Przeprosiny , wycieczka i rękodzieło

            Dziś moja pociecha numer jeden wykrzesała z siebie przeprosiny w stylu który mnie mocno zaskoczył .Pozytywnie oczywiście .Po ostatniej scysji na temat tego co powinna nastolatka a czego nie .Atmosfera nieco się zagęściła a mój poziom tolerancji znacznie się obniżył.Więc moje dziecko stwierdziło ,że jest jej przykro bo wie ,że źle zrobiła i nie liczyła się z moimi uczuciami i dalej w tym górnolotnym tonie  do tego oczyska pełne łez .No i jak tu nie wybaczyć gadzinie .No i popędziła do szkoły .Małżonek mój przyszedł z pracy i opowiedział mi jak sobie z córcia porozmawiali wczoraj od serca .No i jakoś tak znajomo mi ta gadka zabrzmiała.Mój robaczek malutki powtórzył mi po prostu co od taty usłyszał.Ech losie a już miałam nadzieje ,że coś jej w końcu w tym pustym łebku zaświta  ale nic to i na to przyjdzie czas .
            Młody dziś spędził kolejny wspaniały dzień .Oczywiście nie obyło się bez płaczu ale na ogół było super .Coraz lepiej kontaktuje, zaczyna wykonywać polecenia , komunikuje się w sposób zrozumiały i konkretnie pokazuje o co mu chodzi , bez jęczenia ,zaczyna pokazywać paluszkiem , naśladować dźwięki .Ma nadzieje ,że im dalej tym będzie lepiej .Jak sobie oglądam filmiki nakręcone w zeszłym roku  z nie dowierzaniem porównuje postęp jaki się dokonał .To niesamowite .Po rozpoczęciu terapii   w lutym .Młody idzie jak burza .Po raz kolejny przekonałam się ,że instynkt to coś czemu warto ufać .
              Męża pozostawiam w spokoju .Chłopina nie życzyłby sobie być bohaterem mojej pisaniny a ja obiecałam sobie że będę pisać o małżonku tylko miłe rzeczy więc rzadko będzie tu gościł .Wredna jestem ale to cala ja.
Dziś znów byliśmy u cioci Anetki tym razem udało nam się wypić kawę , oplotkować kogo się dało jak komuś się nie czkało przepraszamy  , czasu nam zabrakło .Następnym razem .Ciocia zrobiła pyszne spaghetti ,wydobyła ciasto , czekoladę i moja dietę szlag trafił po raz kolejny .Mam naprawdę silną wolę robi ze mną co chce .Mimo licznych wpadek i tak schudłam 3 kg w tym miesiącu .
zrobiłam dziś łabędzia

trójkąciki składałam jak młody był na zajęciach .Ten egzemplarz powędruje do mojej szwagierki K .A co mi tam zrobię sobie nowy .Na razie zbieram kartki , nowych szkoda .Jakby ktoś miał na zbyciu kolorowe kartki mogą być jednostronnie zadrukowane to ja z przyjemnością przygarnę .No i na tyle dziś .Zmykam do spania .Prysznic , kanapka i lulu .Za jakiś czas znów tu zajrzę .a tym czasem padam z nóg

Nie ma tak dobrze

         Żeby nie było za kolorowo Janek od czasu do czasu przypomina ,że nie wszystko jest tak jak być powinno .Więc na ostatnich zajęciach również pokazał pazurki .Płacz, wyrywanie się a potem kurczowe wczepienie się na rzepa .Teoretycznie jestem psychicznie przygotowana na tego typu akcje z jego strony ale racjonalnie to się do tego podejść nie da , kiedy twoje prywatne dziecko zachowuje się jakby miało iść na tortury .Tym bardziej,że po zajęciach wybiega z sali uśmiechnięty od ucha do ucha i pełen werwy do nowych psot .Mimo wszystko nie jest łatwo słuchać tego płaczu .Raz na jakiś czas zdarza mu się takie zachowanie i co zrobić .Po prostu trzeba przeczekać .Łatwiej jest po prostu powiedzieć niż zrobić ale co robić jak się nie ma wyboru?Może z czasem przywyknę tak po prostu .W końcu mam go od niedawna .Cóż to jest te prawie trzy lata w porównaniu z tymi które jeszcze nadejdą .Powróciłam do wertowania internetu w poszukiwaniu nowinek na temat autyzmu .Natknęłam się na artykuły szkalujące min homeopatyczne metody pomocy .Wkurzające jest wrzucanie wszystkiego do jednego worka .Janek otrzymuje kolejną serię ,,magicznych '"ampułek homeopatycznych magicznych bo dla mnie to co się dzieje po ich podaniu to cud  .Teraz mały zaczyna naśladować słowa usłyszane w bajce , rozbiera się sam , pokazuje paluchem rzecz którą chce dostać .Najnowsza umiejętność to inicjowanie zabawy .On jest stroną prowokującą .A jeszcze dwa tygodnie temu mogłam sobie pomarzyć o czymś choćby w tym rodzaju .Więc dla mnie to magia .Martwi mnie ta jego galopująca poprawa , gdyż istnieje obawa ,że zakończy się moje byczenie i trzeba będzie wrócić z niechęcią do pracy .Komisja w listopadzie pożyjemy zobaczymy .Na razie cieszy mnie każdy kroczek naprzód i każdy w tył .Jak np płacz przed zajęciami , czy niepamiętanie wcześniej mówionych słów .Młody zaczyna gadać dużo po swojemu .Odnoszę wrażenie ,że połyka niektóre litery  .Z przyjemnością powtarza słowa które go rozśmieszają .Potrafi wtedy biegać cały dzień i jak katarynka powtarzać .Dziś na tapecie była gruszka .Postronnemu osobnikowi trudno by było dopatrzeć się w tych jego głoskach jakiegokolwiek sensu ale ja słyszę .Może być też tak ,że po prostu bardzo chce to słyszeć ale tym będę się martwic kiedy indziej .
     Dziś było całkiem sympatycznie .Poszliśmy sobie na spacerek do szwagierki kierunek Słone tuż przed Żukowicami .W jedną stronę 1,5 h wolniutkim spacerkiem zacienionym poboczem drogi krajowej , nazbieraliśmy po trasie nakrętek ,nie można tak po prostu mieć pustych przebiegów .Objedliśmy ciocie z ciasteczek ,Jasiek oczywiście  wysępił kisielek z kawałkami owoców .Próbował powiedzieć kisiel ale się wkurzył i zakończył na powiedzeniu am i zaciągnął ciocię do odpowiedniej szafki .Potem fru do domu , obiadek dla pana męża i słodkie leniuchowanie , gdyż młody padł jak kawka. Wczoraj byliśmy na drugim końcu miasta a właściwie za drugim końcem miasta .Odebraliśmy wózek id cioci Anetki , zobaczyliśmy jak Wiktor stawia swoje pierwsze trzy kroki .Czuprynę mu mama przystrzygła i fajnie wygląda jak na amatorską robotę .Potem powędrowaliśmy na drugi koniec wsi do oryginalnej cioci Jankowej tudzież mej szwagierki
I jak to sobota po południu trafiliśmy na jedzonko , grilowany boczuś , kaszaneczka (no pewnie że z biedronki) i przepyszna sałatka tudzież szaszłyki ale sałatka była po prostu genialna szczególnie w połączeniu z sosem czosnkowym .Mniam .Jasiek dorwał się do basenu i nie było siły jak by go z niego wyciągnęła oprócz grawitacji o czym przekonał się dość boleśnie lądując po drugiej stronie .Awanturował się jednak nie z powodu upadku ale protestował ,bom go z powrotem nie wrzuciła do wody .No ale na szczęście przybył mój książę z białym rumakiem (czytaj oplem przyjechał mąż mój osobisty )i zapakowałam gostka do auta chociaż protestował nadal .Poddał się jak zobaczył folie bombelkową .No i jakoś dotarliśmy do domu .No i wczorajszy dzień jakoś taki minął szybko i ten dzisiejszy  też . Niekończąca się niedziela dobiega końca .Młody bawił się nieźle , przyprawił ciocie o zawał wdrapując się uparcie na schody tudzież na usypana stertę gruzu po remoncie .Ale jakoś to przeżyła .No i po powrocie zjedliśmy trochę kotlecika , ciasto  .Poawanturował się z tatą o to kto ma większe prawa do telewizora .Tata wygrał ale na szczęście starsza siostra ma komputer z działającym głosem .Potem zaciągnął mamunię na trampolinę do sąsiadów ,potem poszedł sprawdzić czy wszystkie kurczaki są na swoim miejscu .Były .Potem jeszcze sprawdziliśmy czy jakimś cudem śmieci ze strychu sobie poszły ale nie poszły .No to poszliśmy nalać psu wody i koniec dnia.Zakomunikowałam mężowi ,że od tej chwili to jego syn i zabrałam się za namaczanie swej osoby .Tata uśpił zarazka , ja sobie wlazłam na internet .No i dzień czas zakończyć .Od jutra znów zaczynamy codzienny maraton .

O autyźmie tym razem i o trudnych wyborach

Nie jestem pewna o czym chciałam dziś napisać .Jakaś taka nerwowa jestem , zgaszona , nic mi się nie chce.
Nie mam ochoty na towarzystwo innych osobników swej rasy i w ogóle bez kija nie podchodź  .Tak mi dziś przyszło do głowy,że co bym nie zrobiła , powiedziała to zawsze znajdzie się ktoś lepszy lub gorszy ode mnie .Młody dochodzi do siebie a co za tym idzie wymaga coraz większej uwagi i zainteresowania .Zaczyna mi brakować sił i pomysłów na wypełnienie mu czasu w szczelny i zorganizowany sposób .Na moje szczęście zainteresował się w końcu magiczną skrzynką (tv)wprawdzie wybiórczo gdyż przez cały czas mógłby na okrągło oglądać myszkę miki ale  to i tak lepsze od sportu i pogody tudzież wiadomości .Zaczynają mnie irytować opinie ,że po Janku nie widać autyzmu a wręcz nie różni się od innych dzieci ,Pogratulować spostrzegawczości .Po pół godzinie przebywania w towarzystwie mojego małego ,,obcego"nie można raczej stwierdzić jaki jest .Wielu ludzi patrzy na dzieci takie jak Janek poprzez pryzmat zasłyszanych bzdur .Autyzm to nie tylko zamknięte  w swoim świecie dziecko , siedzące na dywanie i kołyszące się rytmicznie w przód i w tył ze śliniakiem na szyi do tego brzydkie niemiłosiernie .Odmian autyzmu jest wiele .Każdy przypadek jest indywidualny .I nie da się go sztywno zaszufladkować w określone ramy .Mój syn czasem jest zupełnie ,,normalny"Uwielbia się przytulać , sam inicjuje kontakt .Nie boi się ludzi .Nie układa zabawek w określony schematem sposób. Nie krzyczy ze strachu .Ale nie mówi .Nie wykonuje poleceń ,
Nie zdaje sobie sprawy z zagrożenia jakim jest np.wbiegnięcie na jezdnię , czy wdrapania się  na parapet ,.Nie dociera do niego ,że potrzeby fizjologiczne załatwia się do nocnika tudzież wc i radośnie sika w pieluchy .Puszczony bez zabezpieczenia potrafi cichutko przykucnąć i dokładnie wysmarować się kupą od uszu po stopy a potem przybiec i radośnie zaprezentować swoje dzieło za wszelka cenę starając się przy tym wdrapać na kolana mamy oczywiście .Tak obrzydliwe ale dla mnie dla niego to świetna zabawa nic więcej .zapach mu nie przeszkadza bo go po prostu nie czuje .
     Lubi dzieci ale nie potrafi się bronic przed agresją .Jako ,że nie pozwalam mu oglądać nowoczesnych bajek nie jest naładowany wizją przemocy i zupełnie nie zdaje sobie najwidoczniej sprawy ,że takie coś istnieje .Kiedy jakieś dziecko zabierze mu zabawkę , krzywi się ale pozwala na to zostawia przedmiot i odchodzi Niestety dzieciaki czasem na tym nie poprzestają kiedy dostrzegają że mały się wycofuje zaczynają mu dokuczać .Wtedy interweniuję chociaż staram się ,żeby postarał się sam sobie poradzić .W końcu nie zawsze będę obok.Łapię się na tym ostatnio ,że uciekam od syna w nikomu niepotrzebne czynności .tłumacząc sobie ,że teraz już nie muszę tak nad nim wisieć 24 na dobę .Gówno prawda , powinnam piznąć wszystko i nie robić nic innego tylko zając się dzieckiem ale jakoś tak coraz bardziej jestem tym wszystkim zmęczona .Przeraża mnie to trochę .Może dopadła mnie obojętność , zaczynam się poddawać ?A może tylko powinnam więcej spać .Bo nawet teraz zamiast zażyć kąpieli i uderzyć w kimono ślęczę przy komputerze a Jasiek słodko sobie w tym czasie chrapie .I rezultat będzie taki ,że radośnie o 5 rano wstanie mój skowronek gotów do działania a ja oczy na zapałki i wapno do lasowania mózgu w szklance inki .Za stara jestem na zarwanie nocy .Długo potem odczuwam skutki a to na trzeźwo .Masakra jakby tak jeszcze do kompletu kac .Nie to zdecydowanie nie dla mnie .Zdecydowanie również  w ostatnim czasie działa na mnie  bardzo negatywnie słuchanie opinii ,że godne podziwu jest moje podejście do Janka .Nie jest .To zwykłe zaangażowanie , niezbędne minimum , gdybym się postarała bardziej , więcej popytała, poczytała , gdybym umiała lepiej zorganizować swój czas na pewno byłoby wiele spraw i instytucji które mogłyby mi pomóc w byciu najlepsza mamą .A jednak odpuszczam . Nie szukam .Nie wariuję .Robię tylko co mogę i nic więcej.Wiem ,że jeśli zaistnieje taka potrzeba uruchomię wszelkie możliwe i dostępne metody aby dać Jankowi szansę na w miarę normalne i samodzielne życie  w przyszłości.Na razie wystarczą mu wielo kilometrowe przechadzki, moje towarzystwo, granatowa koszula i kucyk Edziu, ćwiczenia z panią Beatką i Panią Asią .O reszty równie wspaniałych pań ma wakacje .Nie mogę się doczekać sierpnia i wizyty u dentysty .Niech ten temat też w końcu się zakończy .Nie ma szkliwa , nie będzie miał .Dlaczego? bo taka jego uroda i już .Od miesiąca podaję młodemu znowu ampułki cudów  .Rezultat jest taki ,że mam obawy , czy na listopadowej grupie dostaniemy kolejne orzeczenie .Bo jeszcze mówić może do tego czasu zacznie .Na razie dopadł się do Ewy .Wykrzykuje jej imię bez przerwy i wciąż .Tak jak wcześniej szczekał całymi dniami z Aresem tak teraz z uporem maniaka wrzeszczy imię siostry .Od września do przedszkola .Co ja zrobię ze sobą przez ten czas .na sen za krótko , na cokolwiek innego też .Po prostu nic nie będę robić i już .
Dzisiaj jestem jakaś taka nie do życia , bo uświadomiłam sobie ,że chociaż zarzekałam się ,że będę zupełnie inna staję się dokładnie taka jak moja rodzicielka ,Różni nas tylko stan postrzegania świata mój jest obrzydliwie trzeźwy niestety.Mimo wszystko to co mi wbijała do głowy nie spłynęło jak woda po gęsi .Okazało się ,że mam granice, wiem co mi wolno i na ile mogę sobie pozwolić .Czas pokazał ,że zasady moralne są głębsze niż mogłam sądzić i ze jestem w stanie zrezygnować z kawałka siebie dla dobra swojej małej rodziny .smutne to ale prawdziwe .Krowa która dużo ryczy mało mleka daje .Ciociu Anetko chociaż trafiła się okazja nie skorzystałam , Dlaczego ?Nie umiem powiedzieć .Po prostu nie umiem .Może jestem głupia a może nadal jednak gdzieś tam tli się jakaś iskierka .A może nie chcę być taka jak wszyscy .A może nie potrafię .Jutro pewnie mi minie .Za dużo się tego wszystkiego na raz dziś widocznie zebrało .Czas odpłynąć w objęcia Morfeusza .Czasem warto zrezygnować z mrzonek .Potem jakoś tak lżej na sumieniu i na sercu .Chociaż następnym razem kto wie ?

