 10 grudnia .Komisja 5 plus 14 dni na wydanie orzeczenia no nie zmieszczę się za nic .No ale jak złożę 20 to na koniec stycznia już będą z wyrównaniem oczywiście .Jak dotrwam pojadę z dzieciakami na Hawaje a co z taką forsa to można poszaleć .A to zawrotne sumy
400 zl dodatek za wychowawczy
158 zasiłek pielęgnacyjny
60 zł dodatek z tytułu dojazdów na rehabilitację no sami widzicie jest o co walczyć .
107 rodzinne 1
67 rodzinne 2
dla porównania

wynagrodzenie
1300 netto
400 przedszkole terapeutyczne (można wersję tańszą 150 gdzie nikt się dzieckiem nie zajmie )
100 miesięczny
jakieś 500 niania na weekendy jak oboje będziemy w pracy
 Więc dylemat co wybrać praca za grosze , brak czasu , niedopilnowane dzieci  -czy ,,siedzenie w domu za grosze" Muszę to poważnie przemyśleć .A póki co pozostaje mi cierpliwie czekać .Oczywiście nie bezczynnie bo byśmy faktycznie musieli przeżyć na szczawiu i jabłkach.Dobrze że małzon pracuje .
Ech i dlaczego nie ma we mnie ani krzty patriotyzmu nie rozumiem .

                Cóż zobaczymy .Najważniejsze na dziś to że kartofle w piwnicy , ogórki w słoikach , kapusta w beczce , szczaw i buraczki w słoikach , jabłka i cebula na strychu .Przy okazji może pożegnamy się w końcu z pieluchami gdyż może zabraknąć .No ale tu nie rozpaczałabym za bardzo czas najwyższy i pora .Tylko do Jaśka jakoś nie dociera za bardzo.i dalej radośnie wali kupę w majty .Ale postępy są ponieważ po dokonaniu tego epokowego czynu przyłazi i zgłasza ,że tu kupa .Ha idziemy do przodu jak burza .Kurczę tak przywykłam do tej jego niepełnosprawności ,że wszystko to co się dzieje wydaje mi się absolutnie normalne i zwyczajne .Na dodatek gdzie byśmy nie poszli słyszę ,jakie mam grzeczne dziecko , spokojne .No przez godzinę to można sobie zdanie wyrobić .Kochani przez godzinę to nawet ja potrafię zachowywać się jak człowiek potem niestety wracam do swej naturalnej postaci cynicznej , sfrustrowanej , mężatki z długoletnim stażem z obciążeniami .Od czasu do czasu nieco jadu zostawię na blogu co korzystnie odbija się na moim pożyciu rodzinnym , bo jak sobie tak człowiek skrobnie to mu lżej na duszy

   .W związku z trwającą przebudową lokalu mieszkalnego powiększającego nasz status posiadania o jeden pokój a pomniejszający lokal szwagra o tenże pokój .W domu trwa walka o przetrwanie .Wszędzie jest niemiłosierny bałagan (normalnie tez jest ale ten zaczyna mi doskwierać do żywego .Mam wrażenie ,że tuż za moimi plecami łazi ktoś kto brudzi non stop .A wszystko po to aby moja najstarsza pociecha miała okno na świat .Jasiek oczywiście jest wniebowzięty dla niego to niesamowita gratka .Na szczęście na te kilka godzin idzie do ,,pracy" więc  ja mogę spokojnie zabrać się do pracy w domu . Jutro czeka mnie szlifowanie ścian ze szpachlu i gruntowanie ścian a potem malowanie .Tak będę to robić samodzielnie i własnoręcznie ..A co mam wrodzony talent do wielu rzeczy po prostu i już .(Czasem się zastanawiam czy  Stwórca umieścił mnie we właściwym ciele  .)Grunt to żeby się w domu nie nudzić .
   Jasiek w dalszym ciągu z chęcią mknie rano do przedszkola i pani Juli .Ma nowe fascynujące zajęcie sam zapowiada przez mikrofon swoje przybycie .Coraz więcej mówi , rozumie , wykonuje polecenia , coraz mniej się złości kiedy czegoś chce stara się to powiedzieć lub pokazać .Dziś w poczekalni jeden ze stażystów pokazywał mu jak się skacze na piłce z uchwytami i ku mojemu zaskoczeniu Jasiek patrzył i udawał ,że trzyma i skacze na swojej wymyślonej piłce .Potem z radością popędził na zajęcia z panią Kasią  .Po zajęciach spacer w deszczu do auta i kurs do domu .Na szczęście po powrocie okazało się ,że nasza część rozpierduchy remontowej  już się zakończyła i można przejść do  następnego etapu .I bardzo dobrze .Czas najwyższy .Na szczęście również zrobiło się późno więc młody nie zdążył narozrabiać , zjadł , pooglądał ,,Jasia "myju myju i do spania .
Dzień więc zaliczam jako udany .W ramach odstresowania się pomachałam sobie szpadlem w ogródku szwagierki i odkryłam ,że po maturze szpadlem macha się identycznie jak bez .Było zaje fajnie i zaraz zmykam odespać ze spokojem bo stres wypociłam .

Lepimy pierogi

Czekam na nic , na wszystko , na nikogo
Szukam nie wiadomo czego
Gonię nie wiadomo za czym
Zabiegam o nieistotne drobiazgi
Gubię po drodze sens czegokolwiek
Jestem
Szukam
Błądzę
Po co?
I tak na mecie tego wyścigu
Wszystko stanie się nieważne .

         Słota za oknem wpędza mnie w depresję jesienną .Jak miło ,że ktoś wymyślił tak sympatyczną definicję .Bez niej byłabym po prostu wredną, przemęczoną , wypompowaną ,złośliwą zmorą a tak mam depresję i już .Fajnie jest mieć wytłumaczenie .Jaśka też  dopadła ta jesienna szarówka .Oj dał mi dziś do wiwatu .Wprawdzie od 13 ale do 19 była z nim jazda .ADHD powróciło ze zdwojoną siłą  .Zadziwiające są te jego pokłady energii tym bardziej ,że o jedzeniu to sobie mogę pomarzyć.Na śniadanie chleb w jajku z ketchupem , na obiad zupa w przedszkolu , i chlebek , chlebek , chlebek do wieczora .Na widok ziemniaków zamyka pyszczek i nie ma mowy .Jak ma bardzo dobry dzień to łaskawie zechce spróbować koniuszkiem języka .Namiętnie za to wcina odsmażane pierogi .Co za egzemplarz .Ale i tak przykro mi jak widzę ta moją chudzinkę  ,przydałoby mu się nieco tłuszczyku a skoro zajada się pierogami to chciał nie chciał zakasała matka rękawy i do dzieła.Moja ,,nędza"oczywiście cały czas mi pomaga w tworzeniu , Najfajniejszą zabawą jest  robienie paluchem dziur w gotowych pierogach .Mimo wszystko udaje mi się w końcu skleić co nieco

        Córcia moja osobista została  laureatką szkolnego konkursu poetyckiego .Rozdanie nagród koniec listopada . Dziś przywlokła zadania z matematyki na konkurs .Szalona ta moja córka . Wyobrażacie sobie  ,ona się mnie pyta jak  mnożyć  mierzoną .No litości .Na szczęście ktoś wynalazł internet i szybciutko uzupełniłam braki w edukacji ale i tak guzik z tego rozumiem ale co się powymądrzałam to moje .Jeden konkurs jutro , drugi w grudniu .Ktoś powiedział Ewci ,że aby dostać się do technikum nie wystarczy końcowe świadectwo (i chwała temu komuś nie znam ale lubię )ja nie przekazałam tej informacji wychodząc z założenia ,że to jest oczywista oczywistość ).Na razie zapał do nauki wrócił , ciekawe na jak długo .Druga rzeczą jaką mnie zaskoczyła było wyrażenie przez mą pociechę chęci zostania wolontariuszką .Na wakacje pomyślimy.Bo jakoś teraz nie widzę kiedy miałaby się udzielać społecznie  .No ale tak czy siak ruszyła z ocenami w górę .Tak wiem oceny to nie wszystko (w takim razie spróbujcie dostać się do dobrej szkoły z kiepskimi ocenami )
           Jasiek , jak to Jasiek .Nędza postrzelona , sowizdrzał .Zaczyna składać wyrazy .I tak mamy :
- mam cię , boj się , Ewa daj loda , kupić lizaczka(to zamiast dzień dobry mamusiu ) daj to , do sklepu .Niewyraźnie ale ja rozumiem  i inni też .Zwariował do reszty komisja lekarska się zbliża a jemu się na skok rozwojowy zebrało . Muszę poszukać jakiś warsztatów dla rodziców , bo nie mam pojęcia w co się z tym moim synciem  bawić .Znowu z drugiej strony to on nie jest  w tej kwestii wymagający aktualnie na tapecie mamy wirowanie w kółko .Zmiana polega na tym ,że trzeba się kręcić razem z nim  .Ewentualnie fikołki .Ale to jak tata nie patrzy , bo chłopina jakiś nerwowy się staje jak się wygłupiamy
      Dzisiaj poruszył mnie temat rodziców opiekujących się niepełnosprawnymi dziećmi Jak to jest ze statusem takiego rodzica .Czy rodzic na świadczeniu pielęgnacyjnym (jak ma szczęście je otrzymać)pracuje czy nie .Jak dla mnie jak najbardziej .Bo niech ktoś mi pokaże inny zawód który wymaga 24 godzin obecności , gdzie nie masz urlopu , dnia wolnego ani prawa do chorobowego .Gdzie musisz nauczyć się rehabilitacji , opieki , pielęgnacji.Gdzie musisz mieć czas, energie i stalowe nerwy ,żeby przebrnąć przez urzędniczą machinę i załatwić dziecku sprzęt, leki , rehabilitację  .I nikt nie przyjdzie cię zmienić o 14 tej .Zastanawia mnie również bezmyślność nie których osobników mojego gatunku .Niejednokrotnie również mnie spotkało zderzyć się ze zdaniem
-Tobie to dobrze możesz sobie siedzieć w domu .Jak ja ci zazdroszczę .Ale ty masz fajnie cały dzień z dzieckiem .Jakim trzeba być egzemplarzem bez wyobraźni ,żeby powiedzieć takie zdania matce opiekującej się niepełnosprawnym dzieckiem to tylko diabli wiedzą .Bez bicia przyznam się ,że dopóki mnie to nie dotknęło również zaliczałam się do tej grupy osób z płytką wyobraźnią .No ale mam jak mam i zyskałam nowe spojrzenie a moja wyobraźnia głębie .Więc jak mi ktoś mówi jak mam fajnie to się tylko pytam czy chce się zamienić na tydzień .Ale jakoś nie chcą .Nigdy nie byłam przesadnie towarzyska ale teraz jakoś odpycha mnie od ,,normalnych "ludzi .Świat niepełnosprawnych dzieci jest trudniejszy , bardziej bolesny ,ale za to o wiele bardziej szczery i pełen pozytywnych uczuć .Te nasze dzieciaki nie maja szacunku dla granic .Przytulają się , dotykają , wymagają zainteresowania , zajęcia się nimi a wszystko to za nikły cień uśmiechu .Jednak bez żalu zamieniam stan obecny na poprzedni .Ostatnio to nawet przyszło mi do głowy ,że Jasiek to taka moja trafiona w totka szóstka . Z nim po prostu nie sposób się nudzić , smucić , nie ma dwóch takich samych dni , chociaż towarzyszy im monotonia, rutyna .Codziennie zaskakuje mnie czymś nowym .Tym cudowniejszym ,że nieoczekiwanym .Pewnie ,że są dni kiedy mam serdecznie i po ludzku dość .Kiedy w domu bałagan , oceny w szkole kiepskie , mąż ma zły humor  , kot sąsiada nasikał mi na wycieraczkę i kiedy zarywam nockę chociaż wiem ,że to odpokutuje .Ale jakoś się ogarniam i biorę ten mój krzyż .Ha nawet sobie przypomniałam jak się w piecu rozpala a co(mus był szwagier na wczasach , mąż w pracy  w dupcie zimno a gazowe drogie )No to sru , fru i dałam radę .Człowiek jak musi to potrafi .Fryzjera muszę odwiedzić .Postanowiłam znów zapuścić włosy , co mnie podkusiło ,żeby się opitolić na krótko to ja nie wiem .Ale cóż przez zimę podrosną .No i wyczerpałam temat .Koniec tej przerwy .Czas udać się na odpoczynek .Wczoraj mi się fantastycznie zasnęło .Pojechaliśmy z moim osobistym bratem do jednej z mych szwagierek w celu skopania ogródka i to było to czego mi było potrzeba , ciężka fizyczna harówka (nieważne ,że przez godzinę liczy się efekt końcowy ) padłam jak pies Pluto i nie miałam najmniejszych kłopotów ze snem  .Dziś  zamiast iść spać pisze sobie .
        Wisienka na torcie , Dodatkowy pokój dla Ewci prawie skończony .Fachowiec zakasował 200 zł , robota wymaga jeszcze kilku poprawek i dogładzeń .Między innymi postawienia nowej ścianki działowej (ta jest za licha ) , przeniesieniu kuchni a co za tym idzie przerobienie znów instalacji wodnej , elektrycznej oraz gazowej , Ponowne otworzenie drzwi wejściowych z drugiej strony domu i reszta to taka kosmetyka .Czasem żałuje ,że nie mieszkamy w bloku albo ,że mój mąż nie zbiera znaczków ale cóż jak się nie ma co sie lubi to się mieszka na placu budowy

