Nadciąga Listopad

Pytania bez odpowiedzi
Zawisły w ciszy
Kalendarz wskazuje czas
Kolejny raz zapytam
Kamienną płytę
Wiatr rozkołysze ciszę
Mamo słyszysz?
Chcę wierzyć ,że tak
Wszystko czego nie zdążyłam powiedzieć
Nim nadszedł odpowiedni czas
Odpowiedź bez słów
W krakaniu wron
W kroplach deszczu
Czy to deszcz
Mamo popatrz .Widzisz?
Chcę wierzyć ,że tak
Nadal potrafię płakać
Ten jeden raz
W listopadowy zmrok
Rzucam pytania
Zawisnął w ciszy
Znów minie rok
I czas zadumania .

Ten czas na wspominki uszczupla mi oczywiście Jan Stanisław swoja obecnością .No i bardzo dobrze ,bo bym się użalała nad tym jakie to ze mnie złe dziecko było od świąt do świąt .A że codziennie jest jakieś święto to kiedy czas na urlop od depresji .?No i na szczęście jest on moja ostoją i oderwanie a właściwie sprowadzenie na właściwe tory Jasiek .
Zbieramy zielone kropki .Za kropkę należny się nagroda .Tą oczywiście wybiera sam zainteresowany a mama stanowi podmiot realizujący .Oczywiście w miarę możliwości .No bez przesady .W końcu jestem tylko mamą a nie cudotwórczynią .Dotychczas poprzeczka zawieszona była na odpowiadającym mi poziomie
-jazda 56
-jazda 53
-do parku na tory
-na żółty (plac zabaw )
-na ślizgawkę
-na lody do galerii
-na frytki
-do plusa na papugę
I do tej pory wystarczyło .A dziś ni z tego ni z owego Jan zażyczył sobie jechać pociągiem na frytki .Przypomniało mu się ,że Wrocławia dawno nie widział .No to myślę sobie a co mi tam i obiecałam,że jak będzie zielona kropka to pojedziemy .Miałam na myśli oczywiście jakąś bliższa trasę .
Więc idę po tego mojego ancymonka .Mając oczywiście nadzieje ,że jak zwykle zlekceważył sobie obietnice i kropka będzie ale np w pięknym pomarańczowym kolorze .Hm była zieloniutka , zielona , zielonkawa Słowo się rzekło autobus na dworzec , z dworca na Krzepów ,z Krzepowa na stację i pociągiem do Głogowa .Jazda 15 minut a wyprawa na 3 godziny można , można

Ot tak i cd tygodnia

Leniwie mijała nam niedziela po wczorajszych zmaganiach matki z jelitówką. chociaż licho wie czy to grypka szalejąca popularnie i wszech obecnie czy też zwykle strucie  Najpierw tato, Ewa i ja na szczęście nie wszyscy naraz. To by się działo. Synuś mój wyczuwszy , że matka mocno nie w formie dopadł się do telefonu i dziecka nie ma na pół dnia a my uradowani ciszą i spokojem odrabialiśmy rodzinnie nieprzespaną noc. W połowie dnia nastąpiła poprawa nastrojów oraz zdrowia więc spokojnie telefon zdechł i został odłożony. W związku z tym, że mama biedniusia i brzuszek boli i w ogóle jest jej nieciekawie synuś postanowił nieco rozświetlić mi trudy chorowania i zaczął liczyć sobie do 10 po angielsku. I nie klepał tylko latał po domu i wszelkie cyferki jakie znalazł  z zapałem nazywał na wyrywki wspak i po kolei . Potem narysowaliśmy po raz milion pińcetsetny  pociąg, tory, wagony i cyferki w wagonach  Po którymś z kolei razie zmazał wszystko i oznajmił -pisz Tobiasz i Tymek. Z własnej inicjatywy dopisałam Jaś wiec oczywiście nie mogło zabraknąć Kuby. Przy okazji zostałam poinformowana, że syn mój nie lubi pomarańczowej(kolor pomarańczowy dla niewtajemniczonych) co już mi  sugerowała mi pani Anetka szukając przyczyn rozbrykania Jaska w przedszkolu gdzie ściany w sali są no właśnie pomarańczowe  . Będzie się musiał przyzwyczaić Nikt nie będzie w końcu biegał za Jaśkiem i malował ścian bo ma chłopak uczulenie .W ramach odreagowania trudów życia pięciolatka w przedszkolu i chęci wykorzystania nowo nabytych umiejętności  całym dniu zalegania Jaś wymyślił sobie nową fascynującą i szalenie wykańczającą zabawę. Polega ona na tym, że młody podskakuje radośnie na podłodze  licząc a a właściwie bardzo głośno licząc do 10 po angielsku oczywiście przy czym na hasło ten  należy rzucić go na pierzynę . Podskakujące i rozbawione 18 kilo miłości. Po kilku razach człowiek czyli ja zaczynam szukać bezpiecznej kryjówki licząc, że mój prześladowca znudzi się i znajdzie sobie inne zajęcie. Ale nie ma tak dobrze i po krótkiej chwili wytchnienia zaczynamy na nowo łan to ,tu, triiiiii  hop. Na szczęście poszedł juz spać. A my w ciszy która tak sobie spokojnie zapadła zastanawiamy się co u licha będziemy robić skorośmy się całą trójka wyspali w dzień.Nastał nowy dzień .Poniedziałki nigdy nie były moim lubionym dniem tygodnia ,zresztą żaden dzień nie jest od jakiś trzech lat w związku z tym,że różnią się od siebie maleńkimi niuansami poczynając od pon kończąc na niedz..No ale wracając do poniedziałku .Jan w poniedziałki ma konie , na które podobnie jak do przedszkola twierdzi ,że nie lubi a potem leci ,że go dogonić nie mogę z wielkim bananem na facjatce .No to wiozę młodego do przedszkola po codziennym przekomarzaniu ustalam (ha ha ha )jakiś plan dnia .I zaczyna się .(chodzi o reklamę plusa z papugą i kabaczkiem )
-Jedziemy do plusia , na papugę ?
-Jak będzie zielona kropka
-A kiedy pojedziemy na papugę do galerii
-Jak będzie zielona kropka
I tak ze trzydzieści razy
-Mamo a pojedziemy na wakacje ,z rowerkiem po kamieniach dobra ?
-Najpierw jedziemy na konie
-Nie chcesz na konie ,nie lubisz konie, chce do plusa (salon Plus w galerii)
 -Hm , pomijam milczeniem występy typu  nie chcem ,nie lubiem , nie idem i po raz enty powtarzam
-Jak będzie zielona kropka .Po czym zmieniam front
-Jasiek kiedy pójdziemy do plusa ?
-Jak będzie zielona kropka  .Dobra?
I w tym momencie kończymy się przebierać i Jan zaczyna swą porcje maltretowania pań w przedszkolu .
Oczywiście zielone kropki to rarytas i nie pojawiają się za często a wręcz sporadycznie .Więc i wyprawy do salonu plusa nie są zbyt częste , ponieważ staram się konsekwentnie unikać tamtego kierunku jeśli kropka ma kolor pomarańczowy lub czerwony .No ale zamiast tego muszę jakoś czas dziecku wypełnić .Dziecko raczej nie lubi zabaw pod dachem a więc póki ciepło trzeba pokombinować i nadwyrężyć mięśnie .Wczoraj po konikach i powrocie do domu w barbarzyńskich przedpołudniowych godzinach .Jan zażądał wyjazdu na wakacje już i w tej chwili .Hę ,że co ?Chłopie czyś ty oszalał ,skąd ja ci teraz wytrzasnę wakacje .No ale główka pracuje .Myślę sobie czekaj ja ci dam wakacje .
-Dobra , ubieraj się jedziemy na wakacje.Ha ha miny domowników bezcenne wakacje w październiku i z marszu z pięciolatkiem i bez bagażu .Jaśkowi pewnych rzeczy dwa razy powtarzać nie trzeba .Więc raz dwa kurtka ,buty , czapka i gotowy
-Jedziemy na wakacje -podryguje podekscytowany .
-Tak jedziemy .Pojedziemy 53 .Od razu obiera właściwy kierunek .Do tego autobusu mamy akurat spory kawałek ale to nic w końcu jedziemy na wakacje .Oczywiście nie mam zwyczaju sprawdzać o której dany pojazd odjeżdża więc się okazało ,że mamy 40 minut siedzenia na przystanku umiejscowionym na końcu świata  w uroczym sąsiedztwie nieboszczyków .Dołączył do nas kolega Janka z osiedla Czarek ,równolatek rezolutny ,miły i przesympatyczny rozrabiaka z buzią która za nic nie chciała być cicho .Przez chwilkę do padła mnie iskierka ,żalu ,że i Jasiek mógłby być właśnie taki  ale w tym samym momencie Jan wpakował mi się na rączki złapał za szyje i oznajmił cichutko -Kocham Cię.Najwyraźniej wyczuł zmianę nastroju  i pstryk .Nie ma żalu , bo mój Jaś jest przecież właśnie taki jaki powinien być po prostu ma inny sposób na wyrażenie siebie .I tak ja z wyprostowanym trybem myślenia i Jaś w głowa nabitą tajemniczymi wakacjami. Wsiedliśmy do magicznego pojazdu komunikacji miejskiej numer 53 i ruszyliśmy .Dojechaliśmy prawie na drugi koniec miasta .Wysiedliśmy i udaliśmy się na naszą wielką wyprawę .Oczywiście zaczęliśmy od zaprowiantowania ww okolicznym sklepie .I ruszyliśmy ,Ul Rudnowską w stronę cukrowni .Potem Portową szlakiem rowerowym wzdłuż torów przez teren dawnego basenu odkrytego , potem przez mostek i do parku wzdłuż torowiska w kierunku muzeum .Idziemy , idziemy idziemy i nagle widzę jak moje dziecko słabnie z każdym krokiem , traci chęci i pada ze zmęczenia .W końcu rozlega się żałosne -Na rączki .No bracie myślę sobie nic z tego .-Ej przecież idziemy na wakacje to hasło ożywia go na kilka kolejnych kilometrów .W końcu docieramy na wakacje -które okazują się być napisem wyrytym na drzewie (ha ha czysty przypadek )Pokazuje synowi napis i mówię zobacz znaleźliśmy wakacje .Nie do końca chyba kupił moje wyjaśnienie ale był już tak zmęczony ,że okazało się wystarczające .Więc udaliśmy się po Ewcie i na przystanek po czym udaliśmy się do domu .Biedaczek do dziś odreagowuje w przedszkolu czerwona kropka , zero pracy , zero współpracy , zero motywacji ,na domiar złego odebrała go Ewa , uderzył się w ławkę przy wychodzeniu z kulek i okłamał perfidnie rodzoną matkę ,że dostał zielona kropkę a ta była wybitnie czerwona no to z wypadu do plusa znowu nici .Myślę sobie pojedziemy połazić do lasu .I szarpię się z tym moim synem , który chce i już on nie idzie i już , siada na ziemi i zostaje .Ale przekupiłam go mandarynką , parówką , bananem i bułką .Po za ostatnia pozycją zjadł , nastój mu się poprawił i zgodnie ruszyliśmy dalej .No i zobaczył,że nic nie wskóra to zaprzestał czepiania się różnych przedmiotów i poszedł dalej jak szanujący się pięciolatek .Jednak do lasu nie pojechaliśmy , bo tata potrzebował auta więc dostarczyłam synowi traktor z przyczepką i rozpoczął dzikie harce po domu .O rany jak ja nie lubię hałasu ale bardziej nie lubię sterczeć jak łoś w salonie plusa i gapić się na reklamę.Więc pojeździliśmy powsadzaliśmy autka do przyczepki , popisał cyferki na laptopie .I kiedy wujek przyszedł z pracy i zjadł obiad zwiał siostrze na dwór oczywiście bez kurtki i czapki bo po co .Do mamy .