Ach te dzisiejsze dzieci .Ewa pilnuje brata

Minął tydzień i co z tego .

   Ospy koniec .Na szczęście bez komplikacji , blizn i rozdrapanych strupków .Ubiegły tydzień spędziliśmy jednak we względnej izolacji .Chociaż miło było wyjść sobie z domu .z braku chęci na długaśne i bezowocne spacery bez określonego bliżej celu .Postanowiłam zabrać się w końcu za ogródek .Po czterech dniach wożenia ziemi z jednej strony domu na drugą ,ku niesamowitej radości młodego , który miał zajęcie przy którym niemiłosiernie się każdorazowo usmarował po czubek głowy .Tudzież zdziwieniu sąsiadów tą jakże kobieca i pełną wdzięku pracą .Zakończyłam prace przewoźnicze cap za grabie  coby te himalaje doprowadzić do stanu wielkiej równiny .I tu również młody zaszalał turlając się po świeżo nawożonej ziemi tudzież jeżdżąc po niej swym zielono-żółtym traktorkiem .Ziemię z brodzika trzeba było znów wyciągać wiadrem .No ale jak  już skończyliśmy prace wyrównawcze wpadłam na genialny moim zdaniem pomysł wydzielenia części ogrodu na owocownik (tak wiem wymyślam nowe słowa ) a więc mięta , rabarbar , truskawki , maliny , z czasem krzewy porzeczki czerwonej tudzież agrest .No i uzbrojona w wizję , sadzonki , oraz szpadel rozpoczęłam samobójczą akcję pt ,,przekopię sobie kawałek ogrodu (tak ten na który wcześniej nawiozłam sobie pracowicie stertę ziemi .No ale się zawzięłam i przekopałam  zrywając darń .Calutki dzionek mi zeszło gdyż niesamowicie sucho jest .Lato to jednak nie jest najlepsza pora na prace ogródkowe ale co tam jak nie teraz to kiedy ?Na jesień pada , w zimie mróz , na wiosnę znowu pada , no to niech już będzie to lato .No to przekopałam znowu wyrównałam i wysłałam smsa z prośbą o sadzonki truskawek w ilości sztuk 50 do siostrzenicy nie swej ale małżonka mego (no to moja też tak jakby przez zasiedzenie )Nadmienię iż z siostrzenicą jesteśmy z jednego rocznika .Taka premia jak się chłopa znajduje o pokolenie starszego .Ale nie narzekam .Wróćmy do sadzonek .Wsiedliśmy do naszego brudno-białego opelka i po sadzonki .Wieczorkiem już zakotwiczyły w ziemi  przynajmniej taką mam nadzieje .Wykopałam rabarbar i z taką samą nadzieją jak przy truskawkach przeniosłam .Następnie jak już młody osobnik poszedł w objęcia Morfeusza obficie podlałam swój świeżutko utworzony zagonik .Starsza pociecha pomagała mi niechętnie w tworzeniu mojego epokowego dzieła .W perspektywie miała dłubanie w ziemi lub zajęcie się rodzeństwem swym w ilości sztuk jeden .
Po mych pracach pozostało otrzepać chwasty z ziemi i popakować do worków.No a po za tym jakoś tak pozytywnie .Janek w dalszym ciągu nas zaskakuje .Pozytywnie oczywiście .Wybitnie poprawiła się u niego koncentracja i zrozumienie .Odnoszę wrażenie ,że bardzo chciałby opowiedzieć mi o wielu sprawach ale nie umie przekroczyć bariery jak gdzieś tam w nim tkwi .Jednak po swojemu zaczyna się komunikować w sposób dość klarowny i zrozumiały przynajmniej dla mnie .Tak jak poprzednio po podaniu kolejnej dawki ,, magicznego" leku pojawia się coś nowego.Mnie najbardziej cieszy ,kiedy robi to o co poproszę.Czasem jeszcze muszę go pokierować , popchnąć we właściwą stronę ale idzie mimo wszystko do przodu .Nie liczę na to że będzie recytował Szekspira z pamięci ale kto wie może  mam w domu sawanta .Najfantastyczniej jest rano kiedy mówię mu żeby poszedł dać Ewie buziaczka i zrobił moja moja Ewunia a szkodnik pędem wdrapuje się na śpiący jeszcze smacznie starszy egzemplarz i radośnie ją obślinia lekko podduszając .albo jak wdrapie się na kolana tak bez okazji i przytuli sam cmoknie albo nawet ugryzie w ucho.Jak przyjdzie się powygłupiać albo poukładać kształty na pociągu .Jest prawie normalnie .Martwi mnie trochę podejście młodego do przemocy .Martwi bo nie umie się bronić .Kiedy ktoś inny narusza jego przestrzeń , stoi jak zaczarowany . Odsuwa się potem znów i w końcu odchodzi .Może jak pójdzie do przedszkola to się to zmieni .Nie chodzi mi oczywiście o to żeby tłukł inne dzieci ale żeby umiał jasno określać swoje granice .Poprawiło się spanie chociaż całe przespane noce dalej można policzyć na palcach i tak jest ok 2 pobudki w ciągu nocy bez wyrywania się i niesamowitego płaczu i tak są sukcesem jak dla mnie .Dziecko z autyzmem to nie wyrok to czas na naukę pokory , cierpliwości, tolerancji i wyznaczania sobie nowych granic .Nie zawsze mam w sobie dość cierpliwości ale nie mam wyboru i muszę się zmuszać do robienia czegoś wbrew sobie .Ale w ogólnym rozrachunku wychodzę na tym całkiem dobrze .Autyzm to nie wyrok , tylko ciężka harówka , każdego dnia od nowa bez urlopu , wychodnego czy choćby wolnej godziny ale warto to wszystko przejść ,żeby poczuć na ramionach uścisk malutkich rączek kiedy wszyscy ci powtarzali w koło że dzieci z autyzmem się nie przytulają .Są pewnie takie które tego nie robią .Mój robi i to bardzo chętnie .chociaż czas kiedy nie dął się nawet dotknąć palcem a na przytulenie reagował wrzaskiem  i naprężaniem całego ciała mam cały czas w pamięci .Robi wiele rzeczy których miał jeszcze długo nie robić .Np odnosi buty na półkę , czy wyrzuca śmieci do kosza .Pewnie bez terapii i mnóstwa czasu do dziś by taki był .Na szczęście nie jest .Na szczęście dla niego oczywiście.Dziś byliśmy w Sławie .W porównaniu z tym co było w zeszłym roku , teraz oprócz tego że nie mówił i żywiołowo wyrażał swoją fascynację,, piju piju" nie wyróżniała się w tłumie .Żeby nie było kolorowo .nie ma jeszcze wypracowanego poczucia zagrożenia wobec czego z uporem maniaka lazł na głęboka wodę .Mimo kilku zachłyśnięć woda lazł dalej .Więc najbezpieczniej byłoby gościa przywiązać do drzewa na sznurku .Ale obawiam się że zostałoby to dziwnie przyjęte wobec czego zmuszona byłam się namoczyć .Ale i tak było fajnie .Spaliłam się na skwarek Jasiek na czekoladkę a Ewka zaprezentowała się w nowym bikini .Tatko został w domu .No i niech żałuje ominęły go fajne godzinki nad wodą .Kolejny wypadzik w poniedziałek jak nam oczywiście nic nie wypadnie .Mąż mi dziś ugotował zupkę , podlał roślinki nakupił bananów , i psu dał wody w mojej jedynej misce do noszenia prania ale cóż jeden byk mógł mu się przytrafić  .Po prostu jest kochany .Az dziwnie jakoś ,To przez ten upał na pewno ale trzeba się cieszyć chwilą a nie zastanawiać nad motywami .Znów nie mam na co narzekać cóż za mało polska postawa .Jutro wracamy na zajęcia ciekawa jestem czy zareaguje znów płaczem czy potraktuje mnie łaskawie.No cóż niedługo się przekonam.Wypożyczyłam sobie książkę miało byś liryczne romansidło a jest historia o mamie atyka ,, Lokator" Sandry Brown .Pouczająca historia niesamowitej matczynej miłości i bezinteresownego poświęcenia zupełnie obcych ludzi w czasach kryzysu .Polecam serdecznie warto po nią sięgnąć .Ciekawy jest watek matki niepełnosprawnego chłopca . jej walki o niego ,samotności , poszukiwaniu i nadziei na jeden maleńki cud

Przymusowy areszt domowy

               Siła wyobraźni bywa ogromna  .Szkoda tylko że z realizacją marzeń już nie tak łatwo i wraz ze świtem trzeba otworzyć oczy a tu niespodzianka znowu to samo .Chrapiący małżonek ,chrapiąca jeszcze smaczniej pociecha numer jeden , Moje jedno otwarte oko z nadzieją ,że najmłodszy szkodnik pokwęka i może jednak jeszcze ze dwie godziny pośpi .Płonne nadzieje  ,rzut oka na zegarek tak piąta rano to najodpowiedniejsza pora na koniec snu .Więc otwieram drugie  oko i czekam na tupot bosych stup .Nie długo muszę czekać .Oto nadciąga huragan Jan  z butlą w jednej dłoni i koszulą w drugiej jak najbardziej wyspany .Źle by nie było , gdyby nie fakt iż od stóp do głów pokryty jest kropeczkami ospy a według zaleceń mamy 5 (pięć dni)siedzieć plackiem w domu .Że też nie prosiłam o jakieś relanium (dla  mnie oczywiście )Mój egzemplarz jest kochany , pocieszny radosny jednak po trzech dniach izolacji stan ten ulega ciągłemu pogorszeniu .Młody chce 110% uwagi, jęczy , piszczy , płacze , marudzi  .Masakra jakaś .Bawimy się ale normalnie nie mam sił .Inwencja twórcza nie jest wymagana gdyż mój egzemplarz ma kilka ulubionych zabaw , które nie przerywane mogą być wykorzystywane nawet kilka godzin z przerwami na jedzenie .Taki zonk od natury .Fakt że zmora mała nieco zwolniła tempo ostatnio ale i tak lata jak szalony w tą i z powrotem wykazując ewidentne zadatki na sportowca  w chodzeniu długodystansowym .Po zakończeniu kwarantanny mamy więc w planach spacer na Wojszyn (dystans od nas do celu jakieś 12 km )i założę się ,że do wózka nie wsiądzie .Ewcia oswaja się z tą myślą -kiepsko jej idzie ostatnio jakoś nie lubi chodzić .Ciekawe dlaczego ?Wszystkim nam przyda się świeże powietrze .Bez dwóch zdań .Póki co muszę jeszcze jutro wytrwać i nie uszkodzić smarkacza czasami .Bo przecież to nie jego wina ,że ma areszt .Jednak jak na co dzień mam się egzemplarz wybitnie radosny i zadowolony z życia a potem pokazuje się taka zaraza to tylko złapać za koszulę i do drewutni .Niestety nie mamy drewutni .
          Ewcia ma już wakacje .Pierwsza klasa zakończona wyróżnieniami dwoma  w konkursach międzynarodowych .jednym w wojewódzkich .tudzież miejscem III za grę w piłkę nożną .Leniwiec przebrzydły od wczoraj się byczy .Smutna minka bo kasy za świadectwo w tym roku nie ma a tak dwie stówki by były plus ewentualne stypendium .No ale jak się nie ma co się lubi (czytaj czerwony pasek na świadectwie )to się lubi co się ma (czytaj blokada na internet i kieszonkowe w standardowej wysokości )blokada na internet nie jest bezpośrednio związana z zakończeniem roku .Dziś za to wywiało mi dziewczę na rower .Czyli efekt mógłby być jakby tak dłużej stosować metodę odcięcia internetowego /Ale nie ma co w końcu wakacje są .Jednak korzystanie z komputera uzależnione jest od kilku odpowiedzi twierdzących .takich jak np.
-Wyniosłaś śmieci
-Pokój posprzątany?
-Posiłki zjedzone ?
-Zabierzesz młodego na godzinkę na plac albo na trampolinę ?
-Pójdziesz do sklepu?
-Pomożesz mi ogarnąć dom?
Po udzieleniu odpowiedniej odpowiedzi na powyższe pytania .Twierdząco odpowiadam na to jedyne ale powtarzane bez wytchnienia
-Mamo mogę komputer ?
Tak wiem ,że proporcję są zaburzone .Jednak patrząc z perspektywy czasu - adekwatne .Gdyż sprzątanie zajmuje dwie godziny z przerwą na kawę i zajrzeniem na FB a użytkowanie komputera nie zakłócone przez żadnego rodzica -bez ograniczeń czasowych .Tak wiem kontroluje to-przynajmniej tak mi się wydaje .Jak jutro nie zapomni udać się na msze do pobliskiego kościoła odzyska chwilowo dostęp ale na szczęście na krótko , na pewno coś przeskrobie w niedługim czasie więc lepiej żeby się nie przyzwyczajała.Mąż dziś poszedł na nockę , dzieci smacznie śpią a ja siedzę sobie na piłce do ćwiczeń i tworzę .Bo co tu można innego robić .Niedobra ta moja zapominalska cholera ale jak idzie do pracy na noc to jakoś tak za pusto w tym domu .Nic to spróbuje złapać trochę snu .Niedziela czy nie pobudka o piątej no może kwadrans po .

