Ot tak

Boli , niech boli
Kiedyś przestanie
Wraca co minęło
Przypomina
Pozwala zrozumieć
Spojrzeć inaczej
Nie umiem cofać czasu
Powielam błędy
Boli
Niech boli
Kiedyś przestanie

            Durnowaty ten dzień .Jasiek znowu chory a właściwie ciągle .Tym razem zdecydowałam się na antybiotyk ,coś granulki nie dały rady, a  niedługo wyjazd na Wrocław do dentysty .Mam już zlecenie na przejazd i skierowanie na badania. Jeszcze tylko zaświadczenie ,że młody zdrowy i zdolny do zabiegu. Trzeba mieć końskie zdrowie  ,żeby te wszystkie papierzyska pozałatwiać .Ale jak mus to mus nie ma lekko .
           Dziś Jasiek wystawiał moja cierpliwość na niejedna próbę .Zaczął od 5,30 rano no bo jak siedzimy w domu to po co spać .Tatusiowy dzień bez taty ani rusz a tata  znikł i czarna rozpacz .Na dwór nie za bardzo a w domu nuda  z każdego kąta.Trochę porysowaliśmy , rozsmarowaliśmy farbki na stole, chlebek zjedliśmy , zrobiliśmy obiadek , kapustę ukisiliśmy całe 30 kg .W zeszłym roku trochę nam zbrakło  .mam nadzieję ,że w tym  roku będzie równie pyszna. Jak już uporałam się z kapusta , to trzeba było się za obiad zabrać i za szycie kocyka obciążeniowego .Kocyk taki wykorzystywany jest w terapii integracji sensorycznej .Dzisiejszy ważył 4 kg i 20 dkg  .Jutro jedzie do nowego domu i mam nadzieje ,że spełni swoje zadanie .
             Cały dzień spać mi się chciało niemiłosiernie a teraz nie mogę zasnąć .Cóż za ironia losu .Ale to nic ważne ,ze dzień się już skończył .I ten mój mały terrorysta śpi .Dziś byłam bliska podduszenia szkodnika  .Wycie , płacz , jęczenie , dzikie gonitwy po domu , wspinaczki na parapet , na meble .Diabełek wcielony mi dziś po domu buszował .Ewka też mi zalazła za skórę .Wystawiłam więc gadzinę na zewnątrz , bo mogło się naprawdę źle skończyć.Kochane dzieci -rodzice mają swoją magiczną linie i za skarby świata nie wolno jej przekraczać .Powiedziałam dziś tej większej zmorze wiele przykrych słów ale nie mam wyrzutów sumienia. Słowa bolą bardziej niż bicie na dłużej zapadają w dusze mam nadzieje ,że te moje padły na podatny grunt .Zawiodłam się , straciłam zaufanie .Kocham pewnie ,że tak ale matczyną miłością nie można wszystkiego przykryć jak dywanem .Niech to dorastanie już minie , bo całkiem osiwieje .Kto to wymyślił pytam się grzecznie .Trzeba było sobie naleśników nasmażyć a nie dzieci klepać jak mawia mój rodzic zwany dalej Edziem .Tylko ,że Edziuniu na naleśnika nie można nakrzyczeć  . Tym czasem pa idę się zdrzemnąć jutro kolejny pracowity dzień .Idziemy do pani dyrektor powiedzieć ,że rezygnujemy z przedszkola .Oj nie lubię ale muszę .

Zmieniamy przedszkole

Śmiech zaraźliwy jak ospa
Niesiony z wiatrem
Wprost do serca
W uśmiech szeroki
Rozciąga mi usta
I dźwięk ucieka
Odbity kochaniem
W świat
I biegnie i skacze zaraża
Choć cichnie na chwilę
Powraca
I trwa
W ciszy

        Fajny dziś dzień mieliśmy .Zaczęliśmy od tego,że wstaliśmy sobie o 9 rano czyli 3 godziny snu więcej niż na co dzień .Szybko ogarniak ,gdyż na 10 mieliśmy zaproszenie na spotkanie z klaunami u Cichych Pracowników Krzyża .Zdążyliśmy .Tłumów nie było .Troje dzieci z rodzicami lub rodzicem i my w towarzystwie Ewci .O dziwo Jasiek wcale a wcale się nie bał  klaunów .Może dlatego ,że mówiły znajomymi głosami i zaczęły występ od puszczania wielgachnych mydlanych baniek .Jasiek w niebo wzięty Ewcia nieco mniej jak jej Pong wręczyła kijki i zasugerowała włączenie do zabawy Ale jak już się rozkręciła , to nie było można jej oderwać od kijaszków .Po bańkach było zgniatanie gazetowych kulek i podrzucanie ich w chuście a potem każde z dzieci było bujane  w tejże chuście.Na zakończenie dzieciaczki dostały świecące zabawki i do domu .No kto do domu to do domu my oglądaliśmy rybki jeszcze przez dobre 20 minut .I mały zakalec się do domu nie wybierał .Najważniejsze ,że obydwoje świetnie się bawili mama oczywiście też , bo jakżeby inaczej .Filmu niestety nie mogę wrzucić gdyż są na nim osoby inne , a nie poprosiłam  o zgodę .Potem ugotowaliśmy obiadek , Ewka wymusiła na mnie pogranie w paletki .Przy mojej tuszy schylanie, skakanie ,podskakiwanie, bieganie i w ogóle jakiekolwiek formy ruchu to sporty ekstremalne ale 30 minut wytrzymałam .Oczywiście najwięcej radości miał Jasiek .Po każdym odbiciu lotki aż się zanosił ze śmiechu .Przez resztę dnia hasłem przewodnim stało się  -,,znajdź se lotkę" z naciskiem na se sobie już nie było tak zabawne .Potem pojechaliśmy do cioci Lucynki i Wiesi i do Martynki pochwalić się postępami w mówieniu .W drodze powrotnej słowem dnia było Agatka . Powtarzane z upodobaniem przy akompaniamencie odtwarzanego w kółko nagrania z porannej zabawy .Po powrocie do domu Jasiek był tak zmęczony ,że sam popędził od razu na łóżko ,zdjął buty i zamierzał zasnąć .Zapomniał o kąpieli .Ale załatwiliśmy sprawę w mgnieniu oka .Tatuś pod pachę , tablet nastawiony na bajkizasypianki.pl w formacie mp3 i chwila momencik i Jasiek śpi smacznie .

             Przedszkole zmieniamy , na Zielone .Ze względów nie tyle finansowych , co dla bogatszej oferty .Dla porównania w dotychczasowym przedszkolu 0,5 h tygodniowo zajęć z logopedą i 0,5 ćwiczeń taneczno- ruchowych .W nowym 6 h miesięcznie wczesnego wspomagania rozwoju plus codzienne zajęcia, żadnych problemów z ruchomymi godzinami odbioru dziecka .Posiłki w liczbie 5 zapewnione .Panie młode co prawda ale pełne entuzjazmu i zapału .Przedszkole objęte monitoringiem .Na razie brzmi wręcz niesamowicie .I do tego bez opłat , gdyż dotacja jaką otrzymuje placówka pozwala na zaspokojenie wszelkich potrzeb dziecka .Z rzeczy jakie mam dostarczyć do przedszkola -pieluchy i chusteczki nawilżane .Reszta na wyposażeniu .Cóż taki mamy kraj .I bliżej do domu , zdecydowanie .Przenosiny od listopada i zobaczymy .Teraz latanie i załatwianie dokumentacji na komisję .Ech zobaczymy jak to wszystko wyjdzie .Ważne i tak w tym wszystkim jest to ,że Jasiek mknie do przodu jak burza . I wszyscy w koło się dziwią tej przemianie .Niby tak niewiele a jednak .Nawet nie wiecie jak cieszy ,Kuba"powtarzany do znudzenia przez cały dzień .Przy zabawie jak mu Ewa za bardzo dokuczy to woła mamo , do spania tatuś -odź . -aj jak coś chce , -kuje przed każdymi rozsuwanymi drzwiami a co ma chłopak poczucie humoru i ta buzia prawie zawsze roześmiana , radosna .W takie dni to się cieszę że jest jak jest , bo zawsze mogło być dużo gorzej .Zadrą mi są wypowiedzi super lekarzy na temat braku powiązań między szczepieniem a autyzmem .Banda  i tyle .Kto więcej zapłaci temu przyklasnął .Pewnie ,że nie szkodzi , a przynajmniej nie wszystkim .Nam zaszkodziło .Powinna być jednostka chorobowa autyzm po szczepionkowy .Wielu dzieciom dałoby to szansę na wyuczenie się w miarę normalnego funkcjonowania w środowisku ale po co się przyznać do błędu lepiej udawać,że nic się nie dzieje i robić z ludzi wariatów i przerzucać na nich koszty terapii .I wycofać szczepionkę i wprowadzić nową .Ech .Głupie to wszystko i bezduszne .Ja osobiście ,życzę tym wszystkim którzy eksperymentują wmawiając nam ,że to dla naszego dobra aby spotkało ich dokładnie to samo z tymi samymi warunkami i środkami  .Żeby na własnej skórze odczuli skutki swojej pazerności .Bo to nic innego jak gra o to kto na tym najwięcej zarobi . No i znów nie na temat ale nie usuwam tego , bo tak czy siak trzeba to z głowy wyrzucić .Żeby zrobić miejsce na milsze wspomnienia

Wrocław etap pierwszy

         To chyba już jesienna depresja .Popadało dziś i zaraz samopoczucie mi upadło i nie mogło się pozbierać .Oj ta starość .Ale  nie o depresji tylko o Tour de Wrocław miało być .No więc pobudka 6 rano , szybkie dopakowywanie różnych różności do magicznej torby , w auto i na dworzec PKP coby na 7,42 zdążyć .Zwykle siadam sobie z młodym w przedziale dla osób z większym bagażem , no jak dla mnie wózek jest dość spory.Ale jak zwykle mnie nie spotykają zwykłe rzeczy i na początku  podróżny dowiedziałam się ,od niemiłej ciemnowłosej pani konduktor ,że to ,,przedział służbowy"a dziecko na pewno nie będzie przeszkadzać innym pasażerom .Tłumacze babie ,że młody ma autyzm i że w tymże wagonie ma swobodę i jest w miarę bezpieczny . Grochem o ścianę .Przecież się  z babsztylem nie pobiję   .Przeturlałam się z bagażem tudzież dziećmi swymi mniej więcej do połowy składu .W oczach ludzi panika -bo dziecko , małe to pewnie zaraz hałas , latanie  i cuda wianki a tu o dziwo młody grzecznie usiadł kolo siostry wygryzł ja z miejscówki przy oknie i jak zobaczył tory to już nic się nie liczyło , tylko mu oczka latały .No i jakoś sobie jedziemy podziwiamy widoki do znudzenia podziwiamy tory uciekające za oknem i bęc bilety do kontroli .Inna jakaś pani kontrolerka na nasze szczęście tym razem , gdyż moje kochane roztrzepane dziewuszysko zapomniało legitymację no a bilet ulgowy bez legitymacji to sobie można w buty wsadzić .No sobie myślę 200 w plecy ale o dziwo pani sama zaproponowała dokupienie biletu koszt 7,33 i podpowiedziała , jak uniknąć całej opłaty za niemanie dokumentu w drodze powrotnej .No i jedziemy sobie dalej a tu pampersowa wpadka ,,to drugie" Do sportów ekstremalnych dla matek dodaje pozycję zmiana pieluchy w pociągu .Oczywiście chusteczki zostały w domu ale tu kolej mnie zaskoczyła , gdyż  w tym niemożliwie ciasnym pomieszczeniu zastałam nie tylko papier toaletowy ale również ręczniki papierowe , mydełko i sprawny  kran z ciepła wodą .Uwielbiam PKP są cudowni ..No i teraz jazda bez trzymanki .Młody w spodniach na szelkach , bo pada .Ciasno , cuchnie nie możliwie ale jakoś daliśmy rade i nic sobie przy tym nie zrobiliśmy ani nie zdemolowaliśmy pomieszczenia  .Za drzwiami oczywiście kolejka i kwaśne miny no bo ile można .życzliwy komentarz ,,że z takim maleństwem to się autem powinno jeździć"a że mnie ostatnio nerwy nieco szwankują .Odrzekłam ,ze spokojem ,że zbieramy fundusze na zakup i jakby co numer konta mogę podać.I cisza .No i jedziemy sobie dalej .Pod koniec podróży powtórka pt akcja ,,kupa"ale już nam sprytniej poszło .No i dojechaliśmy .Mały prze szczęśliwy ruch , ludzie , pociągi i oczywiście winda na dworcu .Wychodzimy sobie z cieplutkiego dworca a tu mży, siąpi, kapuśniaczek pada .Młody zabezpieczony od wody od stóp do głów .Na początku nie dał folii założyć ale jak mu trochę na nos pokapało to przestał fisiować .My z Ewcia oczywiście jeszcze w letnich okryciach .Do przychodni od dworca jakieś 3 km w przeliczeniu 34 minuty marszu .A że nasze fundusze na bilety zostały  wydane w pociągu na dopłatę no to z kapcia .Jasiek uśmiechnięty od ucha do ucha , w  łapce rogal  ciepło ma i sucho a my leziemy jak te dwie zmokłe kury .Ludzie się na nas gapia bo jakowaś głupawka nas dopadła i się śmiejemy jak głupi do sera . No i w końcu niebosko mokre ale roześmiane dotarłyśmy do Poradni Zdrowia Psychicznego dla Dzieci Podwale 13 .Jak już sobie doszłyśmy do krzyżówki przy której się ostatnio zgubiłyśmy i od której wracałyśmy do dworca ,żeby podjechać tramwajem  to się okazało ,że jakbyśmy wtedy po prostu przeszły na druga stronę ulicy to byśmy były na miejscu .No cóż czasem 20 metrów robi różnice . I na słupie pojawiła się tabliczka z nazwą ulicy a ostatnio wcale jej tam nie było przecież . Tym razem trafiłyśmy bez niespodzianek .Wizytę mieliśmy na 10,45 ale jak zwykle do gabinetu weszłam o godzinie 11,50 taki malutki poślizg .Przez tą godzinę biegałam z młodym po schodach trzy piętra  po 22 stopnie góra i dół .Taki sobie fitness zafundowałam ,że na pół roku mi starczy .Jest sala z zabawkami , kulkami ale oczywiście zamknięta no bo na co komu poczekalnia z zabawkami w przychodni dla dzieci ,które na marginesie przyjeżdżają z całej Polski . Schody zaliczone , wrzask korytarzowy też i w końcu wizyta .Pani doktor uśmiechnięta i w doskonałym nastroju .Opisujemy wszelkie zmiany jakie nastąpiły od ostatniej wizyty .Jasiek  statecznie podał dłoń i udał się do kącika z zabawkami .Więc ja nawijam co tam u nas się zmieniło , pani dr notuje , zagląda w notatki pyta o badania , których jak dotychczas jakoś nie udało nam się zrobić bo kolejki na NFZ a kasy brak coby prywatnie .Jakbym zamierzała zrobić te badania to po jednym w miesiącu bym zrobiła ale nie uważam ,żeby badanie glutenu było konieczne skoro po jego częściowym wyeliminowaniu nastąpiła poprawa .No i mówię cichutko i pokornie ,że my teraz na komisję ,że zaświadczenie potrzeba .No i pani doktor wzięła światek , pyta się Janka jak robi piesek jak kotek ale synuś nie był w nastroju i się nie popisał .Więc na zaświadczeniu autyzm , nie rokuje poprawy , deficyty we wszystkich etapach rozwoju , wymaga intensywnej rehabilitacji .Myk papierek do teczki i maszerujemy do drzwi .I Tu Jasiek się pokazał , pozbierał zabawki , zrobił papa ,powiedział do widzenia czyli -enia i od siebie dodał serdeczne kuuuje po czym na wszelki wypadek dodał jeszcze papapa i wymaszerował a ja tuz za nim ,żeby mi czasem tego drogocennego światka nie odebrała , gdyż minę miała dziwną jakąś .No i na abarot .Padać przestało na szczęście , kupiliśmy po trasie banana i dwa pączki a co jak szaleć to szaleć posiłki powinny być zbilansowane w końcu .Młoda sobie ostrzyła zęby na smażony makaron made in china ale że się okazało ,że zdążymy na pociąg o 12,58 to niestety tylko się oblizała ze smakiem .No to pędzimy kupujemy bilety , sadowimy się w wagonie dla podróżnych z większym bagażem na końcu składu i bez niespodzianek dotarliśmy do Głogowa .Na zakończenie dnia oczywiście humoreska .Maszerujemy w stronę wyjścia z dworca ale nie schodami jak wszyscy tylko tniemy w kierunku płaskiego  w miarę przejścia służbowego i sprzeczamy się w która stronę są perony i w którym kierunku się na miasto wychodzi i słyszymy z a sobą tupot obuwia . Sokista jakiś pewnie .Ale nie jakaś miła pani leciała,żeby nam powiedzieć ,że wyjście na perony to nie tu .No uśmiałam się serdecznie i podziękowałam a pani poszła  z nami , gdyż mieszkając w mieście naszym nie wiedziała ,że takowe wyjście  z dworca istnieje a nasza trasą miała dużo bliżej do domu  .No a my zaliczyliśmy jeszcze spacerek do domu i o 14 w końcu usiadłyśmy na tyłkach .W domu sajgon ale nawet nie kiwnęłam palcem u stopy ,żeby to ogarnąć .Padałam młody oglądał Myszkę Miki starsza go pilnowała i czytała a ja zasnęłam  normalnie mnie ścięło z nóg .Teraz za to mnie nosi .A tu trzeba się kłaść kiedy ja bym sobie pobuszowała.