Niebieska Przystań

Na ogół rzadko biorę udział w promowaniu , zbieraniu i unikam zaangażowania w akcje typu wspomóżcie biedne dzieci itp itd .Ale buszuję sobie po facebooku i widzę akcja  koncert , licytacja i że na remont .No tak się składa ,że nazwa tego akurat przedsięwzięcia w naszym mieście wybitnie zazębia się z moimi poczynaniami .A no z tego powodu ,że Niebieska Przystań ma być miejscem w pełni przyjaznym dla osób autystycznych , ma zapewnić im wsparcie ,rozwój , bezpieczeństwo i poczucie pewności , trwałości i niezmienności .Czyli tych paru rzeczy niezbędnych dla osób z autyzmem i ich bliskich .Ja mam farta trafiło nam się jak ślepej kurze ziarno , i powtórzę się ale no nie da się .Mamy fantastyczne przedszkole , fenomenalne terapeutki i terapeutów , dyrekcję obeznaną w temacie i reagującą w razie potrzeby błyskawicznie , szukająca i wprowadzającą coraz to doskonalsze metody terapeutyczne w szerokim zakresie .Więc jak widzę ,że powstaje kolejne miejsce w naszym mieście , gdzie osoby potrzebujące szczególnego wsparcia i że szukają , zbierają ,łatają to i ja sobie pomyślanym,że warto wykrzesać z siebie trochę energii i  rozesłać wici .I działamy , podane , przekazane ,rozesłane .Poszło w świat .Mam nadzieje ,że odpowiedzi wrócą równie liczne i pozytywne .Jak się wszystko potoczy na pewno opowiem teraz cicho sza nie czas na szczegóły żeby nie zapeszyć .Ale powiedzieć mogę ,że to miasto i jego mieszkańcy kolejny raz bardzo pozytywnie mnie zaskoczyli , Odzewem i chęcią pomocy .Tak znajda się tacy co powiedzą ,że dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane a ja uważam ,że wcale nie ,że ta dobra chęć zamieni się w lawinę dobroci i jak zwykle w czasach kiedy na wsparcie państwa w zakresie opieki i rehabilitacji państwa nie ma co liczyć .Zwykli ludzie nie zawiodą i kolejny raz uda się zbudować coś dobrego.Uda się wierze ,że się uda i juz na wiosnę terapia Janka uzupełni się o zajęcia popołudniowe w stowarzyszeniu .Trzymajcie kciuki , udostępniajcie i wysyłajcie pukajcie i proście .Bądźcie z nami w kazdy możliwy sposób .Bo dobro zawsze wraca .

No i w końcu

W końcu , wreszcie , nareszcie ,jak mi fajnie , jak cicho , jak spokojnie a wszystko to wraz z wybiciem magicznej godziny 21.Kiedy to dom zamiera , zastyga w ciszy i tylko szum lodówki rozprasza spokój milczenia .Siadam sobie w kąciku z uśmiechem na ustach spoglądam sobie na wyszorowana kuchnię czyli moje ulubione miejsce na ziemi i cieszę wzrok tym krótkotrwałym aktem czystości , którego harmonię zburzy jutrzejszy poranek i członkowie naszej malej komuny .Eh nie macie pojęcia jak rzadko udaje mi się utrzymać taki stan rzeczy .Po prostu jestem zbyt leniwa ale tłumaczę sobie to brakiem czasu bo brzmi poważniej .Pewnie gdyby moja św.teściowa cieszyła się zdrowiem do dnia dzisiejszego byłoby inaczej bo wstyd by mi było ją gościć w wiecznym bałaganie a tak mogę sobie odpuścić .Mogę tez z tego względu ,że nasze życie towarzyskie skądinąd  marne do tej pory po prostu absolutnie i zupełnie przestało istnieć .Pewnie dlatego ,że stałam się bardzo monotematyczna, zabiegana ,zajęta i w ogóle zapuściłam się jak dziki agrest .Podziwiam mamcie z makijażem na twarzy ,wyprasowane , odstawione , wyfryzowane , pachnące i dopracowane .Ja osobiście naprawdę nie mam czasu na te wszystkie babskie sprawki .Nawet brwi nie chce mi się skubać a jesień to moja ulubiona pora roku bo o goleniu nóg tez mogę zapomnieć .Eh .Za to wieczorem lubię sobie pobuszować tu i tam po sieci .Nie przesłaniami to jednak ważnych wydarzeń z mijającego dnia

np .fascynację młodego wrzucaniem drobniaków do puszki -skarbonki .Te jego komentarze siedzę i jeszcze mnie twarz boli od śmiechu
-Wskakuj jedyneczko .Do środka ,
-Pięć będzie się bawić w środku .
-Do zobaczenia ,do jutra , miłego łikendu .
-Wskakują do środka pieniążki ?

Najfajniejsza praca pod słońcem , i tak jak poprzednie fascynacje kilku godzinne zajęcie w skupieniu

Lepsze to niż siedzenie w domu i poddawanie się wszechogarniającej nudzie .Innym równie fascynującym zajęciem jest rysowanie po kredowej tablicy .Tablica leży na stole a Jaś rysuje .Bardzo dobrze ,że rysuje powiecie .Tak bardzo dobrze jeden minus za każdym razem rysuje to samo .Pociąg, wagony, tory .W pierwszym wagonie 03 w drugim 14 a w pociągu okno i 56 i tak po kilkanaście razy .Raz prawa ręka raz lewa jakby nie mógł się zdecydować .Po kilku dniach monotonnego powtarzania  nastąpiła maleńka zmiana .Jan samodzielnie rysuje małe kółka w pociągu .Samodzielnie czyli bez magicznego dotyku matczynej dłoni na nadgarstku .Wszytko inne rysujemy wspólnie .Siadam za nim na taborecie i delikatnie łapię tuż za nadgarstkiem i rysujemy .A konkretnie to Jaś rysuje praktycznie moja dłoń jest tylko elementem dekoracyjnym .Jednak sam jakby nie wierzył w to ,że potrafi i się poddaje i wtedy bezradność mnie dopada .Jak mam u licha przekonać tego uparciucha ,że potrafi ,że sam da radę .No pytam się jak .No i wyłazi ze mnie zniecierpliwienie powolnością procesu edukacji .Skoro nauczył się jednej rzeczy oczekuje ,że zaraz nastąpi lawina nowych umiejętności .Brzydka cecha wiem ale silniejsze to ode mnie .No ale póki co potrafię wyhamować w tych moich zapędach .

Najgorzej jest kiedy tak jak wczoraj wieczorem jest nie możliwie i nie naturalnie wręcz normalnie , zwyczajnie.Co jest takim powiewem normalności ?Jest nim moment kiedy mój syn przemyka pomimo , zatrzymuje się raptownie i patrząc na mnie z uśmiechem oznajmia z powagą -Kocham Cię .Co się dzieje wtedy w duszy nie da się opisać .Nie mam na to wystarczającej ilości słów.Jest też to chwila ,kiedy poleci do taty i rozlega się rozanielone -Mój tatuś .No i wkrada się podstępnie nadzieja ,że mija ten zły sen ,że zbliża się czas kiedy po diagnozie zostanie tylko papier .Ale rzeczywistość wraca na swoje tory utartych szlaków rutyny .Nie zawiązane drzwiczki szafek kuchennych zmieniają się w autobus w wersji dla niesłyszących czyli z natężeniem dźwięku dla umarłych .Bieganie w kółko , powtarzanie tej samej frazy wciąż i wciąż i ciągle od nowa .Zmiany nastroju gwałtowne i pełne pasji .Bez znaków ostrzegawczych ot tak po prostu ze śmiechu w płacz i na odwrót .Po raz kolejny uświadamiam sobie ,że mimo postępów nie zbliżamy się do normalności to raczej ten nasz autyzm stał się czymś naturalnym .Złoszczę się ostatnio , zarażam się nastrojami Jaśka , pozwalam się sprowokować tym jego gniewnym nastrojom i czasem zapominam ,że wystarczy go po prostu z uśmiechem przytulić i odwrócić jego uwagę od tego co sobie w tej swojej główce ułożył .Wszystko naraz .Chroniczny i uporczywy brak gotówki nie na podstawowe potrzeby bo tymi sprawkami zajmuje się nasz domowy księgowy .Ale na te lody , ciastka , autko .Ot takie tam głupoty .Wraz z jesienią na szczęście problem nieco się zmieni ,bo wyjść z domu będzie dużo mniej to i kasy nie będziemy wydawać .Za to teraz przed nami kolejne wyzwanie .Jedziemy na turnus rehabilitacyjny .Po raz pierwszy do Rusinowic do ośrodka prowadzonego przez zakonnice .Dojazd 300 km w jedną stronę .Pobyt 800 zł taka darowizna na rzecz klasztoru .I tak niewiele w zamian za noclegi z wyżywieniem i zajęciami w pięknej górskiej okolicy i to za 21 dni .Pewnie mam w końcu te 500 to co mnie nie stać .A no nie zupełnie .Bo oprócz wyjazdu na co dzień Jasiek tez potrzebuje funkcjonować .Zapożyczyłam się więc i trzymam mam odłożone w skarpecie oczekują na wyznaczenie terminu w tym samym dniu zostaną oddane w inne ręce . 

Jednak sama podróż , pobyt to nie wszystko ,coś przecież musimy jeść .Ja tam wielkich wymagań systemowych nie mam a i Jasiek nie jest w tej kwestii wymagający .Jednak mam świadomość ,że nie będzie chciał jeść serwowanych posiłków więc kolejne złotówki .Eh na razie ciułam , zbieram odkładam .Jako ,że nie należymy do żadnej fundacji ,nie mamy sponsorów ,ani innych darczyńców sama musze zadbać o wystarczająca ilość środków finansowych .Udałam się do miejscowego oddziału PFRON , gdzie jeszcze nie skończyłam mówić a kobietka już mnie poinformowała ,że nie maja funduszy na dofinansowanie turnusu , po czym łaskawie rzuciła okiem na skierowanie i ze spokojem powiedziała ,że i tak bym nie dostała wsparcia , ponieważ ośrodka nie ma na liście i że oni opłacają koszty pobytu na turnusach do 14 dni .Cóż to tyle jeśli chodzi o pomoc ze strony instytucji teoretycznie wspierających niepełnosprawnych .Miło za to zaskoczyła mnie nasza pani rejonowa z MOPS , zaproponowała bowiem wsparcie w formie zasiłku celowego specjalnego .Mam się zgłosić jak tylko otrzymam termin turnusu .Miłe to , bo sporadycznie korzystamy z tej formy wsparcia a tu proszę ludzki gest ze strony urzędnika .W pozytywnym szoku jestem do teraz .List ze skierowaniem wysłany dziś .I czekamy .Z niepokojem , bo będzie to pierwszy od pięciu lat tak długi pobyt poza domem .Tysiąc pytań i wątpliwości .Jak sobie poradzę , jak Jasiek to zniesie , jak się zaaklimatyzujemy .Fakt ,że ośrodek prowadzą siostry zakonne wogóle mi nie przeszkadza , ponieważ do tej pory główną role w procesie rehabilitacji Janka odegrała Siostra Małgorzata od Cichych Pracowników Krzyża .I nie zamodliłam się przy tym .Jakaś siła bezustannie czuwa nad nami pozwalając utrzymać się na powierzchni .Co do tego nie ma wątpliwości .W październiku kończymy projekt hipoterapii u Cichych i od października w naszym przedszkolu dyrekcja wprowadziła zajęcia hipo i dogoterapii .Może to i przypadek ale dużo takich się do tej pory wydarzyło .I następowały zawsze wtedy kiedy były potrzebne .Wiem wiem gadam jak jakaś nawiedzona .Ale jest jak jest .Wielu dobrych ludzi spotkaliśmy po drodze i nieliczną garstkę tych o których szybko chciałabym zapomnieć .I tak lecimy dzień po dniu .Kolejny poranek niesie coś nowego .Jak chociażby zmianę nastawienia Jaska do zmiany sali i piętra  .Na razie na hasło jedziemy do chłopców zrywa się i gotów tak jak stoi jechać do przedszkola .Oby jak najdłużej ..I tak mija wieczór w ciszy w tle sączy się polski pop nostalgiczny i nastrojowy .W sam raz do aury za oknem .