Etap stomatologiczny zakończony

Słowa z moich książek

Słowa płynął ,wstęgą tęczową

Strugą szeroką , wodą wezbraną

Strumieniem szumią spokojnym

Zefirem ciepłym i burzą majową .

Słowa tulą , matczynymi ramionami

Słowa pieszczą pierwszą miłością

Niepowtarzalną , jedyną, niezapomnianą

Kochaniem ogromnym zapadają w serce .

Słowa bolą , nie moim nieszczęściem

Wzruszeniem wyciskają łzy z oczu

Wybaczenia szukają , zrozumienia , kochania

Lawiną uczuć porywają za sobą .

Słowa malują , kolorami wypełniają mi świat

Barwnymi rozbłyskami wypełniają szarość dni

Na sztalugach wyobraźni , kreślą szkice fantazji

Obraz mam świata bez granic .

Słowa zamknięte na białych stronicach

W twardej tekturze okładki: nieśmiałe , zwyczajne

Magiczne , czarodziejskie , złośliwe ,smutne, dowcipne

Słowa z moich książek , mój cały świat 

                 Niestety czasem muszę wrócić do rzeczywistości .A szkoda .W czwartek wybraliśmy się z zapowiedzianą wizytą do przychodni stomatologicznej .Pobudka nieco wcześniej niż zwykle , ponieważ pociąg mieliśmy o 6:19 .Podróż minęła szybko i bez większych niespodzianek .Jasiek był wyjątkowo spokojny  i zadowolony .Po dotarciu na miejsce jak zwykle zamieszanie .Byłam przekonana ,że dojedziemy na miejsce tramwajem nr 17 ale ku mojemu zdziwieniu takowy nie figurował na przystanku z którego jechaliśmy ostatnio .Więc truchtem z buta .Po przemknięciu obok trzech przystanków w końcu znaleźliśmy taki na którym 17 powinna się zatrzymywać .No ale nie ma tak dobrze .Zanim podjechał zdążyliśmy dojść do następnego przystanku .Tak mniej więcej w połowie drogi .No ale w końcu się udało .Wdrapałam się do wagonu , Ewa poszła kupić bilet i zonk automat biletowy jest a nie można wrzucić drobnych . Pytam jak to się obsługuje a miła pani ,że to tylko na kartę a bilety to w automatach na przystanku .No to szybciutko opuściliśmy pojazd ,żeby nie narażać kontrolera na pisanie w tych warunkach .Na szczęście było już niedaleko .Oczywiście i tak się spóźniłam nieco ale pani anestezjolog też więc spokojnie wszystko się wyrównało . Jasiek poczuł głód , bo od wczoraj nic nie jadł a człowiek jak głodny to zły .Tym razem obyło się bez szarpaniny , wrzasków i wyrywania wenflonu .Maseczka i śpimy. Reszta po zaśnięciu Zabieg trwał ponad godzinę .Wynik wyleczone i naprawione trzy sztuki , usunięte dwie . Wynik końcowy uratowane co się dało .Reszta odrośnie .Pan doktor na mnie nakrzyczał , jakby to moja wina była ,że młodemu się szkliwo nie wykształciło .Po krótkiej wymianie zdań dowiedziałam się ,że jestem wyrodną matką ,  że pan doktor ma dziecko które nauczyło się chodzić jak miało 3 lata .Nie zrozumiałam przesłania .Bo jak się mają zęby Jaśka do chodzenia .No nie pojmuje i już .Najwyraźniej trafiłam na zły dzień doktorka , gdyż usłyszałam zaskakująca radę ,że najlepszym sposobem na przełamanie dziecka jest tresowanie jak psa .No tu przeholował chłopina ale zanim otworzyłam gębę sam zauważył i przeprosił .No i na tym się skończyła pogawędka .Mam to gdzieś najważniejsze ,że zęby zakończone . Teraz jeszcze zaopatrzę  Jaśka w elektryczną szczoteczkę do zębów i mam nadzieje ,że nieprędko znów skorzystamy z usług poradni stomatologicznej .Po narkozie wybudzał się prawie 1,5 godziny ale też jakoś tak łaskawiej .Wtulił się przytulił i jakoś przetrwaliśmy .Jak już doszedł do siebie ruszyliśmy w dalsza trasę po pieczątkę na zaświadczeniu .Mieliśmy w planie testowanie nowej trasy ale Ewa mi zgłodniała więc wróciliśmy stara trasą do ,,chińczyka " na makaron .Po ocenie sytuacji i obejrzeniu otoczenia udaliśmy się w prawo przez park .I tym razem się nie zgubiliśmy o dziwo dość szybko doszliśmy na miejsce . Miałam wątpliwą przyjemność skorzystania z wc w przychodni na Podwalu .Masakra i pomsta boża .Szczegóły pomijam ale nie polecam .Później udałam się do rejestracji i proszę grzecznie o pieczątkę a kobiecina woła ode mnie opłatę za wydanie zaświadczenia .Grzecznie jej wytłumaczyłam ,że nie zamierzam żadnej opłaty uiszczać i pieczątkę proszę .Na co ta dalej swoje .Więc grzecznie poprosiłam o artykuł na podstawie którego mam zapłacić i wystawienie faktury  .Pani zaniemówiła z oburzenia ale ani artykułu ani faktury nie potrafiła wystawić bo oni takiego dokumentu w systemie nie mają  .No cóż sory taki mamy kraj .Oczywiście wyszłam z darmową pieczątką .Co za ludzie. Po załatwieniu wszelkich formalności udaliśmy się wolnym krokiem ku Dworcowi Głównemu PKP , bo Świebodzki jakiś geniusz zamknął .Jasiek zaskakująco dobrze wszystko znosił , biedaczyna .Najbardziej podobał mu się hałas , mi nie szczególnie po 4 godzinach miałam dość serdecznie Wrocławia .W końcu dotarliśmy na dworzec i okazało się ,że zdążymy na wcześniejszy pociąg .No i dobrze .Ale w między czasie zgłodniałam więc udaliśmy się jeszcze na poszukiwanie bułek i parówek i znaleźliśmy tuż przy dworcu nasz ulubiony dyskont spożywczy na literkę B .Zaopatrzeni w artykuły spożywcze ruszyliśmy na peron .Jako ,że było po 14 tej ludzi masa.Pierwsze 30 minut spędziliśmy na korytarzu ale jakoś nam to tak nieszczególnie przeszkadzało .Potem zrobiło się zdecydowanie luźniej i siedząc na zadkach jechaliśmy sobie dalej .Jasiek zasnął , Ewka też a ja oczywiście nie , bo po co ?Oczy na zapałki bo zamiast pójść spać jak człowiek nie mogłam zasnąć i zaliczyłam drzemkę trzygodzinną .No ale cóż jak mus to mus .Ważne ,że za bilety zapłaciliśmy mniej , bo tym razem zaopatrzyłam się w zaświadczenie od doktora i załapaliśmy się na zniżkę w wysokości 78 % .Tak to ja mogę jeździć .Następna wycieczka w grudniu .Tym razem poradnia zaburzeń metabolicznych czyli -badań i diagnoz cd .Kolejna w styczniu u dentysty ale tym razem pacjentem będzie mamusia .Fajnie będzie .Tym razem jedzie z nami tatko .No i jakoś poszło .W domu mały remoncik. Ewcia dostanie w końcu nowy pokój , słoneczny i duży .Trzeba ją jakoś pozytywnie naładować.Dziura w ścianie wybita , futryna osadzona , drzwi zakupione , jeszcze tylko ścianka , malowanie , i koniec .No to na razie tyle .

Jurto kolejny pracowity dzień 

Wrocławiu to znowu my

Stukot kół  nie usypia
Za brudnym oknem mgła nad polami
Szary świt , szarego dnia
Jedziemy ....
Wyrwani ze snu
Zaspanymi oczami śledzimy
Uciekający krajobraz
Jedziemy...
Czujnie obserwując najmniejszy ruch
Kątem oka wyłapuję
Zdziwione spojrzenia
Jedziemy...
Bilet w kieszeni
Strach w myślach
I uśmiech na twarzy
Jedziemy..