Zjeść coś czy nie zjeść ?Oto jest pytanie .Zdjęcie z roczku Janka a ja ciągle nie wiem .

Nie do końca stracony rok

       Zapomniał oczywiście że zapomniał no bo niby czemu miałby pamiętać.W zeszłym roku fuksem zaliczył bazę i rocznicowym prezentem została tarka jarzynowa z pojemniczkiem na  warzywa w kolorze fioletowym , nierdzewna oczywiście .A w tym lipa .Za to od żony dostał kosmetyka i całusa soczystego wraz  z najlepszymi życzeniami   z okazji 6 rocznicy ślubu naszego i 15 wspólnego pożycia .Burak no ale trudno czego wymagać od faceta , któremu zdarza się do małżonki swej osobistej powiedzieć CHŁOPIE -to mi powinno dać do myślenia (na szczęście incydenty takie mają miejsce sporadycznie i nie w sytuacjach osobistych wybitnie ).To już by mi dało do myślenia .Ale faktem jest że zapomniał jak zwykle o urodzinach Ewki i o rocznicy też gdyż dwie te epokowe daty następują tuż po sobie .Oczywiście przeprosił za dni parę za swe gapiostwo ale niecne podejrzenie,że zapomniał bo nie koniecznie ma co świętować tak mi wlazło w łeb ten mój tleniony że masakra .No bo pewnie nie kocha , znudziło mu się po po tylu latach to już wszystko opada a nie tylko liście .Ot durna pokręcona logika babskiego rozumowania .Ale na szczęście się ogarnęłam i doszłam do siebie . Chociaż  przykro mi nieco było i nadal czuję lekki niesmak .
    Na osłodę porażki ślubnych dat .Ewcia mi przytaszczyła ze szkoły zaproszenie na podsumowanie roku szkolnego .Mąż zaproponował z własnej i nieprzymuszonej woli pozostanie z  Jaśkiem a my z córcią ruszyłyśmy na galę .Otrzymała dyplom podsumowujący osiągnięcia i książkę .Cieniutko  dyplom tylko jeden i książka chudziutka .Paseczka na świadectwie nie będzie w tym roku .Zakończymy rok średnią 4,1 Czuję niedosyt .Jednak ma latorośl obiecała przypieczętowując małym paluszkiem ,że druga i trzecia klasa zakończy się na auli , z szarfą i dyplomem dla rodzica czyli mnie .Pożyjemy , zobaczymy .Wysiedziałyśmy dwie godziny i czmychnęłyśmy przed końcem do domu gdyż rozdzwoniła się gorąca linia Dom - matka ..Mąż dzwonił gdyż młody raczył zapaskudzić pieluchę i nie wiedział chłopina czym  posmarować po zakończeniu czynności myjących .O dziwo po powrocie do domu ,cisza błoga i miła dla uszu .Mąż leży ,Jasiek leży butla w garści a właściwie w paszczy oczka malutkie ,świeżutki ,pachnący , nakarmiony i prawie uśpiony .Mąż pozmywał , pochował pierożki które pracowicie od wczoraj lepiłam .Kochany jest no nie ? Nie spodziewałam się tyle dobroci .A tu patrz masz babo niespodziankę .Myślę ,że to rocznicowe wyrzuty sumienia spowodowały ten stan rzeczy .Jednak nie ma co się zastanawiać nad powodami .Fajnie było wejść do mojej kochanej kuchni bez potrzeby natychmiastowego zabrania się za porządki .Oczywiście i tak kilka rzeczy do poprawienia znalazłam ale nie ma co czepiać się drobiazgów .Fajnie było i już .  To małżeństwo chyli się ku upadkowi ,chłop zmienia dziecku pieluchę , zmywa , sprząta , nie narzeka .Coś się szykuje , bez dwóch zdań .Pożyjemy zobaczymy .Może to tylko kolejny kryzys wieku średniego .Cieszę się chwilą .Rozczarowało mnie zakończenie roku nie powiem , bo moja kolekcja świadectw zyskała lukę jak to świadectwo będzie wyglądać przy tych poprzednich no ja się pytam jak ?No tandetnie normalnie .Ogólnie dzień ok .Jasiek spokojnie znosi izolację konieczną dla jego świeżo wyhodowanych kropek ospy .Jeszcze tylko trzy dni siedzenia w domu i pójdziemy sobie na dwór .Tra la la .Dziwnie się jechało tylko z Ewcią .Odruchowo mi wzrok leciał do tyłu na fotelik .Dwie godziny bez rzepa masakra .Ale dałam radę ani razu nie zadzwoniłam jak sobie radzą , nie patrzyłam na zegarek ani nie marudziłam Ewce ,co chłopaki tak robią i jak sobie radzą .Najgorsze było wskoczenie w wyjściowy komplet tudzież obuwie na obcasie .Co ja się na klęłam pojęcia nie macie .W końcu obuwie zdjęłam i prowadziłam na boso , no w tych butach to się po prostu nie dało i już ale dałam radę .Czyli dobry ten dzień i zakończenie roku też niezłe mimo wszystko .

Prawie zdażył się cud

        Prawie stał się cud .Byłam dziś z dziećmi we Wrocławiu .Starsze towarzysko a młodsze na kontrolę w PZP wynik psychika i rozwój w normie a na pewno ruszyło do przodu Młody podał pani doktor swa małą szlachetną dłoń  odprawił rytuał wyjścia -czyli uścisk , żółwik , papa ,buziaczek i wychodzimy .Ale doktor była nieugięta 15 minut dochodziła co się zmieniło .No i doszła do wniosku ,że Jasiek się wyciszył .Ależ twórcze młody wstał dziś dokładnie  o 5,20 rano .Odbył pierwszą świadomą podróż koleją dwie godziny wśród nieznanych hałasów , ludzi i widoków .O dziwo przeżyliśmy oboje względnie spokojnie i bezkonfliktowo .Po dotarciu na miejsce radocha  na widok fontanny , tudzież kolejnej na trasie naszej wędrówki .Ddo tego jazda tramwajem  , straż pożarna mnóstwo ludzi i samochodów ani chwili ciszy .I ona mi mówi że się wyciszył .Nie wyciszył tylko był w szoku kulturowym .Do tej pory jeździł z nami wujek Staszek ale chłopina nie może , gdyż sam się kuruje .Sama z dzieckiem się nie odważę po obcym mieście i to przez centrum  .Po epokowym stwierdzeniu tudzież uzupełnieniu wpisów w historii młodego zrobiliśmy pa pa i ruszyliśmy na poszukiwanie ul Sienkiewicza na której znajduje się dentysta wystarczająco odważny, żeby  zmierzyć się z uzębieniem młodego .No i jak to ja zgubić się na wycieczce to tradycja rodzinna .Zaczęło się od tego że kartka  z trasą została w domu . W głowie pustka  a kogo byśmy nie zaczepiły to nie miejscowy .Więc za telefon najpierw do wujka Staszka , wujek do znajomej , znajoma kazała szukać katedry i to będzie gdzieś tam .Dobra postanowiłam zawrócić w stronę dworca PKP i tam popytać .W międzyczasie postanowiłam zadzwonić do cioci Lucynki mąż cioci wujaszek Mariusz pędzikiem wyszukał mi potrzebna trasę więc uzbrojona w nowe dane ruszyłam  uparcie ciągnąc za sobą  pociechy .Pewnie udałoby nam się dojść na nogach do celu gdyby nie upływ czasu .Wizytę przełożono nam o godzinę wcześniej więc z jęzorem na brodzie miotałam się po uroczym Wrocławiu.W końcu wpadłam na genialny pomysł i zadzwoniłam do stomatologa z pytaniem jak się do nich dostać .No i sie okazało ,że tramwaj tuz  przystanków 4No to zadowolona Ewka pomaszerowała do automatu po bilety , by zasiąść w tramwaju i liczyć przystanki .Po przejechaniu dwóch odkryłam poprzez rzut okiem w lewo ,że wystarczyło przejść przez park co zaoszczędziłoby nam wielu niepotrzebnych kilometrów  .Uchachane wysiadamy na upatrzonym przystanku .By odkryć ,że faktycznie znajdujemy się na  ul .Sienkiewicza tyle że na jej początku .Więc świńskim truchtem do przodu .Minęliśmy jeden mostek , drugi mostek i już po 20 minutach galopu i spóźnieniu się 10 minut HURRA się udało.Stoimy przed gabinetem .Weszliśmy do środka , przemiłe trzy panie .Janek zadowolony i zrelaksowany rozwalił mi się na kolanach i dał sobie wsadzić w japę lusterko tudzież palec w lateksie w celu obejrzenia uzębienia .I usłyszałam propozycje zabezpieczenia i wzmocnienia tego co zostało .Usunięcie to ostateczność .Gęba mi się uśmiechnęła bo jakoś sobie Jaśka z protezą wyobrazić nie mogę a wyobraźnie mam .No i przychodzi do wyznaczenia terminu .Myślę sobie kolejne pół roku .Pani doktor wręcza mi kartkę z koniecznymi badaniami , ankietę dla anestezjologa , numer telefonu bezpośrednio do gabinetu i zagląda w magiczne wolne tabelki z terminami .Mina skrzywiona lekko i słyszę
-Mamy problem
No sobie myślę , teraz się zacznie
-Zdążycie na czwartek , na 9 rano ?
Moja szczęka z hukiem runęła na posadzkę.
-Na ten czwartek?-Zdziwienie na mojej twarzy musiało być niesamowicie wymowne , gdyż wszystkie panie serdecznie się roześmiały
-Tak na ten czwartek .Mamy wolne miejsce .
Matko jedyna czy ja dam radę .Ależ oczywiście ,że dam radę .Na wszelki wypadek uzgodniłam ,że zadzwonię jutro z ostateczną informacją .Więc znów za telefon .Do pediatry z prośbą o zaświadczenie o braku przeciwwskazań do zabiegu w narkozie tudzież skierowanie na określenie czasu krzepnięcia z grupą krwi mogę mieć problem bo tego mi z dnia na dzień nie zrobią ale się okazało ,ze to nie jest absolutnie konieczne .Cała w euforii , z większością spraw dokończonych przez telefon dzwonię do małżonka z radosną nowiną .Po przekazaniu informacji tudzież ustaleniu ,że młody już ma numerek a dokumentację należy tylko  odebrać wolniejszym znacznie tempem udaliśmy się w drogę powrotną  .Raptem 36 minut spacerkiem w linii niemalże prostej od dworca .
       Do pociągu została niemal godzina więc udaliśmy się na posiłek a potem na peron .Rozlokowaliśmy się w wagonie dla podróżnych z większym bagażem , który mieliśmy tylko dla siebie i jechaliśmy sobie w nim do samego domu .Późno było i młody nieco zmęczony zaczął  marudzić .Jednak dotarliśmy do Głogowa  i nie zasnęliśmy .Ciągle w euforii wywołanej niespodziewanie szybkim terminem zabiegu  dotarłam do domu , nakarmiłam dziecko,przygotowałam mu kąpiel i oczom mym ukazała się wysypka wyglądająca jakoś tak znajomo .Po bliższych oględzinach okazało sie ,że moje podejrzenia były słuszne .Mój syn postanowił  sobie zachorować na ospę wietrzną .No żesz k.......wa , k.......wa , k.......wa mać ale sobie znalazł moment .Ale nic to prawie się udało .Wszystkie papierki już w domu więc nie trzeba będzie biegać .Skóra mi tylko cierpnie na myśl ile teraz trzeba będzie poczekać .Entuzjazm prysł jak mydlana bańka ale nic to damy radę .W czwartek o 16,30 gala w gimnazjum na zakończenie .Dostaliśmy zaproszenie .No i któreś z nas pójdzie po dyplomik .Ha więc nie tak do końca lipa z dzisiejszego dnia .