Niezbyt pedagogicznie ale skutecznie -terapia pokrzywowa

W sieci roi się od dobrych porad , rad i sposobów na wychowanie .Tak sobie czytam i się zastanawiam czy to ja aż tak zostałam w tyle czy tez świat pędzi zbyt szybko nie licząc strat po drodze .Może mi ktoś wytłumaczyć jak można kogoś wychować w sposób bezstresowy w świecie gdzie stres to podstawa egzystencji .Nie wiem jak wy ale ja rzadko miewam dni w których nie dotyka mnie osobiście jakiś rodzaj stresu .Pewnie można dziecku tłumaczyć , ustalać zasady , nakierowywać pozwalać na błędy i tak dalej .Ja to zła matka jestem i już .Wymagam od dzieci szacunku , poszanowania zasad jakie ustaliliśmy dla naszego domu ,w zamian poświęcam im czas (po za tym kiedy siedzę bez sensu na durnym portalu społecznościowym ale mam nadzieje ,że z tego w końcu wyrosnę )tłumaczę, gadam , wpajam , nakazuje.O zgrozo nawet zdarza mi się podnieść głos a nawet klaps się trafi .Nieco rzadziej , bo starsze już za duże i może oddać (he he ) a młodsze ma w d....pie klapsy bo jego to musiałabym nie wiem jak zdzielić żeby poczuł że w ogóle dostał .Jednak czasem po prostu muszę wyrazić moją nieporadność wychowawczą a co w końcu nie jestem idealna i nie zamierzam być .Aktualnie jestem w fazie testowania  opcji wychowawczych na pięciolatku z autyzmem .W tej chwili skuteczna jest opcja pokrzywowa .Działa to na zasadzie kojarzenia faktów .Pokrzywa =gryzie .Gryzie Janka i ogólnie jest niesympatyczna w bliższym kontakcie .I na dzień dzisiejszy stanowi broń doskonałą w nierównym starciu rodzic i egzekwowanie zachowań pożądanych.Czy pokrzywa może być środkiem wychowawczym? Nie może .Ale za to może być użyta jako szantaż .Jak ? Np idziemy sobie na spacerek ,po wprowadzeniu modyfikacji trasy oraz środków przemieszczania się , czyli zastąpienia komunikacji miejskiej ,podeszwami nadszedł czas na nie , nie chce mi się, śpiąca jestem a w końcu brzuszek boli .Po wypróbowaniu wszelkich znanych środków użytych przez Janka w celu uzyskania wsparcia matki i podsadzeniu na barana Jan przechodzi do wykorzystania zachowań w stylu usiądę na chodniku , trawa będzie idealna na drzemkę ,a w końcu nie idę i już .Ile trzeba nerwów żeby nie podnieść osobnika i nie przyłożyć na goły zadek przy tych wszystkich chodnikowych gapiach to tylko ja wiem .No ale panować nad sobą trzeba ,bo nie wyegzekwuję tego że wstanie i pójdzie a osiągnę tyle ,że oprócz siedzenia plackiem do kompletu zacznie wyć jak dusza potępiona .Czyli nadal będziemy w tym samym miejscu .I pewnego dnia w moich spacerowych zmaganiach pomogła mi natura .Najzwyczajniej w świecie młody klapnął sobie w kępę pokrzyw , jak dodam do tego ,że ciepło i na zadku krótkie portki to sami sobie dopowiecie co się działo .I nastąpiło przejście na kolejny poziom wychowawczy .Dostałam do wykorzystania ekologiczny i ogólnodostępny oręż .Nie nad używam ,żeby się nie przyzwyczaił ale też bez skrupułów wykorzystuje .Jeszcze niedawno zmora było wybranie sie na przechadzkę z Jankiem  w spacerówce .Nogami zapierał się o ziemię i on nie jedzie i już .Mamuniu co ja się z nim naużerałam a teraz wystarczy jedno magiczne zdanie -Jasiek nogi na podpórkę .Chyba ,że wolisz pokrzywę w bucie .Nogi na ten tychmiast lądują tam gdzie powinny być a młody siedzi jak trusia .I proszę was nie wmawiajcie mi ,że to zła metoda  .Może sobie być jaka chce ważne ,że działa .Dużo fajnych rzeczy się pojawiło we wrześniu .Dużo zdań , dużo dyskusji i wiele pracy ,żeby przekonać Jaska do używania dłoni i paluszków .Niektóre rzeczy poławiają się dosłownie z dnia na dzień .Np szukanie kontaktu z dziećmi na placu zabaw , sam leci rozpoczyna i kontynuuje zabawę .Minus jest ponieważ jak się rozkręci ciężko mu wytłumaczyć ,że czas zwolnić , zmienić sposób zabawy czy ogólnie ją zakończyć .Jednak fakt ,że młody nawiązuje kontakt i go podtrzymuje ma tu ogromne znaczenie .Czasem mam wrażenie ,że weszliśmy na etap małpowania ,jakby magazynował zdania , zachowania i sytuacje do późniejszego wykorzystania .Małpuje , naśladuje , prowokuje i uczy się .Zmieniło się też podejście Janka do rówieśników w grupie .W poprzedniej świat znajomości zaczynał się i kończył na Kubie .Potrzeba posiadania najlepszego kumpla została zaspokojona w 100 % .Jednak po awansie na piętro Kuba pozostał w starej grupie , ponieważ musi jeszcze popracować nad swoimi umiejętnościami.I po miesiącu Jasiek zakomunikował chęć zabawy z chłopcami w grupie  .Kuba został zamieniony na innego Kubę Mikołaja i Tymoteusza .A także na Alę .Która lubi najwyraźniej rozrabiać .Pojawiło się opowiadanie o tym co się wydarzyło w danym dniu .Oczywiście nie ma to formy rozszerzonego wywodu co kto i z kim .Ale fajnie jest kiedy Jasiek leci i drze się .Nie chcę czerwonej kropki .A Tymek puścił bąka , A Ala psuje przedszkole a pan Marek naprawi .Masz kasztany , byłeś na dworze .Grzeczna byłem .Nie lubisz pisać literki tylko cyferki .Zmienił się sposób oglądania bajek .Wybieram raczej filmiki edukacyjne . A młody ogląda i komentuje po swojemu .siedzi powtarza cyferki po ran dziesiąty i słyszę monolog
Jedno jabłko
-Jedno jabłko
Dwie cebule
-Dwie cebule , Jas nie lubi cebule
Trzy gruszki
Trzy mniam pycha lubię gruszki .itp .
Do nauki pisania przydała się tablica pokrzywa , fascynacja pociągami i cyfry .Oraz przemycane słowa .Najpierw były bohomazy bazgranie gdzie wlezie po ścianie również .Po zastosowaniu szantażu i użyciu zdania mam iść po pokrzywę .Nastąpiło zwolnienie tempa i nawet wykazanie minimum zainteresowania . No i pisze nieporadnie jeszcze , krzywo i często na od....się mamo ,skończyłem .Lub też w druga stronę jak się uczepi pisania nie ma uproś rzucić by trzeba było wszystko i pisać , zmazywać i pisać bez końca .
Zmianie uległa również spontaniczność .Czyli Jan robi coś co nas nieodmiennie zaskakuje , leci i żąda tulimy .Leżymy sobie a ty nagle rozlega się pytanie egzystencjalne -Lubisz mnie ?-skierowane do mnie .Niespodziewany całus dla taty , czy zdanie moja mała Ewcia .Zmianom ulegają też sytuacje niezależne od nas .Np hipoterapia .Widzę efekty jakie przynosi Jankowi kontakt z koniem .Wycisza się , uspokaja , nabiera dystansu .Uczy się cierpliwości .W październiku nastąpi koniec projektu w którym Jaś teraz uczestniczy i dylemat co dalej znów się magicznie sam rozwiązał .Do wyboru znalezienie pracy na czarno ,żeby zarobić na kolejne zajęcia , poszukanie sponsora , który je opłaci , powrót do pracy .Żadna z tych opcji do mnie nie przemówiła .No i nie było takiej potrzeby .wchodzę ja ci do przedszkola a tam informacja ,że od października br w przedszkolu odbywać się będą zajęcia z hipo i dogo terapii .Czy wasze przedszkole tak dba o swoich podopiecznych jak nasze ?Nie sądzę .Naprawdę życzę dyrektorom placówek wychowawczych aby potrafili tak dobrze wykorzystać subwencję jak w naszym przedszkolu a nie łatali nimi dziur w swoich budżetach .Słowo do rodziców zdrowych dzieci wyrażających opinie ,że ich dzieci również powinny korzystać z tych środków .Powinny pod warunkiem ,że wezmą sobie część niepełnosprawności naszych nic za darmo .Tak ,że naprawdę wiele się zmieniło .Mamy już opinię , z której wynika ,że Jaś osiąga normę rozwojową , nieco poniżej przeciętnej ale mogę z czystym sumieniem wymagać od niego więcej zaangażowania .Pytanie tylko czy starczy mi zapału do egzekwowania tego ,czego chcę , czyli nauki pisania czytania , relacji , zachowań .Ze starszym osobnikiem nie za dobrze mi poszło .Więc obawy są uzasadnione .Jednak ciągle nad sobą pracuję .Czyli na razie jest po prostu odpukać dobrze i mam życzenie  aby ten stan się utrzymał .

Sto lat Jasiu

Aby w zdrowiu .Z okazji urodzin nasz dom odwiedziła niezawodna mamcia chrzestna  .

 Przybywając z tym co chłopcy lubią najbardziej

 samochodzik na pilota

 Dzięki Ciociu

 Torcik .

 i świeczka

 Ciut wcześniej torcik domowy z mamą i siostrą (tata w pracy )

 Po spożyciu  końskiej dawki cukru zabrałem się za dokuczanie Ewie

 Zapalanie świeczki nie jest wcale tak łatwe jak się wydaje

 Szczególnie , kiedy solenizant siedzi w pobliżu i z zapałem ją zdmuchuje

 Dla kolegów i koleżanek mama upiekła

 Urodziny urodzinami ale zabawa też musi być .

 zadumany

 zasłuchany

 roześmiany

 Uśmiechnięty

I tak minął kolejny rok .Utartym trybem , bez większych szaleństw , niespodzianek i kryzysów .Po sierpniowym regresie znów ruszyłem do przodu .Dałem też mamie chwilę na zadumę .Odwiedziła nas pani Wiesia , ze względu na chroniczne zabieganie rodziców i notoryczny brak czasu gość rzadki .I wróciłem to punktu wyjścia .Po długim czasie niewidzenia zapomniałem , podobnie jak rodzonego dziadka .Którego traktuje jak by  był ze szkła .Pokazałem mamie ,że ten mój świat jest coraz fajniejszy pod warunkiem ,że nic w nim nie ulega zmianom .Oprócz mnie oczywiście .W chwili zmiany jakiegoś elementu wycofuje się na sprawdzone pozycje , przykucam w cieniu i czekam aż mój świat wróci do normy którą aprobuje .Pomijając te drobne niedogodności rosnę , rozwijam się i nadrabiam .Coraz więcej mówię ,rozumiem i potrzebuję .Biedna ta moja mama .Ale cóż nie ma wyboru ja tu ustalam warunki .I tak mija czas , kolejna zima przed nami .w dalszym ciągu nie poczułem zamiłowania do używania długopisu .Co prawda lubię sobie od czasu do czasu pogryzmolić 4 na tablicy ale tylko w przypływie chwili .To będzie długaaaaaa droga .