                          Wrocławiu to znowu my . Kolejna wizyta w gabinecie dentystycznym na Sienkiewicza .Papierkologia załatwiona jeszcze tylko ankieta do znieczulenia ogólnego .Nauczona poprzednim doświadczeniem zaopatrzyłam się w odpowiednią ilość serków w miejscowej Biedronce. Lizaki też zakupione .Taki sposób na oszukanie głodu .Mam nadzieję ,że i tym razem wszystko pójdzie gładko .Staram się nie dopuszczać do głosu czarnych scenariuszy a uwierzcie ,że to wcale nie takie łatwe.Od tego myślenia boli mnie głowa .Trzeci dzień na prochach przeciwbólowych i kolejna nieprzespana noc .Za to Janek jak zwykle kiedy ja nie mogę spać ciśnie po 12 godzin bez przerwy .
                           Dzisiaj Jasia rozpierał nadmiar energii wiec poszliśmy na piechotkę na zajęcia .Zaliczył niefortunny upadek , zjadł wysokokalorycznego lizaka (bez cukrowe nam wyszły)poprawił kubkiem czekolady na gorąco z małą ilością białego kryształu ale jednak i ruszył .Na konikach jeszcze się przyczaił , aż byłam zdziwiona ,że bez wrzasków i wyrywania się do mamusi .Przez skórę czułam ,że coś knuje .No i po zajęciach cukier najwyraźniej dotarł do wszystkich komórek .Mamusiu złota .Dotarliśmy w trybie ekspresowym do domu .Trochę jeszcze pobiegł pojeździć na ciągniku  .Jednak wybitnie brakowało mu zainteresowania . Tatko do pracy na 15 no to dawaj maltretować mamusie .Zostałam ugryziona, uszczypana, pociągnięta  za włosy , miałam palce w nosie , pięty na żebrach i całego stworka na plecach .Domagał się fikołków, łaskotania i szalonych gonitw .Mea culpa  .Następnym razem zanim kupię mu niedozwolony produkt przypomnę sobie dzisiejszy dzień .
                         Na szybko ogarniak w lokalu mieszkalnym  ,wstawione pranie , przygotowany obiad i w trasę na zajęcia ,tudzież po drodze dworzec pkp w celu zakupu biletów .Więc sobie idziemy a właściwie to lecimy jak burze .Dotarliśmy na dworzec , pokazaliśmy zaświadczenie w zamian otrzymaliśmy możliwość zakupu biletu w super atrakcyjnej cenie .Do tego dokupiłam bilet dla Ewci , bo samemu to tak nudno jechać .Jasiek w tym czasie z pasją testował nagłośnienie poczekalni dworca radośnie wykrzykując nędzo (słówko dnia na dzisiaj ).Protestował trochę jak wychodziliśmy ale na szczęście jeszcze jestem silniejsza . Popiszczał ale maszerował .W niezłym  tempie dotarliśmy w okolice  słynnego różowego mostu   udaliśmy się na zajęcia .Oczywiście ze sporym zapasem .Więc poszliśmy popatrzeć na rybki i zakupić kubek czekolady .Dla Jaska najfajniejszy w tym zakupie jest moment wrzucania pieniążka do automatu .Chwilowo mamy znów zastój z mówieniem w tym sensie ,że nie pojawiły się nowe słowa. Za to ilość słów  przeszła w jakość . Mamy piękne i wyraźne : Tatuś , mamuś , pić , am , daj , Ewcia, tam , tutaj , koło i kilka innych, które pewnie sobie przypomnę jak wyłączę komputer .Proste słowa go nie interesują .
                 To wszystko nie zmniejsza jednak mojego niepokoju związanego z jutrzejszym zabiegiem .Jeszcze bieg po pieczątkę .Zaczynam czuć się we Wrocławiu jak u siebie .Jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności , wszelkie przychodnie znajdują się od siebie w odległości 3-4 km .Jutrzejsza trasa będzie miała łącznie 9 km plus nasze cudne miasto .Nie wiem skąd ten mój mały szkrab bierze na to siły .Ja to normalka muszę , bo sam nie pójdzie .Kurcze znów czeka mnie nieprzespana nocka i ból głowy .Ech kto to wymyślił .Mam nadzieje ,że ze stałymi zębami pójdzie lepiej i szkliwo się wzmocni do tego czasu.
                  To by było na tyle dzisiaj .Nigdy nie lubiłam rutyny , uporządkowania , dostosowywania się do schematów , a tu proszę jeden mały człowiek sprowadził mój świat do etapu tabelki .Masakra .Wszystko musi mieć swój porządek , nie ma miejsca na spontaniczność .Jestem poukładana, systematyczna i zmęczona tym niezmiennym rytmem .Ale dam radę w końcu nie dostajemy więcej niż możemy unieść .Wierzę w to bo inaczej któregoś dnia po prostu bym się nie podniosła .
                     Najciekawszy fragment dnia na koniec .Moja starsza pociecha uczestniczka kółka teatralnego ,zagra rolę diabła w jasełkach , ma spore szanse na sukces wystarczy ,że będzie sobą czort wcielony .

Dzisiejszy dzień odkładam do wybitnie udanych

Obwiniasz mnie o swoje niepowodzenia
O rozrzucone książki
O czas
O zgubione rzeczy
Złość we mnie wzbiera na twoja niesprawiedliwość
Na wyuczoną niedbałość
Na przerzucanie win
Smutno mi i źle z tą twoją niedbałością
Nie umiem mimo wszystko odsunąć się od ciebie
Za mocna jest ta nić
Matczynego serca
Jednak kiedy jesteś taka jak jabłko , tuż obok jabłoni
Mam ochotę cię podnieść i ,,wrzucić do rzeki"

   Nie sugerujcie się tematyką wiersza , wpadł mi w ręce i postanowiłam sobie go tu umieścić dla kontrastu .Ponieważ dzisiejszy dzień uważam za wybitnie udany i jako taki zostaje odhaczony .Wstaliśmy sobie dziś jak co dzień o 6 rano  .Pojechaliśmy zawieźć tatusiowi telefon do nowej pracy  gdzie biedaczek bez zegarka ginie marnie , gdyż co godzinę musi odbyć rundę wokół obiektu i odbić kartę .A ,że era zegarków ręcznych najwyraźniej minęła no to komórka okazała się niezbędna .Przesympatyczny pan na pytanie gdzie znajdę dozorcę ,zaprowadził mnie na miejsce i poinformował ,że tatuś jest tu .Oczywiście minę miał bezcenną  jak usłyszał , -to moja żona.Potem pojechaliśmy do cioci ,żeby ją  odwieźć do pracy.Wróciliśmy na chwilkę do domu tym razem po mój telefono-zegarek .Następnie na godzinę ósmą udaliśmy się na stare miasto na zajęcia Janka . Synuś poszedł się ,,-awić"a ja szwendać do 9 .Poszwendałam się więc  zakupiłam kilka zdrapek i oczywiście nic nie zdrapałam za to przyrzekłam sobie ,że absolutnie nigdy więcej nie wydam kasy na takie durnoty .
   Po zajęciach pani pedagog wprawiła mnie w osłupienie wyczynami Janka najfajniejszy był ten kiedy miał dość układania par obrazków i schował karty pod dywan .No z czym ja na tą komisję pójdę , jak on tak się zachowuje szelmowsko ?Potem wróciliśmy do domciu na chwilkę , żeby podjeść , zagarnąć Ewcię i popędzić na spotkanie z piosenką do Cichych i pani Asi na godzinę 11 .Było fajnie pomimo faktu ,że Jasiek był bardziej zainteresowany basenem  z kulkami niż śpiewaniem , Jednak kiedy pani Asia wydobyła chustę i śpiewaliśmy piosenkę o sztormie to młody był wniebowzięty i podskakiwał razem z chustą .Najfajniej było jednak pod materiałem .Potem wrócił do kulek a mamusia rozwijała się artystycznie .Pośpiewałam sobie a co , same ulubione przeboje ,, Stary Donald farmę miał " , ,,Pieski małe dwa " , ,, Przytul mnie " , i ze trzy kolędy tu niestety musiałam wesprzeć się śpiewnikiem ale dałam radę .Godzina minęła jak z bicza strzelił .Ewa siedziała nieco sztywna , Za to my z Jankiem bawiliśmy się przednie .Po zajęciach poszliśmy jeszcze na chwilkę popatrzeć na akwarium z rybkami ale już mu się opatrzyły , Teraz stoi przy nich spokojnie i patrzy .Od czasu do czasu przykłada obie dłonie do szyby i obserwuje podpływające rybki .Potem pojechaliśmy do Cioć Wiesi i Lucynki po leszcze sztuk około 15 .W drodze powrotnej zaopatrzyliśmy się w popularnym dyskoncie spożywczym w mrożone pierogi (jakby się ktoś pytał mam jeszcze dwie szuflady zamrożonych domowych ale czasem człowiek musi ).Najedliśmy się po uszy .Potem Jasiek zażądał włączenia mu -asia (Jasia ) czyli filmików z nim z roli głównej , Ewa poszła poczytać , gdyż jeszcze trwa jej elektroniczny szlaban a ja zabrałam się za rybki .Oprawiłam ,sprawiłam oskrobałam tudzież wy filetowałam .I tu nastąpił drugi najfajniejszy fragment dnia dzisiejszego .Ryby oczywiście czyściłam na zewnątrz Jasiek kręcił się pod nogami i ewidentnie usychał z nudów .Dopóki nie zobaczył doniczek z roślinami .Zakręcił się zamotał i bach doniczkę pod pachę i poszedł -adzić(sadzić )roślinki .Obrócił trzy razy bo tyle było doniczek .Zignorowałam sprawę wychodząc z założenia ,że pewnie postawił byle jak i zapomniał . Jakoś tak czas mi się skurczył i trzeba było się zbierać ,żeby ciocię odwieźć po pracy do domu .Mąż w pracy , wujek na wyjeździe i mnie przyszło .Pozbierałam więc pociechy i suniemy do auta .Przechodząc koło części uprawowej mojego powstającego ogródka z niejakim zdumieniem ujrzałam ,że doniczki z roślinkami stoją w rządku w kolejności posadzona -doniczka ,posadzona doniczka ,posadzona - doniczka Synuś zapamiętał jak ostatnio sadził z mamą żywopłot i ustawił rośliny dokładnie w tych miejscach gdzie powinny być .Jakoś pozbierałam szczękę z resztką uzębienia z ziemi i popędziłam do auta , gdyż cioteczka już tarabaniła .
   Oczywiście nie było mowy ,żebyśmy nie zostali na kawę .Jasiek zaraz ściągnął buty i wdrapał się po schodach na piętro ,żeby się pobawić fantastyczną szafa cioci , którą zaadoptował na windę .Zapalił sobie światło , wlazł na półkę i zapalił jeszcze  kinkiet ,żeby mu było jaśniej . Potem łaskawie obejrzał reklamy i kiedy był czas do wyjścia  w najlepsze zaczął się bawić pufą cioci .Z zapamiętaniem włażąc , wyłażąc , wyrzucając i wrzucając do niej rzeczy .W chwili nieuwagi polazł do drugiego pokoju i po ławie wlazł sobie na parapet i radośnie się zaśmiewał z tego wyczynu (parapety są szerokie i niskie bez obaw ) Kiedy nie spotkał się z aprobatą dla swojego wyczynu , dał się zdjąć i zajął się połowem klamerek .Na polecenie zostaw to pudełko usłyszałam- bo cio  .           Właściwie dzisiejszy dzień powinnam nazwać dniem podnoszenia szczęki z podłogi  .I tak zleciało nam półtorej godziny i się zrobiło wpół do szóstej .No to do auta i do domu .Jutro niedziela a ja Sajgon totalny a jeszcze ryby trzeba przerobić na kotlety i podsmażyć .Dałam radę .Zakończyłam około ósmej przygodę z kotletami rybnymi .Najfajniejsze jest to ,że ja ich nie ruszę za skarby świata ale zrobić zrobiłam .Jak zwykle za mało soli .Cóż sory taki mam styl bez solny .Po zakończeniu wyczynów kulinarnych zabrałam się za doprowadzenie pomieszczeń do stanu używalności .Mąż ułożył Janka do snu i tak nam minął dzień .Znów czas pospać .Przy odrobinie szczęścia jutro pośpię do 6 :15 a co .