Na bocznym torze

Kocham nic nie znaczy
Czyny nie nadążają za słowami
Bolą małe niedociągnięcia
Kontrast uderza w serce
I nie wierzę w te słowa ulotne
Płoche ,liche i bez duszy

Kocham nic nie znaczy
Gdy słyszysz i wzrokiem gonisz w codzienności
 I nie ma tego kochania
Szaro jest, jesienną burą przysypane uczucia
Nie mów ,że kochasz
Kiedy nie mogę tego zobaczyć .

    Dopadło nas grypowe choróbsko domowy szpital się robi ,a za pasem wyjazd do Wrocławia odsłona pierwsza  a ja marze tylko żeby się zakopać w kołderkę  i odespać .Najpierw nocki z młodym teraz stary nie daje spać .Nie to nie to co myślicie .Kaszle chłopina ,smarka, wierci się jak nawiedzony owsik .No czy naprawdę nie może być chory tylko nieco ciszej ?
        Kręci się jakoś do przodu mimo wszystko .Koniec roku i wiele spraw załatwionych na plus .Mam nadzieje ,że to co sobie zaplanowaliśmy uda nam się chociaż w połowie i  tak byłoby dobrze .Co zaplanowaliśmy ?Nie powiem licho nie śpi jak się uda i jeszcze będę mieć swoje szare kolorki to napiszę .Na razie kto chętny niech trzyma kciuki za pomyślność
            Żeby za różowo nie było to mi się dziewuszysko znarowiło .Odkąd pojawiła jej się konkurencja jest coraz bardziej nie możliwa .Mam wrażenie że zazdrosna jest o czas jaki poświęcam młodemu .Mało wychowawcze ale ja naprawdę nie mam tyle czasu dla niej co kiedyś i sił przede wszystkim Z jednej strony chce do dorosłości a z drugiej zachowuje się jak rozpuszczony bachor
Gdzieś pomiędzy znajduje się czasem moja córeczka ta normalna , zwyczajna .I jest przez jakiś czas ok a potem bach , bęc , bum i trzeba znów maskę surowego rodzica przywdziać na czcigodne oblicze i ściągnąć cugle .Ja się przestaje dziwić własnej matce gdybym piła , nawaliłabym się i już wszystko miałabym gdzieś a kłopoty same by się rozwiały .Głupie to wszystko jest .Tak się patrze na te wybryki mojej pociechy i zastanawiam się czy takie rzeczy to się w genach dziedziczy czy jak .Masakra .A jeszcze większa bo ledwo ta zakończy dorastanie to Jasiek zacznie .Jak będzie tak jak teraz to szukam zawczasu szkoły z internatem .Ja powinnam żyć w czasach pensji dla panienek .Oddajesz na wychowanie i dostajesz z powrotem wzór cnót wszelkich .Rozmarzyłam się .Pięknie by było normalnie .Teraz żmija ma czas do końca roku na poprawę stopni , za zdolna jest żeby nie przykładać się do edukacji , Nie musi mieć czerwonego paska ale stać ja na wiele więcej jak 1 .Ma czas na zmianę podejścia do życia i postrzegania rzeczywistości .To ciągłe nie chce mi się , po co  mi to  doprowadzały mnie do szewskiej pasji .Ma czas na odkrycie że woda nie robi krzywdy , że mydło nie gryzie a szampon to jej najlepszy przyjaciel .I najważniejsze to czas na zakodowanie sobie w tym małym blond móżdżku ,że w tym mieście prędzej czy później wszystko do mnie dotrze .Czy to naprawdę tak trudno zrozumieć , że jak się wybrało szkołę w pobliżu dzielnicy gdzie się matka wychowała to człowiek nie pohasa nie pokombinuje a kłamstwa mają tak krótkie nóżki ,że nawet nie próbują chodzić  Inna sprawa to traktowanie rodzica jako zła koniecznego , do tego głupiego , nie kumatego i w ogóle z kosmosu .Szanowni nastolatkowie , my tez kiedyś byliśmy na waszym miejscu i mamy pewne rzeczy obcykane na siódemkę .Nie z nami takie zagrywki .Pyskate się to robi szkoda tylko że jak trzeba było iść do POLO zwrócić uwagę ekspedientce ,że cena jest wyższa niż miała być to jakoś buta minęła .Na pyszczenie najlepszy jest sposób przekazywany z pokolenia na pokolenie -mokrą szmata w pyszczydło bez ostrzeżenia rzecz jasna .Brutalne ale za to jakże skuteczne .Mam dość tej mojej nastolatki , Nie wróć- nie dość jej jako że osoby ale tych jej zachowań , tego nauczonego prostactwa , buty podpatrzonej w nowej szkole , tych głupawek .Litości chciałoby się wręcz zawołać .Najgorzej z tymi cholernymi szlabanami jest wtedy kiedy ja muszę o nich pamiętać i konsekwentnie je realizować .No i nic dziwnego że dotąd nie przynosiły zamierzonych efektów . Cierpliwość mi się kończyła , nerwy opadły , szlaban do kosza .Tym razem jednak będę twarda i konsekwentna jak nigdy .Bo mamusiowego zaufania nie można  tak łatwo podeptać i bardzo trudno je potem odzyskać .Poradziłam sobie z papierosami to i byciem mamą tez dam radę .Na razie cieszy mnie ,że po trzecim dniu buntu pyskówek ,prób przegadania .Młoda siadła na zadku .Być może jest to cisza przed burzą ale i tą chwilą mam zamiar się rozkoszować jak ciepłymi bułeczkami.Moja mama umarła niedługo po urodzeniu się Ewci .Teraz rozumiem co musiała czuć , jak bardzo była bezsilna , pozostawiona sobie.Bez wsparcia mojego niedobrego czasem męża już bym się poddała .Ale o dziwo jakoś utrzymuje mnie na powierzchni , co samo w sobie jest zjawiskiem niecodziennym , bo w kwestiach wychowawczych mamy zupełnie odmienne poglądy .Mam nadzieje ,że moja córcia ocknie się wcześniej niż ja .I będzie jeszcze czas na prawdziwe pobyć razem a nie szukanie w matce wroga .Ja wiem że nie mam czasu , że nie robimy wielu rzeczy jak dotychczas ale wiele się zmieniło i ona musi się z tym pogodzić .Może z tego jej buntu wyjdzie jednak coś dobrego .Na razie weszła w  fazę poczwarki mam nadzieje ,że mi się niedługo motyl przepiękny z tego kokonu wykluje , bo jak nie to zwyczajnie oddam do schroniska .Kurcze okna życia są a gdzie okno porażek wychowawczych no gdzie ja się pytam?Na razie mam szatański plan w przyszłym roku pojechać z Jankiem do sanatorium .Może rozłąka to jest to czego naszej małej kolonii potrzeba .Bo jak tu doceniać kogoś kogo się ma na wyciągnięcie ręki .Pewnie że chciałabym dać dzieciakom wszystko a nawet jeszcze więcej ale nie mam i nie zamierzam się zajeżdżać .Dostają tyle ile mogę im dać .Reszta to fanaberie .Ot i co w dupie jej się przewraca z tego dobrobytu i już .Trzeba ją z powrotem na ziemię sprowadzić            Dobrze że wszystko inne jakoś tak bezboleśnie leci .Po niedzieli po papierek do Wrocławia , papierek z moim być albo nie być mamą na urlopie .Jasiek błyskawicznie nadrabia zaległości ,co raz więcej mówi , rozumie, wykonuje polecenia , wszyscy się dziwią ,ze tak duże zmiany zaszły w tak krótkim czasie  .A jednak oby tak dalej .Muszu ty geniuszu-

jak mówi moja zbuntowana małolata -będzie dobrze .Trzymajcie kciuki ,żeby pani doktor nam tak napisała opinię ,żeby na trzy lata Jaskowi dali grupę .

Na finiszu

Starasz się- wiem
Nie umiem tak po prostu nie pamiętać
Wymazać co złe i zaufać od nowa

Obca jestem- wiem
Zanim zaszły zmiany wiele minęło dni
i zbyt mało dobrych

Nieczuła jestem-wiem
Schowałam uczucia bo zbyt bolały
Kolejny raz bezmyślnie podeptane

Odejdziesz -wiem
Już nie chcę cię zatrzymać
W pustce ścian od dawna mieszka cisza

Zapomnę -wiem
Minie czas bez ciebie
I z tobą obok na niby

Znikniesz -wiem
Obudza się uczucia łzy i gniew i żal po obojętność
Znajdę radość w codziennej pustce dnia i wyjdę .