Kochana służba zdrowia

Szlag mnie jasny trafia .Konfrontacja z rzeczywistością bywa bolesna szczególnie wtedy gdy dotyczy bólu uzębienia .Ze mną pal licho jak bardzo boli gnam w końcu do dentysty rach ciach i nie ma .Gorzej jak rzecz dotyczy Janka .Jako że młody ze względu na specyfikę swego schorzenia od samego początku ma problemy z uzębieniem mlecznym a raczej z jego ewidentnym brakiem ,spowodowanym niefrasobliwością odwiedzanych dotychczas konowałów mianujących siebie samych specjalistami i powtarzanym stereotypem ,,odstawić butelkę , nie dawać słodyczy . Do picia woda i będzie dobrze. Mleczaków się nie leczy . Nie leczy na fundusz, prywatnie jak najbardziej .Rezultat jest taki ,że stan uzębienia młodego jest katastrofalny .W marcu mignęła mi iskierka nadziei ,że da się jeszcze coś uratować i zapobiec dalszej erozji szkliwa .Znalazłam gabinet w Zielonej Gorze gdzie obejrzano mego syna i wciągnięto go na listę oczekujących na zabieg stomatologiczny w znieczuleniu ogólnym jak również poinformowano mnie ,że najdalej do końca czerwca problem zostanie rozwiązany . No dobra pozostało trzy miesiące czekania na telefon i modlitw żeby do tego czasu nie bolało .Czas minął bez niespodzianek .Nieco zaniepokojona upływem czasu, zadzwoniłam do gabinetu .Gdzie poinformowano mnie ,że Jaska przesunięto na koniec lipca .Mówimy o trzylatku zakwalifikowanym do zabiegu usunięcia górnych jedynek , dwójek , czwórek i uratowania pozostałych zębów , odbudowę szkliwa i wykonanie koron umożliwiających mu noszenie protezy .z chronicznym ropnym zapaleniem dziąseł i przetoką na jedynce .Oczywiście jak nam się spieszy to koszt zabiegu wyniesie 3500 zł i możemy jutro przyjechać. Jakoś tak nie mam drobnych .Wkurzyłam się niemiłosiernie na własną głupotę .Zmarnowałam trzy miesiące a mogłam ten czas wykorzystać na szukanie innego gabinetu .Leczenie stomatologiczne niepełnosprawnego dziecka to naprawdę droga przez mękę.Ja dostaję małpiego rozumu ,  bo młody w chwilach słabości bywa niesamowicie meczący , rozkapryszony i wymagający ciągłego zainteresowania .Sytuacje takie mnie wykańczają bo gdym miała te cholerne pieniądze już dawno byłoby po sprawie O kredycie nie ma mowy , gdyż na urlopie wychowawczym nie posiadam zdolności kredytowej  i na pewno nie dokonam cudu ,żeby co miesiąc uciąć na czymkolwiek kwotę raty . Bogaci krewniodpadają a żebrać jeszcze się nie nauczyłam ale jestem niebezpiecznie blisko .No więc wracając do głównego wątku .Po optymistycznych wieściach zasłyszanych w słuchawce chwyciłam za telefon zamiast buszować po internecie i przeszukiwać miliony stron mniej lub jeszcze mniej trafnych   zadzwoniłam do NFZ i otrzymałam numery oraz adresy klinik stomatologicznych .Uzbrojona i niebezpiecznie bliska wybuchu rozpoczęłam wydzwanianie ,W Jeleniej Górze zapisano nas na październik w Oleśnicy odmówiono podjęcia leczenia , bo młody jest za lekki jak będzie ważył 33 kg możemy spróbować ponownie .Obecnie waży 13kg i 40 dkg  i wielu rzeczy nie je bo albo mu nie wolno , albo nie toleruje albo zwyczajnie nie pogryzie więc opcja z tuczeniem odpada zdecydowanie .W trzech kolejnych miastach -filie Oleśnicy .Wrocław tu ku mojemu zdziwieniu jak już udało mi się dodzwonić pokonując niezrównaną infolinię i kolejne recepcjonistki podające mi numery telefonów coraz to innej osoby. Otrzymałam informacje ,że młody może zostać łaskawie obejrzany na wizycie kwalifikacyjnej uwaga 24 czerwca br. Nauczona poprzednim doświadczeniem , zaczekam z fanfarami na jej wynik .Dobrze się złożyło ,gdyż w tym samym dniu jedziemy na kontrolę do Pani doktor , i będzie nie miło , gdyż nie wykonałam zaleconych badań glutenu , witaminy b oraz d3 .Jak wyżej ze względu na koszty .Witaminki 60 zł badanie a gluten to już kosmos prawie 500 .To ostatnie uważam za zbędne , skoro młody po zjedzeniu produktów z glutenem , żle się czuje , ma bóle brzuszka , niesympatycznie smrodzi , że o fu nie wspomnę no to chyba jest oczywiste ,że ma nietolerancję i nie zamierzam robić  drogich badan żeby to potwierdzić .Kurcze nie stać nas na wychowanie niepełnosprawnego dziecka .To co mamy starcza co prawda za sprawą mojego małżonka , który jakimiś czarami potrafi utrzymać te nasze finanse w ryzach na podstawowym poziomie no ale aż tak czarować nie potrafi  .Nie nie może wziąć dodatkowego etatu bo jest wiekowy i zwyczajnie padłby na zawał z przepracowania a ja nie zamierzam wracać do pracy ,gdyż po odliczeniu kosztów  dojazdu , przedszkola, opiekunki na weekendy kiedy oboje bylibyśmy w pracy okazało się ,że musielibyśmy jeszcze dopłacić .Więc dupa blada .Nie mam wyboru , muszę wojować orężem jaki mam albo też usiąść i sobie popłakać z bezsilności .No ale  to by było pójście na łatwiznę .W końcu nie może mi iść cały czas z górki .Fajne jest to że w tym wszystkim zaczyna się wiele zmieniać na dobre .Niecały rok temu mieliśmy w domu małego cyborga , pozbawionego kompletnie reakcji , niekontaktowego i w stanie ciągłego zawieszenia.Na dzień dzisiejszy po intensywnie prowadzonej terapii , środkach z pogranicza znachorstwa i czarów , cierpliwości i mnóstwa wiary mamy zajeb.....tego trzylatka , który uwielbia się przytulać ,rozdaje całusy na prawo i lewo , wykonuje niektóre czynności , umie się przez 10 minut skupić na samodzielnej zabawie , podejmuje próby rozbierania samodzielnie odzieży a w szczególności obuwia ,które na polecenie odnosi na półkę .Osobnika ,który potrafi powiedzieć am kiedy jest głodny i ała kiedy naprawdę mocno boli ,bo jak boli mniej to tylko leci i nadstawia część którą na ten tych miast należy pocałować , co bywa zabawne kiedy ofiara padają jego szlachetnie chude pośladki . Próbuje pisać , podskakiwać , domaga się zabawy i potrafi śmiać się z reklam tudzież innych obrazów w magicznym pudełku .Jednak w dalszym ciągu nie udało mi się go uzależnić od tv na szczęście dla niego na nieszczęście dla mnie .Jak ktoś nie wie dlaczego proponuję wypożyczenie mojego syna na kilka dni w celu zdobycia doświadczeń osobistych .Zwolnił tempo jednak w wózku jeździ zmuszony siłą sam nie wlezie za skarby świata co bywa męczące przy ilości km jakie codziennie pokonujemy oraz ilości czasu jaki na to mamy .No ale może i z tego wyrośnie .Boi się huśtawek ,ale uwielbia trampolinę .Jeszcze miesiąc temu nie miał pojęcia jak się w ogóle podskakuje a teraz kica jak mały zajączek z radosnym opa opa .Zaczął lecieć jak widzi ,że sobie idę .Niepedagogiczne ale jakże skuteczne , kiedy po dwóch godzinach sterczenia pod trampoliną mam serdecznie dość kicania mojego króliczka , tudzież w sklepie gdzie szkodnik zaczyna się domagać dokonania na jego rzecz konkretnego zakupu .I tu mam nadzieje ,że stan ten utrzyma sie nadal i będzie trwał długo .Od jutra rozpoczynamy podawanie kolejnej dawki magii o nazwie Cerebrum Compositum (to nie reklama ani zachęcanie do używania tudzież zakupu , Przed podjęciem decyzji o wypróbowaniu specyfiku prosimy o kontakt ze swoim lekarzem )ampulki przywiezione  z Niemiec przez Tatę Chrzestnego mojej mniejszej pociechy , za co jestem niesamowicie zobowiązana .Gdyż koszt zakupu w aptece , przekracza dwukrotnie koszt zakupu za granicą .I zobaczymy co się stanie tym razem .Na razie odkładamy ponownie trening czystości , no nie ma rady na gada .Mam nadzieje ,że jak pójdzie do przedszkola to w końcu sie uda , gdyż młody jest nastawiony na naśladownictwo grupy rówieśniczej .Więc nie męczę siebie ani jego i zaczekam .Niedługo wakacje .Starszy szkodnik 24/dobę będzie  w domu .Przykro mi gdyż w tym roku dostanę zwykle świadectwo ze średnia 4, 2 a wiem ,ze mogłam mieć kolejny pasek do kolekcji .I mam nadzieje ,że w przyszłym roku moje zbiory świadectw zostaną uzupełnione przez nowy kolorowy egzemplarz .Z zbuntowana nastolatka chociaż odrobinę z tego buntu wyrośnie i zrozumie ,ze opieka nad młodym i chałupą i całą resztą dosłownie pozbawia mnie sił i że po prostu nie mam siły na te jej durnowate zagrywki .Albo tez jak mówi mąż zanim zacznę dyskusje z moją nastolatką najpierw zażyję ze dwa proszki na uspokojenie .Chociaż wątpię w skuteczność .No i znów synuś śpi a ja zamiast uczynić dokładnie to samo i smacznie chrapać się rozpisałam .Więc zmykam zanim szubrawiec postanowi zrobić sobie przerwę w spaniu .Przy odrobinie szczęścia , wstanę w nocy tylko dwa albo trzy razy i tuż po 5 albo tuż przed 6 obudzi mnie na dobre stworek maszerujący rano z butlą w jednej dłoni i koszulą nocną w drugiej z radosnym uśmiechem wyspanego osobnika na twarzy i w pełni gotowego do rozrabiania .Podczas gdy mój mózg jeszcze nie dojrzał do pobudki a co dopiero mówić o myśleniu .Ech co za szkodnik przebrzydły , ciekawe , czy jak trzeba będzie do przedszkola wstać tak raniutko to tez będzie. Założę się ,że nie a tymczasem zmykam .Woda mi stygnie , kolację zjadło mi dziecko , a mąż na rano do pracy i klikanie w klawiaturę przeszkadza mu w oglądaniu mundialu .Wiec w tym tygodniu nuda a w przyszłym wycieczka do Wrocławia i codzienne zajęcia .Będzie super jedziemy pociągiem .Ja .Ewka i Janek tudzież wózek .Męża zostawiamy w domu .Wycieczka będzie piesza a on się na piechura nie nadaje więc zostawiamy go w domu .W końcu ktoś musi pilnować dobytku .

Potrzeba zmian

     To był fajny weekend .Część rodzinki pojechała do Częstochowy . W domu zapanowała cisza ,ład i harmonia .Nawet Janek był przez ten czas niebywale grzeczny .Aż się zastanawiałam czy go kto nie podmienił ale nie to był mój synuś -maminuś .W tej ciszy i spokoju nabrałam oddechu , stworzyłam arcydzieło naukowe -tablicę uczuć dla młodego.I to wszystko z małym szkrabem pętającym się pod nogami ale  potrzeba sprawdzenia swoich zdolności manualnych zwyciężyła .Więc się zawzięłam i zrobiłam .Efekt mnie osobiście zaskoczył pozytywnie a małżonek po powrocie  się zapytał czy ja to cudo kupiłam.To smutne on we mnie nie wierzy .Tak mi przykro no burak jeden .Ale cóż nie można mieć wszystkiego .Ten mój chłop nie może mieć samych zalet , bo  kto by z nim wtedy wytrzymał .Ja jestem po kursie ale to biedne stworzenie które mogłoby mnie zastąpić miałoby niezłą przeprawę  .Chociaż czasem szkoda że bigamia jest zabroniona .Jedna żona do gotowania , druga do dzieci , trzecia do sprzątania , itd do wszelkich czynności domowych .Ja jako najstarsza stażem byłabym kierownikiem tego haremu .Hm muszę to przemyśleć  .Jeszcze jakby tak wszystkie pracowały i nie miały wielkich wymagań .Miodzio by było.No i proszę co ja za głupoty wypisuję zachłysnęłam się wolnością  , szare komórki mi się przy topiły i oto efekt .Przez ten samotny weekend poczułam potrzebę zmian w związku z powyższym w dniu dzisiejszym udałam się do fryzjerki  .Niedługo wakacje myślałam ,że uda mi się wyrwać do siostry nad morze ale chyba mi się nie uda .Najwcześniej za dwa lata .Cóż taki los mamusiowej piguły jak mus to mus .Ewki samej nie puszczę za daleko zbyt .Więc też ją czekają wakacje w mieście .Dzięki wujkowi Staszkowi ma zapas karnetów na basen .Więc może nie będzie najgorzej .To będą długie wakacje .Układ jest taki nie ma paska na świadectwie nie ma internetu na wakacje .Nieludzkie ale mam nadzieje motywujące .