W nowym przedszkolu

Po zmianie przedszkola , cud zero płaczu , wrzasków.Mały maszeruje raźno na własnych swoich nóżkach ,ponieważ mamy dużo bliżej .Janek bardzo szybko się zaaklimatyzował, Ma kolegę z którym razem ,wspólnie i w porozumieniu rozrabia .Zdziwiłam się ,że tak szybko zaakceptował zmianę otoczenia , zwykle jakakolwiek zmiana to cyrk na kółkach .A tu proszę .Na razie same pozytywne niespodzianki .Nawet starsza zaraza jakoś się ogarnęła ostatnio i mam wrażenie ,że jest nieco lepiej .Dzisiaj udało mi się w końcu zarejestrować do naszego doktora .Mamy prawie wszystkie potrzebne zaświadczenia oprócz tego nieszczęsnego bez pieczątki ale to naprawię w przyszłym tygodniu .znów będzie gonitwa .Dobrze przynajmniej,że znam trasę i mam opanowane skróty , więc tym razem powinno się obyć bez niespodzianek i marnowania czasu .Mam nadzieję ,że pogoda nam dopisze .Jedziemy jak zwykle mama , Ewa i Jaś pociągiem .Samochodem może by i było szybciej ale za to bardziej nerwowo .Małżonek chciał jechać ale został zdyskwalifikowany , która ma męża wie jak oni panikują przy byle okazji .
            Wracając do nowego przedszkola , nie macie pojęcia jak to jest z bananem na twarzy obserwować kolosalną zmianę w młodym człowieku .Wychodzimy około 7 , idziemy na nóżkach.Po drodze mijamy kolejno górkę, schody koło basenu ,plac zabaw , dwa sklepy , kolejny plac i wystarczy tylko hasło -Nie idziemy teraz do dzieci się pobawić żeby w podskokach ruszył dalej .W okolicach Piotra i Pawła domaga się na ręce .Docieram z moim bagażem do pobliskiej budki telefonicznej i  stamtąd pędzikiem  na  schody , które obowiązkowo należy policzyć  i biegiem do przedszkola .Do szatni wchodzi uśmiechnięty i ten stan nie mija , jak w poprzednim miejscu wraz z wejściem na salę .Anonsujemy nasze przybycie .Pani przedszkolanka wychodzi po Jasia  z szerokim uśmiechem na ustach jakby właśnie otrzymała najbardziej fantastyczny prezent świąteczny .A ten mały szubrawiec podaje jej łapkę i znika .Tak wiem młoda kadra, nowe przedszkole jak nałapią klientów to się zmieni .Ale póki co jest super i życzę wszystkim ,żeby tak właśnie wyglądały przedszkola do których trafiają nasze dzieci .Z pasją , zamiłowaniem i serdecznością .Niesamowite jest to ,że w przedszkolu jest cicho dzieci nie biegają jak kot z pęcherzem ,nie wrzeszczą ,nie starają się za wszelką cenę zwrócić na siebie uwagi .Po prostu jak zaczarowane .Panie są niesamowite i pełne zapału .Mam nadzieję ,że to nie minie albo ,że potrwa do momentu w którym Jasiek przedszkole skończy .
Muszę się pochwalić ,tym moim niesamowitym synusiem .Dziś sam z siebie policzył do czterech .Szczękę zbierałam z ziemi , jakby nie to ,że obok stała szwagierka sama bym nie uwierzyła w to co usłyszałam ,Wprawdzie poproszony nie powtórzył , ale wiem ,że potrafi jak chce a to jest najważniejsze.Coraz więcej mówi ,coraz wyraźniej .Każde słowo powtarza po kilkanaście razy ,jakby uczył się go na pamięć .Wiecie jakie to uczucie kiedy słyszycie od  dziecka -mamuś nie mamo , mamy,ale właśnie mamuś  i to wtedy kiedy straciliście nadzieje ,że usłyszycie ?Tego nie da się opisać .Tego momentu jak schodzi po schodach i z uśmiechem na buzi woła na mój widok mamusia .Kiedy wieczorem po kąpaniu na pytanie z kim będziesz spał mówi z tatusiem .Cudny jest .coraz więcej rozumie , wykonuje więcej poleceń ,sam potrafi się dłuższa chwilę pobawić,  Prowokuje zabawy .Potrafi pokazać co chce .No i z czym ja na tą komisję pójdę ,jak tak dalej pójdzie .Wszystkie te terapie , jazdy ,lekarze,szukanie nowych zajęć są warte zachodu , bo jak człowiek widzi efekty to aż się weselej na duszy robi .Zamierzam jeszcze uderzyć a właściwie zapisać młodego na diagnozę do Opola do Synapsis .Długo się czeka fakt ale czy nam się gdzieś spieszy ?
Znów przedłużam wychowawczy .O dziwo w pracy nie robią mi z tego powodu żadnych nie przyjemności A pani kadrowa poinformowała mnie nawet ,że jak Janek otrzyma nowe orzeczenie to mogę się wydłużyć na następne trzy lata .Na pewno skorzystam z tej propozycji .Tak czy owak do pracy chciałabym wrócić , brak mi wyjść między ludzi , pogadania o niczym , poplotkowania, klientów , tego gwaru i normalności .Ale może i na to przyjdzie czas .Jak nie tu to gdzie indziej .Wiem nieskromnie ,że jestem dobra w tym co robię ,jeśli to lubię i na pewno nie będę idealną panią domu , gdyż ja lubię pracę między ludźmi .Chociaż powinnam popracować nad tym moim niewyparzonym jęzorem i pomyśleć pięć razy zanim coś powiem .Im bliżej czterdziestki tym lepiej mi to wychodzi .
W końcu dotarłam do dentysty i ząbek poszedł w nie pamięć .serdecznie polecam gabinet dr Makowskiej .Zrobiłam maraton po wszystkich gabinetach i tu jest niesamowicie .Szybko, bezboleśnie i co najważniejsze , bez późniejszych komplikacji .Proteza zbliża się wielkimi krokami , Witajcie porcelanki .Trzeba się zapisać w kolejce ale nic to akurat zdążę usunąć resztę .Teraz poluję na gabinet gdzie pozbędę się 8 na NFZ oczywiście bo jakoś wizja wydania 300 zł  nie wydaje mi się zbyt pociągająca .Zadzwonię jutro do narodowego i jak znam życie znajdę tyle ,że we Wrocławiu .Chyba powinnam pomyśleć o przeprowadzce i tak spędzam tam dużo czasu .
No to by na tyle było na dzisiaj trzymajcie się ciepło .Do usłyszenia następnym razem.Oj byłabym zapomniała .Moja starsza zmora wyśpiewała dziś wraz z klasą  trzecie miejsce w konkursie piosenki patriotycznej .Jestem nieskromnie przekonana ,że było by lepiej gdyby zaśpiewała solo .Gdyby ktoś zapytał skąd takie przekonanie zapraszam na mszę niedzielną o godz 12 u św .Wawrzyńca można posłuchać na żywo mojego słowiczka .A co jak człowiek ma czym się chwalić to powinien i już

Ot tak

Boli , niech boli
Kiedyś przestanie
Wraca co minęło
Przypomina
Pozwala zrozumieć
Spojrzeć inaczej
Nie umiem cofać czasu
Powielam błędy
Boli
Niech boli
Kiedyś przestanie

            Durnowaty ten dzień .Jasiek znowu chory a właściwie ciągle .Tym razem zdecydowałam się na antybiotyk ,coś granulki nie dały rady, a  niedługo wyjazd na Wrocław do dentysty .Mam już zlecenie na przejazd i skierowanie na badania. Jeszcze tylko zaświadczenie ,że młody zdrowy i zdolny do zabiegu. Trzeba mieć końskie zdrowie  ,żeby te wszystkie papierzyska pozałatwiać .Ale jak mus to mus nie ma lekko .
           Dziś Jasiek wystawiał moja cierpliwość na niejedna próbę .Zaczął od 5,30 rano no bo jak siedzimy w domu to po co spać .Tatusiowy dzień bez taty ani rusz a tata  znikł i czarna rozpacz .Na dwór nie za bardzo a w domu nuda  z każdego kąta.Trochę porysowaliśmy , rozsmarowaliśmy farbki na stole, chlebek zjedliśmy , zrobiliśmy obiadek , kapustę ukisiliśmy całe 30 kg .W zeszłym roku trochę nam zbrakło  .mam nadzieję ,że w tym  roku będzie równie pyszna. Jak już uporałam się z kapusta , to trzeba było się za obiad zabrać i za szycie kocyka obciążeniowego .Kocyk taki wykorzystywany jest w terapii integracji sensorycznej .Dzisiejszy ważył 4 kg i 20 dkg  .Jutro jedzie do nowego domu i mam nadzieje ,że spełni swoje zadanie .
             Cały dzień spać mi się chciało niemiłosiernie a teraz nie mogę zasnąć .Cóż za ironia losu .Ale to nic ważne ,ze dzień się już skończył .I ten mój mały terrorysta śpi .Dziś byłam bliska podduszenia szkodnika  .Wycie , płacz , jęczenie , dzikie gonitwy po domu , wspinaczki na parapet , na meble .Diabełek wcielony mi dziś po domu buszował .Ewka też mi zalazła za skórę .Wystawiłam więc gadzinę na zewnątrz , bo mogło się naprawdę źle skończyć.Kochane dzieci -rodzice mają swoją magiczną linie i za skarby świata nie wolno jej przekraczać .Powiedziałam dziś tej większej zmorze wiele przykrych słów ale nie mam wyrzutów sumienia. Słowa bolą bardziej niż bicie na dłużej zapadają w dusze mam nadzieje ,że te moje padły na podatny grunt .Zawiodłam się , straciłam zaufanie .Kocham pewnie ,że tak ale matczyną miłością nie można wszystkiego przykryć jak dywanem .Niech to dorastanie już minie , bo całkiem osiwieje .Kto to wymyślił pytam się grzecznie .Trzeba było sobie naleśników nasmażyć a nie dzieci klepać jak mawia mój rodzic zwany dalej Edziem .Tylko ,że Edziuniu na naleśnika nie można nakrzyczeć  . Tym czasem pa idę się zdrzemnąć jutro kolejny pracowity dzień .Idziemy do pani dyrektor powiedzieć ,że rezygnujemy z przedszkola .Oj nie lubię ale muszę .