          Czeka nas pracowita końcówka roku .Wrocław razy trzy. Październik kontrola u psychiatry i zbieranie zaświadczeń na komisję .Ciekawa jestem jak to będzie bo albo ja przywykłam i oderwałam się od rzeczywistości albo mi dziecko błyskawicznie nadrabia zaległości  i zanosi się na całkiem zwyczajnego przedstawiciela płci przeciwnej .Na razie zbieramy wszelkie wirusy i choróbska .Jasiek w przedszkolu zaaklimatyzował się cudnie .Ostatnio tak energicznie mi pokazywał jak tańczył ,że mój nos znalazł się w poważnych opałach .Bardzo ładnie zaczął naśladować, szuka kontaktu , chce się bawić .Leci do dzieci .Po prostu nie ten sam egzemplarz , Z autyzmu się nie wyrasta więc najwyraźniej u nas to nie autyzm .No ale zobaczymy co mądra głowa nam za dwa tygodnie powie .Tak czy owak bez tego magicznego słowa na zaświadczeniu możemy się pożegnać z terapią i trzeba będzie wszystko zaczynać od nowa  .Kurcze znowu wyłazi ze mnie ta okropna pesymistka .Mógłby mi ktoś dać kopa?Masakra z tym moim czarno widzeniem.
        Lecimy dalej listopad druga tura zębów .Po usunięciu sztuk sześciu w sierpniu zniknęły wiecznie powiększone węzły chłonne na szyi , poprawił się apetyt , wyciszył się chłopina ADHD można wykluczyć .Miewa jeszcze szalone napady ale na szczęście nie trwają długo  (czytaj dwie godziny)Na szczęście pani Beatka podrzuciła mi pomysł jak można młodego zastopować za pomocą poszewki i dwóch kilogramów kamyczków(tzw kocyk obciążeniowy) tudzież muzyki poważnej dla dzieci .Ku mojemu zaskoczeniu zadziałało niesamowicie .Po 10 minutach w kocyku  z rozbrykanego smyka robi się milusi smyczek Miód dla moich skołatanych umęczonych członków .
       Coraz więcej używa mowy .Na razie polega to na powtarzaniu w kółko wyrazu który mu się spodoba albo go rozśmieszy .Ale jest dobrze .Najlepiej wychodzi mu ,,tatuś" głośno wyraźnie i ze zrozumieniem .Mama no cóż tez jest jak się uderzy albo jest głodny .Mamy tez -piś jak chce pić , ebek jak chce kanapkę .be jak nie dobre jedzonko .Wykonuje niektóre polecenia , np wynosi śmieci do kubełka ,wrzuca brudne ubrania do pralki , odnosi buty na półkę .Nieźle jak dla mnie na trzylatka  z diagnozą autyzm .Najważniejsze że przez większość czasu jest niesamowicie kochany , przytulaśny i  nawet jak mam już dość po calutkim dniu i zdąża mi się podnieść głos to raz dwa potrafi mnie rozbroić w try mi ga .Chyba jestem pod pantoflem .
         Grudzień komisja lekarska i wyjazd do Wrocławia  tym razem do poradni chorób metabolicznych .Trzeba w końcu ustalić jakim cudem można funkcjonować na mleku , zupach i chlebie .No i to na tyle by było jak na razie .A z ciekawostek z bólem zęba mam termin wizyty na 16 tego października no mogę prywatnie szacunkowy koszt 230 zł no chyba że chce wyrwać to tylko 100 .Urlop mi się kończy a moje uzębienie nadal woła o pomstę do nieba ale i tak je w końcu uporządkuję zgodnie z planem trzyletnim . I co się dziwić ,że dzieci maja kłopoty z zębami po mamusi z komunistyczna przeszłością medyczną niewątpliwie .A teraz zmykam rozciągnąć konstrukcję tuz obok mężczyzny mojego życia .Ciocia Aneta uświadomiła mnie ,że idealny facet istnieje wystarczy go sobie urodzić i wychować .

Śliwka Jaś pierwszy dzień w pracy 

Oswoić autyzm

           Tak to jest czasem trzeba zrezygnować z czegoś ważnego na rzecz czegoś ważniejszego .Nie da się po prostu mieć wszystkiego naraz .Czasem tez można zawiesić potrzeby na haczyku jak kurtkę w przedpokoju i poczekać aż będą potrzebne .Bardzo łatwo tłumaczymy swoje niedociągnięcia tak jakoś lekko przechodzą wtedy przez gardło oklepane frazesy a w głębi serca wiemy ,że to tylko kłamstewka małe i duże .Takie które pomagają wyczyścić sumienie .Nieskutecznie , na chwile ale pozwalają przetrwać jakiś czas .No tacy jesteśmy i cóż zrobić .Boli bezmyślność i zapatrzenie w siebie , boli obarczanie winą , odbijanie pałeczki .Ulgę przynosi rezygnacja i zastąpienie brakujących części układanki innymi .Ale i tak zostaje puste miejsce .Nie do końca udaje mi się je wypełnić podróbkami .Jestem zmęczona , bardzo .Po woli tracę sens tego co robię .A to oznacza że mam za dużo wolnego czasu  i muszę poszukać sobie jeszcze jakiegoś zajęcia .Z przyjemnością wróciłabym do pracy ale cóż realia codzienności ściągają mnie na ziemię.Pewnie znalazłby się ktoś kto zająłby się Jankiem  pytanie jak ? i skąd wziąć na to pieniądze? Coś bym chciała zmienić w tej monotonii , oderwać się, przez chwile być sobą a nie mamą autystyka i gimnazjalistki .
      Cudów nie ma Guzik prawda są . Każdy dzień , każdy  uśmiech , gest , słowo , spojrzenie w oczy są cudem , którego miało nie być .Przeczytałam dziś artykuł w Newsweeku o niepełnosprawnym dziecku oczami rodzica .Jak to jest być takim rodzicem , co się czuje ? O wiele rzeczy .Kiedy urodził się Janek było tak normalnie , jakby układanka naszego małżeństwa w końcu dobiegła końca ..Pierwsze nieporadne ruchy , kąpanie przewijanie , nauka intonacji płaczu , czekanie na wszelkie pierwsze razy .Podręcznikowo i zwyczajnie .Potem pierwsze symptomy ,że coś jest nie tak jakieś drganie gdzieś w głębi duszy i potrzeba szukania potwierdzenia obaw  i  ignorowanie rad w stylu poczekaj ma czas , chłopcy tak maja .Mój nie ma .Czas jest dla nas wrogiem .którego musimy przechytrzyć.Może to tylko kłopot ze słuchem , może nie reaguje na wołanie bo jest rozpuszczony jak dziadowski bicz . Nie mówi bo nie chce . Biega w kółko bo lubi .Eh i pierwsza sugestia badania w kierunku autyzmu .Wyszłam z poradni  usiadłam w samochodzie zadzwoniłam do męża i zaczęłam się trząść ,nie mogłam przestać ,każdy kawałek mnie dygotał.Co teraz? Co dalej ? Co mam robić ?.Jasiek zaczął płakać i wyrwał mnie z tego dziwnego stanu . Oczywiście i tak najechałam na krawężnik ale ogarnęłam się i pojechałam do domu .Mąż nie zrozumiał uważał ,że wyolbrzymiam problem ale tym razem nie pozwoliłam sobie wmówić ,że nie mam racji .Zaczęła się gonitwa w poszukiwaniu lekarzy miejsc , terapii .diagnoz .Od jednego lekarza do następnego od miasta do miasta do skutku .Pękło któregoś dnia to wszystko .Nieprzespane noce wrzask którego nie dało się uspokoić w żaden sposób  , bezradność , nerwy , wyczerpanie .Pierwsza poważna kłótnia i rozważanie czy nie lepiej będzie jak się rozejdziemy .Nie potrafiliśmy się porozumieć,rozmawiać , wspierać , zabrakło podstawowych elementów . Jakoś się poskładaliśmy do kupy po raz kolejny .Potem zamiast obrzucać się winą na wzajem zajęliśmy się w końcu Jaśkiem i jakoś tak poszło z górki .Jakby ten zawarty rozejm wprowadził w nasze życie jakiś porządek .Często myślałam że nie dam rady ,podnosząc się po raz kolejny w środku nocy chciałam się po prostu poddać ale kiedy kładłam się obok syna i trzymałam go kołysząc aż przestanie wrzeszczeć i się wyrywać .Następował ten moment kiedy to co go dręczyło mijało .Wtulał się taki drżący , zasmarkany i spuchnięty od płaczu i wszystko już było nie ważne .Mąż wychodził , nie mógł znieść że jego dziecko cierpi a on nie potrafi mu pomóc .Ironią jest to, że w ten sposób bardzo mi pomagał .Jego nieobecność sprawiała ,że mogłam skoncentrować się na dziecku i na trzymaniu go w ramionach .Potem zasypiałam skulona w jakiejś dziwacznej pozycji  w dziecięcym łóżku z wtulonym Jaśkiem i spaliśmy do rana.Rano mój syn wstawał i od razu ruszał do swoich zajęć jakby ta noc po raz kolejny się nie wydarzyła .A ja bałam się nadchodzącego zmroku .Ech dobrze że to już za nami .Płacz uwalnia a co wtedy kiedy już nie masz łez i sił na płakanie .Nic tylko czekać co dalej .A dalej już tylko lepiej.Minęły koszmarne nocki a ja i tak nie mogę spać bo gdzieś podświadomie czekam na pobudkę wrzaskiem .Nie nadchodzi a noc mija niepostrzeżenie .Bycie rodzicem niepełnosprawnego dziecka to nieustanna huśtawka emocji   .Jasiek nauczył mnie pokory , cierpliwości , przypomniał mi jak to jest cieszyć się drobiazgami, nie zabiegać o posiadanie , nie szukać mamony .Taki jeden uścisk którego się nie spodziewałam dostać , buziak , śmiech bez powodu do rozpuku , szczerbaty uśmiech więcej są warte jak wyklepany wierszyk na akademii przez ,,zdrowe "dziecko .Mój syn nie jest chory chorobę można wyleczyć .Jaś jest wyjątkowy .Ma w sobie tyle dobra ,że spokojnie mógłby obdzielić szwadron wojska .Dni kiedy budzi się bez uśmiechu czy chęci do życia jest niewiele .Teraz chodzi do przedszkola , coraz więcej stara się mówić .W terapii nastąpił zastój , chętnie idzie na sale ale nie pracuje znów stanął z boku i obserwuje , potrzebuje czasu żeby pogodzić się ze zmianą jaką wniosło przedszkole .Trochę jeszcze popłakuje, ale nauczył się tęsknić, nauczył się okazywać radość kiedy widzi mnie w drzwiach   w końcu usłyszałam mamo głośno i wyraźnie.Dużo dobrego wniósł Jasiek w moje życie swoim pojawieniem się .Jestem mimo wszystko wdzięczna losowi ,że tak się stało .Każdego dnia uczę się czegoś nowego, bo codziennie od nowa uczymy się podstaw .Ale idziemy do przodu .I są efekty .Nie ma większego szczęścia nad to małe o zaraźliwym uśmiechu  ufnym i przytulaśnym .Po ponad dwóch latach nocy spędzonych na próbach utrzymania  w ramionach wrzeszczącego potworka , aż sztywnego od najmniejszego dotyku mam teraz przylepę , który uwielbia się tulić całować , dotykać .Trzeba do tego wielkiego samozaparcia i intuicji .Trzeba miłości .I tego też mnie od nowa nauczył , cierpliwości , zrozumienia , pokory , zapanowania nad emocjami .Oh pewnie ,że czasem na niego nakrzyczę , czasem mam po prostu ochotę przyłożyć mu po ludzku w dupsko , kiedy doprowadza mnie do szewskiej pasji .Z resztą nie tylko on ale na nim najłatwiej było by wyładować gniew bo jest najsłabszy .Kolejna rzecz której mnie nauczył mój syn -nauczył mnie określać co tak naprawdę mnie wkurza na co jestem zła .I kiedy wiem na co się wściekam tam właśnie kieruję złość i jakoś tak wszystko szybciej mija i bez poczucia winy i niedosytu .Jak wkurza mnie mąż jemu się zbiera  jak Ewka to jej i tak jest dobrze i prawidłowo .Każdy dzień jest męczący , pracowity i w biegu ale i tak jestem szczęśliwa momentami przynajmniej .Nawet sobie nie wyobrażacie jak to jest móc po codziennej krzątaninie usiąść w spokoju posłuchać  z dzieckiem bajki (polecam stronkę bajki-zasypianki.pl) I potem w ciszy popisać na blogu , otrzepać kurz i zasnąć snem bez snów do następnego ranka .

żeby zobaczyć taki roześmiany pyszczek

Kryzys separacyjny

Obojętna jestem  na żądania świata
Na bezustanną gonitwę za niczym i mamoną
Na pogoń za  nierealnym ideałem
Na spojrzenia pełne niezrozumienia

Skaza jestem na codzienność
Na spoglądanie w przeszłość
Na oglądanie się wstecz
Na zatrzymanie w pamięci szczęścia

Bezsilna jestem  wobec milczenia
Wobec płaczu bez słów
Wobec zawodzącego maaaaa
Wobec oczu , które nie spotykają moich

Otwarta jestem na codzienność
Na spoglądanie w przyszłość
Na oglądanie nowego
Na nauczenie się od nowa szczęścia

Pełno uczuć we mnie
Tak wiele nienazwanych
Bo nie można nazwać  ogromu szczęścia
W maleńkiej chwili normalności

               Mój przedszkolak radzi sobie dzielnie .Choć dotarło do niego ,że mama znika na dłużej niż godzinę , a nie wszystkie panie w przedszkolu polubił .A jak maleństwo moje nie lubi to nie zmieni zdania i już.Serce mi pęka kiedy słyszę jak płacze ale wiem ,że to dla nas obojga będzie dobre .Płacz szybko mija ale jakaś zadra tkwi .Ja wiem ,że jestem przewrażliwiona i nadopiekuńcza ale sorrry taka jestem .Po odprowadzeniu mojego szkaraba do ,,pracy" idę pod oknami sali  i czekam aż przestanie płakać ot takie zboczenie .Ale ja to zawsze muszę trafić na coś taki mój urok .No i tym razem trafiło mi się jak pani .która miała się nim opiekować wyraża swoje niezadowolenie z powodu płaczu mojej pociechy . Nie zrobiła mu krzywdy , ale podnoszenie głosu to nie metoda wychowawcza .No i zobaczyła mnie kobiecina za oknem , burak na obliczu i zaczęła się zachowywać jak profesjonalistka a nie rozhisteryzowana nastolatka która sobie nie radzi z młodszym bratem .Dwie sekundy i Jasiek był oporządzony i zainteresowany .Płacz ucichł jak zaczarowany .Wystarczyła odrobina zainteresowania i uśmiech .Mój autystyk ma swój świat ale jednocześnie lubi być  w centrum uwagi .Nie należy przypinać łatek i wpychać w ramki .Trzeba się podszkolić i dopiero zabierać za edukację ..Teraz maszeruje pod okno za każdym razem kiedy odprowadzam małego i sytuacja jak na razie się nie powtórzyła .Szkoda że w przedszkolu niema monitoringu przydałoby się dla takich mam jak ja .
      Jest plus z tego wszystkiego Janek zaczął wołać mama i pokazuje jak bardzo tęsknił mój robaczek malutki .Dziś dał popalić starszej siostrze , zostali razem pod nadzorem wujka na czas zebrania w przedszkolu .A że dziś młodzieniec humor miał nieszczególny , bo i na zajęciach nie chciał pracować tylko mama mama i mama mamy to po powrocie dostał jeść i mamę znów wymyło .No ale przetrwali jakoś te półtorej godziny .Chociaż po powrocie do domu Ewa miała minę jakby miała go zaraz zamordować , Janek się darł wyczuwając jej nastawienie a Wojtuś czmychnął do domu .Więc zgarnęłam glizdy po trasie z trampoliny sąsiadów , (glizdy w znaczeniu moje pociechy a nie robactwo)zawlokłam do domu , większe do lekcji a młodsze do talerza .Nakarmione , umyte i ululane śpi .A jutro znowu gonitwa i szalony dzień .Czeka mnie przedszkole , zajęcia wizyta u pediatry wyjazd do szwagierki i buraczki do słoików .Znów mi zabraknie dnia .