Mamciowe nerwy

     Dzisiejszy dzień zaczął się niezwykle miło .Bez ścierania , szarpaniny , jęczenia .Od nawału domowych obowiązków oderwał mnie sygnał smsa od  Anetki ,która odkrywszy w sobie talent kulinarny, postanowiła zagrozić mojej diecie .No jak ja mam się odchudzać w takich warunkach .Ja sobie lubię pojeść , a do cioci Anetki mogłam sobie spokojnie pojeździć ,bo miałam komfort braku kontaktu  z wysokokalorycznymi posiłkami gdyż osobnik w/w utrzymywał iż gotować nie lubi i nie zamierza się uczyć na stare lata .I co sra ta ta .Tak pysznej pizzy nie jadłam od ostatniego wyjścia z mężem  kilka lat wstecz .Moją dietę szlag trafił .Po omłóceniu wielgachnej porcji a właściwie to calutkiej sztuki nie miałam sił ruszać się  .No jak tak można robić kumpeli no pytam się .Ciotka dokonała innej , dotychczas nieosiągalnej dla mnie rzeczy  .Używając prośby  i drobnych kwot pieniężnych sprawiła ,iż moje  dziecko wsadziło drugie  do wózka i zabrało na spacer  .I o dziwo wrócili po niedługim czasie jednak  po to aby  przyodziać się w inny strój .Wrócili cali i zdrowi .Powodem był sok marchewkowy który dziwnym trafem zamiast w brzuszku znalazł się na spodniach Janka oczywiście na części pośladkowej
.Potem  Jasiek przypomniał sobie jak fantastycznie rzuca się Kilerowi zabawkę do piwnicy z tym że dziś rzucał ją nie do piwnicy tylko z tarasu .Potem pobiegał troszkę góra dół po schodach , sprawdził wytrzymałość drzwi łazienkowych na trzaskanie . Wdrapał się na huśtawkę , dopadł  do chipsów i poświęcił dobrą chwilkę na ich degustację .Potem potrzaskał drzwiami od opelka (to nasz środek transportu).W końcu  postanowiliśmy udać się w drogę powrotną  .I tak żeśmy sobie posiedzieli i się zasiedzieli . Jeść dali , spokój dali , piękne widoki dali .No to szkoda było wracać ale jak mus to mus .Szwagierka też jakoś do domu po pracy dotrzeć musi .Więc zapakowaliśmy się do auta i  pojechaliśmy .Mąż pojechał odwieźć siostrę .Jasiek pociął do kurczaków , a Ewka przed tv .Jak prusaki przed światłem .Każdy w swoją stronę .Zjedliśmy potem barszczyk,wypiłam kolejną inkę .Poszłam podziwiać z Jankiem kurczaczki . Zepsuliśmy Wojtusiowi drzwi od łazienki .Poszliśmy do apteki  i przy okazji na spacerek (Wojska Polskiego,Keplera,Kołłątaja,Wojska Polskiego,Okrężna i do domu )Mąż pojechał do pracy.Ewka siadła przed komputer i mózg się dziewczynie  skurczył do wielkości orzeszka  .Ma przygotować pacę domowa na technikę i do tejże pracy potrzeba wyciąć i złożyć na pół kilka prostokątów o określonych wymiarach .I zrobienie tychże prostokątów okazało się czynnością ponad jej siły .znów wyjdę na kiepskiego rodzica ale po około 40 minutach przerzucania się durnymi zdaniami córcia dostała w łepetynę gdyż nerwy mi puściły .No ile w końcu można moja cierpliwość nie jest nieskończona .Serdecznie dość mam tego jej dorastania , tego tłumaczenia, tego popychania ciągle do przodu .Naprawdę nie mam na to wszystko już sił .Starość mnie dopada , przemęczenie, stres a ta mi jeszcze każdego dnia dokłada .Niektóre egzemplarze nie są dostosowane do przyjęcia informacji poprzez rozmowę jak z człowiekiem jak nie palniesz nie dotrze .Jednak dziś przekroczyła moje granice .Do tego stopnia ,że poprosiłam żeby zeszła mi z oczu .Chociaż raz posłuchała , za pierwszym razem .Dało mi to czas na ochłonięcie i zapanowanie nad gniewem .Masakra , normalnie .Obudziła we mnie morderczy instynkt .Ale się ogarnęłam , dziecko łyknęło świeżego powietrza i wróciło dużo normalniejsze .Ale jakoś tak mnie ten gniew nie chciał opuścić .A teraz zamiast iść spać i odpocząć siedzę przed komputerem i nie zanosi się na to że szybko zasnę .Eh żywot matki jest ciężki i niebezpieczny dla życia i zdrowia .Jutro mam nadzieję będzie lepszy dzień i zrobienie papierowych prostokątów okaże się jednak możliwe do wykonania a buzia utrzymana na krótko.Ja jestem naprawdę nadzwyczaj cierpliwym rodzicem ale mam granicę, której nie dam naruszyć .Czy nastolatkom tak trudno to zrozumieć ?Nic to pogadamy z tą moją pyszczącą paskudą jutro .Wiem nie powinnam podnośnić ręki na dziecko ale podniosłam i już .Najważniejsze ,że nie podniosłam po raz drugi bo bym chyba zatłukła na dobre .Ile to krwi napsuje zanim dojrzeje .Chciałabym żyć w czasach kiedy panienki w wieku Ewy umieszczano na naukach i odbierano grzeczne, ułożone i kochane  .Że też nie ma gimnazjów z internatem - szatańskie marzenie ale jakże by było miło cieszyć się dzieckiem bez tego etapu dorastania . W końcu sprawdziło się powiedzonko mojej mamy , którym mnie raczyła ,,Poczekaj będziesz miała własne dzieci to zrozumiesz "Oj rozumiem rozumiem .I cieszę się ,że między Jaskiem i Ewą jest spora różnica wieku są szansę ,że zdążę się ogarnąć zanim młody wejdzie w etap dorastania .A nas w domu było dwie niemal rok po roku .Biedna ta nasza mama z nami była .Oj biedna .

Dzień jak co dzień

.
    Minął kolejny pracowity dzień .Pobudka 6 .30 .Wycwaniłam się i zamiast wstawać i z nerwami szykować nastolatkę do szkoły podnoszę zadek , zapalam światło i informuje radośnie albo mniej radośnie  ,że czas wstawać .Po czym jeszcze szybciej wracam łóżka  żeby jeszcze momencik poleżeć.Po co mam się ścierać .Nie zje śniadania to będzie głodna , nie umyje zębów to ją w szkole wyśmieją  .Ubierze się jak burak lub nieodpowiednio trudno więcej wdzianka nie zobaczy  .Zła matka ze mnie co nie ? Miarą dobrego  macierzyństwa jest ponoć to czego nie robimy za nasze dzieci .W ten sposób zyskałam  poranki bez zbędnych nerwów i szarpaniny .Około 7,40 żmija znika za drzwiami a mały żmij budzi się i maszeruje z niebieską koszulą do mamy .Kokosimy się chwilkę i mkniemy do domowych obowiązków .Zaczynamy oczywiście od pościelenia łóżek ,potem ubieranie  i Jasiek już stoi pod drzwiami lodówki , domagając się żeby mu wyciągnąć jajko .Jak dopnie swego z tymże kurzym jajkiem w garści wdrapuje się na krzesło i czeka na talerz , matkę i nóż.Kiedy już skompletujemy wszystko , rozpoczynamy procedurę .Chwytamy nóż i staramy się trafić w jajko jak nam się uda wkładamy kciuki w  szczelinę i z radosnym okrzykiem wylewamy zawartość na talerz by młody mógł radośnie wymieszać otrzymaną ciecz widelcem .W tak otrzymanej masie maczamy chlebek i smażymy tosty  .Ja  zjadam skórki Jasiek środek .Potem młody siedzi i czeka na drugie śniadanie - owsiankę  .Po omłóceniu talerza mlecznej ,matka zabiera się za ogarniecie chałupy i przygotowanie jakiegoś obiadu a dojedzone młode udaje się pod furtkę numer jeden i domaga się odwiedzin u kurczaków sąsiadki .Tato kręci się gdzieś tu i tam .O godzinie 10.00 przerywamy fascynujące czynności poranne , zostawiamy wszystko tam gdzie upadło i stroimy się na miasto .Mkniemy do ,,Cichych ,, na ćwiczonka o 11.30 .Z buta oczywiście .Tzn ja idę a Jasiek jedzie bo zmora piekielna ostatnio leniwy się robi i woli podziwiać widoki niż męczyć odnóża .Ale i tak raz na trzy dni muszę go porządnie przegonić , bo robi się nieznośny .Docieramy na miejsce tak średnio 20 minut przed czasem.Głównie ze względu na basen z kulkami , co do którego  ostatnio mamy pecha bo sala ciągle jest zamknięta . Na szczęście Jasiek się godzi z tym ,że nie ma klucza i szwendamy się podziwiając widoki.Np piękności szczaw dziki na który planuję się udać w dniu jutrzejszym .Jestem przekonana że najlepiej mu będzie u mnie w piwnicy niż na łące .Mniam już czuję ten cierpki smak zimą . Pędzimy do pani Beatki na ćwiczonka .Jasiek znika a mama ma 30 minut laby .Następnie czekamy kolejne 30 minut na hipoterapię .Latając w te i z powrotem po platformie z której się wsiada na wierzchowca .Janek jeździ na Edku -to biały kucyk .Nawet nauczył się już czerpać radość z przejażdżki

właśnie tak .A po zakończonej jeździe .Odbieram gada z rąk ,drugiej pani, Beatki i nie wypuszczając umieszczam w wózku spacerowym . Wręczam sok i drożdżówkę i ruszamy w drogę powrotną .Wychodzimy z zajęć o godzinie 13 ewentualnie kilka minut po .Do domu docieramy po jakiś dwóch godzinach w zależności od trasy .Jak już dotrzemy ja padam z nóg a wypoczęte pisklę  nabiera szwu nku .Ale nie ma mocnych nie dam się .Zabieram się za dokończenie obiadu , wstawiam pranie , ogarniam kuchnię , znoszę mamrotanie młodego i nagle robi się 18 ta .Najedzeni , wypoczęci ruszamy na aaapp(plac zabaw)koczujemy tam chwilę i wędrujemy pobiegać po metalowym podjeździe kolo basenu przy sp 10 .Tupot młodego wkurza niemiłosiernie panie szatniarki ale przykro mi bardzo skoro on tego potrzebuje to raz na jakiś czas go tam zabieram ,żeby się nasycił .I na jakieś dwa tygodnie mam spokój a wszystko po godzinie stania i słuchania tupotu stóp na kratkach i zdegustowanych spojrzeniach ludzi .Trudno nie da się  każdemu wytłumaczyć o co chodzi .No i potem przekupuję młodego lizaczkiem i zmierzamy w stronę domu .Tak jakoś robi się 20 .Wiec mycie kolacja , koszulina, butla i lulu .Jasiek i tata poszli spać a ja poczułam potrzebę usunięcia zieloności z chodnika wokół domu tudzież uzupełnienia braków w podjeździe wypłukanych po ostatnim deszczu .I zeszło mi do 21.30 .A teraz siedzę i smaruje sobie na blogu .
    Spotkała mnie dziś  sytuacja małozabawna .Maszerują sobie dzieciaczki z kościoła z mamusiami oczywiście .I te aniołeczki w bieli podbiegają do siatki i zaczynają w najlepsze drażnić naszego Aresa . Bydlę z niego wielkie i niestety takie prowokowanie wpędza go w amok.Skacze na siatkę i ujada jak durny .Dzieciaki radocha mamusie zero reakcji .Szlag mnie trafia ale ze spokojem pytam czy dzieciaczki wiedzą co się stanie jak wypuszczę psa ?Na to oburzona mamusia żebym jej pociechy nie straszyła .Mózg chyba zostawiła przy jakimś serialu.Wystarczy odrobina wyobraźni  .Duży pies który czasem biega luzem , siatka na jeden skok i dzieciak który je drażni po drugiej no ciekawe co się może stać ?Coś mamusi zadymiło w dynce i tłumaczy dziewoi skutki takiego bezmyślnego zachowania .Jutro się przekonamy czy skutecznie .No to by było na tyle późno się zrobiło ale jakoś tak dużo miałam do opowiedzenia a nie wszystko się zmieściło