Zmieniamy przedszkole

Śmiech zaraźliwy jak ospa
Niesiony z wiatrem
Wprost do serca
W uśmiech szeroki
Rozciąga mi usta
I dźwięk ucieka
Odbity kochaniem
W świat
I biegnie i skacze zaraża
Choć cichnie na chwilę
Powraca
I trwa
W ciszy

        Fajny dziś dzień mieliśmy .Zaczęliśmy od tego,że wstaliśmy sobie o 9 rano czyli 3 godziny snu więcej niż na co dzień .Szybko ogarniak ,gdyż na 10 mieliśmy zaproszenie na spotkanie z klaunami u Cichych Pracowników Krzyża .Zdążyliśmy .Tłumów nie było .Troje dzieci z rodzicami lub rodzicem i my w towarzystwie Ewci .O dziwo Jasiek wcale a wcale się nie bał  klaunów .Może dlatego ,że mówiły znajomymi głosami i zaczęły występ od puszczania wielgachnych mydlanych baniek .Jasiek w niebo wzięty Ewcia nieco mniej jak jej Pong wręczyła kijki i zasugerowała włączenie do zabawy Ale jak już się rozkręciła , to nie było można jej oderwać od kijaszków .Po bańkach było zgniatanie gazetowych kulek i podrzucanie ich w chuście a potem każde z dzieci było bujane  w tejże chuście.Na zakończenie dzieciaczki dostały świecące zabawki i do domu .No kto do domu to do domu my oglądaliśmy rybki jeszcze przez dobre 20 minut .I mały zakalec się do domu nie wybierał .Najważniejsze ,że obydwoje świetnie się bawili mama oczywiście też , bo jakżeby inaczej .Filmu niestety nie mogę wrzucić gdyż są na nim osoby inne , a nie poprosiłam  o zgodę .Potem ugotowaliśmy obiadek , Ewka wymusiła na mnie pogranie w paletki .Przy mojej tuszy schylanie, skakanie ,podskakiwanie, bieganie i w ogóle jakiekolwiek formy ruchu to sporty ekstremalne ale 30 minut wytrzymałam .Oczywiście najwięcej radości miał Jasiek .Po każdym odbiciu lotki aż się zanosił ze śmiechu .Przez resztę dnia hasłem przewodnim stało się  -,,znajdź se lotkę" z naciskiem na se sobie już nie było tak zabawne .Potem pojechaliśmy do cioci Lucynki i Wiesi i do Martynki pochwalić się postępami w mówieniu .W drodze powrotnej słowem dnia było Agatka . Powtarzane z upodobaniem przy akompaniamencie odtwarzanego w kółko nagrania z porannej zabawy .Po powrocie do domu Jasiek był tak zmęczony ,że sam popędził od razu na łóżko ,zdjął buty i zamierzał zasnąć .Zapomniał o kąpieli .Ale załatwiliśmy sprawę w mgnieniu oka .Tatuś pod pachę , tablet nastawiony na bajkizasypianki.pl w formacie mp3 i chwila momencik i Jasiek śpi smacznie .

             Przedszkole zmieniamy , na Zielone .Ze względów nie tyle finansowych , co dla bogatszej oferty .Dla porównania w dotychczasowym przedszkolu 0,5 h tygodniowo zajęć z logopedą i 0,5 ćwiczeń taneczno- ruchowych .W nowym 6 h miesięcznie wczesnego wspomagania rozwoju plus codzienne zajęcia, żadnych problemów z ruchomymi godzinami odbioru dziecka .Posiłki w liczbie 5 zapewnione .Panie młode co prawda ale pełne entuzjazmu i zapału .Przedszkole objęte monitoringiem .Na razie brzmi wręcz niesamowicie .I do tego bez opłat , gdyż dotacja jaką otrzymuje placówka pozwala na zaspokojenie wszelkich potrzeb dziecka .Z rzeczy jakie mam dostarczyć do przedszkola -pieluchy i chusteczki nawilżane .Reszta na wyposażeniu .Cóż taki mamy kraj .I bliżej do domu , zdecydowanie .Przenosiny od listopada i zobaczymy .Teraz latanie i załatwianie dokumentacji na komisję .Ech zobaczymy jak to wszystko wyjdzie .Ważne i tak w tym wszystkim jest to ,że Jasiek mknie do przodu jak burza . I wszyscy w koło się dziwią tej przemianie .Niby tak niewiele a jednak .Nawet nie wiecie jak cieszy ,Kuba"powtarzany do znudzenia przez cały dzień .Przy zabawie jak mu Ewa za bardzo dokuczy to woła mamo , do spania tatuś -odź . -aj jak coś chce , -kuje przed każdymi rozsuwanymi drzwiami a co ma chłopak poczucie humoru i ta buzia prawie zawsze roześmiana , radosna .W takie dni to się cieszę że jest jak jest , bo zawsze mogło być dużo gorzej .Zadrą mi są wypowiedzi super lekarzy na temat braku powiązań między szczepieniem a autyzmem .Banda  i tyle .Kto więcej zapłaci temu przyklasnął .Pewnie ,że nie szkodzi , a przynajmniej nie wszystkim .Nam zaszkodziło .Powinna być jednostka chorobowa autyzm po szczepionkowy .Wielu dzieciom dałoby to szansę na wyuczenie się w miarę normalnego funkcjonowania w środowisku ale po co się przyznać do błędu lepiej udawać,że nic się nie dzieje i robić z ludzi wariatów i przerzucać na nich koszty terapii .I wycofać szczepionkę i wprowadzić nową .Ech .Głupie to wszystko i bezduszne .Ja osobiście ,życzę tym wszystkim którzy eksperymentują wmawiając nam ,że to dla naszego dobra aby spotkało ich dokładnie to samo z tymi samymi warunkami i środkami  .Żeby na własnej skórze odczuli skutki swojej pazerności .Bo to nic innego jak gra o to kto na tym najwięcej zarobi . No i znów nie na temat ale nie usuwam tego , bo tak czy siak trzeba to z głowy wyrzucić .Żeby zrobić miejsce na milsze wspomnienia

Wrocław etap pierwszy

         To chyba już jesienna depresja .Popadało dziś i zaraz samopoczucie mi upadło i nie mogło się pozbierać .Oj ta starość .Ale  nie o depresji tylko o Tour de Wrocław miało być .No więc pobudka 6 rano , szybkie dopakowywanie różnych różności do magicznej torby , w auto i na dworzec PKP coby na 7,42 zdążyć .Zwykle siadam sobie z młodym w przedziale dla osób z większym bagażem , no jak dla mnie wózek jest dość spory.Ale jak zwykle mnie nie spotykają zwykłe rzeczy i na początku  podróżny dowiedziałam się ,od niemiłej ciemnowłosej pani konduktor ,że to ,,przedział służbowy"a dziecko na pewno nie będzie przeszkadzać innym pasażerom .Tłumacze babie ,że młody ma autyzm i że w tymże wagonie ma swobodę i jest w miarę bezpieczny . Grochem o ścianę .Przecież się  z babsztylem nie pobiję   .Przeturlałam się z bagażem tudzież dziećmi swymi mniej więcej do połowy składu .W oczach ludzi panika -bo dziecko , małe to pewnie zaraz hałas , latanie  i cuda wianki a tu o dziwo młody grzecznie usiadł kolo siostry wygryzł ja z miejscówki przy oknie i jak zobaczył tory to już nic się nie liczyło , tylko mu oczka latały .No i jakoś sobie jedziemy podziwiamy widoki do znudzenia podziwiamy tory uciekające za oknem i bęc bilety do kontroli .Inna jakaś pani kontrolerka na nasze szczęście tym razem , gdyż moje kochane roztrzepane dziewuszysko zapomniało legitymację no a bilet ulgowy bez legitymacji to sobie można w buty wsadzić .No sobie myślę 200 w plecy ale o dziwo pani sama zaproponowała dokupienie biletu koszt 7,33 i podpowiedziała , jak uniknąć całej opłaty za niemanie dokumentu w drodze powrotnej .No i jedziemy sobie dalej a tu pampersowa wpadka ,,to drugie" Do sportów ekstremalnych dla matek dodaje pozycję zmiana pieluchy w pociągu .Oczywiście chusteczki zostały w domu ale tu kolej mnie zaskoczyła , gdyż  w tym niemożliwie ciasnym pomieszczeniu zastałam nie tylko papier toaletowy ale również ręczniki papierowe , mydełko i sprawny  kran z ciepła wodą .Uwielbiam PKP są cudowni ..No i teraz jazda bez trzymanki .Młody w spodniach na szelkach , bo pada .Ciasno , cuchnie nie możliwie ale jakoś daliśmy rade i nic sobie przy tym nie zrobiliśmy ani nie zdemolowaliśmy pomieszczenia  .Za drzwiami oczywiście kolejka i kwaśne miny no bo ile można .życzliwy komentarz ,,że z takim maleństwem to się autem powinno jeździć"a że mnie ostatnio nerwy nieco szwankują .Odrzekłam ,ze spokojem ,że zbieramy fundusze na zakup i jakby co numer konta mogę podać.I cisza .No i jedziemy sobie dalej .Pod koniec podróży powtórka pt akcja ,,kupa"ale już nam sprytniej poszło .No i dojechaliśmy .Mały prze szczęśliwy ruch , ludzie , pociągi i oczywiście winda na dworcu .Wychodzimy sobie z cieplutkiego dworca a tu mży, siąpi, kapuśniaczek pada .Młody zabezpieczony od wody od stóp do głów .Na początku nie dał folii założyć ale jak mu trochę na nos pokapało to przestał fisiować .My z Ewcia oczywiście jeszcze w letnich okryciach .Do przychodni od dworca jakieś 3 km w przeliczeniu 34 minuty marszu .A że nasze fundusze na bilety zostały  wydane w pociągu na dopłatę no to z kapcia .Jasiek uśmiechnięty od ucha do ucha , w  łapce rogal  ciepło ma i sucho a my leziemy jak te dwie zmokłe kury .Ludzie się na nas gapia bo jakowaś głupawka nas dopadła i się śmiejemy jak głupi do sera . No i w końcu niebosko mokre ale roześmiane dotarłyśmy do Poradni Zdrowia Psychicznego dla Dzieci Podwale 13 .Jak już sobie doszłyśmy do krzyżówki przy której się ostatnio zgubiłyśmy i od której wracałyśmy do dworca ,żeby podjechać tramwajem  to się okazało ,że jakbyśmy wtedy po prostu przeszły na druga stronę ulicy to byśmy były na miejscu .No cóż czasem 20 metrów robi różnice . I na słupie pojawiła się tabliczka z nazwą ulicy a ostatnio wcale jej tam nie było przecież . Tym razem trafiłyśmy bez niespodzianek .Wizytę mieliśmy na 10,45 ale jak zwykle do gabinetu weszłam o godzinie 11,50 taki malutki poślizg .Przez tą godzinę biegałam z młodym po schodach trzy piętra  po 22 stopnie góra i dół .Taki sobie fitness zafundowałam ,że na pół roku mi starczy .Jest sala z zabawkami , kulkami ale oczywiście zamknięta no bo na co komu poczekalnia z zabawkami w przychodni dla dzieci ,które na marginesie przyjeżdżają z całej Polski . Schody zaliczone , wrzask korytarzowy też i w końcu wizyta .Pani doktor uśmiechnięta i w doskonałym nastroju .Opisujemy wszelkie zmiany jakie nastąpiły od ostatniej wizyty .Jasiek  statecznie podał dłoń i udał się do kącika z zabawkami .Więc ja nawijam co tam u nas się zmieniło , pani dr notuje , zagląda w notatki pyta o badania , których jak dotychczas jakoś nie udało nam się zrobić bo kolejki na NFZ a kasy brak coby prywatnie .Jakbym zamierzała zrobić te badania to po jednym w miesiącu bym zrobiła ale nie uważam ,żeby badanie glutenu było konieczne skoro po jego częściowym wyeliminowaniu nastąpiła poprawa .No i mówię cichutko i pokornie ,że my teraz na komisję ,że zaświadczenie potrzeba .No i pani doktor wzięła światek , pyta się Janka jak robi piesek jak kotek ale synuś nie był w nastroju i się nie popisał .Więc na zaświadczeniu autyzm , nie rokuje poprawy , deficyty we wszystkich etapach rozwoju , wymaga intensywnej rehabilitacji .Myk papierek do teczki i maszerujemy do drzwi .I Tu Jasiek się pokazał , pozbierał zabawki , zrobił papa ,powiedział do widzenia czyli -enia i od siebie dodał serdeczne kuuuje po czym na wszelki wypadek dodał jeszcze papapa i wymaszerował a ja tuz za nim ,żeby mi czasem tego drogocennego światka nie odebrała , gdyż minę miała dziwną jakąś .No i na abarot .Padać przestało na szczęście , kupiliśmy po trasie banana i dwa pączki a co jak szaleć to szaleć posiłki powinny być zbilansowane w końcu .Młoda sobie ostrzyła zęby na smażony makaron made in china ale że się okazało ,że zdążymy na pociąg o 12,58 to niestety tylko się oblizała ze smakiem .No to pędzimy kupujemy bilety , sadowimy się w wagonie dla podróżnych z większym bagażem na końcu składu i bez niespodzianek dotarliśmy do Głogowa .Na zakończenie dnia oczywiście humoreska .Maszerujemy w stronę wyjścia z dworca ale nie schodami jak wszyscy tylko tniemy w kierunku płaskiego  w miarę przejścia służbowego i sprzeczamy się w która stronę są perony i w którym kierunku się na miasto wychodzi i słyszymy z a sobą tupot obuwia . Sokista jakiś pewnie .Ale nie jakaś miła pani leciała,żeby nam powiedzieć ,że wyjście na perony to nie tu .No uśmiałam się serdecznie i podziękowałam a pani poszła  z nami , gdyż mieszkając w mieście naszym nie wiedziała ,że takowe wyjście  z dworca istnieje a nasza trasą miała dużo bliżej do domu  .No a my zaliczyliśmy jeszcze spacerek do domu i o 14 w końcu usiadłyśmy na tyłkach .W domu sajgon ale nawet nie kiwnęłam palcem u stopy ,żeby to ogarnąć .Padałam młody oglądał Myszkę Miki starsza go pilnowała i czytała a ja zasnęłam  normalnie mnie ścięło z nóg .Teraz za to mnie nosi .A tu trzeba się kłaść kiedy ja bym sobie pobuszowała.