Odseparowanie

Zatrzymany kadr dnia
Bezsensownie  uciekające minuty
Bezczynnością wypełnionego poranka
Cisza raniąca duszę
Niechcianą nieobecnością
Zniecierpliwienie dźwiękiem którym chcesz ją zagłuszyć
Cicho ! Cicho ... Bądź cicho
Niech słyszę jak krzyczy ta cisza samotnością
Choć z tobą w domu 
Lecz bez nich
Wypełnionym domem  po brzegi -nicością

   Jeśli przez parę lat ciągle otacza cię ktoś wczepiony jak rzep , zapatrzony i nieodłączny .Jeśli przez miesiące wakacji masz wrażenie ,że w tej milczącej obecności w pokoju obok jest za mało ciszy i spokoju .A osobnik który chrapie obok powinien być w pracy a nie na urlopie no to bardzo mi przykro ale to wszystko fata morgana .Przychodzi  w końcu czas kiedy mąż idzie do pracy , Ewka do szkoły .Janek do przedszkola a ja? Cóż mam ze sobą zrobić ?A kogo to ? Ważne ,że wszyscy wkoło są zorganizowani , skupieni, pracowici jak te mróweczki .Gdyby nie ta cisza w domu która wita mnie rano po odprowadzeniu szkodnika .
        Pierwsze dni zniósł dzielnie .Pobudka 6 rano , marsz do przedszkola (szybkim marszem 20 minut ) staszczenie małego z wózkiem po schodach gdyż mamy za wąskie kółka i spadamy ze zjazdu więc żeby nie gnać dodatkowo kilkunastu metrów łatwiej po prostu wziąć delikwenta pod pachę i na dół .Maleńki ewenement jeśli wchodzimy na teren przedszkola od strony placu zabaw zawsze jest popłakiwanie a jak od strony ,,Biedronki" to uśmiech i zamaszyste pa pa .No cóż każdy ma jakiegoś bzika .Potem podsłuchiwanie pod oknem czy długo ryczy .Na szczęście chwilkę .Potem już słychać śmichy chichy .O jedenastej odbieram łobuziaka i maszerujemy na zajęcia , na spacer , bądź na co nam tam najdzie ochota w danym dniu .Jak mamy fazę na spacery to oś Piastów mamy po drodze na oś Brzostów .A jak nie to dzwonimy po tatkę szofera i się wozimy naszym białym mechanicznym rumakiem .I tak schodzi nam do 17 potem młody przypomina sobie jeszcze że ma wejściówkę na trampolinę u sąsiadów i wykorzystując moje zmęczenie mknie co sił w nogach wykonywać szalone opa opa opa .Normalnie chudnę jak na niego patrzę .Przy sprzyjających wiatrach dołącza do niego Ewka  ale szybciutko się zmywa bo Jasiek kondycyjnie jest mocniejszy od tego internetowego maniaka japońskich bajek (teraz ma dwa tygodnie szlabanu na internet za nikłe postępy w zakresie punktualności i odpowiedzialności więc nudzi się tak bardzo że lekcje nawet odrabia )
            Jak już ogarnę kolację , lekcje , usypianie młodego .To padam na twarz .Nawet mi już bałagan codzienny nie przeszkadza , zabawki odsuwam z przejścia stopą , gary do zmywarki , cielsko do kąpieli i dzień zakończony .Padam a od rana mam potem kiepski humor bo moim oczom ukazuje się to wszystko czego wczoraj nie chciało mi się bądź wersja light ,, nie zdążyłam" zrobić .Ale i tak nie jest źle właśnie obejrzałam filmik z Jaśkiem w roli głównej po deszczu i choć bałagan uwieczniony dla potomnych nieco mi przyćmił radość to i tak się uśmiałam z tego mojego Jaśka .Szkodaa że nie było takiej techniki jak Ewcia była w jego wieku .

No co

Turystyka medyczna -całość z naniesionymi poprawkami

Zapominam zaciera czas wspomnienia
Twój dotyk już nie parzy
Nie dłuży się czas w oczekiwaniu na szczęk klucza
Przychodzisz niby mój ale takim cię obcym widzę
Z westchnieniem unikam otwarcia oczu
Odejdź ....
Nie czekam bo ciebie nie ma
Tamtym wróć z początku migotaniem w duszy
Zachłannością i nienasyceniem
Dotykiem który boli tęsknotą i pragnieniem 
Zapominam zaciera codzienność szaleństwa
Zabiera mi ciebie kawałek po kawałku każdego dnia
Pusto tu cicho i dobrze
Bez ciebie mogłabym żyć
Potrafię mając o tobie wspomnienia

                No i jakoś poszło.wyruszyliśmy wczoraj o godzinie 8 z minutami .Na dworzec i tak dotarliśmy o wiele za wcześnie ale i tak lepsze to od siedzenia bez sensu w domu .Zeszłam sobie wolniutko trasą za pocztą polską i spokojnie bez wysiłku znalazłam się na peronie pierwszym  wraz z wózkiem tudzież pociechami .Pierwszy maleńki uśmiech losu , bo nie musiałam taszczyć wózka z młodym po tych diabelskich schodach które prowadzą normalną trasą na perony.Życie matki w tym mieście jest naprawdę wyzwaniem a podróż kolejami polskimi zaliczam do sportów ekstremalnych .Więc znalazłam się na peronie , wsadziłam do wagonu  najpierw Ewkę następnie młodego a potem wtaszczyłam wózek .Oczywiście zlokalizowałam wagon dla podróżnych z większym bagażem .I tu zonk gdyż pan konduktor wózek owszem pozwolił wstawić ale nam już nie pozwolił podróżować obok niego .Taka rezerwacja służbowa .No cóż usiedliśmy więc sobie w pobliskim wagonie i jedziemy .Ludzie wsiadają , wysiadają itd .Wszystko było ok do momentu , gdy dziewczyna siedząca po przekątnej  nie wyciągnęła coli tudzież czekolady .A Jasiek ostatni posiłek zjadł o 20 poprzedniego dnia .No i am am am .Masakra ale wpadłam na genialny pomysł i  zapchałam gadowi pyszczek lizakiem a do łapek dostał telefon na który przezornie zgrałam kilka odcinków jego ulubionej bajki i tak dzięki dwóm lizakom i dwugodzinnej bajce dojechaliśmy do Wrocławia.Tym razem obyło się bez stresu ulicznego , gdyż znałam trasę . Mieliśmy jeszcze półtorej godziny.Dotarliśmy bez niespodzianek na miejsce nie licząc sandałka Ewy który w tym momencie postanowił się rozkleić .Zameldowaliśmy przybycie w rejestracji .Podpadłam personelowi sprzątającemu ignorując zupełnie zakaz wjazdu z wózkiem .Jak niby oni sobie  wyobrażają ,że zostawię sprzęt i będę się szarpać z dzieckiem czy jak .Więc ignore .wpakowałam się do windy olewając mordercze spojrzenia i na trzecie piętro .Na miejscu okazało się ,że jest godzinne opóźnienie i trzeba czekać .Znów wielki ukłon dla techniki i naklejek .Naklejki były bardzo pomocne w odwracaniu uwagi Jaśka od burczenia w brzuchu .W międzyczasie wyszła do nas pani anestezjolog zebrała wywiad i kazała uzbroić się w cierpliwość .Wyboru wielkiego nie było .W końcu przyszła kolej na nas .Pani doktor zapytała czy Janek da sobie założyć wenflon .Nie znałam odpowiedzi na to pytanko . Próba pierwsza zakończona wyjęciem wenflonu przez Jaśka w trybie bardziej niż natychmiastowym .Ale za to tylko trochę się skrzywił .No więc maseczka na buzie i do snu .Pani doktor trzymała mu głowę , ja łapki a pielęgniarka nogi . Jasno i wyraźnie dał znak ,że od wbijania igły jest dla niego gorsze trzymanie tego czegoś na twarzy . Dzięki połączonej sile się udało i zasnął .Mama została wyproszona na zewnątrz a Jasiek no cóż chrapał aż miło .Doświadczenie to zaliczam do tych z serii -nie chciałabym tego powtarzać . W październiku kolejna tura .Nerwy napięte do granic możliwości a na dodatek w ramach tradycji turystyki medycznej  trzeba było podjąć błyskawiczną akcję naprawczą obuwia Ewki  .Cudnie po prostu .biegiem na dół , poszukiwanie sklepu w którym można kupić klej , chwila zabawy  w szewca i galop z powrotem .Po dotarciu na górę okazało się ,że Janek już jest na sali wybudzeń .Zabieg trwał niecałe 20 minut.Leżał tam taki biedniutki z nowym wenflonem w łapce i krokodylkiem na paluszku , dziwnie łykał powietrze intubacji .Wybudził się po godzinie , upłakał się niemożliwie a po całkowitym wybudzeniu zachowywał się jakbyśmy dopiero weszli na poczekalnie .Nerwy dały o sobie znać. Całe napięcie  z ostatnich dni o mały włos nie sprowadziło mnie do parteru .Nadmienię ,że ostatni raz zemdlałam na lekcji wf w 8 klasie ale za to dzięki szkoleniu przeprowadzonemu przez pana Dolatę poradziłam sobie z ogarniająca słabością  .W końcu matki nie mogą sobie pozwalać na taki luksus jak chwilowa nawet nieświadomość  .Posiedziałam więc chwilkę z głowa między kolanami popiłam wodą przegryzłam bułką i z powrotem do Janka  Na szczęście jeszcze się nie wybudził ..Usunięto mu sześć zębów . Różnica właściwie żadna bo i tak były starte do linii dziąseł ale coś mu brakowało bo sprawdzał językiem co chwilę .Na szczęście nie bolało ale za to głód mu dokuczał okropny .A tu można zjeść za godzinę .Daliśmy radę z przebojami oczywiście bo jakżeby inaczej. Ja po prostu nie mogę zrobić wszystkiego tak jak trzeba od razu .Więc but został sklejony , Jasiek obudzony na dobre i głodny sakramencko .Na dodatek w buzi pustka więc pchał łapki ,żeby sprawdzić co to za zmiana nastąpiła .Po półtorej godzinie od zabiegu nie było znaku że cokolwiek się działo z jego ząbkami .No to ruszyliśmy w drogę powrotną .Wszyscy głodni i nieco wykończeni oprócz Janka .który jak zwykle tryskał energią i nie mógł się napatrzeć na te wszystkie samochody, tramwaje, światła  ludzi .Jak rybka w wodzie .Więc idziemy sobie gadamy i skręcamy w lewo .Oczywiście nie tam gdzie trzeba .Wpadłam na to spostrzegając ze zdziwieniem ,że kościół który mijaliśmy w tamą stronę jakoś tak się od nas oddalił ale dzielnie obraliśmy kurs i metoda na chybił trafił wyszliśmy w okolicach dworca PKP .Hura .Wpadłam więc na genialny pomysł zakupienia młodemu szejka w Mc donalds .No bo to i zimne i do picia zgodnie z zaleceniami po zabiegowymi .Więc Ewka po zakupy a my z Jankiem do kasy po bilety .Zgodnie z rozkładem pociąg mieliśmy za dwie godziny . do głowy mi nie przyszło żeby np pojechać nie do Głogowa a przez .Bo jakoś tak się złożyło ,że po kupieniu biletów informacja kolejowa wypiszczała komunikat ,że pociąg do Zielonej Góry przez Głogów odjedzie o godzinie 17 . czyli za kilka minut . Ale przewoźnik inny , obiad trzeba zjeść więc trudno poczekaliśmy na wykupione połączenie .W związku z brakiem na dworcu popularnej knajpy w/w ruszyłam na druga stronę dworca z przekonaniem ,że tam być musi .Jasiek na szczęście jakoś dzielnie znosił trudy wycieczki choć Ewka narzekała standardowo na ból nóg tudzież innych części ciała .Ale jogurt dla młodego był ważniejszy niż jej obolała anatomia .Więc idziemy sobie , jak na złość ani jednego sklepu spożywczego rzut oka na druga stronę ulicy w stronę dworca PKS i decyzja ,że tam to pewnie same fast foody .Maszerujemy wiec do galerii po dotarciu na miejscu przejściu parteru w poszukiwaniu delikatesów , zła jak osa pogoniłam dzieciaki swe z powrotem na dworzec .Ewka coraz bardziej padnięta , Janek głodny jak nieboskie stworzenie a ja wściekła .Mieszanka cud miód .Maszerujemy druga strona chodnika w stronę mijanego dobra chwilę temu dworca PKS a naszym oczom ukazuje się co ?  Co mogłoby być tuż pod nosem ale lekko schowane za parkanem ?Biedronka , mały, żółty dyskont spożywczy z ulubionym tutti cola i lodami . Jak ziemia obiecana .Więc z uśmiechami na twarzy dokonaliśmy niezbędnego zaopatrzenia i z łupem spożywczym rozsiedliśmy się na zewnątrz  i zabraliśmy się do pałaszowania .Jasiek w takim tempie zjadł cały wielgachny jogurt ,że w szoku byłam .No i oczywiście nabrał jeszcze większego animuszu i sił do rozrabiania .Ale przezornie nie wypięłam go z wózka więc był uziemiony . Na szczęście też co chwilkę jechał jakiś pociąg więc  się udało dotrwać do odjazdu. W końcu ruszyliśmy na peron piąty oczywiście jedyny we Wrocławiu bez windy ale za to z taką  platformą dla wózków inwalidzkich obsługiwaną przez służbę kolei . Z ciężkim sercem zabieram się za wciąganie wózka po schodach ale skądś pojawił się rycerz rycerski i uprzejmy i pomógł mi wtaszczyć mój ciężar na górę .Przeżytek taki a zupełnie młody więc nie wiem gdzie on się taki uchował w erze gier komputerowych ale wdzięczna byłam jak nie wiem co . Znowu kłopot z wdrapaniem się do przedziału ale i tym razem znalazł się młody gniewny który wyglądał raczej jakby miał ochotę komuś właśnie przyłożyć a nie taszczyć cudze wózki a tu z błyskiem uśmiechu raz dwa młody i jego pojazd zostali umieszczeni w wagonie .Cudnie .I było już całkiem dobrze  .Niestety limit na dżentelmenów najwyraźniej mi się wyczerpał .Wagon ten bowiem najwyraźniej objęty był rezerwacja dla osobników wracających z pracy i najwyraźniej zdegustowanych faktem podróży w towarzystwie dzieci i towarzyszącej matki .Jedno piwko , drugie  butelki oczywiście przez okno w końcu spracowany nie będzie taszczył butelek do domu i głupi komentarz ,że nawet zapalić nie można .No tak mi kur.....wa mać było przykro .Nawet za bardzo nie trzeba było odpowiadać .Wypięłam młodego i pozwoliłam mu pobrykać po wagonie chwilka i mieliśmy wagon tylko dla siebie . Cóż uroki znudzonego trzylatka z autyzmem .Zawsze są jakieś dobre strony , chociaż czasem trzeba je mocno odkopać . W ten sposób dotarliśmy do celu .Na dworcu czekał mąż mój  i w trybie ekspresowym znaleźliśmy się w domu .Janka nic na szczęście nie bolało , noc przespana , nerwy ukojone .Teraz tylko czekanie na następną wizytę w październiku .Jakoś pójdzie, chociaż tym razem rozważam opcje podróży samochodem ,Zobaczymy jak to będzie .Ważne ,że problem z głowy a raczej z buzi .W poniedziałek do przedszkola .Hm no tu na pewno będzie o czym pisać . A tym czasem do usłyszenia