Samochodowy dzień

     Długi  dzień dzisiaj .I  bardzo deszczowy. Młody ciągnie na dwór a mnie trafia bo nie cierpię takiej pogody  .Dziś był nieszczęśliwy bo wszędzie jeździliśmy samochodem .Bardzo ładnie brał udział w terapii ,na konikach się chichotał. Do logopedy też wszedł i też z uśmiechem a ostatnio nie można go było oderwać od nogawki .Potem zamierzał się zdrzemnąć podczas jazdy ale mamusia mu nie pozwoliła  .Skutek był taki, że Jasiek pół dnia spędził na siedząco.Największa frajda była jak mu przyszywana ciotka wręczyła gałkowego loda  chichrał się pół drogi.
     Wczoraj odebraliśmy wynik EEG wszystko jest w normie ale tego akurat się spodziewałam .
    Zaje....sta była wizyta u ortodonty ,żeby zaklepać młodemu termin wykonania protezy  .Na wizytę czekaliśmy dwa miesiące z hakiem .W wyznaczonym dniu stawiamy się punktualnie a nawet tuż przed czasem w gabinecie na ul.Moniuszki (jedyny na NFZ) .Widzimy jak doktor podchodzi do drzwi więc ładujemy się do gabinetu .Doktor daje  znak ,że trzeba poczekać .Jak ktoś nie miał okazji czekać na cokolwiek z dwulatkiem to polecam ten gabinet jako próbę cierpliwości i ćwiczenia pokory ,tudzież nauki kreatywnego formowania zajęć dla dziecka z niczego . Minęło minut 15  pojawiła się pielęgniarka i zaprosiła nas do gabinetu .Poinformowawszy nas uprzejmie ,że pan doktor zaraz przyjdzie zostawiła nas samopas .Na nasze nieszczęście po ostatnich wycieczkach do dentystów młody zapamiętał sobie niezbyt miło gabinet  i chciał dać nogę .Mąż zamierzał w końcu pójść po doktorka kiedy minęło kolejne 20 minut  .Młody zaczął sobie szaleć a ja nie zamierzałam go bynajmniej uspokajać .W związku z powyższym zagłuszał prowadzoną  konwersację i zmusił konowała to jej zakończenia .Oczywiście nie usłyszeliśmy żadnego przepraszam  .Dowiedzieliśmy się że młody będzie potrzebował górnej protezy . Nie wiem jak  doktor tak szybko na to wpadł A potem ,że oni wprawdzie umowę z NFZ mają na dziecięce protezy ale on jej nie zrobi bo -nie umie .No plus za odwagę ale co w takim razie robi na etacie dziecięcego ortodonty ?Mieli dziś zadzwonić gdzie ewentualnie można coś takiego Jankowi zrobić w ramach ubezpieczenia , .Prywatnie nie ma mowy .Protezę trzeba wymieniać co pół roku jedna to około 700 zł .Za coś w końcu składki nam  zabierali więc czas na rewanż od  państwa .Na wszelki wypadek znalazłam protetyka  w Legnicy wizyta ta da dam 2 czerwca tak tylko tydzień .Niesamowity fart .No chyba że pojadę a tam kolejny nieumiejący .Ale nie ma się co uprzedzać. Jakby co gabinetów  w Legnicy jak mrówków . Ewentualnie mam jeszcze w obwodzie Wrocław.
      Wkurza mnie moja starsza pociecha na tyle gadania tłumaczenia jak grochem o ścianę .Miałyśmy dziś kolejną scysję .Po szkole wprawdzie mnie przeprosiła i jeśli faktycznie jest tak jak mówi to przemyślała sobie swe niecne postępki i jest jej przykro . Nie mam sił jeszcze z nią wojować .Posiadanie niepełnosprawnego dziecka naprawdę wywala świat do góry nogami .A ta szatańska dwójka potrafi mi dać do wiwatu .Na deser dowiedziałam się ,że  kiepsko gotuję.Kara będzie długa i uciążliwa .Jak dopiec smakoszowi -należy mu pozwolić docenić to co ma gotując na zmianę przez tydzień  dwa rodzaje zupy .Wredna jestem niemożliwie ale inaczej się nie da .Jak mam gotować wystrzałowe dania jak  nie mam czasu porządnie  się wysikać . Bo zaraz leci za mną jakaś mała zaraza , większa drze się z kuchni a najgrubsza łazi i czeka na posiłek .No litości ja jestem tylko jedna a ich jest całe stado .Pewnie mogłabym się bardziej zorganizować ,bardziej poukładać ,bardziej się przyłożyć  ale jakoś tak nie mam ochoty  .Musze się przyjrzeć gdzież to mój  mąż się stołuje .Skoro moje jedzenie niedobre to od czego go tak wypchało , może  to opuchlizna głodowa ? . Znowu nocka z głowy przez taka durnotę a rano nie ma zmiłuj trzeba podnieść zadek i zrzucić większa żmiję z wyra pogonić żeby zjadła cokolwiek i ubrała się jak człowiek . Z wiekiem jestem coraz bardziej nietolerancyjna  .No ale teraz ma mnie więc  pępkowi na wierzchu , mini tuż za paskiem , makijażowi  mówimy pa pa .Ma czas na to .Ciężko jej to będzie teraz zrozumieć ale jak już będzie stara i zgrzybiała to  doceni .Szczególnie po wypiciu kilku herbatek i braku problemów z pęcherzem.Oj strasznie późno się zrobiło zmykam bo mi sie w główce poprzewraca ze zmęczenia . Na deserek zdjęcie .Nosi tytuł ,,Mamo przełącz mi kanał

Odmienne spojrzenia na ten sam temat

A konkretnie na kwestie- Mamo ale ja sprzątałam
Więc wizualizacja posprzątanej kuchni w oczach mojej pociechy

 

 Musiało się dziecko napracować bez dwóch zdań 

A to moja wizualizacja porządku                   

               Komentarz mojej pociechy-A to o to mamie chodziło , trzeba było powiedzieć .Masakra normalnie rozłożyła  mnie na łopatki .I nie mówcie mi ,że dziecko co poniektóre rzeczy wynosi  z domu . Moje najwyraźniej  jest adoptowane albo mi ktoś w szpitalu zamienił .Ręce opadają a najlepsze jest to ,że zaraza nie widzi różnicy miedzy jej a moim porządkiem .W ogóle stwierdziła ,że to niesprawiedliwe bo ja mam 30 lat przewagi  w sprzątaniu i nie mogę od niej zbyt wiele wymagać .No niech mnie ktoś uszczypnie .I jak tu być dobrym rodzicem kiedy się scyzoryk sam otwiera            .Po za tym dzień długi  i ciężkawy młody czymś mi się struł .Pominę dokładniejszy opis ale sprawa była mocno śmierdząca . Na szczęście na razie jest ok   .Jutro wizyta u ortodonty i zobaczymy czy ten da radę czy trzeba będzie znowu jechać no drugi koniec kraju, żeby znaleźć pogromce mojego małego potworka . Nie mogę sobie wyobrazić Jaska z protezą w buzi  . Co nas nie zabije to nas wzmocni .Jutro odbieram wynik  EEG no to dopiero będzie ciekawe potem zajęcia i dzień zakończony .Więc jutro wam opowiem jak było 

Niezły dzień mimo wszystko

     Najlepiej mi w wygodnym dresie , porozciąganym i koniecznie szarym  W za dużych podkoszulkach  i butach z płaską podeszwą .W niemodnych okularach w czerwonej oprawce  i z kurzem za paznokciami też .Włosy związane w kucyk wygodnie  i szybko  .Pal licho modę i skubanie brwi czy innych okolic  .Najlepiej mi po prostu być sobą i robić co lubię
   Dzisiejszy dzień był nie najgorszy  .Młody wstał o brzasku-czytaj tuż po 6 rano, pohasał , zjedliśmy śniadanko i pojechaliśmy na zajęcia .Dziś prawie rodzinnie czyli Mama, Tata i Jaś .Wydra Ewka została sam na sam z komputerem , który odzyskała na sobotę .No więc kiedy dotarliśmy na zajęcia młody dał się odciągnąć od mojej nogawki i poszedł .A my z małżonkiem udaliśmy się na zakupy do pobliskiego Lidla gdzie nabyliśmy w promocji komplet ubrań dla Jaśka i schłodzoną tuszkę królika dla pozostałych .Królik jutro zagości jako danie główne a co jak szaleć to szaleć .Leży właśnie w lodówce obłożony plasterkami cytryny i kruszeje .Mniam ,mam nadzieje ,że wyjdzie gdyż jutro gość w dom na obiadku .Na wypadek wszelki przygotowałam sobie również filecik gdyby jednak danie główne nieco się nie sprawdziło .No bo króliki są takie nieprzewidywalne .
    W południe młody postanowił zademonstrować swoje zmęczenie i zapadł w trzygodzinna drzemkę ,w sam czas bo mnie dziś na gotowanie wzięło i tu gołąbki , tu kotlety , tu pulpety .W między czasie maszynę rozłożyłam bo poczułam nieodpartą chęć stworzenia młodocianemu kostki edukacyjnej .(Chęć pojawiła się po obejrzeniu cen)No to zaoszczędziłam 340 zł gdyż jedna kostka kosztowałaby 160 zł a druga resztę .Chyba kogoś pogięło i to zdrowo żeby wymyślić taką cenę za parę kawałków materiału z dodatkami .Więc się zawzięłam i zrobiłam sama a co w końcu nie święci garnki lepią .Wyszło całkiem nieźle się muszę pochwalić ale i tak efekt mojej pracy wylądował na szafie , gdyż młody nie jest zainteresowany zapinaniem zamków nap i guzików .No trudno się mówi .Kostka nie zając a na szafie jeszcze mam mnóstwo miejsca .
Dziś spotkało mnie coś wyjątkowego mój rodzony syn głośno , wyraźnie  zawołał dziś MAMA i nie tak bez sensu ładu i składu tylko w konkretnym celu ,cobym go wyjęła z kąpieli wieczornej. Nie da się opisać jak się czuje rodzić kiedy czeka miesiącami na to jedno  słowo  .Wersja starsza też była dziś wyjątkowo grzeczna i nie latała jak ze sraczką  z wszechobecnym nudzę się .
Na zakończenie perełka fragment rozmowy z córką
-Co mamusia mówiła ?
-Mówiłam do siebie .Chciałam pogadać z kimś inteligentnym
-No to ja się wyłączam .
Pozostawiam bez komentarza  .

Mamine płakanie

      Płaczemy w wielu powodów i za prawie każdym razem słychać którąś z cudownych rad typu -nie płacz .Rad nieskutecznych- przynajmniej w moim przypadku  .Ale też rzadko ronię słone krople.Jakaś blokada mi się założyła samoczynnie i to nie wiadomo kiedy .Owszem wzruszają mnie ckliwe ekranowe romanse , dramatyczne opisy , porywające apele ale codzienność już nie .Czasem jednak staram się rozpłakać na siłę. Po co ?Ano po to żeby poluzować zawory bezpieczeństwa ,takie nie płakanie ma katastrofalne skutki dla mnie jako głównej zainteresowanej oraz dla bliższego i nieco dalszego otoczenia .Taka ściśnięta w sobie jestem zupełnie do niczego .Oprócz przymusowego wyciskania łez mam też magiczny zeszyt w którym pojawiają się od czasu do czasu próby poezji ,niedoskonałe ale moje i oczyszczające jak majowy deszcz .A teraz blog
      Pracuje właśnie nad publicznym ronieniem łez , to znaczy nie żeby tak na ulicy albo w sklepie albo u znajomych na kawie ale w domu to by się przydało .Bo mi rodzina wyjdzie z założenia ,że mamy po prostu nie płaczą  .Więc trzeba się jakoś przełamać  i coś z siebie wycisnąć .Jak mi mąż powie coś wrednego albo żmija młodociana  odmówi współpracy przy porządkowaniu kuchni to wypadało by buźkę w podkówkę i jezioro w oczach coby wzbudzić w nich odrobinę poczucia winy .No na razie idzie mi równie marnie jak utrzymanie diety .Naprawdę bycie kobietą nie jest łatwe .Te wszystkie uczucia  i emocje o których trzeba pamiętać no i oczywiście je okazywać, tudzież określić ich przyczynę .To  nie na moją głowę .Ja po prostu jestem albo smutna albo wesoła. Czuję się źle albo dobrze , Najlepsza jestem w okazywaniu niezadowolenia normalnie wymiatam w tym temacie .Jestem w tym tak perfekcyjna ,że czasem to wypadałoby nad tym po prostu zapłakać .Ale cóż  jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma .Tak sobie myślę ,że gdybym umiała płakać to roniłabym łzy kilkanaście razy dziennie .Np .Niedługo rocznica ślubu -opłakiwać należy na smutno czy też na wesoło? Nie mogę się zdecydować .Czasem uważam bowiem ten fakt za największa głupotę jaka mogłam uczynić a innym razem za dobrodziejstwo losu .W zależności jakie nastroje panują w moim pożyciu małżeńsko -macierzyńskim.
Mam dzieci -dwójeczkę .Jedna zaraza przyprawia mnie momentami o ciężkie palpitacje i budzi wręcz instynkty dalekie od matczynych a potem rozbraja jakimś głupstewkiem .Druga codziennie dostarcza mi nowych wrażeń ,co do których byłam przekonana ,że się nie doczekam z jego strony a jednak .No i jak tu płakać kiedy oni są tacy niezdecydowani .
Zbliża się rocznica śmierci mamy -Wypadałoby uronić łzę ale mimo smutku jakoś nie potrafię jej ubrać w obraz kochającej rodzicielki .Jakoś tak więcej było widocznie tych gorszych momentów .Eh ci rodzice naprawdę na mojej mamie nie mogłam polegać .Jak urodziłam córkę po prostu postanowiła sobie umrzeć ,zamiast powalczyć i wyzdrowieć (zdanie powyższe proszę czytać a z nutką cynizmu )I zostawiła nas samych .Niedobra .No ale jest plus z tej całej sprawy .Najważniejszy to ten ,że jak wpadamy z wizyta to zawsze jest w domu .Po tylu latach mogę sobie juz nawet pożartować na ten temat .
Mój syn ma autyzm -słysząc taką diagnozę tylko usiąść i ryczeć .A jednak nawet na płakanie nie ma tu czasu .Załatwienie tych wszystkich zaświadczeń , lekarzy , badań , terapii , komisji lekarskich zjada mi wszystkie siły i nie ma miejsca na uzewnętrznianie uczuć .Po za tym okazuje się ,że nie taki diabeł straszny .Dzis np.Pani Beatka powiedziała ,że o nie ten sam Jasiek co w lutym .Ten sam tylko doskonalszy .Również  w domu zaskakuje nas codziennie czymś innym .I również dziś zrobił coś prozaicznie zwyczajnego  a czego się w najśmielszych snach nie spodziewałam .Otóż ogryzek ten niewydarzony posiał swój kapelutek w kolorze moro .Przetrząsnęłam całą zieleń wokół domu i nie znalazłam .I tak sobie czas mija .Zarazek  mały znudzony krajobrazem tej strony posesji nachalnie domagał się wizyty u kurczaczków -sąsiadka hoduje .Więc mówię do szubrawca ,że jak przyniesie czapkę to pójdziemy . Dostałam w odpowiedzi szelmowski uśmieszek i popędził . Powrócił i znów ko ko ko i ko ko ko .No to ja znów coby przyniósł kapelusz .A ten mały spryciarz najzwyczajniej w świecie podszedł sobie do suszarki z praniem  (mam model który po rozłożeniu przypomina regał z półkami )i wyciąga zieloną zgubę  .Szczękę zbierałam z podłogi  . Takie nic .Dziecko  czapkę znalazło i podało .A ja się poczułam jak bym w totka szóstkę trafiła.
Dziś była wywiadówka  Szału nie .Jakoś tak się rozbestwiłam ,że na koniec paseczek na cenzurce jest a w tym gimnazjum raczej nie będzie chociaż są szansę na zakończenie szkoły  ale mi to zepsuje mój zbiór .A Ewcia ma to w głębokim poważaniu twierdząc ,że ona rozkminia nauczycieli i środowisko i ,że nauka to jej właściwie nie potrzebna .Ale mi jej nauka jest potrzebna czy to tak ciężko się postarać zapewnić matce spokojną starość na Bermudach  .Co ona sobie wyobraża ,że szybko znajdzie męża , naklepie dzieci , będą potem klepać biedę a mi podrzucą wnuki o co to to to nie .Płacz mi się pusty w piersiach zbiera jak sobie wyobrażę Ewkę z mopem na dworcowym wc .No nie rozumie żmija ,że na dzisiejsze czasy matura to minimum ,żeby kijem machać i że języki trzeba znać , bo ludziska z całego świata się przewijają .No po prostu nad niefrasobliwością tej dzisiejszej młodzieży trzeba popłakać  a nawet ryczeć jak bóbr .Żadnego planu na życie ,żadnych marzeń celów ambicji .Tylko tu i teraz w myśl idei na co mi to .Ano na to żeby matce było lepiej .Co za brak zrozumienia .Egoistkę sobie wychowałam .Kolejny powód do płaczu porażka wychowawcza normalnie (ale talent do pisania wierszy ma po mamusi )Ze ścisłych nie musi być zaraz genialna ale na cztery powinna z łatwością pozaliczać.Poczekam może się jeszcze obudzi .
No znalazłoby się na dzisiaj jeszcze kilkadziesiąt pomniejszych powodów do płaczu , tego ze smutku , z bezsilności , z wściekłości ,  i tego z ogromu szczęścia ale nie ma co rozmieniać na drobne .Najlepsze jest to że jak pomyślę ile mam roboty niezrobionej bo mi się popisać zachciało to mi się łzy same rzucają do oczu .Więc zmykam odrobinę je przytemperować i oczywiście poćwiczyć co skutecznie powinno wybić mi z głowy myśl o sprzątaniu o tej porze .Mogłabym też zacząć się przejmować interpunkcja w moich postach i literówkami ale mi się nie chce (to zawsze była moja słaba strona )