Niedziela i k...mać

Jak każdy rodzic po całym pracowitym , mozolnym , ciężkim i wyczerpującym tygodniu , zasypiam w sobotę marząc ,iż dane mi będzie ten jeden dzień w tygodniu pospać co najmniej do 8  , nabrać sił , złapać oddech, wiatr w żagle i takie tam utopijne marzenia .O przewrotny losie , jakże okrutne bywają twoje zrządzenia ,  obdzierając duszę z marzeń i pragnień po to aby w niedzielny poranek wyrwać ją o brzasku tuz przed pianiem pierwszego kura i wypełnić po brzegi wrzaskiem wprost do uszu -Wstawaj Mamo oooooooooooooo.Nie nie i jeszcze raz nie .Nie wyrażam zgody , niecierpliwie strącam szkodnika uporczywie wdrapującego sie na moje brzuszysko ,który torując sobie drogę ku moim zamkniętym powiekom wbija mi te swoje kościste kończyny -łokieć , pięta , broda .-Złaź mówię ci po dobroci .a ten w śmiech .
-No obudź się mamo .Nie chętnie zerkam na zegarek.-Uduszę Cię normalnie cie uduszę .Niech to licho .wyświetlacz mi sie zepsuł .Przecież to nie może być prawda .Moje oczy widzą 5:47 rano w niedzielę .Rozum podpowiada to nie możliwe .Przecież jest NIEDZIELA  .Za co pytam się ,za co ?
Tata przyszedł w nocki i tradycyjnie -rosołek .Ja uparcie próbuje jeszcze sie zdrzemnąć , syn uparcie mnie obudzić a mąż trzaska garami i od czasu do czasu donośnym głosem uspokaja dziecko ,żeby było cicho bo wszystkich pobudzi .Znacie kawał o góralu który śpiewał dziecku kołysankę i dziwił się ,że nie zasypia .
Spij,że spij .Ocka zmróz HEJ HEJ HEJ !!! .Wypisz wymaluj .Po rosołku mąż udał się do gawry a ja zabarykadowawszy drzwi do dalszych komnat w domu , starałam się zająć czymś Janka .I o dziwo zajęło go udawanie wyścigu samochodowego .I tak z zapałem przez kolejne 4 godziny rozlegało się gotowi do startu ...Potem pojechaliśmy do Krysi , Po powrocie nieco po marudził bo i zmęczony i głodny i przyczepki nie przyczepił do samochodu .Po nakarmieniu szkodnika , Zezwoliłam na skorzystanie z komputera i obejrzenie małych małpek .Pal licho czasem po prostu nie da się nie korzystać Pooglądał , po fisiował  i tuz przed udaniem się na wieczorne moczenie kąpielowe poczuł werwę do wkurzenia matki poprzez używanie , notoryczne i uporczywe a wręcz podchodzące pod nękanie popularnego określenia, z gatunku podwórzowych wyrażeń potocznych, wyrażających wachlarz emocji wyrażanych za pomocą odpowiednio użytej intonacji , wymowy i natężenia dwóch niepozornych wyrażeń  .K...wa mać .No nie wytłumaczę ,że to brzydko tak mówić , bić nie ma sensu bo i za co .Jakby mi się zdarzyło pomyśleć od czasu do czasu zanim otworzę paszcze to by się dziecko nie nauczyło .W końcu postraszyłam gada,że nasmaruje mu język mydłem .Zamilkł .Na szczęście przypomniał sobie o planszy z literkami , znakami i takimi tam .Wygrzebałam jakieś średniowieczne baterie i udałam się smażyć schabiki dla misia na poranną zmianę . Radość moja trwała 10 minut , baterie padły (cud ,że tak długo ) i co dalej zrobić ze znudzonym pięciolatkiem ze spektrum ?Za wcześnie na spanie i za późno na cokolwiek .Na szczęście potknął się i wpadł w karton z zabawkami .W kartonie odkrył resztki swojej lokomotywy z wagonikami .Biegał chwilkę zdegustowany brakiem kształtów na pociągu .Ale w końcu wpadł na pomysł ,że może sobie nim po prostu jeździć .I pojechał wprost do wanny z wodą.Po odmoczeniu oznajmił najfajniejszą rzecz pod słońcem .Położył się i rzekł -śpiąca jestem .Hip hip hurrrra .Fajnie by się ten dzień skończył , gdyby nie dwa wydarzenia -awaria pieca od gazu i przypomnienie sobie ,że we wtorek mój smyk ma piąte urodziny i wypada upiec jakieś ciasteczka do przedszkola na poczęstunek .Ha ha ha prze de mną kolejny pracowity poniedziałek ,zapomnieć o urodzinach rodzonego syna takie rzeczy to tylko ja potrafię .Dobrze ,że Ewcia czuwa i to jej -Ej a on nie ma czasem urodzin we wtorek .Włączyło mi myślenie .Eh jednak są plusy z posiadania autyzmu .Nie muszę szykować imprezy urodzinowej wystarczą ciasteczka .ha ha
Konwersacja z nastolatką wieczorowa porą :
-Mogę kotlecika ( te dla ojca do pracy )
-Nie możesz są policzone (żart u nas wszystko można oszczędzać ale nie jedzenie )
-Proszę , proszę ,proszę ...
-A te co nie były policzone zeżarłam (zła matka ze mnie )
-Ha ha ha .To mogę ?Jeden malutki
-Możesz
I se poszła .I w końcu ufff niedziela minęła .Jupi jupi ja kocham poniedziałki

Niech mnie ktoś dobije

Co za dzień .Szaleństwo w najczystszej formie .3 .40 rano i tup tup tup idzie Jaś wędrowniczek .Kołderka uchylona czekam az się ulokuje jak zwykle , przyklei i zaśnie .O nie tym razem .Tym razem do 5 z minutami brzmiał mi w uszach profesjonalnie odtworzony dźwięk autobusu numer 56 wraz z oznajmieniem przystanków .Nawet nie wiecie ile samozaparcia wymaga od matki zachowanie stoickiego spokoju .dobra budzik nastawiony na 6,20 jak zwykle w dni robocze .Dziś zamiast /Mamooooooo to tylko budzik .Dobiegło mnie zduszone -Chcę spać.Jestem zmęczona .O co to to nie kochany .Wstajemy , nie śpimy  .I tak Jan został wybudzony ,nakarmiony i odtransportowany do pracy .Ja zaś ruszyłam w miasto .Banalnie miało być .Jeden papierek donieść do rodzinnego , pojechać po winogron do szwagierki i na ploteczki oczywiście, połazić po sklepach bez Jasia Marudasia .Ot tak dla relaksu .Wyszukać ładny różowy materiał pasujący do Myszki Minnie .I odebrać młodego i koniec obowiązków .Wychodząc z domu posprzątałam sobie zapobiegawczo ulubiona kuchnie ,żeby zminimalizować szok urazowy na widok bałaganu .Uradowana ,że młodzieniec zadziwiająco łatwo pozwolił się zapakować do pojazdu .Zmieniłam mu papcie i oddałam pod opiekę fachowców .Po czym wdzięcznie manewrując na 18 naszym wysłużonym pojazdem wytoczyłam się na drogę i ruszyłam do instytucji odwiedzanej przynajmniej raz w roku .W tym zaszalałam i jestem po raz czwarty a zanosi się że chyba nie ostatni .Cóż to takiego donieść jeden świstek .No niby prosta sprawa .Biorę , niosę , wchodzę , zostawiam i sobie idę i już .O i tu ma miejsce odwieczne starcie oczekiwania kontra rzeczywistość.Starcie nierówne gdyż na podłożu urzędniczym a więc z dozą kompletnego braku wszelkiej logiki .Trzymając sie planu mknę więc , rano bo później parking płatny .Wchodzę pobieram numerek i czekam .Zerkam liczba oczekujących dwie .Godzina 7,52 środa .Stoję przekonana ,że nie opłaca mi się siadać .Jednak minuty lecą , ludzie zaczynają przejawiać oznaki zniecierpliwienia , maszyna wyczytująca milczy jak zaklęta  .Więc zaczynam  się niepokoić.W okolicach 8,15 pokój opuściła jedna z pań , z dzikim wzrokiem i wiatrem we włosach pomknęła w dół .Chyba znalazła to po co poszła , bo wracając wyglądała na nieco wyciszoną .Po nawiązaniu się krótkiego dialogu z osobami zgromadzonymi na korytarzu dowiedziałam się iż pani prze de mną czeka ponad 40 minut .Litości na dołożenie jednego dokumentu .Więc zapukałam i grzecznie zapytałam ile będę czekać na wywołanie kodu E  ,Pani nieco nerwowo ,że momencik po czym opuściła pokój i udała się schodami w dół .Za chwilę powróciła niosąc trzy butelki wody mineralnej .Za moment czytaj kolejne 10 minut jest na wyświetlaczu pojawił się symbol E .Już był w ogródku i utknął.Pani wyszła dość szybko ale pani urzędniczka znowu się zawiesiła w gąszczu dokumentów .Przekonana iż po wnikliwym prześwietleniu złożonych w poniedziałek dokumentów podam tylko uzupełniony blankiet i sobie pójdę .Zostałam naprowadzona na właściwą drogę.Przemiła pani (ta sama co w poniedziałek)po okazaniu mego dowodu , wyjęła przypisana do mnie niebieska teczkę i z rozbrajającym uśmiechem poinformowała ,że to właściwe wszystko jeszcze tylko skontaktują się z urzędem i skarbowym w celu weryfikacji kwoty ulgi na dzieci , która od tego okresu liczona jest do dochodu i ,że jakby co będą dzwonić .

No niby nic gdyby nie fakt a właściwie kilka 

-podczas pobierania wniosku otrzymałam info ,że nie muszę iść do US ani ZUS po zaświadczenia ponieważ urzędy mają łączność i same sobie po przesyłają wymagane dane i że od tego roku ulga odliczana na dzieci z podatku jest liczona jako dochód nieopodatkowany .

-będzie potrzebne zaświadczenie iż przebywam nadal na urlopie wychowawczym 

-wypełniony wniosek,

Więc zebrałam co miała i poszłam .Zaświadczenie potrzebne było do sporządzenia oświadczenia o przebywaniu na urlopie .Cóż masło maślane ale.Pytam się gdzie mam wpisać dochód z tytułu ulgi i tu sprawa się skomplikowała nieco .Ponieważ właściwie to nikt nie może mi powiedzieć co i ile mam wpisać  i że jak na picie mam 800 to nie do końca tyle mam wpisać bo może być mniej lub więcej .Tu chwila zadumy ale cóż to jest wyższa matematyka .Pani opuściła stanowisko i udała się na poszukiwanie odpowiedzi na pytanie jak mam ten dochód policzyć .wróciła , matematyka stała się prostsza podatek do zwrotu minus podatek należny i już .No nie wydaje mi się i chyba słusznie skoro będą zdobywać te kluczowe informacje bezpośrednio w US.Mogłabym pofatygować się do urzędu ale już zostałam poinformowana ,że nic z tego zadzwonią .I tak przybyłam po raz drugi , bo mi się mąz nie podpisał z jednej strony dokumentu.