 Tak wyglądał Janek dwie godziny po zabiegu czyli bez większych zmian

Przed narkozą

Miłości nie ma
Pragnienie zamiast niej ślepe jak kret dotykiem tylko czuje
Miłości nie ma
Zaczarowanie zamiast niej , jak bajka wymyślona
Miłości nie ma
Bezmyślność zamiast niej nieczuła na rozsądek
Miłości nie ma
Szklany ekran zamiast niej
Miłość bez miłości  bez uczuć bez bliskości
Zakłamana i smutna niczyja
Pusta
Miłości nie ma
Wyłączona kliknięciem myszy
Bezduszna udająca że nic się nie stało rzeczywistość
Miłości nie ma
W pustym kocham zawieszonym w ciszy .

               Za każdym razem jak czeka mnie coś ważnego dopada mnie jakaś dzika depresja i czarno widzący wszystko pesymizm  .Jutro jadę z dziećmi swoimi do Wrocławia .Janek będzie miał leczone zęby w narkozie .W naszym cudnym mieście nie znalazł się dentysta wystarczająco kompetentny a na prywatne leczenie całej górnej szczęki z wrodzonym brakiem szkliwa zwyczajnie nas nie stać .Przyroda po prostu /Boję się tego jutrzejszego dnia .Najbardziej jazdy z głodnym trzylatkiem w pociągu, narkozy, powrotu .Tysiące pytań  i wątpliwości .I kolejna nieprzespana noc .W tym świetle wszystko wygląda gorzej niż  zazwyczaj .Mąż mnie drażni , córka , kot sąsiadów ciekawsko zaglądający do ganku.  szczekanie psa , No normalnie wszystko .Bilet już kupiony .Przy okazji dowiedziałam się że rozkład jazdy wiszący w poczekalni dworca jest nieaktualny i trzeba w internecie sprawdzać połączenie to wtedy będzie dobrze .Następnie zrobiłam rekonesans w celu ominięcia schodów prowadzących na peron .Perspektywa szarpania się z wózkiem (około 8 kg) Jaskiem (15 kg) i bagażem podręcznym (około 4 kg w tym jedzenie na cały dzień )to jakoś mi się nie uśmiecha .Mogłabym kombinować znosząc wszystko po kolei .No ale bez przesady kochani mamy XXI wiek a nasz dworzec utknął w średniowieczu .Dziś więc obczaiłam zejście dla sokistów .Mam nadzieję ,że nikt mi nie wlepi mandatu za poruszanie się w strefie ,,ZAKAZ WSTĘPU"bo zwyczajnie za siebie nie ręczę w tym momencie .Ale cóż mi pozostaje oprócz wiary w ludzi .Nic .Chociaż na pomoc ludzi przy znoszeniu tudzież wchodzeniu liczyć nie mam co .Podczas ostatniej wyprawy patrzyli się na moje wyczyny jakby co najmniej zobaczyli u mnie dodatkową parę rąk ale nikt nawet nie drgnął .Ot taki żywot .Faktem jest że nie zamierzam powtarzać tego doświadczenia więcej a podróżować PKP jestem zmuszona bo w dalszym ciągu nie wygrałam  w totolotka .Więc trudno choć nie całkiem darmo jak mus to mus .Dobrze że we Wrocławiu windę zainstalowali bo bym chyba osiwiała doszczętnie . Cóż jakoś to będzie .Mam nadzieje ,że wszystko się uda i wrócimy do domu z zabezpieczonym uśmiechem Jaśka .Wszyscy pytają czy nie mam obaw przed podaniem młodemu narkozy .Jasne ,że mam .Jednak stan jego zębów stanowi dużo większe zagrożenie niż uśpienie na czas zabiegu więc po prostu wybieram mniejsze zło .Wkurza mnie bo nie mam pojęcia jak zareaguje na narkozę a potem na wybudzenie ile to wszystko potrwa i w jakim czasie dojdzie do siebie .Cóż jutro na pewno uzyskam odpowiedź na większość pytań .Jutro a dziś aż mnie skręca .Ale co nas nie zabije to nas wzmocni .Po za tym zabieg będzie wykonywany w szpitalu a więc gdyby nawet coś się zadziało dostanie kompleksową pomoc .Lekarze opisywani  w samych superlatywach .Hm teoretycznie nie ma się czego bać a jednak nie potrafię tak sobie wyłączyć myślenia .Dobrze że małżonek dziś do pracy pojechał bo by miał chłopina przechlapane .Wszystkie nerwy na nim by się skrupiły .Jutro też zostaje w domu chociaż chciał jechać .Plusem długoletniego związku jest to że niektóre rzeczy wiemy o sobie do samego dna .Jedną z nich jest reakcja mojego męża na stres związany z krzywdą jaka się może dziać jego własnemu potomkowi .Nie wiem co się  dzieje wtedy z jego zdrowym rozsądkiem .Zupełnie traci poczucie rzeczywistości .Więc zostaje i koniec .Ograniczam stres dodatkowy do niezbędnego minimum .Po co  mam się publicznie użerać ze zdenerwowanym małżonkiem .Po za tym po 16 godzinach pracy i tak byłby bardziej przeszkodą .Ewcia jedzie jako odźwierna i dziecko do towarzystwa .Wynudzi się prawdopodobnie na maksa .Ale mam nadzieję ,że coś jej w główce zadymi bo jakoś tak lajcikowo podchodzi do młodego .A do niego nie da się po prostu zamontować części zamiennych .Więc mam nadzieje ,że ten wyjazd otworzy jej nieco oczy .Po raz kolejny pożyjemy zobaczymy . Ja swojego brata zaczęłam traktować jak "ludzia"dopiero kiedy wpadł z rowerem pod samochód i wylądował w szpitalu  więc w jakiś sposób jestem ją w stanie zrozumieć .Jednak tuszę , iż siostrzana miłość obudzi się u nas bez dramatycznych wyczynów .No i cieszymy się ostatnimi dniami wolności .Ja osobiście cieszę się,że wakacje się już kończą .Tęskni mi się za odrobiną ciszy i spokoju .Ewa do szkoły .Janek do przedszkola , mąż do pracy .Czego chcieć więcej .Kilka minusów jest .Lekcje trzeba będzie odrabiać , gonić gadzinę gimnazjalną do nauki  ,żeby dziad ale z wykształceniem .Młody na 7 do przedszkola a więc godzina na odstawienie i druga na powrót , czyli zostaje dwie wolnego .Zacznę chyba ćwiczyć , bo na te dwie godziny to mi się nie opłaca do domu wracać  .Bo cóż zakręcę się machnę miotłą i już trzeba będzie odebrać małego szkodniczka .Ciągnie go do dzieci niemożliwie .mam nadzieję ,że się odnajdzie w grupie i nie trafi się ani dzieciak w grupie ani rodzic który sprawi ,że Jasiek odsunie się od ludzi .Do tej pory jakoś tak się składało ,że trafialiśmy na wyłącznie życzliwe dusze .No ale mama zawsze była tuż obok , a teraz siam .No cóż i to muszę przeżyć .Tylko co ja zrobię z ta dziurą w czasoprzestrzeni ?Dwie godziny to niby nic , ale dwie godziny po nieprzerwanych trzech latach obecności o to już kupa czasu , z którym nie wiadomo co zrobić.No i kwestia przeorganizowania dnia .Koniec laby , wstawania kiedy mam ochotę , obiadków na ostatnią chwilę .Znów trzeba się wbić w sztywną zbroję dorosłej i rozsądnej prawie czterdziestolatki .Oj trzeba było sobie naleśników nasmażyć  .Najważniejsze w tym wszystkim jest to że mój mały autystyk zaczyna gadać .Na razie powtarza teksty z Myszki Miki ale przenosi je do codziennego życia i używa ich z sensem .Ostatnio zaskoczył mnie kompletnie , bez wahania wskazując na obrazkach przedmioty o które go zapytałam .Wprawdzie jeden raz tylko albo może aż raz .Najwyraźniej mówienie zaczyna mu się podobać .I radośnie po swojemu gada .Wykazuje przy tym cechy uzależnienia od bajek z myszą ale cóż zrobić .Jakoś to wszystko trzeba pogodzić .A więc śniadanko , marudzenie , bajka , wyjście na zajęcia (średnio do 4 godzin z trasą ) obiad , bajka , spacerek przed spaniem (około godziny w porywach dwie jak matka ma poczucie  winy po zjedzeniu blachy domowej pizzy )kąpanie i do spania i tak co dzień .Atrakcje oczywiście codziennie inne .Ostatnio rozpadł się nasz pojazd niezmechanizowany i przez chwilkę byliśmy uziemieni ponieważ Jasiek ma fazę na studzienki kanalizacyjne i zupełnie ignoruje fakt ,że znajdują się na ruchliwej ulicy .Po prostu każdą trzeba było nadepnąć i już .Więc o wyjściu po za podwórko nie było mowy bez zabezpieczenia małej rozbrykanej gadziny .A bez wózka to zadanie jest po prostu nie możliwe do zrealizowania .Na szczęście znalazły się przyjazne dusze gotowe pomóc w potrzebie .Adam i jego rodzinka zaoferowali się pożyczyć nam swój wózek .Naprawdę wielkie podziękowania .Ale na szczęście udało się już zdobyć pojazd na stałe i na szczęście nieźle się w nim Jasiek czuje bo za nic nie chce go na spacerze opuścić Więc nasze codzienne wyjścia wróciły do normy .Nie jest lekko ale i ciężko też nie .Można wytrzymać .Ale fajniej by było bez tych wszystkich atrakcji związanych z autyzmem .Ale jak się nie ma co się lubi to się cieszy tym co ma .