Na bocznym torze

Kocham nic nie znaczy
Czyny nie nadążają za słowami
Bolą małe niedociągnięcia
Kontrast uderza w serce
I nie wierzę w te słowa ulotne
Płoche ,liche i bez duszy

Kocham nic nie znaczy
Gdy słyszysz i wzrokiem gonisz w codzienności
 I nie ma tego kochania
Szaro jest, jesienną burą przysypane uczucia
Nie mów ,że kochasz
Kiedy nie mogę tego zobaczyć .

    Dopadło nas grypowe choróbsko domowy szpital się robi ,a za pasem wyjazd do Wrocławia odsłona pierwsza  a ja marze tylko żeby się zakopać w kołderkę  i odespać .Najpierw nocki z młodym teraz stary nie daje spać .Nie to nie to co myślicie .Kaszle chłopina ,smarka, wierci się jak nawiedzony owsik .No czy naprawdę nie może być chory tylko nieco ciszej ?
        Kręci się jakoś do przodu mimo wszystko .Koniec roku i wiele spraw załatwionych na plus .Mam nadzieje ,że to co sobie zaplanowaliśmy uda nam się chociaż w połowie i  tak byłoby dobrze .Co zaplanowaliśmy ?Nie powiem licho nie śpi jak się uda i jeszcze będę mieć swoje szare kolorki to napiszę .Na razie kto chętny niech trzyma kciuki za pomyślność
            Żeby za różowo nie było to mi się dziewuszysko znarowiło .Odkąd pojawiła jej się konkurencja jest coraz bardziej nie możliwa .Mam wrażenie że zazdrosna jest o czas jaki poświęcam młodemu .Mało wychowawcze ale ja naprawdę nie mam tyle czasu dla niej co kiedyś i sił przede wszystkim Z jednej strony chce do dorosłości a z drugiej zachowuje się jak rozpuszczony bachor
Gdzieś pomiędzy znajduje się czasem moja córeczka ta normalna , zwyczajna .I jest przez jakiś czas ok a potem bach , bęc , bum i trzeba znów maskę surowego rodzica przywdziać na czcigodne oblicze i ściągnąć cugle .Ja się przestaje dziwić własnej matce gdybym piła , nawaliłabym się i już wszystko miałabym gdzieś a kłopoty same by się rozwiały .Głupie to wszystko jest .Tak się patrze na te wybryki mojej pociechy i zastanawiam się czy takie rzeczy to się w genach dziedziczy czy jak .Masakra .A jeszcze większa bo ledwo ta zakończy dorastanie to Jasiek zacznie .Jak będzie tak jak teraz to szukam zawczasu szkoły z internatem .Ja powinnam żyć w czasach pensji dla panienek .Oddajesz na wychowanie i dostajesz z powrotem wzór cnót wszelkich .Rozmarzyłam się .Pięknie by było normalnie .Teraz żmija ma czas do końca roku na poprawę stopni , za zdolna jest żeby nie przykładać się do edukacji , Nie musi mieć czerwonego paska ale stać ja na wiele więcej jak 1 .Ma czas na zmianę podejścia do życia i postrzegania rzeczywistości .To ciągłe nie chce mi się , po co  mi to  doprowadzały mnie do szewskiej pasji .Ma czas na odkrycie że woda nie robi krzywdy , że mydło nie gryzie a szampon to jej najlepszy przyjaciel .I najważniejsze to czas na zakodowanie sobie w tym małym blond móżdżku ,że w tym mieście prędzej czy później wszystko do mnie dotrze .Czy to naprawdę tak trudno zrozumieć , że jak się wybrało szkołę w pobliżu dzielnicy gdzie się matka wychowała to człowiek nie pohasa nie pokombinuje a kłamstwa mają tak krótkie nóżki ,że nawet nie próbują chodzić  Inna sprawa to traktowanie rodzica jako zła koniecznego , do tego głupiego , nie kumatego i w ogóle z kosmosu .Szanowni nastolatkowie , my tez kiedyś byliśmy na waszym miejscu i mamy pewne rzeczy obcykane na siódemkę .Nie z nami takie zagrywki .Pyskate się to robi szkoda tylko że jak trzeba było iść do POLO zwrócić uwagę ekspedientce ,że cena jest wyższa niż miała być to jakoś buta minęła .Na pyszczenie najlepszy jest sposób przekazywany z pokolenia na pokolenie -mokrą szmata w pyszczydło bez ostrzeżenia rzecz jasna .Brutalne ale za to jakże skuteczne .Mam dość tej mojej nastolatki , Nie wróć- nie dość jej jako że osoby ale tych jej zachowań , tego nauczonego prostactwa , buty podpatrzonej w nowej szkole , tych głupawek .Litości chciałoby się wręcz zawołać .Najgorzej z tymi cholernymi szlabanami jest wtedy kiedy ja muszę o nich pamiętać i konsekwentnie je realizować .No i nic dziwnego że dotąd nie przynosiły zamierzonych efektów . Cierpliwość mi się kończyła , nerwy opadły , szlaban do kosza .Tym razem jednak będę twarda i konsekwentna jak nigdy .Bo mamusiowego zaufania nie można  tak łatwo podeptać i bardzo trudno je potem odzyskać .Poradziłam sobie z papierosami to i byciem mamą tez dam radę .Na razie cieszy mnie ,że po trzecim dniu buntu pyskówek ,prób przegadania .Młoda siadła na zadku .Być może jest to cisza przed burzą ale i tą chwilą mam zamiar się rozkoszować jak ciepłymi bułeczkami.Moja mama umarła niedługo po urodzeniu się Ewci .Teraz rozumiem co musiała czuć , jak bardzo była bezsilna , pozostawiona sobie.Bez wsparcia mojego niedobrego czasem męża już bym się poddała .Ale o dziwo jakoś utrzymuje mnie na powierzchni , co samo w sobie jest zjawiskiem niecodziennym , bo w kwestiach wychowawczych mamy zupełnie odmienne poglądy .Mam nadzieje ,że moja córcia ocknie się wcześniej niż ja .I będzie jeszcze czas na prawdziwe pobyć razem a nie szukanie w matce wroga .Ja wiem że nie mam czasu , że nie robimy wielu rzeczy jak dotychczas ale wiele się zmieniło i ona musi się z tym pogodzić .Może z tego jej buntu wyjdzie jednak coś dobrego .Na razie weszła w  fazę poczwarki mam nadzieje ,że mi się niedługo motyl przepiękny z tego kokonu wykluje , bo jak nie to zwyczajnie oddam do schroniska .Kurcze okna życia są a gdzie okno porażek wychowawczych no gdzie ja się pytam?Na razie mam szatański plan w przyszłym roku pojechać z Jankiem do sanatorium .Może rozłąka to jest to czego naszej małej kolonii potrzeba .Bo jak tu doceniać kogoś kogo się ma na wyciągnięcie ręki .Pewnie że chciałabym dać dzieciakom wszystko a nawet jeszcze więcej ale nie mam i nie zamierzam się zajeżdżać .Dostają tyle ile mogę im dać .Reszta to fanaberie .Ot i co w dupie jej się przewraca z tego dobrobytu i już .Trzeba ją z powrotem na ziemię sprowadzić            Dobrze że wszystko inne jakoś tak bezboleśnie leci .Po niedzieli po papierek do Wrocławia , papierek z moim być albo nie być mamą na urlopie .Jasiek błyskawicznie nadrabia zaległości ,co raz więcej mówi , rozumie, wykonuje polecenia , wszyscy się dziwią ,ze tak duże zmiany zaszły w tak krótkim czasie  .A jednak oby tak dalej .Muszu ty geniuszu-

jak mówi moja zbuntowana małolata -będzie dobrze .Trzymajcie kciuki ,żeby pani doktor nam tak napisała opinię ,żeby na trzy lata Jaskowi dali grupę .