Po tym stresującym wydarzeniu zadzwoniłam do męża z bezpośrednia relacją .Zamiast oczekiwanego wsparcia otrzymałam informacje równie stresującą .-Dwa słowa naprawdę potrafią poruszyć najczulsza stronę w duszy żony  a te dwa maja takkkkkkąąąąąąąąaa moooooooooooooooooooooc ,że nie ma pomiłuj .Słowa tr to -smażę mielone .Za co pytam się za co , po uspokojeniu skołatanego serca i wyrównaniu oddechu .Siadam za kółkiem i głęboko oddycham .No niby nic , mąż robi kotlety , fajnie super nie muszę stać przy garach .No cudnie gdyby nie to ,że posprzątanie po tej kulinarnej przysłudze zajmie mi większa część popołudnia .No cóż nie poradzę.Więc jadę zrezygnowana do cna na kawę .Posiedziała , pogadała i pojechała .Wdeplam se (tak wiem forma absolutnie nie poprawna )na drugą i udałam się do domu .Niestety nie stał się cud .Chociaż znamiona były .Wszelkie brudne i użytkowane przyrządy i narzędzia użyte do produkcji kotletów zostały złożone w jedno miejsce .Na zmywarce , do środka nie weszły bo nie wyszły umyte z wczoraj i nie wlazły do odpowiednich szafek .Dooooobra .Jako ,że pani Ada( na moją wyraźna prośbę )maltretuje mnie kartami pracy Janka poczułam w sobie motywację do zrobienia kilkunastu zaległych spraw i spraweczek .Odwlekając w nieskończoność moment w którym trzeba będzie siąść z Jankiem i popracować na serio.Nie ma lekko .Pierwsze zadanie domowe .Tak wygląda po lekkim retuszu z pomocą mamy  oczywiście .Skorzystałam z podpowiedzi i posadziłam sobie Janka na kolanach .Domek i jego dokończenie wyczerpały napięcie mięśni ramienia /Po kilku minutach walki Jan zabrał się do pracy .Początkowo trzymałam jego dłoń w swojej i kierowałam ruchami ale zauważyłam ,że z trzymaniem kredki sobie radzi , więc nieco zmodyfikowałam zakres pomocowy .Otoczyłam obrazek palcami tak aby kredka mieściła się w jego środku mniej więcej .No i udało się pokolorować słonko i chmurki .Popracowaliśmy też nad liniami pionowymi 

Potem przeszliśmy do nauki pisania cyferek .Oj nie chciał , miauczał , piszczał ale siedział na kolanach , poparł głowę i czekał ,az zacznę pierwsza .Porysowaliśmy po śladzie , i pomalowaliśmy owoce w drugim zadaniu .Miał problem ze zrozumieniem polecenia i wykonaniem ale po kilkukrotnym powtórzeniu oraz rozbiciu zadania na części poszłoooooo,kolorowanie według schematu wyżej

Na deser zostawiłam sobie zadanie , za które mój synuś został pochwalony .Ładnie połączył zmysły z odpowiednimi obrazkami Niebieskie paski -samodzielna praca Janka .Mama nie trzymała .Wszystko zajęło nam około 40 minut .Nieźle jak na początek przygody .

Tym czasem Jaś śpi .Oczywiście z mamą .zasnął błyskawicznie i o godzinę wcześniej niż zwykle .No ale kto rano wstaje ten się szybciej kładzie .Mimo wszystko to był bardzo udany dzień .

Drgneło

Wrzesień rozpoczął najwyraźniej nowy etap w funkcjonowaniu mojego małego stada .Nie wiem jakie czary zostały wykorzystane ani czy jakaś siła nadprzyrodzona maczała w tym swoje paluchy ,ale faktem niezaprzeczalnym jest, iż po naprawdę kiepskim sierpniu i nieco mniej kiepskich miesiącach wcześniejszych nastąpił zwrot .I to nie tylko u Jaśka .Bo u niego wszelkie zmiany przypominają fale przypływu są i nie ma nie ma i są i reagują na pełnię .Ja nie wiem no naprawdę nie wiem czy powinnam to zobrazować , ubrać w słowa , opowiedzieć a wręcz się pochwalić .Mam niejakie obawy , gdyż za każdym razem jak napisze coś pozytywnego los przypomina mi moje miejsce i przygasza uśmiech .A zresztą co mi tam .
Moje pierworodne dziecko robi coś czego unikało skutecznie przez ostatnie trzy lata -UCZY SIĘ .Nie wstydzi się zgłaszać , odrabia zadania , nie wagaruje .Wiem to dopiero dwa tygodnie .Ale jakże miłe dla rodzica .Chwilo trwaj .Nie użeram się ze szkodnikiem coby wstał rano  , budzik wystarczy .żadnych pyskówek porannych ,utarczek słownych niezadowolenia z życia .Kurcze moje to aby na pewno ?Oby jak najdłużej .Nie ukrywam ,że wersja obecna dużo bardziej mi pasuje i miałabym życzenie utrzymać taki stan na dłużej .
Jasiek sobie radzi .Co prawda dzień w dzień jest .Nie chce na górę , chcę do Dżungli ale raczej bez przekonania .Tak na zasadzie  stare było fajne,nowe jest fajne ale po marudzić można .Gada coraz więcej i konkretniej .Dziś na widok coli (tak  sobie folgujemy ,Jasiek mniej bo do kubka trafia woda mineralna )przyleciał i zażądał
-Daj mi coli .Nalej mi do kubeczka .Po braku reakcji z mojej strony zmienił ton na błagalny i użył pierwszego zdania złożonego w swym żywocie
-No mamo , nalej mi coli , do kubeczka,troszeczkę .Nalałam cóż było zrobić (do wody ,która już się tam znajdowała .O jaka ta cola była pyszna .Nie macie pojęcia .
radzi sobie chłopak z podręcznikiem słabo jeśli chodzi o rysowanie pisanie i obrazowanie ale bez przesady geniusza z niego od razu nie zrobię .Najważniejsze ,że idzie do przodku jak mówi sam zainteresowany /
Zaczyna opowiadać co się działo w przedszkolu Dziś się dowiedziałam ,że  Bartek rzucił Jaska okulary słoneczne ,potem je przyniósł i potem Amelia je zepsuła i że rysował zielone i bawił się z Kubą .Całkiem długie to sprawozdanie dzisiejsze .Usłyszałam jeszcze ,że Tymek uderzył Amelkę i poszła do domu .I że brzydko zrobił .Nadrabia zaległości w gadaniu .Oby tak dalej .Zabieram się za dokończenie i wykończenie podjętych zobowiązań i  solennie sobie przyrzekłam znaczne ograniczenie takowych , bo jakoś tak wyszło ,że zaczyna mi brakować czasu dla siebie a to niezdrowo .Co za dużo to i niezdrowo choćby najsmaczniejsze było .I z tym mocnym postanowieniem udam się w objęcia Morfeusza i zacznę nowy pracowity dzień .Jutro pomyślę o tym jutro

Jak zwykle

Jak zwykle wrzesień i się zaczyna zebrania , książki , składki , koszulki ,buty i gatki .Czy naprawdę ta darmowa edukacja nie mogłaby być ciut tańsza .Wymieniałam dziś sobie poglądy z młodym człowiekiem na fb .Młodzieniec ten nie może przetrawić faktu iż można przeżyć mając do dyspozycji najniższą krajową (a że na urlopie wychowawczym nie ma tak dobrze i 400 zł jest czyli znacznie poniżej krajowej  )Zastanowiło mnie w tej polemice jakim cudem u licha można .No więc siadam zrobić  bilans

Dochody (w zaokrągleniu do pełnych złotych )
wypłata nr 1 -1300 zł
wypłata nr 2 -400 zł (byłoby okrągłe zero za trzeci rok urlopu ale opatrzność czuwa )
rodzinne -110zł plus 86zł
zasiłek pielęgnacyjny 168 zł
zasiłek na rehabilitację 60 zł miesięcznie
500+ dzięki uprzejmości władzy  1000zł (zaznaczyć należy iz jest to dochód świeży )
jednorazowo 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego
Razem :3324 zł

Wrześniowe wydatki
woda 153 zł
światło 200 zł
podatek 168 zł
śmieci 45 zł
gaz 80 zł
moje pzu -50 zł
internet -80 zł
abonament 42 zł
podręcznik do angielskiego -98 zł
książki używane do liceum -120 zł
książka do niemieckiego -90 zł
zeszyty i dodatki 100 zł
ubrania , buty ,wdzianko na wf -300 zł
rada rodziców 60 zł
pzu 1 -50 zł
pzu 2 36 zł
zestaw książek 140 zł do przedszkola .(tak wiem wyrzucam w błoto bo na co autyście książki a niech ma kto bogatemu zabroni )
gaz do samochodu -400 zł (no co dużo jeździmy .
wymiana oleju i innych takich 200 zł z częściami (po znajomości)
jedzenie -hm tyle ile zostanie po wydaniu na rzeczy wyżej
ewentualne koszty wizyty lekarskiej w razie potrzeby -100 zł plus recepty -prywatnie lub w przychodni wizyta 0 leki 300 zł bo ze trzy razy trzeba by było pójść .
razem 2802

pozostaje 422 zł podzielone na 4 osoby .Szału nie ma .Ale to wrzesień więc cudem jest fakt ,że w ogóle coś zostało .wniosek z tego taki ,że się da .Nie wykluczam iż fakt pozbycia się x lat temu nałogów wszelkich ułatwia nam nieco funkcjonowanie ,(że o sknerstwie małżonka nie wspomnę ,jednakże w tej sytuacji zaczynam dostrzegać niewątpliwe plusy tej cechy charakteru małżonka )No i aby do następnego miesiąca .Potem tylko święta , kolejne święta , i ferie i wakacje i takie tam .Oj dobrze ,że zdrowie dopisuje .I słoiki siedzą w piwnicy , i większość prac w domu i wokół wykonana we własnym zakresie ( i nie nie przechwalam się tylko robię podsumowanie bo mi gościu klina zabił )I jakimś cudem oboje mamy umowę o pracę w tym moja na czas nieokreślony .Spotkałam się dziś ze strony młodego człowieka z zarzutem iż przebywając na urlopie wychowawczym nie pracuje , grzeszy bo nie wie jak wygląda takie niepracowanie .Zaprawdę powiadam mu -wolałabym zamienić to niepracowanie na 8 godzin odpoczynku w pracy .No ale nie wytłumaczę komuś kto nie ma podobnych doświadczeń .Chłopina uczepił się jak większość narodu 500+.Rozumiem boli ,bo nie każdy dostał, nie na każde dziecko i nie wiadomo na jak długo i tak za nic .I w ogóle to dlaczego ja mam a inni nie .Fajne takie wsparcie .Zapełniło lukę w budżecie , podreperowało poczucie godności , bo człowiek nie musi iść do MOPS i prosić o jałmużnę .Z tym co wypracujemy wystarcza i to mi się podoba najbardziej .Prawie tak jak złożony donos do miejscowego MOPS ,że dorabiam na wychowawczym a przecież nie można .Ludzie nigdy mnie nie przestaną zadziwiać .wydaje mi się ,że większość sąsiadów nawet nie wie jak mam na imię a tu proszę asy wywiadu .Ale żeby się tak który zapytał czy może trzeba by w czym pomóc (nie trzeba ale miło by było)o nie ma tak dobrze tego nie ma w planie dnia .Chociaż nie do końca ponieważ regularnie sąsiad kosi mi trawę przed posesją bez pytania ,ot tak z życzliwości .Więc i tu jest remis .No ale wniosek jest taki ,że się da i że można i z głodu człowiek nie umrze  jak się postara zamiast wiecznie narzekać .
Da się też nauczyć Jaska pisać , czytać i takie tam .W związku z tym postanowiłam zaopatrzyć go w zestaw kart pracy .Wstępny projekt przewiduje pracę w domu tam gdzie nie nadąży w przedszkolu .(Ja kochane panie bardzo proszę ,żeby w większości nadążył )Nowe wyzwanie dla matki , usiąść z dzieckiem i systematycznie pracować .Tak wiem mam starsze dziecko to mam praktykę .No nie do końca Ewka od zawsze szybko się uczyła i nie wymagała wsparcia ani zaangażowania mnie w trud edukacji .Oj będzie się działo .Ale wyboru nie mam wielkiego .Dzisiaj udało mi się nakłonić Janka do pisania literek stety niestety z użyciem smartfona .Obiekt ten zostanie jednak docelowo zamieniony na inny system motywacyjny , gdyż użytkowanie tegoż sprzętu powoduje wzrost głupawki .Ale za to literki napisał .Pisanie kresek idzie mu całkiem całkiem .Przy literkach otulam jego dłoń swoja i jedynie koryguje tor .Odnoszę wrażenie ,że Jaś nie do końca kontroluje ruchy dłonią .Jakby chciał skończyć ale sygnały dłoń mózg gdzieś się rozmijały .Ale nic to ważne ,że wogóle chce trzymać długopis w garści .I tu mnie trafia jak słyszę ,że nie pracuje .Zapraszam wobec tego serdecznie do nas .na naukę pisania .Naprawdę wolałabym przekopać ogród sąsiadów.Ale jak się niema co się lubi to uruchamia sie szare komórki i wyrywa je ze stanu hibernacji .Trzymajcie kciuki .Zaczynamy nowy rok szkolny .Oby był lepszy , radośniejszy i wolny od trosk zeszłorocznych i życzcie ,żebym nie dawała się wkręcać w czcze dyskusje , które do niczego nie prowadza ani nic nie zmieniają i żeby moje pokłady cierpliwości ,samozaparcia i dyscypliny nie wyczerpały się zbyt szybko

Zaskoczę Cię mamo

Wiesz co mamo,dziś cię zaskoczę , ot tak nie spodziewanie i znienacka zabiorę się za pisanie .Najlepsza będzie twoja krzyżówka .Fajna okładka .