Zmęczenie materiału

                Przegrzewam się ,siadają mi styki .Kiepsko sypiam jeszcze gorzej się odżywiam i ogólnie marnieję w oczach  .Bardzo się  skupiam na tym co mi nie wychodzi .A przecież jest mnóstwo fajnych rzeczy i ludzi oczywiście ale ja mam tydzień samoumartwienia się najwyraźniej .Na szczęście już wtorek i koniec tygodnia niedaleko .Postaram się więc skoncentrować na pozytywach .Czy ja się chwaliłam ,że mam zdolniachę w domu .Mój klon pisze wiersze , talent w tymże kierunku odkryła Pani z Biblioteki  w Gimnazjum , do którego ma pociecha uczęszcza od tego roku .Dostali za zadanie stworzyć biały wiersz.Więc ten mój samorodny talent stworzył wiersz o drzewie a potem poczuł wenę i radośnie tworzy .Efekt jest taki ,ze ma już dwa wyróżnienia w międzynarodowych konkursach .Jeden wysłała sama  a drugi Pani Renata.I oba zdobyły wyróżnienia .A co nieźle na czternastolatkowy debiut .Jednym z jurorów w konkursie była Wanda Chotomska  tak właśnie ta Wanda Chotomska .Są rzeczy cenniejsze od kasy należy do nich spotkanie z wybitna autorką .Ciężko mi idzie to opisywanie pozytywnych stron , głupio się czuję bez biadolenia ale spróbuje.No więc zachęcona tym sukcesem tworzy radośnie i ciągle jak prawdziwa poetka pisze na wszystkim nawet  w telefonie ma notatki .A teczka  z prototypami powiększa się każdego dnia o kilka nowych pozycji . Dziś wróciła z dyplomem i egzemplarzem książki z wyróżnionym wierszem .Na konkurs wpłynęło 6000 prac tak zera się zgadzają. z tego nagrodzonych zostało 220 a w tym mojego dziecka ups nastolatki .Dumna jestem .Cieszyłabym się bardziej ale jestem zmęczona .A zamiast pójść spać piszę bloga.Gdzie tu sens i logika .Młodszy zarazek zwolnił od jakiegoś czasu  i to jest dobre bo znalazł czas żeby podgonić zaległości rozwojowe w sferze poznawczej , społecznej i rozwojowej .Nawet nie wiecie ile się czeka na zwyczajne mama zawołane z placu zabaw i zobaczenie tego słodkiego proszącego wzroku dziecka .I nawet to chociaż zaj.......ście radosne jakoś tak się przytłumiło .Idę spać .Materiał musi nabrać sił .

Ufff już po

W pułapce tkwię
w zasuszonym grymasie
ust ułożonych w uśmiech
udaję szczęście

Każdego dnia
domykam drzwi w głębi  duszy 
i uśmiecham się
coraz szerzej

Gubiąc siebie
w nieskończonym
labiryncie
codzienności

      Byliśmy dziś w Nowej Soli na badaniu EEG  .Do spania normalnie ale pobudka o 4 rano .O dziwo nie było najgorzej ale jak się już młody rozkręcił to masakra .Tak więc ubraliśmy się , przekąsiliśmy małe co nieco i około 4 :30 wyruszyliśmy z młodym na plac zabaw .Wiem pora nieco dziwna ale co robić jak mus to mus .Wyjazd na badanie o 6 rano .Po przedniej zabawie na placu i spacerku ,oraz zaliczonych mocno zdziwionych minach  ludzi jadących do pracy, wróciliśmy do domu .Zapakowaliśmy się do auta i ruszyliśmy  w drogę .Młody nie zamierzał spać więc spokojnie sobie jechaliśmy  w wyśmienitych humorach ... do czasu aż mąż zapytał czy skierowanie wzięłam .Oczywiście zapomniałam . Zawróciliśmy po nieszczęsne skierowanie . Mieliśmy  spory zapas czasu i  bez większych niespodzianek zajechaliśmy do szpitala .Młody nie lubi nowych miejsc więc zaczął świrować .Pani nas zaprosiła do gabinetu .Tata zasiadł na krzesełku z synem a pani próbowała założyć młodemu na głowę żelową siatkę i jakieś takie metalowe coś . Linki z siatką się udało ale to metalowe coś notorycznie  próbowało wypaść .Ja zabrałam się  za przygotowanie butli i uśpienie synusia .Jako że obiekt badań nie miał najmniejszej ochoty spać z tym czymś na głowie i w nowym miejscu protestował z całych sił .Mąż wymiękł i opuścił gabinet tortur , ja niestety nie mogłam pójść w jego ślady .Po około 50 minutach ryku tak się synuś zmęczył ,że mimo wszystko zasnął. To był ostatni dzwonek , najzwyczajniej w świecie byłam zdecydowana przerwać badanie ale na szczęście młody w tym momencie słodko zasnął .Dał sobie  podłączyć resztę sprzętu .Na koniec badania się obudził i zaczął płakać ale kiedy dotarło do tego małego rozumku ,że zaraz opuści miejsce tortur dał się rozbroić .Wsiedliśmy do auta i fru do domu . Zostawiliśmy tatę w domu żeby sobie przed praca ugotował obiad i odsapnął a my ruszyliśmy na zajęcia .Na rehabilitacji było super chyba jeszcze nigdy nie był tak grzeczny i wyciszony .Może trzeba by było codziennie wstawać o 4 ? Nieeeeee po jednym poranku mam serdecznie dość .Badanie się udało , na ćwiczenia zdążyliśmy więc jest ok .Starszy osobnik płci żeńskiej jako sto latka olewa ostatnio naukę wobec powyższego zmusza mnie do bycia surowym i wymagającym rodzicem .Więc skoro nie chce się uczyć ma pracować w domu .O cudzie pomogło .Piąteczka z chemii jest i dziecko jakieś takie odkrywcze się zrobiło .W niedziele jedzie do Słupska po dyplom z wyróżnieniem w konkursie poetyckim .Kolejny zresztą w tym roku .Czyli jakoś leci pomału do przodu

Etap w podróży.

Czas zatrzymał się w Twoich oczach
W spojrzeniu zanurzonym w głąb siebie
W oczach niewidzących nic tylko wnętrze
W rozbieganych źrenicach umykających przed moimi

Czas zatrzymał się w Twoich rączkach
W tańcu niespokojnych paluszków
W trzepocie rozbieganych dłoni
W chaosie powtarzalnych gestów

Czas zatrzymał się w Twoim uśmiechu
W ciągle roześmianych usteczkach
W dzwoneczkach niepohamowanej radości
W rzeczach śmiesznych tylko dla Ciebie

Czas zatrzymał się w Twoich ruchach
W ciągłym nieokiełznanym pospiechu
W wirze szalonych obrotów
W nieustannym biegu maleńkich stóp...

Tak bardzo chciałabym by czas
znowu zaczął biec

      Bycie mamą nie jest łatwe , a już bycie mamą małego człowieka pogrążonego we własnym świecie naprawdę potrafi dać w kość .I nie to dziecko jest w tym wszystkim najbardziej absorbujące ale ta cała latanina .
      Dziś byliśmy w Nowej Soli u znanego neurologa dr .B .Wszyscy się zachwycali jaki to miły , kompetentny specjalista od dzieci autystycznych . Jadąc na wizytę miałam pozytywne nastawienie .Pierwsze rozczarowanie -przychodnia .Kompletny brak informacji latanie po piętrach i szukanie gabinetu .Jak już zrobiliśmy dwa pełne okrążenia jakiś tubylec się ulitował i wskazał nam właściwy kierunek .Maleńkie ciasne korytarze , brak poczekalni , za to WC na każdym piętrze (niewątpliwy plus u nas w ośrodkach przeważnie trzeba prosić o klucz od jedynej dostępnej )No to zajmujemy kolejkę i czekamy .Lekarz spóźnił się ponad 40 minut .Zadecydował ,że dzieci poniżej 1 roku wchodzą bez kolejki i tym samym rozłożył komitet kolejkowy na łopatki .Kiedy już poprzyjmował wszystkie najmniejsze maluszki .Kolejka ruszyła,, jak żółw ociężale " .No i kiedy młody znalazł się na granicy wybuchu nadeszła nasza kolej .Mimo oczekiwania w takich a nie innych warunkach moje nastawienie do specjalisty doktora nie uległo zmianie .Do czasu przekroczenia progu .Na dzień dobry usłyszeliśmy ,że jak leczymy dziecko we Wrocławiu to badanie EEG również powinniśmy wykonać tam . Sytuacja byłaby inna gdyby to doktor B leczył nam syna .No takie numery już przerabialiśmy .Jakby było nas stać na prywatne leczenie i badania to wybralibyśmy najlepszego lekarza a nie najbliższego .Jak mąż zaczął narzekać na koszty dojazdu , kolejki to się doktorek opamiętał ,że my biedne żuczki na NFZ korzystamy a nie na Płacimy .Wtedy rozpoczął monolog o niekompetencji lekarza który zlecił nam wizytę u niego .No zupełnie jakby za badanie płacił co najmniej z własnej kieszeni .W końcu z łaską wielką dostaliśmy skierowanie na badanie .Z tymże skierowaniem , zmęczonym szkrabem i nerwami napiętymi zaistniałą sytuacją udaliśmy się do budynku Szpitala wielospecjalistycznego do pracowni EEG w celu ustalenia terminu .Przygotowałam się na kolejne czekanie co najmniej 3 miesięcy w kolejce a tu niespodzianka badanie będzie 16 maja czyli za trzy dni .Ciekawostką jest fakt ,że dzwoniłam wczoraj do tejże pracowni gdzie podano mi orientacyjny czas badania na lipiec tego roku . Więc jednak nazwisko lekarza na skierowaniu ma wpływ na termin wizyty .Uradowani tym niespodziewanym zbiegiem okoliczności i przemiłym podejściem pani która z nami rozmawiała .Z pogodą ducha przyjęliśmy następujące wytyczne:
W dzień badania położyć młodego o 23 wybudzić o 4 rano
1)zapakować w auto i na 7 ,35 dostarczyć do gabinetu pilnując coby nie zasnął
2)umyć głowę (ktoś kto ma autystyczne dziecko wie jak wygląda mycie głowy a dla niewiedzących mój egzemplarz nie daje sobie myć głowy .Po każdej próbie jest wyrywanie się i ogłuszający wrzask zakończony wyciem z bezdechami włącznie .Jak muszę mu umyć głowę to robię to etapami czasem schodzi nam godzinka  )
3)podać lekki posiłek (lekki posiłek to płateczki na mleczku a młody nie cierpi chronicznie płateczków śniadanie bez gęstej owsianki albo tostów albo smażonych pierogów ,albo fileta w panierce to nie śniadanie )
4)zabrać wszystko co dziecko bierze do spania (no tu niewiele będzie koszula nocna z kokardką do przytulania , butla z oszukanym mlekiem i mama )
Po przyjeździe młody dostanie gustowny czepek z elektrodami i zadanie dnia uśpić młodego na czas badania.No to ciekawe będzie .Normalnie młody zasypia sam .Dostaje w łapkę butlę , przytula się do ulubionej granatowej koszuli mamy (bez mamy)i śpi a i roletę trzeba zasłonić musi być ciemno  .Jak tata nocuje w domu(czyli nie ma nocnej zmiany) usypiają się obydwaj nawzajem , czasem na dużym łóżku , czasem na małym .Efekt jest zawsze taki sam zasypiają obydwaj z tym że osobnik większy zerwany ze snu kategorycznie zaprzecza jakoby chrapał .A mały wczepiony jak rzep w ubranie nie daje się oderwać .Ale nie budzi się podczas przenoszenia taty do właściwego łóżka .
Wiec to będzie ciekawe doświadczenie .O 5 rano trzeba będzie młodego zabrać na spacer .Jakby był chodnik albo ścieżka rowerowa do Nowej Soli najzwyczajniej w świecie poszlibyśmy na pieszo a tata by nas dogonił ale ta opcja odpada ze względu na brak wymienionych wyżej czynników .Wobec tego zostaje szczypanie młodego w kostki  czego serdecznie nie znosi, podczas jazdy naszym wehikułem  Przerasta mnie wizja tego dnia , wrzeszczący młody , zdenerwowany tato po nocce i utrzymanie młodego w stanie czuwania .Zajefajnie będzie po prostu .Czas chyba sięgnąć po jakieś proszki na uspokojenie .Cóż pożyjemy zobaczymy .Na pewno podzielę się z Wami wrażeniami

Blondynki w lesie .