Na finiszu

Starasz się- wiem
Nie umiem tak po prostu nie pamiętać
Wymazać co złe i zaufać od nowa

Obca jestem- wiem
Zanim zaszły zmiany wiele minęło dni
i zbyt mało dobrych

Nieczuła jestem-wiem
Schowałam uczucia bo zbyt bolały
Kolejny raz bezmyślnie podeptane

Odejdziesz -wiem
Już nie chcę cię zatrzymać
W pustce ścian od dawna mieszka cisza

Zapomnę -wiem
Minie czas bez ciebie
I z tobą obok na niby

Znikniesz -wiem
Obudza się uczucia łzy i gniew i żal po obojętność
Znajdę radość w codziennej pustce dnia i wyjdę .

          Czeka nas pracowita końcówka roku .Wrocław razy trzy. Październik kontrola u psychiatry i zbieranie zaświadczeń na komisję .Ciekawa jestem jak to będzie bo albo ja przywykłam i oderwałam się od rzeczywistości albo mi dziecko błyskawicznie nadrabia zaległości  i zanosi się na całkiem zwyczajnego przedstawiciela płci przeciwnej .Na razie zbieramy wszelkie wirusy i choróbska .Jasiek w przedszkolu zaaklimatyzował się cudnie .Ostatnio tak energicznie mi pokazywał jak tańczył ,że mój nos znalazł się w poważnych opałach .Bardzo ładnie zaczął naśladować, szuka kontaktu , chce się bawić .Leci do dzieci .Po prostu nie ten sam egzemplarz , Z autyzmu się nie wyrasta więc najwyraźniej u nas to nie autyzm .No ale zobaczymy co mądra głowa nam za dwa tygodnie powie .Tak czy owak bez tego magicznego słowa na zaświadczeniu możemy się pożegnać z terapią i trzeba będzie wszystko zaczynać od nowa  .Kurcze znowu wyłazi ze mnie ta okropna pesymistka .Mógłby mi ktoś dać kopa?Masakra z tym moim czarno widzeniem.
        Lecimy dalej listopad druga tura zębów .Po usunięciu sztuk sześciu w sierpniu zniknęły wiecznie powiększone węzły chłonne na szyi , poprawił się apetyt , wyciszył się chłopina ADHD można wykluczyć .Miewa jeszcze szalone napady ale na szczęście nie trwają długo  (czytaj dwie godziny)Na szczęście pani Beatka podrzuciła mi pomysł jak można młodego zastopować za pomocą poszewki i dwóch kilogramów kamyczków(tzw kocyk obciążeniowy) tudzież muzyki poważnej dla dzieci .Ku mojemu zaskoczeniu zadziałało niesamowicie .Po 10 minutach w kocyku  z rozbrykanego smyka robi się milusi smyczek Miód dla moich skołatanych umęczonych członków .
       Coraz więcej używa mowy .Na razie polega to na powtarzaniu w kółko wyrazu który mu się spodoba albo go rozśmieszy .Ale jest dobrze .Najlepiej wychodzi mu ,,tatuś" głośno wyraźnie i ze zrozumieniem .Mama no cóż tez jest jak się uderzy albo jest głodny .Mamy tez -piś jak chce pić , ebek jak chce kanapkę .be jak nie dobre jedzonko .Wykonuje niektóre polecenia , np wynosi śmieci do kubełka ,wrzuca brudne ubrania do pralki , odnosi buty na półkę .Nieźle jak dla mnie na trzylatka  z diagnozą autyzm .Najważniejsze że przez większość czasu jest niesamowicie kochany , przytulaśny i  nawet jak mam już dość po calutkim dniu i zdąża mi się podnieść głos to raz dwa potrafi mnie rozbroić w try mi ga .Chyba jestem pod pantoflem .
         Grudzień komisja lekarska i wyjazd do Wrocławia  tym razem do poradni chorób metabolicznych .Trzeba w końcu ustalić jakim cudem można funkcjonować na mleku , zupach i chlebie .No i to na tyle by było jak na razie .A z ciekawostek z bólem zęba mam termin wizyty na 16 tego października no mogę prywatnie szacunkowy koszt 230 zł no chyba że chce wyrwać to tylko 100 .Urlop mi się kończy a moje uzębienie nadal woła o pomstę do nieba ale i tak je w końcu uporządkuję zgodnie z planem trzyletnim . I co się dziwić ,że dzieci maja kłopoty z zębami po mamusi z komunistyczna przeszłością medyczną niewątpliwie .A teraz zmykam rozciągnąć konstrukcję tuz obok mężczyzny mojego życia .Ciocia Aneta uświadomiła mnie ,że idealny facet istnieje wystarczy go sobie urodzić i wychować .

Śliwka Jaś pierwszy dzień w pracy 

Oswoić autyzm

           Tak to jest czasem trzeba zrezygnować z czegoś ważnego na rzecz czegoś ważniejszego .Nie da się po prostu mieć wszystkiego naraz .Czasem tez można zawiesić potrzeby na haczyku jak kurtkę w przedpokoju i poczekać aż będą potrzebne .Bardzo łatwo tłumaczymy swoje niedociągnięcia tak jakoś lekko przechodzą wtedy przez gardło oklepane frazesy a w głębi serca wiemy ,że to tylko kłamstewka małe i duże .Takie które pomagają wyczyścić sumienie .Nieskutecznie , na chwile ale pozwalają przetrwać jakiś czas .No tacy jesteśmy i cóż zrobić .Boli bezmyślność i zapatrzenie w siebie , boli obarczanie winą , odbijanie pałeczki .Ulgę przynosi rezygnacja i zastąpienie brakujących części układanki innymi .Ale i tak zostaje puste miejsce .Nie do końca udaje mi się je wypełnić podróbkami .Jestem zmęczona , bardzo .Po woli tracę sens tego co robię .A to oznacza że mam za dużo wolnego czasu  i muszę poszukać sobie jeszcze jakiegoś zajęcia .Z przyjemnością wróciłabym do pracy ale cóż realia codzienności ściągają mnie na ziemię.Pewnie znalazłby się ktoś kto zająłby się Jankiem  pytanie jak ? i skąd wziąć na to pieniądze? Coś bym chciała zmienić w tej monotonii , oderwać się, przez chwile być sobą a nie mamą autystyka i gimnazjalistki .
      Cudów nie ma Guzik prawda są . Każdy dzień , każdy  uśmiech , gest , słowo , spojrzenie w oczy są cudem , którego miało nie być .Przeczytałam dziś artykuł w Newsweeku o niepełnosprawnym dziecku oczami rodzica .Jak to jest być takim rodzicem , co się czuje ? O wiele rzeczy .Kiedy urodził się Janek było tak normalnie , jakby układanka naszego małżeństwa w końcu dobiegła końca ..Pierwsze nieporadne ruchy , kąpanie przewijanie , nauka intonacji płaczu , czekanie na wszelkie pierwsze razy .Podręcznikowo i zwyczajnie .Potem pierwsze symptomy ,że coś jest nie tak jakieś drganie gdzieś w głębi duszy i potrzeba szukania potwierdzenia obaw  i  ignorowanie rad w stylu poczekaj ma czas , chłopcy tak maja .Mój nie ma .Czas jest dla nas wrogiem .którego musimy przechytrzyć.Może to tylko kłopot ze słuchem , może nie reaguje na wołanie bo jest rozpuszczony jak dziadowski bicz . Nie mówi bo nie chce . Biega w kółko bo lubi .Eh i pierwsza sugestia badania w kierunku autyzmu .Wyszłam z poradni  usiadłam w samochodzie zadzwoniłam do męża i zaczęłam się trząść ,nie mogłam przestać ,każdy kawałek mnie dygotał.Co teraz? Co dalej ? Co mam robić ?.Jasiek zaczął płakać i wyrwał mnie z tego dziwnego stanu . Oczywiście i tak najechałam na krawężnik ale ogarnęłam się i pojechałam do domu .Mąż nie zrozumiał uważał ,że wyolbrzymiam problem ale tym razem nie pozwoliłam sobie wmówić ,że nie mam racji .Zaczęła się gonitwa w poszukiwaniu lekarzy miejsc , terapii .diagnoz .Od jednego lekarza do następnego od miasta do miasta do skutku .Pękło któregoś dnia to wszystko .Nieprzespane noce wrzask którego nie dało się uspokoić w żaden sposób  , bezradność , nerwy , wyczerpanie .Pierwsza poważna kłótnia i rozważanie czy nie lepiej będzie jak się rozejdziemy .Nie potrafiliśmy się porozumieć,rozmawiać , wspierać , zabrakło podstawowych elementów . Jakoś się poskładaliśmy do kupy po raz kolejny .Potem zamiast obrzucać się winą na wzajem zajęliśmy się w końcu Jaśkiem i jakoś tak poszło z górki .Jakby ten zawarty rozejm wprowadził w nasze życie jakiś porządek .Często myślałam że nie dam rady ,podnosząc się po raz kolejny w środku nocy chciałam się po prostu poddać ale kiedy kładłam się obok syna i trzymałam go kołysząc aż przestanie wrzeszczeć i się wyrywać .Następował ten moment kiedy to co go dręczyło mijało .Wtulał się taki drżący , zasmarkany i spuchnięty od płaczu i wszystko już było nie ważne .Mąż wychodził , nie mógł znieść że jego dziecko cierpi a on nie potrafi mu pomóc .Ironią jest to, że w ten sposób bardzo mi pomagał .Jego nieobecność sprawiała ,że mogłam skoncentrować się na dziecku i na trzymaniu go w ramionach .Potem zasypiałam skulona w jakiejś dziwacznej pozycji  w dziecięcym łóżku z wtulonym Jaśkiem i spaliśmy do rana.Rano mój syn wstawał i od razu ruszał do swoich zajęć jakby ta noc po raz kolejny się nie wydarzyła .A ja bałam się nadchodzącego zmroku .Ech dobrze że to już za nami .Płacz uwalnia a co wtedy kiedy już nie masz łez i sił na płakanie .Nic tylko czekać co dalej .A dalej już tylko lepiej.Minęły koszmarne nocki a ja i tak nie mogę spać bo gdzieś podświadomie czekam na pobudkę wrzaskiem .Nie nadchodzi a noc mija niepostrzeżenie .Bycie rodzicem niepełnosprawnego dziecka to nieustanna huśtawka emocji   .Jasiek nauczył mnie pokory , cierpliwości , przypomniał mi jak to jest cieszyć się drobiazgami, nie zabiegać o posiadanie , nie szukać mamony .Taki jeden uścisk którego się nie spodziewałam dostać , buziak , śmiech bez powodu do rozpuku , szczerbaty uśmiech więcej są warte jak wyklepany wierszyk na akademii przez ,,zdrowe "dziecko .Mój syn nie jest chory chorobę można wyleczyć .Jaś jest wyjątkowy .Ma w sobie tyle dobra ,że spokojnie mógłby obdzielić szwadron wojska .Dni kiedy budzi się bez uśmiechu czy chęci do życia jest niewiele .Teraz chodzi do przedszkola , coraz więcej stara się mówić .W terapii nastąpił zastój , chętnie idzie na sale ale nie pracuje znów stanął z boku i obserwuje , potrzebuje czasu żeby pogodzić się ze zmianą jaką wniosło przedszkole .Trochę jeszcze popłakuje, ale nauczył się tęsknić, nauczył się okazywać radość kiedy widzi mnie w drzwiach   w końcu usłyszałam mamo głośno i wyraźnie.Dużo dobrego wniósł Jasiek w moje życie swoim pojawieniem się .Jestem mimo wszystko wdzięczna losowi ,że tak się stało .Każdego dnia uczę się czegoś nowego, bo codziennie od nowa uczymy się podstaw .Ale idziemy do przodu .I są efekty .Nie ma większego szczęścia nad to małe o zaraźliwym uśmiechu  ufnym i przytulaśnym .Po ponad dwóch latach nocy spędzonych na próbach utrzymania  w ramionach wrzeszczącego potworka , aż sztywnego od najmniejszego dotyku mam teraz przylepę , który uwielbia się tulić całować , dotykać .Trzeba do tego wielkiego samozaparcia i intuicji .Trzeba miłości .I tego też mnie od nowa nauczył , cierpliwości , zrozumienia , pokory , zapanowania nad emocjami .Oh pewnie ,że czasem na niego nakrzyczę , czasem mam po prostu ochotę przyłożyć mu po ludzku w dupsko , kiedy doprowadza mnie do szewskiej pasji .Z resztą nie tylko on ale na nim najłatwiej było by wyładować gniew bo jest najsłabszy .Kolejna rzecz której mnie nauczył mój syn -nauczył mnie określać co tak naprawdę mnie wkurza na co jestem zła .I kiedy wiem na co się wściekam tam właśnie kieruję złość i jakoś tak wszystko szybciej mija i bez poczucia winy i niedosytu .Jak wkurza mnie mąż jemu się zbiera  jak Ewka to jej i tak jest dobrze i prawidłowo .Każdy dzień jest męczący , pracowity i w biegu ale i tak jestem szczęśliwa momentami przynajmniej .Nawet sobie nie wyobrażacie jak to jest móc po codziennej krzątaninie usiąść w spokoju posłuchać  z dzieckiem bajki (polecam stronkę bajki-zasypianki.pl) I potem w ciszy popisać na blogu , otrzepać kurz i zasnąć snem bez snów do następnego ranka .