Zajrzę do środka , może znam jakieś hasło

Ha złapałaś mnie na gorącym uczynku.Tak naprawdę jestem bardzo nieśmiałym geniuszem wyalienowanym społecznie a nie żadnym autystą .Jednak bycie autystą jest niezmiernie wygodne ponieważ mogę sobie pozwolić na lekceważenie konwenansów i zasad .I dla ciebie to też ułatwienie , ponieważ zdanie -ma autyzm brzmi ładniej od -jest rozpuszczony do granic możliwości .Więc pozostańmy przy autyzmie.

Kropka , kreska,ogonek -rysujemy jeden 

Kurcze jak się trzymało ten długopis

E tam nieważne .I tak pisze .

Pisze , gryzmoli sam z siebie i od niechcenia absolutnie z nienacka .Interesuje go pisanie cyferek .Najfajniejsze są te od 1-5 .Najważniejsze ,że coś drgnęło .Wykorzystujemy do nauki czytania komputer i word .Idzie nam na zasadzie jak zgadnę wyraz to się matka odczepi i będę pisał cyferki .Na razie idzie na kompromis jedno słowo , jedna cyferka .Nic na siłę .Kiedy ma ochotę popracować , po prostu przerywam to co robię i siadam razem z nim .Dobrze ,że mogę sobie pozwolić na taki tryb i niedobrze  bo nie uczy się systematycznie a w szkole nikt za nim biegał nie będzie .Jednak z pomocą naszych fantastycznych pań na pewno uda się wypracować w młodym nawyk pracy w zespole i według grupowych zasad .Dla mnie na ten czas najważniejsze jest ,że wykazuje minimalne zainteresowanie pisaniem .
Niestety nie jest tak ,że nagle cos mu się odwidziało i postanowił się wyciszyć i spokojnie egzystować .O co toto nie .Dziś u cioci zwiał na ulicę , nie chciał się bawić , nosiło chłopinę z miejsca na miejsce .W domu upodobał sobie bieganie z dzikim wrzaskiem na ustach -Gdzie są moje małpki.I tak dwie bite godziny .Jak czegoś nie chcę zrobić albo mu dać , szantażuje mnie,że powie Kubie Hajkowi .Ha ha a ja powiem tacie .Remis .Dowiedziałam się dziś ,że  Kuba został w Dżungli a Jaś nie .Jaś nielubi na górze .No nie lubi nowe miejsce ,nowe obowiązki pewnie kolor ścian tez inny ,szafka inna i wszystko inne .Ale na tym to wszystko polega na zmianach i na dostosowaniu się do nich .Poradzi sobie nie ma innej opcji .
A tymczasem zbliża się jesienna zawierucha ,deszcz i plucha brrr i mnóstwo wolnego czasu.Zamierzam testować techniki pisania udostępniane przez mamę Dobrusi .Co byśmy zrobili bez internetu i wiedzy zdobywanej metodą prób i błędów .Utknęlibyśmy za murem niekompetentnych opinii medycznych i medycznego bełkotu .Eh co zrobić tak byc najwyraźniej musi i już .

Szkoła znów będzie szkołaaaaaaaaaaaaa i sierpień minął już .Hurrrrrrra

Jak się nie cieszyć .Kiedy za oknem świeci słonko , ptaszki śpiewają ,obłoczki płyną leniwie i w domu zapada ten cudowny czas ciszy , ciszy i jeszcze raz ciszy .Nikogo nie ma , nikt nic ode mnie nie chce , nie potrzebuje , nie ma pytań .Jej jak bosko .Żadnych dylematów w co najpierw ręce wsadzić, jak zorganizować dzień ,żadnej logistyki na poziomie level hard .Tylko cisza ja i kilka godzin wolności .Oczywiście stan ten mija z wybiciem kolejno 14 tej (Ewa wraca )!5 (Odbieram Jasia ) 17(brat wraca z pracy) 18(mąż wraca z dniówki) .
W tej ciszy mam więcej czasu na radość z małych cotygodniowych sukcesów i niestety więcej czasu na roztrząsanie smuteczków .Ale równowaga musi być
Plusy na ten tydzień
-Posadzone drzewka
-Postawione ogrodzenie
-Anulowana grzywna za niestawienie się na rozprawie .Wyczekiwana sprawa , bo 300 zł na ulicy nie leży a przynajmniej ja na żadne nie nadeptałam )
-Wkopany wieszak na pranie
-obkupiona pociecha do szkoły
-Awans Jaska do pięciolatków
-Wyciszenie smyka
-Więcej dialogów z moim autikiem
-Koniec skarg na niegrzeczne zachowanie Jaśka
-Nieśmiałe próby gryzmolenia  
-Żadnych kłótni, swarów , niedomówień
Minusy
-Rozwalone betonowe przęsło , oddzielające sąsiadów od naszej posesji (jednakże sprawca tego czynu sam zgłosił się do sąsiadki i już zamówił przęsło do wymiany więc to raczej tak neutralnie )
-kupno podręczników
-Poranne wstawanie
-Chaos poranny rytmu szkolnego
-Brak chęci na cokolwiek
-Konieczność wykonania bramki wejściowej
-Zmęczenie
Ale mino wszystko bilans wychodzi na plus .Wydałam impulsywnie ostatnie 30 zł na namiot z kuleczkami .Zabawka tak przypadła Jaskowi do gustu ,że wczoraj chciał w niej spać .Po krótkiej i burzliwej wymianie zdań namiot wylądował jednak za komodą a Jasiek w łóżku .W nocy nie przywędrował do matki (dziś testuję  czy nocne wędrówki Janka mają związek z faktem zaciągnięcia lub nie zasłon w jego pokoju .Komary go zmasakrowały ,niestety jestem bezsilna jedyne co podaje mu wapno ,żeby zminimalizować swędzenie no ale i tak go gryzą bez opamiętania .
W przedszkolu poprawa , tzn nie w przedszkolu jako takim tylko w zachowaniu Janka .Kolega serdeczny Kuba został przeniesiony do innej grupy .Kolega Olek wrócił do swojej a Jaś trafił do pięciolatków .Pani Beatka pochwaliła za pięknie narysowaną kreskę i za kolorowanie i za siedzenie przy stoliku .Ale to najczystsza zasługa , cierpliwych i odpornych na wszelkie zawirowania pracowników placówki .W domu tez staramy się coś przerabiać ale są to tak znikome ilości pracy ,że nie ma co się puszyć z dumy , bo przypisałabym sobie trud innych a wcale tak nie jest .Nie umniejszam tu oczywiście moich niewątpliwych zdolności pedagogicznych no ale co kadra to kadra :)Kuba za Jankiem tęskni i Jan za Kubą też , jednak weszli w wiek , gdzie czas rozpocząć edukację i poszerzyć doświadczenia a razem tego nie osiągnął , bo za bardzo koncentrują się wtedy na rozrabianiu .Kontakt nie został całkowicie zerwany , ponieważ chłopcy spotykają się w czasie przeznaczonym na zabawę i myślę,że obu wyjdzie ta rozłąka na dobre .Ida paniom kolejny atut motywacyjny .Czyli Jasiu jak narysujesz, zrobisz , wykleisz itp to pójdziesz bawić się z Kubą i na odwrót oczywiście też .Przywyknął .Najgorsze są początki .Dobrze jest ,skończył się sierpień , minęło lato i szarość puka do drzwi , powietrze przesiąka dymem palonych liści a dni coraz krótsze .I co z tego wszystko minie i wszystko zatoczy krąg .Jak zwykle .Znów idziemy do przodu i to się w tym wszystkim liczy .Czas kompletować dokumentację na Mikoszów .Ciekawa jestem tej jesiennej diagnozy .Oj ciekawa .Zobaczymy ,źle nie będzie a jak będzie się okaże w praniu .
Dylemat mam logopedyczny .W przedszkolu Jasiek ma logopedę trzy razy w tygodniu (dwa indywidualnie i raz grupowo) i w środy ma u pani Dorotki .Rozważam opcję rezygnacji z turnee wyjazdowego .Ale jeszcze przetrawiam .
Nie jest źle .Wprawdzie mam więcej wolnego czasu ale już jest tak zagospodarowany ,że mija błyskawicznie i nie wiadomo kiedy  .Ja chyba nigdy tak naprawdę nie odpocznę , umrę w biegu , bo nie będę miała czasu usiąść .I może dlatego jest dobrze w szczelnie wypełnionym dniu nie mam czasu na bzdety i roztrząsanie drobiazgów , Zanim się zastanowię dlaczego jestem zła , i nie w sosie nadchodzi nawałnica zadań i po ich skończeniu okazuje się ,że to co wprawiło mnie w złość powinno tylko lekko zirytować .I w ten sposób konstruktywnie zmotywowana .zmykam odespać dzisiejszy bardzo pracowity dzień .Dzień jak co dzień
Na deser znienacka zadane pytanie
-Jasiu ile masz lat
-Pięć -rzucona od niechcenia odpowiedź

-Chcesz loda
-Zielony .O dziękuję Ci Mamo .Miłego weekendu

-Wyjdź stąd Ewo .To taty .Id Ewo .Mamo Ewa nie idzie .

-Gotowy idziemy się myć.
-Nie lubię myć.Powiem Hajkowi .