f

kurcze fajne te moje zarazy

O służbie zdrowia mój ulubiony temat

Stan uzębienia mojego synusia jest opłakany .Próchnica potoczyła się lawinowo i praktycznie zęby jeszcze nie urosły a już były chore .Obeszliśmy wszystkich miejscowych stomatologów .Powtarzająca się opinia -zostawić , nic nie robić bo to tylko mleczaki.I zostawiliśmy bo dwoje lekarzy może się mylić ale cale stado to już raczej nie .Tym sposobem spycholandii dentystycznej wylądowałam z młodym z Zielonej Górze gdzie sklęto mnie niemożliwie za stan uzębienia młodego .No cóż zniosłam to dzielnie .Jako że młody ma orzeczenie o niepełnosprawności zaproponowano usunięcie korzeni mleczaków pod narkozą .i wysłano na poszukiwanie ortodonty który wykona młodemu aparat .Byłoby git gdyby nie termin zabiegu na roku 2015 a do tego czasu co mam niby robić faszerować lekami przeciwbólowymi ?Najpierw zrypka że tak długo a potem jeszcze dłużej trzeba czekać .Ot taka ciekawostka medyczna .Coś mam pecha do tej naszej służby zdrowia .Na szczęście znalazłam inny ośrodek ,we Wrocławiu wprawdzie ale cóż jak mus to mus .Ten przypadek już opisałam wiec nie będę się powtarzała.Pierwszy termin nie wypalił ponieważ młody postanowił zapaść na ospę wietrzną .Nowy termin mamy na 28 sierpnia na godzinę 13 .Uwielbiam to po prostu to uwielbiam .Zamierzam wsadzić młodego  w pociąg .przegonić go od dworca do szpitala na nogach to niedaleko  jakieś 60 minut baaaaaaaardzo wolnego spaceru , we Wrocławiu będziemy o 11 30 więc i tak będziemy mieć niezły zapas czasu  .Teraz będzie łatwiej bo znam trasę .Kiepsko trochę będzie gdyż młody człowiek ma być na czczo  to będzie nie lada wyczyn utrzymać go w tym stanie , pić też mu nie wolno więc trzeba się modlić żeby nie było gorąco . Normalnie to on wypija około dwóch litrów codziennie sika też odpowiednio .Podczas jednej z wizyt u szanownej pani psychiatry stwierdziła mało błyskotliwie ,że on nie powinien tyle pić bo będzie dużo sikał ! Odkrywcze nieprawdaż ?Zlekceważyłam tą opinię  zalecenie i młody  pije według zapotrzebowania  .No tak ale ja o medycynie miałam .Z powrotem będzie łatwiej, mam nadzieję, bo młody powinien  odsypiać znieczulenie .Czy nie boję się podawać mu narkozy?Pewnie że się boję.ale bardziej przeraża mnie myśl ,że go cały czas boli , że nie usiedzi na fotelu , że nie da sobie otworzyć buzi i zrobić tych cholernych zębów ,że o usunięciu nie wspomnę.Kiedy byliśmy na pobraniu krwi do grupy krwi wystarczył fartuch żeby wyrwał do drzwi taranując wszystko po trasie .Jakoś go nie widzę siedzącego bez ruchu i dającego sobie manipulować w paszczy .Po za tym jeśliby chodziło u usunięcie wyrostka nie miałabym najmniejszych oporów przed znieczuleniem więc tym bardziej nie mam ich teraz ale obawy zostają .Zabieg ma potrwać około dwóch godzin .Czeka mnie niezła jazda .Potem pokój wybudzeń i trasa powrotna .Jazda samochodem odpada i zabranie ze sobą męża też .Co za dużo to niezdrowo .Facet naprawdę kiepsko znosi tego typu sytuacje a jego nerwy niech sobie zostaną  w domu tak będzie lepiej dla wszystkich zainteresowanych. w poniedziałek idziemy odebrać grupę krwi , musimy udać się do pediatry po zaświadczenie o braku przeciwwskazań do znieczulenia a przy okazji o wystawienie skierowania do CZD w Warszawie w celu wykonania młodemu badań metabolicznych .Poczekamy sobie pewnie na termin ale nam się nie spieszy mamy czas.No właśnie czas najwyższy zacząć kompletować zaświadczenia lekarskie na komisję  w grudniu kolejne podejście mam nadzieje ,że pójdzie w miarę sprawnie i tym razem dostanie grupę na trzy lata od razu no są tez duże szanse że nie dostanie wcale , bo pokazuje palcem jak coś chce a to już podchodzi pod ozdrowienie ale o tym pomyślę jutro jak mawiała pewna dama z południa .Potem udam się do laboratorium w celu zbadania poziomu hormonu stresu , który może mieć wpływ na moje poszerzające się gabaryty tudzież  zmniejszające wszystko inne .Ciekawe ,że w tym kraju idąc do lekarza trzeba mieć własną diagnozę , własne badania i własny plan leczenia a szanowny przedstawiciel świata lekarskiego pokiwa łaskawie uczoną głowa i jeszcze łaskawiej przybije pieczątkę lub tez nie. bo co mu się tu pacjent będzie wychylał .Ale bez tego leczenie się nie było by takie emocjonujące .

O mały włos

Mokra od deszczu droga
i słońce nieśmiało zerka
zza puchowej kołdry chmur
jakby mówiło mi
-spij jeszcze , nie wstał świt,śpij
niechętne na powitanie nadchodzącego dnia
którego przecież bez niego nie będzie 

ściana drzew za szybą
mija mnie biegnąc
w drugą stronę
jakby mówiły mi
-wróć .nie czas wyjeżdżać ,wróć
zaniepokojone szybkością mojej niespodziewanej ucieczki
która przecież nie ucieczka jest a oderwaniem

światła przede mną
obcego samochodu i alarm klaksonu
jakby wołał
-uważaj , nie nadszedł twój czas,uważaj
chce żyć , nie chciałam
na moment czas przestał trwać

uścisk zaspanych ramion
nos wtulony w zgięcie szyi i soczysty całus
jakby chciał powiedzieć
-kocham cię mamo , wszystko naprawi czas , kocham cie mamo
żałuje z tego dnia tylko tego że nie potrafi

Jak człowiek ma za dużo na głowie to powinien jeździć autobusem ha jeszcze jesień się nie zaczęła a ja już mam początki depresji chyba sobie kupie kwokę i będę się naświetlać.A na razie cieszę się słodkim sam na sam z synusiem , żadnego mamo gdzie jest to tamto o wanto ,żadnego kiedy obiad , a co a gdzie a po co .Wyjechali wszyscy inni domownicy i normalnie jest cudnie .Nie ma głupich zaczynam zbierać na wakacyjny wypad na przyszły rok .Jakby ktoś chciał dołączyć do zbiórki funduszy piszcie śmiało udostępnię numer konta

Przeprosiny , wycieczka i rękodzieło

            Dziś moja pociecha numer jeden wykrzesała z siebie przeprosiny w stylu który mnie mocno zaskoczył .Pozytywnie oczywiście .Po ostatniej scysji na temat tego co powinna nastolatka a czego nie .Atmosfera nieco się zagęściła a mój poziom tolerancji znacznie się obniżył.Więc moje dziecko stwierdziło ,że jest jej przykro bo wie ,że źle zrobiła i nie liczyła się z moimi uczuciami i dalej w tym górnolotnym tonie  do tego oczyska pełne łez .No i jak tu nie wybaczyć gadzinie .No i popędziła do szkoły .Małżonek mój przyszedł z pracy i opowiedział mi jak sobie z córcia porozmawiali wczoraj od serca .No i jakoś tak znajomo mi ta gadka zabrzmiała.Mój robaczek malutki powtórzył mi po prostu co od taty usłyszał.Ech losie a już miałam nadzieje ,że coś jej w końcu w tym pustym łebku zaświta  ale nic to i na to przyjdzie czas .
            Młody dziś spędził kolejny wspaniały dzień .Oczywiście nie obyło się bez płaczu ale na ogół było super .Coraz lepiej kontaktuje, zaczyna wykonywać polecenia , komunikuje się w sposób zrozumiały i konkretnie pokazuje o co mu chodzi , bez jęczenia ,zaczyna pokazywać paluszkiem , naśladować dźwięki .Ma nadzieje ,że im dalej tym będzie lepiej .Jak sobie oglądam filmiki nakręcone w zeszłym roku  z nie dowierzaniem porównuje postęp jaki się dokonał .To niesamowite .Po rozpoczęciu terapii   w lutym .Młody idzie jak burza .Po raz kolejny przekonałam się ,że instynkt to coś czemu warto ufać .
              Męża pozostawiam w spokoju .Chłopina nie życzyłby sobie być bohaterem mojej pisaniny a ja obiecałam sobie że będę pisać o małżonku tylko miłe rzeczy więc rzadko będzie tu gościł .Wredna jestem ale to cala ja.
Dziś znów byliśmy u cioci Anetki tym razem udało nam się wypić kawę , oplotkować kogo się dało jak komuś się nie czkało przepraszamy  , czasu nam zabrakło .Następnym razem .Ciocia zrobiła pyszne spaghetti ,wydobyła ciasto , czekoladę i moja dietę szlag trafił po raz kolejny .Mam naprawdę silną wolę robi ze mną co chce .Mimo licznych wpadek i tak schudłam 3 kg w tym miesiącu .
zrobiłam dziś łabędzia

trójkąciki składałam jak młody był na zajęciach .Ten egzemplarz powędruje do mojej szwagierki K .A co mi tam zrobię sobie nowy .Na razie zbieram kartki , nowych szkoda .Jakby ktoś miał na zbyciu kolorowe kartki mogą być jednostronnie zadrukowane to ja z przyjemnością przygarnę .No i na tyle dziś .Zmykam do spania .Prysznic , kanapka i lulu .Za jakiś czas znów tu zajrzę .a tym czasem padam z nóg

Nie ma tak dobrze

         Żeby nie było za kolorowo Janek od czasu do czasu przypomina ,że nie wszystko jest tak jak być powinno .Więc na ostatnich zajęciach również pokazał pazurki .Płacz, wyrywanie się a potem kurczowe wczepienie się na rzepa .Teoretycznie jestem psychicznie przygotowana na tego typu akcje z jego strony ale racjonalnie to się do tego podejść nie da , kiedy twoje prywatne dziecko zachowuje się jakby miało iść na tortury .Tym bardziej,że po zajęciach wybiega z sali uśmiechnięty od ucha do ucha i pełen werwy do nowych psot .Mimo wszystko nie jest łatwo słuchać tego płaczu .Raz na jakiś czas zdarza mu się takie zachowanie i co zrobić .Po prostu trzeba przeczekać .Łatwiej jest po prostu powiedzieć niż zrobić ale co robić jak się nie ma wyboru?Może z czasem przywyknę tak po prostu .W końcu mam go od niedawna .Cóż to jest te prawie trzy lata w porównaniu z tymi które jeszcze nadejdą .Powróciłam do wertowania internetu w poszukiwaniu nowinek na temat autyzmu .Natknęłam się na artykuły szkalujące min homeopatyczne metody pomocy .Wkurzające jest wrzucanie wszystkiego do jednego worka .Janek otrzymuje kolejną serię ,,magicznych '"ampułek homeopatycznych magicznych bo dla mnie to co się dzieje po ich podaniu to cud  .Teraz mały zaczyna naśladować słowa usłyszane w bajce , rozbiera się sam , pokazuje paluchem rzecz którą chce dostać .Najnowsza umiejętność to inicjowanie zabawy .On jest stroną prowokującą .A jeszcze dwa tygodnie temu mogłam sobie pomarzyć o czymś choćby w tym rodzaju .Więc dla mnie to magia .Martwi mnie ta jego galopująca poprawa , gdyż istnieje obawa ,że zakończy się moje byczenie i trzeba będzie wrócić z niechęcią do pracy .Komisja w listopadzie pożyjemy zobaczymy .Na razie cieszy mnie każdy kroczek naprzód i każdy w tył .Jak np płacz przed zajęciami , czy niepamiętanie wcześniej mówionych słów .Młody zaczyna gadać dużo po swojemu .Odnoszę wrażenie ,że połyka niektóre litery  .Z przyjemnością powtarza słowa które go rozśmieszają .Potrafi wtedy biegać cały dzień i jak katarynka powtarzać .Dziś na tapecie była gruszka .Postronnemu osobnikowi trudno by było dopatrzeć się w tych jego głoskach jakiegokolwiek sensu ale ja słyszę .Może być też tak ,że po prostu bardzo chce to słyszeć ale tym będę się martwic kiedy indziej .
     Dziś było całkiem sympatycznie .Poszliśmy sobie na spacerek do szwagierki kierunek Słone tuż przed Żukowicami .W jedną stronę 1,5 h wolniutkim spacerkiem zacienionym poboczem drogi krajowej , nazbieraliśmy po trasie nakrętek ,nie można tak po prostu mieć pustych przebiegów .Objedliśmy ciocie z ciasteczek ,Jasiek oczywiście  wysępił kisielek z kawałkami owoców .Próbował powiedzieć kisiel ale się wkurzył i zakończył na powiedzeniu am i zaciągnął ciocię do odpowiedniej szafki .Potem fru do domu , obiadek dla pana męża i słodkie leniuchowanie , gdyż młody padł jak kawka. Wczoraj byliśmy na drugim końcu miasta a właściwie za drugim końcem miasta .Odebraliśmy wózek id cioci Anetki , zobaczyliśmy jak Wiktor stawia swoje pierwsze trzy kroki .Czuprynę mu mama przystrzygła i fajnie wygląda jak na amatorską robotę .Potem powędrowaliśmy na drugi koniec wsi do oryginalnej cioci Jankowej tudzież mej szwagierki
I jak to sobota po południu trafiliśmy na jedzonko , grilowany boczuś , kaszaneczka (no pewnie że z biedronki) i przepyszna sałatka tudzież szaszłyki ale sałatka była po prostu genialna szczególnie w połączeniu z sosem czosnkowym .Mniam .Jasiek dorwał się do basenu i nie było siły jak by go z niego wyciągnęła oprócz grawitacji o czym przekonał się dość boleśnie lądując po drugiej stronie .Awanturował się jednak nie z powodu upadku ale protestował ,bom go z powrotem nie wrzuciła do wody .No ale na szczęście przybył mój książę z białym rumakiem (czytaj oplem przyjechał mąż mój osobisty )i zapakowałam gostka do auta chociaż protestował nadal .Poddał się jak zobaczył folie bombelkową .No i jakoś dotarliśmy do domu .No i wczorajszy dzień jakoś taki minął szybko i ten dzisiejszy  też . Niekończąca się niedziela dobiega końca .Młody bawił się nieźle , przyprawił ciocie o zawał wdrapując się uparcie na schody tudzież na usypana stertę gruzu po remoncie .Ale jakoś to przeżyła .No i po powrocie zjedliśmy trochę kotlecika , ciasto  .Poawanturował się z tatą o to kto ma większe prawa do telewizora .Tata wygrał ale na szczęście starsza siostra ma komputer z działającym głosem .Potem zaciągnął mamunię na trampolinę do sąsiadów ,potem poszedł sprawdzić czy wszystkie kurczaki są na swoim miejscu .Były .Potem jeszcze sprawdziliśmy czy jakimś cudem śmieci ze strychu sobie poszły ale nie poszły .No to poszliśmy nalać psu wody i koniec dnia.Zakomunikowałam mężowi ,że od tej chwili to jego syn i zabrałam się za namaczanie swej osoby .Tata uśpił zarazka , ja sobie wlazłam na internet .No i dzień czas zakończyć .Od jutra znów zaczynamy codzienny maraton .