żeby zobaczyć taki roześmiany pyszczek

Kryzys separacyjny

Obojętna jestem  na żądania świata
Na bezustanną gonitwę za niczym i mamoną
Na pogoń za  nierealnym ideałem
Na spojrzenia pełne niezrozumienia

Skaza jestem na codzienność
Na spoglądanie w przeszłość
Na oglądanie się wstecz
Na zatrzymanie w pamięci szczęścia

Bezsilna jestem  wobec milczenia
Wobec płaczu bez słów
Wobec zawodzącego maaaaa
Wobec oczu , które nie spotykają moich

Otwarta jestem na codzienność
Na spoglądanie w przyszłość
Na oglądanie nowego
Na nauczenie się od nowa szczęścia

Pełno uczuć we mnie
Tak wiele nienazwanych
Bo nie można nazwać  ogromu szczęścia
W maleńkiej chwili normalności

               Mój przedszkolak radzi sobie dzielnie .Choć dotarło do niego ,że mama znika na dłużej niż godzinę , a nie wszystkie panie w przedszkolu polubił .A jak maleństwo moje nie lubi to nie zmieni zdania i już.Serce mi pęka kiedy słyszę jak płacze ale wiem ,że to dla nas obojga będzie dobre .Płacz szybko mija ale jakaś zadra tkwi .Ja wiem ,że jestem przewrażliwiona i nadopiekuńcza ale sorrry taka jestem .Po odprowadzeniu mojego szkaraba do ,,pracy" idę pod oknami sali  i czekam aż przestanie płakać ot takie zboczenie .Ale ja to zawsze muszę trafić na coś taki mój urok .No i tym razem trafiło mi się jak pani .która miała się nim opiekować wyraża swoje niezadowolenie z powodu płaczu mojej pociechy . Nie zrobiła mu krzywdy , ale podnoszenie głosu to nie metoda wychowawcza .No i zobaczyła mnie kobiecina za oknem , burak na obliczu i zaczęła się zachowywać jak profesjonalistka a nie rozhisteryzowana nastolatka która sobie nie radzi z młodszym bratem .Dwie sekundy i Jasiek był oporządzony i zainteresowany .Płacz ucichł jak zaczarowany .Wystarczyła odrobina zainteresowania i uśmiech .Mój autystyk ma swój świat ale jednocześnie lubi być  w centrum uwagi .Nie należy przypinać łatek i wpychać w ramki .Trzeba się podszkolić i dopiero zabierać za edukację ..Teraz maszeruje pod okno za każdym razem kiedy odprowadzam małego i sytuacja jak na razie się nie powtórzyła .Szkoda że w przedszkolu niema monitoringu przydałoby się dla takich mam jak ja .
      Jest plus z tego wszystkiego Janek zaczął wołać mama i pokazuje jak bardzo tęsknił mój robaczek malutki .Dziś dał popalić starszej siostrze , zostali razem pod nadzorem wujka na czas zebrania w przedszkolu .A że dziś młodzieniec humor miał nieszczególny , bo i na zajęciach nie chciał pracować tylko mama mama i mama mamy to po powrocie dostał jeść i mamę znów wymyło .No ale przetrwali jakoś te półtorej godziny .Chociaż po powrocie do domu Ewa miała minę jakby miała go zaraz zamordować , Janek się darł wyczuwając jej nastawienie a Wojtuś czmychnął do domu .Więc zgarnęłam glizdy po trasie z trampoliny sąsiadów , (glizdy w znaczeniu moje pociechy a nie robactwo)zawlokłam do domu , większe do lekcji a młodsze do talerza .Nakarmione , umyte i ululane śpi .A jutro znowu gonitwa i szalony dzień .Czeka mnie przedszkole , zajęcia wizyta u pediatry wyjazd do szwagierki i buraczki do słoików .Znów mi zabraknie dnia .

Odseparowanie

Zatrzymany kadr dnia
Bezsensownie  uciekające minuty
Bezczynnością wypełnionego poranka
Cisza raniąca duszę
Niechcianą nieobecnością
Zniecierpliwienie dźwiękiem którym chcesz ją zagłuszyć
Cicho ! Cicho ... Bądź cicho
Niech słyszę jak krzyczy ta cisza samotnością
Choć z tobą w domu 
Lecz bez nich
Wypełnionym domem  po brzegi -nicością

   Jeśli przez parę lat ciągle otacza cię ktoś wczepiony jak rzep , zapatrzony i nieodłączny .Jeśli przez miesiące wakacji masz wrażenie ,że w tej milczącej obecności w pokoju obok jest za mało ciszy i spokoju .A osobnik który chrapie obok powinien być w pracy a nie na urlopie no to bardzo mi przykro ale to wszystko fata morgana .Przychodzi  w końcu czas kiedy mąż idzie do pracy , Ewka do szkoły .Janek do przedszkola a ja? Cóż mam ze sobą zrobić ?A kogo to ? Ważne ,że wszyscy wkoło są zorganizowani , skupieni, pracowici jak te mróweczki .Gdyby nie ta cisza w domu która wita mnie rano po odprowadzeniu szkodnika .
        Pierwsze dni zniósł dzielnie .Pobudka 6 rano , marsz do przedszkola (szybkim marszem 20 minut ) staszczenie małego z wózkiem po schodach gdyż mamy za wąskie kółka i spadamy ze zjazdu więc żeby nie gnać dodatkowo kilkunastu metrów łatwiej po prostu wziąć delikwenta pod pachę i na dół .Maleńki ewenement jeśli wchodzimy na teren przedszkola od strony placu zabaw zawsze jest popłakiwanie a jak od strony ,,Biedronki" to uśmiech i zamaszyste pa pa .No cóż każdy ma jakiegoś bzika .Potem podsłuchiwanie pod oknem czy długo ryczy .Na szczęście chwilkę .Potem już słychać śmichy chichy .O jedenastej odbieram łobuziaka i maszerujemy na zajęcia , na spacer , bądź na co nam tam najdzie ochota w danym dniu .Jak mamy fazę na spacery to oś Piastów mamy po drodze na oś Brzostów .A jak nie to dzwonimy po tatkę szofera i się wozimy naszym białym mechanicznym rumakiem .I tak schodzi nam do 17 potem młody przypomina sobie jeszcze że ma wejściówkę na trampolinę u sąsiadów i wykorzystując moje zmęczenie mknie co sił w nogach wykonywać szalone opa opa opa .Normalnie chudnę jak na niego patrzę .Przy sprzyjających wiatrach dołącza do niego Ewka  ale szybciutko się zmywa bo Jasiek kondycyjnie jest mocniejszy od tego internetowego maniaka japońskich bajek (teraz ma dwa tygodnie szlabanu na internet za nikłe postępy w zakresie punktualności i odpowiedzialności więc nudzi się tak bardzo że lekcje nawet odrabia )
            Jak już ogarnę kolację , lekcje , usypianie młodego .To padam na twarz .Nawet mi już bałagan codzienny nie przeszkadza , zabawki odsuwam z przejścia stopą , gary do zmywarki , cielsko do kąpieli i dzień zakończony .Padam a od rana mam potem kiepski humor bo moim oczom ukazuje się to wszystko czego wczoraj nie chciało mi się bądź wersja light ,, nie zdążyłam" zrobić .Ale i tak nie jest źle właśnie obejrzałam filmik z Jaśkiem w roli głównej po deszczu i choć bałagan uwieczniony dla potomnych nieco mi przyćmił radość to i tak się uśmiałam z tego mojego Jaśka .Szkodaa że nie było takiej techniki jak Ewcia była w jego wieku .

No co