-Powiesz ze mną Imię Ojca
-Tata sam ,Jas nie mówi Imię Ojca

-Pa mamo ,śpij dobrze
 -Dobranoc Ewo, jesteś użyteczna
.
Ha rozmawiamy , tak sobie rozmawiamy .Czyli czynimy coś czego mieliśmy nie czynić a może to były tylko moje wyolbrzymione obawy .
Dzisiaj wygrzebałam informacje o rodzajach autyzmu i trwającymi nad nim badaniami .Wyodrębniono dwa ,jeden związany z układem odpornościowym i drugi związany z intensywnym wzrostem mózgu u chłopców w wieku 1,5 -3 lat .Zaskoczona byłam informacją,że niektóre dzieci wykazują cechy autystyczne ponieważ ich mózg rośnie bardzo szybko i intensywnie zaś rozrost zahamowany zostaje około 5 roku życia .Maz powiedział ,że zamiast czytać i się nakręcać powinnam po prostu dziękować za to co mam .I jak zwykle nie ma racji .Bo ja cały czas mam nadzieje ,że tak jak wszystko inne złe .Przyszło i odejdzie a ja będę mogła w spokoju cieszyć się starością na Karaibach .
Podjęłam zobowiązanie wykonania kilku rzeczy dla pewnej fantastycznej osoby zaangażowanej w utworzenie w naszym mieście kolejnej przystani przyjaznej autystom .Dobrze ,że jeszcze remontują lokal , bo wprawdzie chęci mam ale czasu jakby mniej .Ważne ,że materiały się gromadzą a to już połowa sukcesu .Jakbyście mieli na zbyciu tkaniny pościelowe jednokolorowe lub w zabawne wzorki przyjmę z otwartymi ramionami .Zainteresowani  oddaniem tkanin w dobre ręce i zaszczytnym celu proszeni są o kontakt za pośrednictwem fb ..

Zwatpie bo tak i juz
Upadne bo tak i juz
Na drodze prostej jak drut
Upadne ,zedre kolana i wytre kurz
Bo tak i juz
Obdarta kolejny raz
Wespre obolale dlonie i wstane
Bo tak i juz
Zwatpie bo tak i juz
W Twoje ramiona ktore ze mna
Dzwigac mialy ciezar moich dni
Zwatpie bo tak i juz
Stojac na piasku nie zobacze
Obok moich innych sladow stop .
Zwatpie bo znow
Nie zobacze jak na sciezkach
Ktorymi ide glebokosc sladow wypelnil kurz
Zwatpie bo tak i juz
I znow pojdziemy
On ze mna na swoich ramionach
Zostawimy w piasku jeden slad stop .
Nie zwatpi bo tak i juz .

Środa pełna komizmu

Pełna komizmu za sprawą Jana oczywiście i jego starszej siostry .Po odebraniu szkodnika z placówki po zbyt krótkim pobycie jak na mój gust .Udaliśmy się na przystanek autobusowy aby dotrzeć do Cichych na sesję z panią Dorotką .Fantastycznie było dopóty dopóki nie trzeba było opuścić pojazdu na przystanku końcowym .Ja w prawo a Jasiek chodu w lewo  .Jakaś babka go zaczepiła a ten w ryk i drze się -Mamo gdzie jesteś .Czekam na ciebie .Potem zwyczajowe -nie chce nie pójdę ,brzuszek boli , na rączki , przytul mnie,tulimy ,nie chce do pani Dorotki,nie lubisz .I właśnie dlatego na ogół jeździmy samochodem ale dziś nie dało rady logistyka nawaliła .Wujek zadzwonił ,że coś pilnego potrzeba i auto pojechało na zakupy a my autobusem .Mus to mus nie da rady trzeba się pomęczyć .I tak wleczemy się Jan to przysiądzie , to się na tory zagapi , to plac zabaw wypatrzy i mamrocze pod nosem i marudzi i jęczy aby tylko matka na ręce wzięła .O co to to nie .Ja już wiekowa matrona jestem i taszczenie tych ubitych i wiercących się nieustannie kg , przestało być dla mnie  atrakcyjne i logiczne .Więc zerkając co chwila na zegar i na syna coby się nie zapodział .Leziemy .Po dotarciu na most i radosnym okrzyku -Idziemy na rybki (akwariowe jak kto lubi polecam sa trzy wielkie akwaria )I w galop .No rzesz ,dźwigania ostatnio nie lubię Jasale za bieganiem tez nie przepadam a ten ja wyrwał do przodu .No niema zmiłuj padnę tu na tym chodniku jak nic .Zrywam się już do biegu (co jest czynnością wielce zabawna w moim wykonaniu , tak jakby z boeinga ktoś próbował odrzutowiec zrobić) ale udało się Jan zawrócił złapał mnie za ekę i rzekł -No chodź idziemy na rybki 
Zanim jednak dotarliśmy na rybki , zaliczyliśmy po drodze sklep w którym Jan gromko oznajmił -Ale jestem głodny.Ha ha nie ze mną te numery .Jan był głodny na rogala z czekoladą , Kubusia i lizaka .Po zakupieniu w/w dwóch rzeczy wyszczerzył się do pani za ladą i grzecznie rzekł -Poproszę lizaka  .Jej teraz by trzeba było gościa nauczyć ,że zakupy to wtedy jak ma kasę .Słodycze omijamy ale sam moment kupna musi być więc lizak wylądował w kieszeni i został zapomniany .Nieco się droczył przy wejściu na salę ale pani Dorotka go rozpracowała i dał się porwać . Jan usłyszał dziś afront od pani Dorotki ,która stwierdziła, iz Jaś był dziś bardzo użyteczny.W języku Janka słowo to oznacza obelgę , obrazę i zniewagę w jednym .No i wystrzelił do przodu z okrzykiem -Ewa jest użyteczna i zadowolony Jaś   nie jest użyteczny .Jasiu jest Kubasiu .Po zajęciach udaliśmy się pogapić na rybki ale dziś szybko mu się znudziło więc oznajmił -Idziemy an autobus i sobie poszedł .W tą stronę poszło nam nieco szybciej i tak objechaliśmy sobie pół miasta .Dotarliśmy do do,u i w nagrodę pozwoliłam Jaskowi obejrzeć jeden odcinek małych koników i jeden traktor tom .Zajęta byłam klejeniem pierożków z mięsem na obiad więc nie miał mu kto przełączyć .No to mówię idź po Ewę .Poleciał i słychać -Ewa idz włączyć traktor tom .No idż .No i poszła,włącza mu a ten niewdzięcznik zamiast słodkiego dziękuję oznajmia -Mam kłopoty z Ewą (No bracie nie ty jeden )Wyzwał ją od użytecznych i oznajmił ,że jest popychadłem .I udał się włączyć jeden .Taki kolejny bzik , nieważne ,że nie ogląda mabyć jeden i już .Ewa usiadła koło niego żeby popatrzeć co ogląda a ten -Złaź ,no zejdź idż sobie .Ewo idż do mamy Nie ruszyła się więc Jan zepchnął ją z narożnika popchnął w moją stronę i oznajmił -Idziesz do mamy , pomogę ci  .I w ten oto sposób mowa komunikatywna nabiera rozpędu ..Padł dziś wcześnie i ja zaraz mknę w jego ślady .Pomimo wczorajszego niemiłego incydentu z udziałem mej pierworodnej latorośli , dzisiejszy dzień okazał sie całkiem w porzo .Wisienką na torcie był wczorajszy telefon z przychodni z zaproszeniem na szczepienie .Więc mam nowe hobby zdobycie odroczenia jak ja sobie pomyślę ,żę mam podac dziecku to świństwo to mnie telepie .Wrrrrrrr .Na razie się udało ale muszę to załatwić definitywnie .Czytam sobie te nie porządane odczyny czytam i oczy mi się robią okrągłe ze zdiwienia , na kilkadziesiąt wymienionych Jasiek wykazywał conajmniej 17 , których wcale bym nie skojarzyła , gdyby nie obecna lektura ..No nie i już .

Czyżby ?

Czy to może kres szaleństw ?Zza chmur nieśmiało wygląda słonko .Fb przypomniał mi,że dokładnie rok temu było podobnie .Wszystko na nie , brak współpracy , szaleństwo na maksa .Może sierpień będzie nam upływał pod takim właśnie znakiem .Odpukać jest nieco spokojniej .Spędzamy dużoooo czasu na dworze i jak najmniej przed ekranem .Ulubiony serial -bieganie , jazda rowerem peletony najlepsze i oczywiście jeden z dziesięciu .Coraz więcej słów , zdań ,pytań .Jasiek przypomina mi swoim zachowaniem ciekawskiego dwulatka , którego wszędzie pełno i chociaż nie widać to słychać .Wczoraj pomagał mi i wujkowi wywozić kamienie .Przednia zabawa ,kiedy mama wracała z pusta taczką a właściwie  nie do końca pustą ponieważ zaraz po opróżnieniu zawartości Jan ładował się do środka .I był Jan wywożony na taczkach i wysypywany na piasek .Kiedy syn mój niesforny zajęty był rozrzucaniem na wszystkie strony piasku , maltretowaniem mojego szwagra (który w końcu w akcie desperacji zamknął podwoje swego lokalu od wewnątrz ).Ja wraz z moim rodzonym bratem zajęliśmy się stawianiem tymczasowego ogrodzenia z pergoli .Czynność ta niezwykle pracochłonna i wyczerpująca fizycznie zajęła nam niemal cała sobotę .My nigdy nie robimy nic na pół gwizdka .Ha ha po prostu robota nas lubi .Najpierw młody wytargał beton pracowicie wylewany przez mojego małżonka naście lat temu ,potem matka od 6,30 rano w  sobotni poranek zabrała się za uprzątnięcie bałaganu , który powstał w wyniku operacji -beton .Powstał również efekt uboczny w postaci wykopu 3/2 i głębokości około pół metra .I panika co ja do licha wsypię do tej wyrwy .umknął mi fakt ,że z drugiej strony domu leżą dwie tony ziemi ogrodowej .Oraz to ,że zamierzam posadzić w miejsce pergoli szereg thuji. Wytaszczyłam więc posiadany torf i nie spodziewając się komplikacji usypałam warstwę niewielkiej grubości .W czasie , kiedy ja pracowicie woziłam ziemię Jan w sposób podstępny , niecny i absolutnie niespodziewany pozbył się skąpej odzieży i całkowicie golutki  uwalił się w torfie przybierając nader malowniczą pozę .Popędziłam oczywiście po aparat i uwieczniłam tą chwilę , niestety ze względu na negliż osobnika zdjęcia pozostaną w archiwum prywatnym .Ile radości w tym umorusaniu .Potem powycierał się w piasku i nagle zrobiło się późno .Na koniec dnia młody zaprezentował nam , jak otwierać furtkę pomimo magnesika(taki patent , który przestał być skuteczny )wystarczyła odrobina siły .Eh .I dzień się zakończył .O 8 syn padł jak żaba i przespał calutką noc bez wędrowania w środku nocy do matczynej gawry  .W dzisiejszy piękny niedzielny poranek wstał po 8 rano , grzeczny , wyciszony jak nie mój Plany pokręcił nam deszcz więc niestety musiałam nieco wysilić  szare komórki ,żeby przetrwać dzień zamknięta w domu z moimi dwoma ancymonkami .Jednak dzień w większości przeleżeliśmy oczekując na tatę aż wróci z pracy .Tuląco i ślimacząco .Nastąpił kryzys kiedy syn zażyczył sobie Timmy Time ale przy użyciu szantażu , kartek z wykropkowanymi cyframi , konika z little pony oraz białego długopisu udało się młodego odwieść od jego żądań .I w ten nieplanowany sposób spędziłam z synem edukacyjne popołudnie , zaśmiewając się z rysowanych pracowicie kształtów.Edukację licho wzięło, kiedy Jaś odkrył na kredkach wizerunek minionków .Wniosek aby czegokolwiek nauczyć Jaśka , trzeba będzie używać rzeczy prostych , gładkich , nierozpraszających . Specyfika zaburzeń .Byliśmy na ocenie rozwoju .Minęły już trzy lata od poprzedniej , na decyzję oczywiście poczekamy .Wstępnie otrzymałam info ,że mowa kiepska (zaskoczona jestem ), mały zasób słów(nie sądze )i ogólnie na poziomie półtoraroczniaka , dużo agramatyzmów i zdań echolalicznych ( O żesz mój prywatny Rain Men -kocha cyfry i zapamiętuje dialogi  ) Ogólnie zaskoczona nie jestem.Za to synusiem tak .Grzecznie się bawił podczas wywiadu , nie uciekał , nie trzaskał drzwiami , został sam z panią pedagog .na koniec pomachał zamaszyście i gromko podziękował i popędził do wyjścia .Jak nie mój .Widok syna bawiącego się grzecznie kolejką na dywanie wprawił mnie w osłupienie ,tak się zagapiłam ,że nie usłyszałam pytania skierowanego do mnie .Bywa jak człowiek ujrzy coś tak egzotycznego ..Więc dziś udało mi się skłonić Janka do zajęcia miejsca przy stole i pisania cyferek oraz kolorowania .Dużo cierpliwości , dużo czasu i sił będzie mi potrzeba ,żeby oszlifować ten mój diament .Szczęście ,że mam wsparcie w tych swoich zmaganiach  , rodzice ,przedszkolanki i pan przedszkolanek też .Naprawdę można dużo więcej , kiedy można liczyć na wsparcie .