O autyźmie tym razem i o trudnych wyborach

Nie jestem pewna o czym chciałam dziś napisać .Jakaś taka nerwowa jestem , zgaszona , nic mi się nie chce.
Nie mam ochoty na towarzystwo innych osobników swej rasy i w ogóle bez kija nie podchodź  .Tak mi dziś przyszło do głowy,że co bym nie zrobiła , powiedziała to zawsze znajdzie się ktoś lepszy lub gorszy ode mnie .Młody dochodzi do siebie a co za tym idzie wymaga coraz większej uwagi i zainteresowania .Zaczyna mi brakować sił i pomysłów na wypełnienie mu czasu w szczelny i zorganizowany sposób .Na moje szczęście zainteresował się w końcu magiczną skrzynką (tv)wprawdzie wybiórczo gdyż przez cały czas mógłby na okrągło oglądać myszkę miki ale  to i tak lepsze od sportu i pogody tudzież wiadomości .Zaczynają mnie irytować opinie ,że po Janku nie widać autyzmu a wręcz nie różni się od innych dzieci ,Pogratulować spostrzegawczości .Po pół godzinie przebywania w towarzystwie mojego małego ,,obcego"nie można raczej stwierdzić jaki jest .Wielu ludzi patrzy na dzieci takie jak Janek poprzez pryzmat zasłyszanych bzdur .Autyzm to nie tylko zamknięte  w swoim świecie dziecko , siedzące na dywanie i kołyszące się rytmicznie w przód i w tył ze śliniakiem na szyi do tego brzydkie niemiłosiernie .Odmian autyzmu jest wiele .Każdy przypadek jest indywidualny .I nie da się go sztywno zaszufladkować w określone ramy .Mój syn czasem jest zupełnie ,,normalny"Uwielbia się przytulać , sam inicjuje kontakt .Nie boi się ludzi .Nie układa zabawek w określony schematem sposób. Nie krzyczy ze strachu .Ale nie mówi .Nie wykonuje poleceń ,
Nie zdaje sobie sprawy z zagrożenia jakim jest np.wbiegnięcie na jezdnię , czy wdrapania się  na parapet ,.Nie dociera do niego ,że potrzeby fizjologiczne załatwia się do nocnika tudzież wc i radośnie sika w pieluchy .Puszczony bez zabezpieczenia potrafi cichutko przykucnąć i dokładnie wysmarować się kupą od uszu po stopy a potem przybiec i radośnie zaprezentować swoje dzieło za wszelka cenę starając się przy tym wdrapać na kolana mamy oczywiście .Tak obrzydliwe ale dla mnie dla niego to świetna zabawa nic więcej .zapach mu nie przeszkadza bo go po prostu nie czuje .
     Lubi dzieci ale nie potrafi się bronic przed agresją .Jako ,że nie pozwalam mu oglądać nowoczesnych bajek nie jest naładowany wizją przemocy i zupełnie nie zdaje sobie najwidoczniej sprawy ,że takie coś istnieje .Kiedy jakieś dziecko zabierze mu zabawkę , krzywi się ale pozwala na to zostawia przedmiot i odchodzi Niestety dzieciaki czasem na tym nie poprzestają kiedy dostrzegają że mały się wycofuje zaczynają mu dokuczać .Wtedy interweniuję chociaż staram się ,żeby postarał się sam sobie poradzić .W końcu nie zawsze będę obok.Łapię się na tym ostatnio ,że uciekam od syna w nikomu niepotrzebne czynności .tłumacząc sobie ,że teraz już nie muszę tak nad nim wisieć 24 na dobę .Gówno prawda , powinnam piznąć wszystko i nie robić nic innego tylko zając się dzieckiem ale jakoś tak coraz bardziej jestem tym wszystkim zmęczona .Przeraża mnie to trochę .Może dopadła mnie obojętność , zaczynam się poddawać ?A może tylko powinnam więcej spać .Bo nawet teraz zamiast zażyć kąpieli i uderzyć w kimono ślęczę przy komputerze a Jasiek słodko sobie w tym czasie chrapie .I rezultat będzie taki ,że radośnie o 5 rano wstanie mój skowronek gotów do działania a ja oczy na zapałki i wapno do lasowania mózgu w szklance inki .Za stara jestem na zarwanie nocy .Długo potem odczuwam skutki a to na trzeźwo .Masakra jakby tak jeszcze do kompletu kac .Nie to zdecydowanie nie dla mnie .Zdecydowanie również  w ostatnim czasie działa na mnie  bardzo negatywnie słuchanie opinii ,że godne podziwu jest moje podejście do Janka .Nie jest .To zwykłe zaangażowanie , niezbędne minimum , gdybym się postarała bardziej , więcej popytała, poczytała , gdybym umiała lepiej zorganizować swój czas na pewno byłoby wiele spraw i instytucji które mogłyby mi pomóc w byciu najlepsza mamą .A jednak odpuszczam . Nie szukam .Nie wariuję .Robię tylko co mogę i nic więcej.Wiem ,że jeśli zaistnieje taka potrzeba uruchomię wszelkie możliwe i dostępne metody aby dać Jankowi szansę na w miarę normalne i samodzielne życie  w przyszłości.Na razie wystarczą mu wielo kilometrowe przechadzki, moje towarzystwo, granatowa koszula i kucyk Edziu, ćwiczenia z panią Beatką i Panią Asią .O reszty równie wspaniałych pań ma wakacje .Nie mogę się doczekać sierpnia i wizyty u dentysty .Niech ten temat też w końcu się zakończy .Nie ma szkliwa , nie będzie miał .Dlaczego? bo taka jego uroda i już .Od miesiąca podaję młodemu znowu ampułki cudów  .Rezultat jest taki ,że mam obawy , czy na listopadowej grupie dostaniemy kolejne orzeczenie .Bo jeszcze mówić może do tego czasu zacznie .Na razie dopadł się do Ewy .Wykrzykuje jej imię bez przerwy i wciąż .Tak jak wcześniej szczekał całymi dniami z Aresem tak teraz z uporem maniaka wrzeszczy imię siostry .Od września do przedszkola .Co ja zrobię ze sobą przez ten czas .na sen za krótko , na cokolwiek innego też .Po prostu nic nie będę robić i już .
Dzisiaj jestem jakaś taka nie do życia , bo uświadomiłam sobie ,że chociaż zarzekałam się ,że będę zupełnie inna staję się dokładnie taka jak moja rodzicielka ,Różni nas tylko stan postrzegania świata mój jest obrzydliwie trzeźwy niestety.Mimo wszystko to co mi wbijała do głowy nie spłynęło jak woda po gęsi .Okazało się ,że mam granice, wiem co mi wolno i na ile mogę sobie pozwolić .Czas pokazał ,że zasady moralne są głębsze niż mogłam sądzić i ze jestem w stanie zrezygnować z kawałka siebie dla dobra swojej małej rodziny .smutne to ale prawdziwe .Krowa która dużo ryczy mało mleka daje .Ciociu Anetko chociaż trafiła się okazja nie skorzystałam , Dlaczego ?Nie umiem powiedzieć .Po prostu nie umiem .Może jestem głupia a może nadal jednak gdzieś tam tli się jakaś iskierka .A może nie chcę być taka jak wszyscy .A może nie potrafię .Jutro pewnie mi minie .Za dużo się tego wszystkiego na raz dziś widocznie zebrało .Czas odpłynąć w objęcia Morfeusza .Czasem warto zrezygnować z mrzonek .Potem jakoś tak lżej na sumieniu i na sercu .Chociaż następnym razem kto wie ?

Ach te dzisiejsze dzieci .Ewa pilnuje brata

Minął tydzień i co z tego .

   Ospy koniec .Na szczęście bez komplikacji , blizn i rozdrapanych strupków .Ubiegły tydzień spędziliśmy jednak we względnej izolacji .Chociaż miło było wyjść sobie z domu .z braku chęci na długaśne i bezowocne spacery bez określonego bliżej celu .Postanowiłam zabrać się w końcu za ogródek .Po czterech dniach wożenia ziemi z jednej strony domu na drugą ,ku niesamowitej radości młodego , który miał zajęcie przy którym niemiłosiernie się każdorazowo usmarował po czubek głowy .Tudzież zdziwieniu sąsiadów tą jakże kobieca i pełną wdzięku pracą .Zakończyłam prace przewoźnicze cap za grabie  coby te himalaje doprowadzić do stanu wielkiej równiny .I tu również młody zaszalał turlając się po świeżo nawożonej ziemi tudzież jeżdżąc po niej swym zielono-żółtym traktorkiem .Ziemię z brodzika trzeba było znów wyciągać wiadrem .No ale jak  już skończyliśmy prace wyrównawcze wpadłam na genialny moim zdaniem pomysł wydzielenia części ogrodu na owocownik (tak wiem wymyślam nowe słowa ) a więc mięta , rabarbar , truskawki , maliny , z czasem krzewy porzeczki czerwonej tudzież agrest .No i uzbrojona w wizję , sadzonki , oraz szpadel rozpoczęłam samobójczą akcję pt ,,przekopię sobie kawałek ogrodu (tak ten na który wcześniej nawiozłam sobie pracowicie stertę ziemi .No ale się zawzięłam i przekopałam  zrywając darń .Calutki dzionek mi zeszło gdyż niesamowicie sucho jest .Lato to jednak nie jest najlepsza pora na prace ogródkowe ale co tam jak nie teraz to kiedy ?Na jesień pada , w zimie mróz , na wiosnę znowu pada , no to niech już będzie to lato .No to przekopałam znowu wyrównałam i wysłałam smsa z prośbą o sadzonki truskawek w ilości sztuk 50 do siostrzenicy nie swej ale małżonka mego (no to moja też tak jakby przez zasiedzenie )Nadmienię iż z siostrzenicą jesteśmy z jednego rocznika .Taka premia jak się chłopa znajduje o pokolenie starszego .Ale nie narzekam .Wróćmy do sadzonek .Wsiedliśmy do naszego brudno-białego opelka i po sadzonki .Wieczorkiem już zakotwiczyły w ziemi  przynajmniej taką mam nadzieje .Wykopałam rabarbar i z taką samą nadzieją jak przy truskawkach przeniosłam .Następnie jak już młody osobnik poszedł w objęcia Morfeusza obficie podlałam swój świeżutko utworzony zagonik .Starsza pociecha pomagała mi niechętnie w tworzeniu mojego epokowego dzieła .W perspektywie miała dłubanie w ziemi lub zajęcie się rodzeństwem swym w ilości sztuk jeden .
Po mych pracach pozostało otrzepać chwasty z ziemi i popakować do worków.No a po za tym jakoś tak pozytywnie .Janek w dalszym ciągu nas zaskakuje .Pozytywnie oczywiście .Wybitnie poprawiła się u niego koncentracja i zrozumienie .Odnoszę wrażenie ,że bardzo chciałby opowiedzieć mi o wielu sprawach ale nie umie przekroczyć bariery jak gdzieś tam w nim tkwi .Jednak po swojemu zaczyna się komunikować w sposób dość klarowny i zrozumiały przynajmniej dla mnie .Tak jak poprzednio po podaniu kolejnej dawki ,, magicznego" leku pojawia się coś nowego.Mnie najbardziej cieszy ,kiedy robi to o co poproszę.Czasem jeszcze muszę go pokierować , popchnąć we właściwą stronę ale idzie mimo wszystko do przodu .Nie liczę na to że będzie recytował Szekspira z pamięci ale kto wie może  mam w domu sawanta .Najfantastyczniej jest rano kiedy mówię mu żeby poszedł dać Ewie buziaczka i zrobił moja moja Ewunia a szkodnik pędem wdrapuje się na śpiący jeszcze smacznie starszy egzemplarz i radośnie ją obślinia lekko podduszając .albo jak wdrapie się na kolana tak bez okazji i przytuli sam cmoknie albo nawet ugryzie w ucho.Jak przyjdzie się powygłupiać albo poukładać kształty na pociągu .Jest prawie normalnie .Martwi mnie trochę podejście młodego do przemocy .Martwi bo nie umie się bronić .Kiedy ktoś inny narusza jego przestrzeń , stoi jak zaczarowany . Odsuwa się potem znów i w końcu odchodzi .Może jak pójdzie do przedszkola to się to zmieni .Nie chodzi mi oczywiście o to żeby tłukł inne dzieci ale żeby umiał jasno określać swoje granice .Poprawiło się spanie chociaż całe przespane noce dalej można policzyć na palcach i tak jest ok 2 pobudki w ciągu nocy bez wyrywania się i niesamowitego płaczu i tak są sukcesem jak dla mnie .Dziecko z autyzmem to nie wyrok to czas na naukę pokory , cierpliwości, tolerancji i wyznaczania sobie nowych granic .Nie zawsze mam w sobie dość cierpliwości ale nie mam wyboru i muszę się zmuszać do robienia czegoś wbrew sobie .Ale w ogólnym rozrachunku wychodzę na tym całkiem dobrze .Autyzm to nie wyrok , tylko ciężka harówka , każdego dnia od nowa bez urlopu , wychodnego czy choćby wolnej godziny ale warto to wszystko przejść ,żeby poczuć na ramionach uścisk malutkich rączek kiedy wszyscy ci powtarzali w koło że dzieci z autyzmem się nie przytulają .Są pewnie takie które tego nie robią .Mój robi i to bardzo chętnie .chociaż czas kiedy nie dął się nawet dotknąć palcem a na przytulenie reagował wrzaskiem  i naprężaniem całego ciała mam cały czas w pamięci .Robi wiele rzeczy których miał jeszcze długo nie robić .Np odnosi buty na półkę , czy wyrzuca śmieci do kosza .Pewnie bez terapii i mnóstwa czasu do dziś by taki był .Na szczęście nie jest .Na szczęście dla niego oczywiście.Dziś byliśmy w Sławie .W porównaniu z tym co było w zeszłym roku , teraz oprócz tego że nie mówił i żywiołowo wyrażał swoją fascynację,, piju piju" nie wyróżniała się w tłumie .Żeby nie było kolorowo .nie ma jeszcze wypracowanego poczucia zagrożenia wobec czego z uporem maniaka lazł na głęboka wodę .Mimo kilku zachłyśnięć woda lazł dalej .Więc najbezpieczniej byłoby gościa przywiązać do drzewa na sznurku .Ale obawiam się że zostałoby to dziwnie przyjęte wobec czego zmuszona byłam się namoczyć .Ale i tak było fajnie .Spaliłam się na skwarek Jasiek na czekoladkę a Ewka zaprezentowała się w nowym bikini .Tatko został w domu .No i niech żałuje ominęły go fajne godzinki nad wodą .Kolejny wypadzik w poniedziałek jak nam oczywiście nic nie wypadnie .Mąż mi dziś ugotował zupkę , podlał roślinki nakupił bananów , i psu dał wody w mojej jedynej misce do noszenia prania ale cóż jeden byk mógł mu się przytrafić  .Po prostu jest kochany .Az dziwnie jakoś ,To przez ten upał na pewno ale trzeba się cieszyć chwilą a nie zastanawiać nad motywami .Znów nie mam na co narzekać cóż za mało polska postawa .Jutro wracamy na zajęcia ciekawa jestem czy zareaguje znów płaczem czy potraktuje mnie łaskawie.No cóż niedługo się przekonam.Wypożyczyłam sobie książkę miało byś liryczne romansidło a jest historia o mamie atyka ,, Lokator" Sandry Brown .Pouczająca historia niesamowitej matczynej miłości i bezinteresownego poświęcenia zupełnie obcych ludzi w czasach kryzysu .Polecam serdecznie warto po nią sięgnąć .Ciekawy jest watek matki niepełnosprawnego chłopca . jej walki o niego ,samotności , poszukiwaniu i nadziei na jeden maleńki cud