Wtulam się w Twoje  ramiona
udami przylegam do Twoich
jeszcze senna
chłonę ciszę poranka
zdumiona spokojem
jaki zamieszkał w mojej duszy
jedna noc
jeden szept
jeden uśmiech
 i tak łatwo zapomnieć
zatrzeć w pamięci
całe zło
wiele dni
wiele łez
wiele słów
i zapragnąć od nowa


              Jeden dobry uczynek zamazuje sto złych.Czasem tak łatwo ponownie się  sparzyć ,łatwo zapomnieć i  wpaść w pułapki emocji .Bywa .Nie ma sensu rozbierać tego na czynniki pierwsze .Ostatnio odkryłam ,że  kiedy nie układam scenariuszy tylko korzystam z okazji wszystko jakoś tak łatwiej się toczy .No i tyle na poważnie
              Wybrałam się dziś z dziećmi na spacerek . Rano rosołek , mąż po nocce do spania a my  w samochód i fru do szwagierki na obiadek .Nadmienię  , iż szwagierka mieszka w malowniczej okolicy w której są trzy domy  otoczone lasem i zagonami pól .Prowadzi tam droga pożarowa numer 45 i tejże drogi należy się trzymać  udając się na spacerek po lesie  . Pogoda śliczna .droga przez las prosta i na dodatek utwardzona , czyli spacerek .Młodszy nie miał wyboru , a starsze zachęciłam szantażem .Czyli niezawodne jak nie pójdziesz to... . Nie wiem dlaczego ale jeszcze działa .Więc w wesolutkich nastrojach ruszyliśmy całą trójką w ostępy i gęstwiny .Kodując w głowie położenie poziomek oraz jagodowisk z najlepszym dojściem , cieszyliśmy się śpiewem ptaszków , brakiem aut i ludzi .Wolniutko krok za krokiem szliśmy sobie .Trzymając się zasady dom cioci na prawo ,skręcaliśmy w ścieżki które nas kierowały w prawo .Jak nietrudno się domyślić dwie blondynki w lesie plus nieletni blondyn oznacza -zgubiliśmy się .Mimo wszystko kontynuowaliśmy naszą niespodziewaną wycieczkę w myśl zasady ,że w końcu gdzieś wyjdziemy .I dotarliśmy -do rozdroża a tu drogowskazy .Zgodnie z informacją do osady mieliśmy 1 km (jeden )więc ucieszeni ruszyliśmy wytyczonym szlakiem .Ponownie natknęliśmy się na krzyżówkę niestety bez magicznych strzałek .Oczywiście na drzewie jak wół wymalowane było 45 ale na 49 było z górki .Więc jak rasowe blondynki zignorowałyśmy oczywisty fakt ,że nasza ścieżka ma na prawo iść i poszłyśmy na łatwiznę .Więc tak sobie idziemy droga malowniczo wije się wśród wysokich wzgórz .Wiatr widać tylko  w koronach drzew .No to idziemy idziemy, idziemy i idziemy .Prawie już byłam zdecydowana posłuchać głosu rozsądku i zawrócić ale w tym momencie las się skończył a naszym oczom ukazała się mieścina zupełnie inna od tej która powinna się w tym miejscu znajdować .Wyciągnęłam więc  telefon i dzwonię do szwagierki.
-No halo .Mam pytanie do ciebie .Jak daleko masz do Mierzowa?
-Niedaleko a co?
-Bo jesteśmy w Mierzowie
-A gdzie macie auto?
-Koło Ciebie-nastąpiła chwila ciszy i salwa śmiechu .-Ty jesteś niemożliwa .Ziemniaki już wstawione .-To zmniejsz gaz trochę się spóźnimy . Tu obie z córą zaczynamy się chichotać jak to blondynki
-No to dawajcie zaczekam .
     Zaczepiamy dwóch tubylców i pytamy o dalszą trasę najlepiej krótką i z asfaltem  .Mili panowie wskazują nam właściwy kierunek i wyruszamy .Naszym oczom ukazuje się miły widok .Prosta szeroka żużlowa droga .Wyszliśmy w punkcie wyjścia więc do domu szwagierki zostało nam pokonanie dwóch kilometrów pod górkę .Krótki spacerek przed obiadem trwał 2 godziny a więc trasę wydłużyliśmy o jakieś 15 km. Ale za to jaki obiad był pyszny dzieciaki wciągnęły jedzenie błyskawicznie ,bez marudzenia pierwszy raz chyba .Poplotkowałyśmy sobie i czas było udać się do szwagierki numer dwa na kawę .Tym razem samochodem prosto z punktu A do punktu B  bez przygód .Ale dzień mimo wszystko był bardzo udany .Teraz czas na porcyjkę ćwiczeń i do spania jutro zaczyna się kolejny pracowity tydzień .Więc trzeba zregenerować siły .
Są na tym świecie rzeczy które wszystko rekompensują .Należy do nich widok domów kiedy zaczynasz tracić  nadzieję .

Bezradność

Najgorszy dźwięk -bezradny płacz dziecka
Które nie może inaczej wypowiedzieć swoich uczuć .
Najgorsze uczucie - bezradność rodzica
Kiedy nie może znaleźć właściwych uczuć w żałosnym płaczu
Kiedy tuli w ramionach ciężar niewypowiedzianych słów
Drgających w kruchym uścisku drobniutkich ramion
Najgorszy stan duszy -bezradność
Kiedy można tylko czekać aż ucichnie łkanie
Aż wyschnął łzy
Kiedy przychodzi czas by nauczyć się czytać
między łzami zamknięte uczucia .

      Tydzień prawie minął zabiegany, zalatany. Trochę tu trochę tam .Nie zawsze było kolorowo ale i szarości jakby mniej .Dziś o bezradności nie byle jakiej ale mojej .O odcieniach płaczu .O zrozumieniu .O uczeniu się wciąż od nowa .Mój syn ciągle szuka sposobu na porozumienie się z otoczeniem .Teraz testuje płacz i jęczenie .Czyli jak coś chce zakomunikować najpierw jęczy a potem wrzeszczy .Niewiele z tego wrzasku mu wychodzi bo sam się z siebie zaczyna śmiać i mówi ciii przykładając paluszki do buzi .Jest niezłym manipulatorem. Od jakiegoś czasu stosuje płacz jako formę przymuszenia matki do zachowań zgodnych z jego oczekiwaniami .Np nie lubi hipoterapii ponieważ przez 30 minut musi utrzymać  swój rozbrykany zadek w miejscu .Więc ryczy . Drze się w wniebogłosy .Jednak Pani Beatka nie daje się nabrać na te szalone występy .Jan zostaje umieszczony w siodle, mama za drzwiami i następuje magiczna chwila kiedy jeszcze chwilkę popiszczy dla zachowania twarzy  a potem z wielce zadowoloną miną rozpoczyna przejażdżkę , rozdając buziaki .Na początku naprawdę czułam się bezradnie , gdyż kiepsko znoszę płaczące dzieci a tych które posiadam w tej sytuacji niestety nie mogę po prostu oddać rodzicom .Ale dotarło do mnie ,że ten mały szubrawiec znalazł sobie na mnie sposób.Więc uczę się rozróżniać, te wszelkiej ekspresji. płacze .Trochę mi to zajmuje ale jest coraz lepiej .Najgorzej jest na zajęciach  w Poradni Psychologiczno -Pedagogicznej, gdzie młody koncertuje jakby go ze skóry żywcem obierali .Z zegarkiem na ręce drze się równe 5 minut a potem zaczyna jakby nigdy nic zajęcia.Okropne uczucie kiedy siedzisz pod drzwiami i słuchasz jak twoje dziecko wrzeszczy .Ale wiesz ,że nie możesz wejść .tzn mogę w każdej chwili ale mam świadomość że nie dzieje mu się krzywda i że będzie lepiej dla  nas obojga jeśli zostanę na zewnątrz i wychodzi na to że tak właśnie trzeba .We wrześniu idzie do przedszkola więc dobrze ,że teraz powolutku odrywam pępowinę .24 godzinna mama , wciąż , ciągle i bez przerwy mama.Wiecie jaki fajny jest ten piątkowy wieczór po 21 szej kiedy zapada cisza , emocje opadają , zakładka książki zachęcająco spogląda z półki i nikt ale to nikt nic już ode mnie nie chce .No więc jest cudnie .Zmykam zaraz na codzienną porcje ćwiczeń .Niekoniecznie jestem po nich chudsza ale zdecydowanie polepszyła się moja kondycja .Więc warto chociażby po to aby zapomnieć o bólu pleców po całym dniu i rano tak zwyczajnie wstać by stawić czoło temu co jeszcze budzi moją bezradność.

Być mamą -z przymrużeniem oka

Jak w kalejdoskopie
Śmiech i płacz
Radość i gniew
Szczęście i cierpienie
W ciepłych kolorach szarości
Wirują uczucia
Dzieci nie cierpią
Dzieci nie ranią uczuć
Dzieci są szczęśliwe
Więc dlaczego
W moim kalejdoskopie
Kolory rozmyła
Zasłona dziecięcych łez



          Blog to właściwie pomysł  znajomych .Postanowiłam więc sobie popisać o blaskach i cieniach macierzyństwa z nastolatką i autystą w tle ,tudzież zaprezentować swoją niesklasyfikowaną dotychczas w gatunkach literackich okazjonalną poezję.Powyższy poemat powstał po kolejnym niemiłym poranku spędzonym w towarzystwie mojej -nastki .Pierworodna  pociecha to ,,porażka wychowawcza" .O wszystko trzeba się wykłócić, o wszystko walczyć .A nie wierzyłam kiedy mi mówili --,,Poczekaj   będziesz miała własne dzieci to zrozumiesz" .Śmiałam się w nos tym mądrościom ludowym   .Mam własne i rozumiem  .
      Wybryk natury mi się udało stworzyć .Siedzi z nosem w książkach .Czyta poezję, tworzy własną .Nie pije , nie pali , nie bierze narkotyków , nie włóczy się z rówieśnikami  .Masakra normalnie .Na szczęście buntuje  się .Jako rozbestwiony wychowawczo rodzic zadziwiająco źle znoszę ten okres dorastania pociechy .Może dlatego ,że brakuje mi po prostu sił .Młodszy potomek wysysa ze mnie wszystko .Jest autystą -dodam nietypowym nie dał się zaszufladkować w normy i tabelki  do tego ma uczulenie na tv -no czy ja nie mam pecha ?Jak prawie trzylatek może nie lubić magicznego pudełka z reklamami .Do tego bardzo lubi świeże powietrze .Dziedzic rodowego nazwiska  wypuszczony samopas bryka radośnie w przydomowym ogródki i zawzięcie szczeka na przechodzących ludzi .I co jakiś czas sprawdza , czy matka już skończyła i może z nim wyjść na spacerek .No więc po takim magicznym dniu od 6 do 23 a czasem później  jestem tak padnięta ,że nie mogę zasnąć .W prezencie mam poranne utarczki o bzdety .Zjedz śniadanie , umyj uszy , czesałaś się dzisiaj .Łóżko magicznie się pościeli czy jak ?W tym czasie ma pociecha udaje ,że używa wody i mydła .Spina byle jak włosy .Zwija kołdrę w kłębuszek i kierując się do wyjścia ignoruje kanapki na stole .Podczas kursu na drzwi wyjściowe przypomina sobie o zeszycie do matematyki .I coś co najbardziej mi osobiście podnosi ciśnienie -jęczy .Ton głosu ma mocno żałobny , zawodzący , irytująco wkurzający .Jak tylko zaczyna mam ochotę gadzinę zakneblować .Uprzedzę wasze pytanie .Tak próbowałam zrezygnować z udziału w tych porankach jednakowoż nie da się  .I tak zamiast rano sobie słodko pospać - użeram  się i gderam .Potem wstaje zaraza numer 2 i dzień się kończy szybciej niż bym chciała .Macie tak ,że doba to za mało? Ja mam tak cały czas , to jakaś choroba chyba jest .Bycie mamą mnie czasem przytłacza .Ale ogólnie daję radę .Jak mawiała moja znajoma .Fajnie by było wrócić do pracy i odsapnąć przez te 8 godzin , no ale póki co jeszcze ciągnę wychowawczy .Tylko nie wiem kto kogo stara się wychować .Na razie mamy remis .