Bez trzymanki czyli autyzm wersja hard

Mój Boże chciałoby się rzec ,jednak gdybym miała używać tego właśnie wyrażenia do zobrazowania swojej nieporadności rodzicielsko-wychowawczej ,mogłoby się okazać,że niewiele więcej udałoby mi się z siebie wykrzesać .Nie wspomnę już wogóle o fakcie ,że zachowanie mojego syna od dłuższego czasu nadaje się tylko i wyłącznie do tego aby opisać je używając co bardziej soczystych wyrażeń z języka potocznego zwanego dalej łaciną podwórkową .Jest hałaśliwy , pobudzony , niespokojny ,niecierpliwy , nieuchwytny , niewybawiony i wogóle jest anty .Nawet panie w przedszkolu coraz częściej się skarżą na wybryki mojego ancymona .Staram się , obserwuje , wnioskuje ,zmieniam, powracam do sprawdzonych metod a skutków pożądanych nadal brak .Nie ma zmiłuj złoty środek musi się znaleźć .W końcu po to młody jest w grupie integracyjnej ,żeby nauczyć się funkcjonować na zadowalającym poziomie a nie po to żeby tejże grupie utrudniać życie .Bez trzymanki ,bez hamulca.Dochodzę do wniosku ,że pozostaje mi opcja szklanej kuli .
Kiedy Jas przypomniał sobie o istnieniu komunikacji miejskiej i znów zaczęliśmy podróżowanie bez sensu dla samej tylko jazdy nasiliły się stymulacje dźwiękowe , nad którymi młody stara się zapanować ale są od niego niezależne .Po kilku dniach abstynencji autobusowej nastąpiła poprawa .Szafki są w ruchu sporadycznie .Kolejny fiś polega na maltretowaniu rodzica 1a zwanego niekiedy tatusiem .Objawia się szczególnie uporczywie w chwili , kiedy rodzić powraca do domu po 12 to godzinnej zmianie .I nawet jeśli calutki dzień prawie nie dawał znaku życia na widok taty następuje istne apogeum , świat może przestać być o Jan pokazuje  w sobie właściwy sposób ,że tęsknił ,że się cieszy ,że energia , którą cały dzień skutecznie podduszał w końcu może znaleźć ujście .Chodzimy na długie spacery ,na boisko , na plac zabaw ,masujemy , uciskamy , turlamy , zawijamy w kocyk obciążeniowy a właściwie Jaś sam się owija ,angażujemy do prac domowych .Pranie umie lepiej ogarnąć jak starsza siostra a i ze zmywarką sobie radzi całkiem nieźle.Staram się znaleźć jakiś klucz do tego aby zachęcić gada do poznawania literek , do rysowania szlaczków i porażka , nie jest zainteresowany ,od biedy zmuszony szantażem poświęci z pięć minut na wykonanie jakiegoś zadania ale nie więcej .Zastanawiam się czy to nie jest czasem zespół odstawienia .Może to reakcja na odcięcie od szklanego ekranu .Zderzenie z rzeczywistym światem , w którym pełno jest doznań , które można było ignorować kiedy siedział zapatrzony w migające obrazki .Brakuje mi już pomysłów.W tym szaleństwie jest oczywiście kilka niewątpliwych plusów .Jasiek reaguje niemal za każdym razem , kiedy go wołam .Jeśli nie reaguje to wyłącznie dla tego ,że lekceważy moje zawołanie .Chętnie mi pomaga , jeśli poprosze go o wykonanie czegoś , naprawdę się stara .Jeśli nie rozumie polecenia zastyga i czeka na drobny druczek .Np Jasiu podaj mi ręcznik jest w kuchni .Idzie i nie ma go nie ma .No to mus idę i ja Jan stoi w kuchni ima dylemat bo ręczniki widzi dwa a mama nie powiedziała , który .Czasem trzeba wyegzekwować nieco siłowo od szkodnika właściwą reakcję .Np kiedy ma pozbierać zabawki .Jak nie chce przyciskam do dośc mocno do siebie , wpycham dosłownie do ręki po jednej zabawce i do znudzenia klepie .Zbieram zabawki , żeby było ładnie i czysto .Po kilku próbach uwolnienia szkodnik zaczyna współpracować .Szkoda ,że z pisaniem tak nie da rady .
Nieodmiennie od dłuższego  czasu wątkiem napędzającym Janka jest Olek który uderzył Wiktorię .Oraz oczywiście Kuba z którym szaleją nieustannie .Chociaż ostatnio pojawił się zwrot -Kuba jest Be .Hm ...Jeszcze nie wiem co spowodowało taką zmianę ale domyślam się ,że być może Kuba naruszył osobistą przestrzeń Janka .Jak usłyszę ,że Kuba jest użyteczny to już będzie wiadomo o co biega .O prywatność .Póki co śpi , zasypia bez kłopotu , bez kołysania , dziamgania itp .Idzie po tatę , odmawiają pacierz iza chwilkę już go nie ma aktywny wypoczynek robi swoje  .Przed nami dłuuuuuugi weekend .Przeżyjemy ,jak nie jak tak .Wyjścia nie ma .Marzy mi się ,że niedługo nastąpi magiczne pstryk i Jan wejdzie w strefę wyciszenia .Bo padnę , jak nic padnę i już nie wstanę a przynajmniej nie za szybko .Tak spokojnie wygląda kiedy śpi .Eh
Mamo  .Gdzie jesteś mamo
-Ewa gdzie jest mama .
-Nie ma mamy
-Monika!!!!!!!!!!!
No i jak tu się gniewać na gada .A;bo jak wdrapie się człowiekowi na głowę , wbije łokieć w żebra , uśmiechnie się i oznajmi -To nie jest śmieszne mamo .No nie jest .

Utknęliśmy

W fiksacjach autobusowych , w biciu siostry ,w podkradaniu cukru ,w mamrotaniu ,w torpedowaniu uszu łomotem szafek .Utkneliśmy -pytanie czy na dobre . Jasiek zachowuje się jak nałogowiec .Domaga się coraz to innych rzeczy , nic go nie interesuje ,niewiele bawi , trzyma się na dystans .Pobudzony jakiś lata , pełen niewyczerpanych pokładów energii .Mam tego stanu powyżej dziurek od nosa albo i jeszcze wyżej .Czasem przysiądzie zapatrzy się , zamyśli .Po to tylko aby skumulować to co mu gra w duszy i wyrywa się na zewnątrz buuuuuuuuuuu ti ti ti bzzzzzzzzzzzzz i łup łup łup coraz głośniej z coraz większym zapamiętaniem.Ile jeszcze ten stan potrwa nie wie nikt .Gdyby teraz przyszło nam się diagnozować grupa do 16 jak nic .
Za to coraz więcej wykorzystuje zasłyszanych zdań .
Wita Ewe słodkim
-Ewa jest grubas , jest użyteczna a Jasiu jest Kubasiu .Wstawaj Ewo śpiochu .
-Dzień dobry mamo , oddawaj mój telefon .
Lub też ni z tego ni z owego rozlega się
-Dlaczego on płacze?
-Może jest głodny .
Fajne tez jest to,że wykonuje wiele poleceń , nawet takich które słyszy po raz pierwszy .
Wkurza mnie tylko ten tryb roszczeniowo -jęczący .Zaraz po przyjściu do domu zaczyna się czas Jasiu Marudasiu . Może zabrzmi to nieco brutalnie ale po dwóch czy trzech godzinach takiego jęczenia , mam ochotę złapać to moje słońce i oklepać mu zadek , rozważam również opcję zakneblowania i zaopatrzenia się w kaftan z rękawami wiązanymi z przodu .Oj dobrze ,że gdzieś tam resztki rozumu mi zostały i spory zapas cierpliwości .Jak ja sobie pomyślę ,że gdyby nie to nasze przedszkole czynne calutki rok , to bym wyciągnęła nogi , ogłuchła i wogóle przestałabym funkcjonować .Smutny to stan kiedy cieszy mnie jak moje słońce znika za drzwiami placówki a ja mam ochotę tańczyć z radości na te kilka godzin spokoju , ciszy .Jak mi wtedy dobrze normalnie nie da się opisać .Wiem wiem niegodne to prawdziwej matki Polki,nieczułe , nieempatyczne i wogóle nie i już ale nie ma co się oszukiwać , potrzebuję przerwy od własnych pociech .Po pięciu latach a właściwie piętnastu mam ochotę na wagary , Ot tak po prostu zamknąć drzwi zabrać szczoteczkę i ruszyć bez celu przed siebie .Jak najdalej od tej mojej codzienności .Wiem sami jesteśmy kowalami swojego losu ale u licha każdy kowal ma kogoś kto mu w miechy dmucha .A u mnie przychodzi czas wypalenia , zniecierpliwienia , irytacji , i wogole jestem jakaś na nie bardziej niż zwykle . Wszystko mnie zaczyna przerastać .Zdaję sobie sprawę ,że takie momenty  są częścią naszego cyklu rodzinnego jednakowoż kochani moi mam dość, tak po ludzku  , zwyczajnie dość .W październiku kończy się projekt hipoterapii i w tym samym miesiącu składam wniosek na turnus rehabilitacyjny .Może te trzy tygodnie z dala od domu pozwolą mi się znów odbudować .Może Jasiek się ogarnie w jakiś przyzwoity sposób .Na razie oducza ciotku Krysiu przeklinać .Powtarzając słowa z jej przebogatego repertuaru łaciny podwórkowej .Taka fajna babka a klnie jak szewc .Dziś pojechaliśmy do ciotki po regał .Przekomarzamy się z cioteczką a tu nagle zza węgła rozlega się .-Ci p,,,,dole zaraz .Szczęki w dół .No i jak ja mam puścić potem dziecko do przedszkola , wstyd na cała wioskę .I ubaw niemiłosierny , bo jak r nie mówi tak tu kłopotu nie miał najmniejszego .Taka karma .Ale ciotka obiecała powstrzymać soczystość swoich wypowiedzi , boi mi się udziela .Brrr .Niby dużo czytam a słownictwo coraz uboższe .
Z fajnych rzeczy , znacznie ograniczyliśmy Jaskowi czas użytkowania sprzętów tv i pochodnych .Jak zasłuży może sobie ze dwie bajki pooglądać ale musi sobie sam wpisać na klawiaturze literki .Może na cos się ten laptop przyda .Jutro mąż wyrusza do pracy , Jan do swojej ,ja na brak zajęć nie narzekam (dziś w ramach odstresowania przestawiłam dom do góry nogami )Może pomyślę o mini siłowni na strychu , bo prac umożliwiających mi spalenie energii ubywa a biegać nie lubię , rower dalej stoi w garażu a mnie nosi .Musze być szczera to wszystko przez moje lenistwo .Jakby mi się  chciało tak jak nie chce o byłoby ekstra a Jasiek miałby osobistego terapeutę 24 na dobę .No ale mi się nie chce i już .Kto bogatemu zabroni .