Przymusowy areszt domowy

               Siła wyobraźni bywa ogromna  .Szkoda tylko że z realizacją marzeń już nie tak łatwo i wraz ze świtem trzeba otworzyć oczy a tu niespodzianka znowu to samo .Chrapiący małżonek ,chrapiąca jeszcze smaczniej pociecha numer jeden , Moje jedno otwarte oko z nadzieją ,że najmłodszy szkodnik pokwęka i może jednak jeszcze ze dwie godziny pośpi .Płonne nadzieje  ,rzut oka na zegarek tak piąta rano to najodpowiedniejsza pora na koniec snu .Więc otwieram drugie  oko i czekam na tupot bosych stup .Nie długo muszę czekać .Oto nadciąga huragan Jan  z butlą w jednej dłoni i koszulą w drugiej jak najbardziej wyspany .Źle by nie było , gdyby nie fakt iż od stóp do głów pokryty jest kropeczkami ospy a według zaleceń mamy 5 (pięć dni)siedzieć plackiem w domu .Że też nie prosiłam o jakieś relanium (dla  mnie oczywiście )Mój egzemplarz jest kochany , pocieszny radosny jednak po trzech dniach izolacji stan ten ulega ciągłemu pogorszeniu .Młody chce 110% uwagi, jęczy , piszczy , płacze , marudzi  .Masakra jakaś .Bawimy się ale normalnie nie mam sił .Inwencja twórcza nie jest wymagana gdyż mój egzemplarz ma kilka ulubionych zabaw , które nie przerywane mogą być wykorzystywane nawet kilka godzin z przerwami na jedzenie .Taki zonk od natury .Fakt że zmora mała nieco zwolniła tempo ostatnio ale i tak lata jak szalony w tą i z powrotem wykazując ewidentne zadatki na sportowca  w chodzeniu długodystansowym .Po zakończeniu kwarantanny mamy więc w planach spacer na Wojszyn (dystans od nas do celu jakieś 12 km )i założę się ,że do wózka nie wsiądzie .Ewcia oswaja się z tą myślą -kiepsko jej idzie ostatnio jakoś nie lubi chodzić .Ciekawe dlaczego ?Wszystkim nam przyda się świeże powietrze .Bez dwóch zdań .Póki co muszę jeszcze jutro wytrwać i nie uszkodzić smarkacza czasami .Bo przecież to nie jego wina ,że ma areszt .Jednak jak na co dzień mam się egzemplarz wybitnie radosny i zadowolony z życia a potem pokazuje się taka zaraza to tylko złapać za koszulę i do drewutni .Niestety nie mamy drewutni .
          Ewcia ma już wakacje .Pierwsza klasa zakończona wyróżnieniami dwoma  w konkursach międzynarodowych .jednym w wojewódzkich .tudzież miejscem III za grę w piłkę nożną .Leniwiec przebrzydły od wczoraj się byczy .Smutna minka bo kasy za świadectwo w tym roku nie ma a tak dwie stówki by były plus ewentualne stypendium .No ale jak się nie ma co się lubi (czytaj czerwony pasek na świadectwie )to się lubi co się ma (czytaj blokada na internet i kieszonkowe w standardowej wysokości )blokada na internet nie jest bezpośrednio związana z zakończeniem roku .Dziś za to wywiało mi dziewczę na rower .Czyli efekt mógłby być jakby tak dłużej stosować metodę odcięcia internetowego /Ale nie ma co w końcu wakacje są .Jednak korzystanie z komputera uzależnione jest od kilku odpowiedzi twierdzących .takich jak np.
-Wyniosłaś śmieci
-Pokój posprzątany?
-Posiłki zjedzone ?
-Zabierzesz młodego na godzinkę na plac albo na trampolinę ?
-Pójdziesz do sklepu?
-Pomożesz mi ogarnąć dom?
Po udzieleniu odpowiedniej odpowiedzi na powyższe pytania .Twierdząco odpowiadam na to jedyne ale powtarzane bez wytchnienia
-Mamo mogę komputer ?
Tak wiem ,że proporcję są zaburzone .Jednak patrząc z perspektywy czasu - adekwatne .Gdyż sprzątanie zajmuje dwie godziny z przerwą na kawę i zajrzeniem na FB a użytkowanie komputera nie zakłócone przez żadnego rodzica -bez ograniczeń czasowych .Tak wiem kontroluje to-przynajmniej tak mi się wydaje .Jak jutro nie zapomni udać się na msze do pobliskiego kościoła odzyska chwilowo dostęp ale na szczęście na krótko , na pewno coś przeskrobie w niedługim czasie więc lepiej żeby się nie przyzwyczajała.Mąż dziś poszedł na nockę , dzieci smacznie śpią a ja siedzę sobie na piłce do ćwiczeń i tworzę .Bo co tu można innego robić .Niedobra ta moja zapominalska cholera ale jak idzie do pracy na noc to jakoś tak za pusto w tym domu .Nic to spróbuje złapać trochę snu .Niedziela czy nie pobudka o piątej no może kwadrans po .

Zjeść coś czy nie zjeść ?Oto jest pytanie .Zdjęcie z roczku Janka a ja ciągle nie wiem .

Nie do końca stracony rok

       Zapomniał oczywiście że zapomniał no bo niby czemu miałby pamiętać.W zeszłym roku fuksem zaliczył bazę i rocznicowym prezentem została tarka jarzynowa z pojemniczkiem na  warzywa w kolorze fioletowym , nierdzewna oczywiście .A w tym lipa .Za to od żony dostał kosmetyka i całusa soczystego wraz  z najlepszymi życzeniami   z okazji 6 rocznicy ślubu naszego i 15 wspólnego pożycia .Burak no ale trudno czego wymagać od faceta , któremu zdarza się do małżonki swej osobistej powiedzieć CHŁOPIE -to mi powinno dać do myślenia (na szczęście incydenty takie mają miejsce sporadycznie i nie w sytuacjach osobistych wybitnie ).To już by mi dało do myślenia .Ale faktem jest że zapomniał jak zwykle o urodzinach Ewki i o rocznicy też gdyż dwie te epokowe daty następują tuż po sobie .Oczywiście przeprosił za dni parę za swe gapiostwo ale niecne podejrzenie,że zapomniał bo nie koniecznie ma co świętować tak mi wlazło w łeb ten mój tleniony że masakra .No bo pewnie nie kocha , znudziło mu się po po tylu latach to już wszystko opada a nie tylko liście .Ot durna pokręcona logika babskiego rozumowania .Ale na szczęście się ogarnęłam i doszłam do siebie . Chociaż  przykro mi nieco było i nadal czuję lekki niesmak .
    Na osłodę porażki ślubnych dat .Ewcia mi przytaszczyła ze szkoły zaproszenie na podsumowanie roku szkolnego .Mąż zaproponował z własnej i nieprzymuszonej woli pozostanie z  Jaśkiem a my z córcią ruszyłyśmy na galę .Otrzymała dyplom podsumowujący osiągnięcia i książkę .Cieniutko  dyplom tylko jeden i książka chudziutka .Paseczka na świadectwie nie będzie w tym roku .Zakończymy rok średnią 4,1 Czuję niedosyt .Jednak ma latorośl obiecała przypieczętowując małym paluszkiem ,że druga i trzecia klasa zakończy się na auli , z szarfą i dyplomem dla rodzica czyli mnie .Pożyjemy , zobaczymy .Wysiedziałyśmy dwie godziny i czmychnęłyśmy przed końcem do domu gdyż rozdzwoniła się gorąca linia Dom - matka ..Mąż dzwonił gdyż młody raczył zapaskudzić pieluchę i nie wiedział chłopina czym  posmarować po zakończeniu czynności myjących .O dziwo po powrocie do domu ,cisza błoga i miła dla uszu .Mąż leży ,Jasiek leży butla w garści a właściwie w paszczy oczka malutkie ,świeżutki ,pachnący , nakarmiony i prawie uśpiony .Mąż pozmywał , pochował pierożki które pracowicie od wczoraj lepiłam .Kochany jest no nie ? Nie spodziewałam się tyle dobroci .A tu patrz masz babo niespodziankę .Myślę ,że to rocznicowe wyrzuty sumienia spowodowały ten stan rzeczy .Jednak nie ma co się zastanawiać nad powodami .Fajnie było wejść do mojej kochanej kuchni bez potrzeby natychmiastowego zabrania się za porządki .Oczywiście i tak kilka rzeczy do poprawienia znalazłam ale nie ma co czepiać się drobiazgów .Fajnie było i już .  To małżeństwo chyli się ku upadkowi ,chłop zmienia dziecku pieluchę , zmywa , sprząta , nie narzeka .Coś się szykuje , bez dwóch zdań .Pożyjemy zobaczymy .Może to tylko kolejny kryzys wieku średniego .Cieszę się chwilą .Rozczarowało mnie zakończenie roku nie powiem , bo moja kolekcja świadectw zyskała lukę jak to świadectwo będzie wyglądać przy tych poprzednich no ja się pytam jak ?No tandetnie normalnie .Ogólnie dzień ok .Jasiek spokojnie znosi izolację konieczną dla jego świeżo wyhodowanych kropek ospy .Jeszcze tylko trzy dni siedzenia w domu i pójdziemy sobie na dwór .Tra la la .Dziwnie się jechało tylko z Ewcią .Odruchowo mi wzrok leciał do tyłu na fotelik .Dwie godziny bez rzepa masakra .Ale dałam radę ani razu nie zadzwoniłam jak sobie radzą , nie patrzyłam na zegarek ani nie marudziłam Ewce ,co chłopaki tak robią i jak sobie radzą .Najgorsze było wskoczenie w wyjściowy komplet tudzież obuwie na obcasie .Co ja się na klęłam pojęcia nie macie .W końcu obuwie zdjęłam i prowadziłam na boso , no w tych butach to się po prostu nie dało i już ale dałam radę .Czyli dobry ten dzień i zakończenie roku też niezłe mimo wszystko .